Psyche
alle pijlers
Mensen met paranormale ervaringen?
donderdag 7 juni 2012 om 20:01
Heb je weleens iets paranormaals meegemaakt?
Ik heb zelf nooit iets gezien ofzo, maar heb soms wel het gevoel dat ik misschien heldervoelend ben. Ik kan dingen voelen aankomen op een of andere manier.
Ik was een paar jaar geleden bijvoorbeeld op vakantie met mijn vader in New York. We sliepen in een hotel dat hij had uitgekozen. Ik had het hotel niet gegoogeld van tevoren, nam aan dat het wel goed zat. Dat was dus niet zo.
Het was echt een vreselijk eng hotel, ik kreeg al slechte vibes toen ik binnenliep. De mensen die er werkten waren ook vreemd.. het voelde gewoon heel vreemd. Mijn vader maakte nog een grapje over de film 'the Shining', zo raar was het.
Ik heb daar de eerste twee weken heel slecht geslapen.
Dit is heel lastig uit te leggen, maar daarna kreeg ik een soort gevoel van gevaar over me heen, heel benauwd werd ik ervan.
Kwamen we op een dag 'thuis' na een dagje shoppen, waren er overal nieuwsbusjes. Wij vragen wat er gebeurd was: een vrouw was vermoord in het hotel waar bij verbleven. Was in stukken gehakt en daarna onder het bed geschoven. De moordenaar had daarna uitgecheckt, en een dag later werd het lichaam gevonden door een schoonmaakmeisje.
Uiteraard hebben we daarna meteen uitgecheckt. Maar ik had het gevoel dat ik dit voelde aankomen.
Ik heb vaker dit soort ervaringen. Soms voel ik ook aan wanneer het slecht gaat met een vriend of familielid ook al heb ik die niet gesproken of gezien.
Heeft iemand dit ook, of hebben jullie weleens echt paranormale ervaringen gehad?
Ik heb zelf nooit iets gezien ofzo, maar heb soms wel het gevoel dat ik misschien heldervoelend ben. Ik kan dingen voelen aankomen op een of andere manier.
Ik was een paar jaar geleden bijvoorbeeld op vakantie met mijn vader in New York. We sliepen in een hotel dat hij had uitgekozen. Ik had het hotel niet gegoogeld van tevoren, nam aan dat het wel goed zat. Dat was dus niet zo.
Het was echt een vreselijk eng hotel, ik kreeg al slechte vibes toen ik binnenliep. De mensen die er werkten waren ook vreemd.. het voelde gewoon heel vreemd. Mijn vader maakte nog een grapje over de film 'the Shining', zo raar was het.
Ik heb daar de eerste twee weken heel slecht geslapen.
Dit is heel lastig uit te leggen, maar daarna kreeg ik een soort gevoel van gevaar over me heen, heel benauwd werd ik ervan.
Kwamen we op een dag 'thuis' na een dagje shoppen, waren er overal nieuwsbusjes. Wij vragen wat er gebeurd was: een vrouw was vermoord in het hotel waar bij verbleven. Was in stukken gehakt en daarna onder het bed geschoven. De moordenaar had daarna uitgecheckt, en een dag later werd het lichaam gevonden door een schoonmaakmeisje.
Uiteraard hebben we daarna meteen uitgecheckt. Maar ik had het gevoel dat ik dit voelde aankomen.
Ik heb vaker dit soort ervaringen. Soms voel ik ook aan wanneer het slecht gaat met een vriend of familielid ook al heb ik die niet gesproken of gezien.
Heeft iemand dit ook, of hebben jullie weleens echt paranormale ervaringen gehad?
zondag 10 juni 2012 om 16:06
Na het lezen van jullie verhalen denk ik aan het volgende.
Jaaaaren geleden, ik was een jaar of 15, zat mijn opa in een verpleeghuis. Hij was zo dement als wat. Was ook niet echt meer bij, maar hij had een heel sterk hart en was niet echt van plan om dood te gaan.
Toen hij nog helemaal zichzelf was was zijn grootste passie figuurzagen. Overal stonden dingen die hij had gemaakt, veelal stripfiguren en andere dingen. Hoe slechter hij geestelijk werd, hoe aparter die dingen eruit gingen zien (Alfred Kwak met een behoorlijk schele kop, dat soort dingen. Was wel grappig).
Op een nacht had ik een droom over hem. Hij zat op zijn oude kamertje te figuurzagen en zei een paar keer tegen mij dat het ' wel goed was'. En ging weer verder zagen.
Ik werd wakker toen mijn moeder op de rand van mijn bed kwam zitten. Dat deed ze altijd, als ze wegging naar haar werk kwam ze me zachtjes een kus geven.
Ik zei klaarwakker 'Hoi mama, Opa is dood maar hij zei dat het goed was hoor'.
Mijn moeder keek me met haar mond open aan. uuuhm ja.
Opa is inderdaad dood.
Die was snachts overleden. Ze had net een telefoontje gehad.
Ik was wel verdrietig want mijn opa was echt een lieve man. We hadden al tijden geen contact met de rest van de familie, maar doordat ik gedroomd had over hem had ik er wel vrede mee.
Een tijd later werd ik snachts wakker, toen had ik weer van hem gedroomd. Hij was nog gewoon normaal levend en we zouden samen op pad gaan.
We zouden naar 'Remagen' gaan' en hij was zo blij.
Het ging maar steeds over Remagen.
Ik werd wakker, begreep er niks van. Wat is Remagen en wat moest ik daar.
En waarom droomde ik van mijn dode opa.
Mijn ouders waren nog wakker en ik vroeg ze wat Remagen was. Vertelde wat ik gedroomd had.
Ze waren verbaasd, er werd namelijk nooit over gesproken vroeger.
Mijn opa zat in de oorlog in het verzet. Op een avond hadden ze allemaal wat gedronken en juist die avond werden ze verraden. Met z'n allen in de trein gestopt. Vlakbij Remagen heeft hij uit de trein weten te komen. Dat is zijn redding geweest want niemand van zijn vrienden is teruggekomen.
(Dat was ook de reden dat mijn opa nooit meer een druppel alcohol heeft aangeraakt).
Hij heeft altijd graag teruggewild naar die plek maar mijn oma (de heks) heeft dat altijd tegengehouden. Zelfs als er iets op tv was over dat gebied wist mijn oma het zo te draaien (klok verzetten bijv) dat hij het niet te zien kreeg.
Dat kreeg ik allemaal later pas te horen, na die droom.
Was heel gek met mijn opa en hijop mij, maar er was niet zo'n band dat die dingen echt besproken werden, ook door mijn ouders niet.
Ik weet niet waarom ik ervan heb gedroomd maar het voelde wel heel prettig.
Jaaaaren geleden, ik was een jaar of 15, zat mijn opa in een verpleeghuis. Hij was zo dement als wat. Was ook niet echt meer bij, maar hij had een heel sterk hart en was niet echt van plan om dood te gaan.
Toen hij nog helemaal zichzelf was was zijn grootste passie figuurzagen. Overal stonden dingen die hij had gemaakt, veelal stripfiguren en andere dingen. Hoe slechter hij geestelijk werd, hoe aparter die dingen eruit gingen zien (Alfred Kwak met een behoorlijk schele kop, dat soort dingen. Was wel grappig).
Op een nacht had ik een droom over hem. Hij zat op zijn oude kamertje te figuurzagen en zei een paar keer tegen mij dat het ' wel goed was'. En ging weer verder zagen.
Ik werd wakker toen mijn moeder op de rand van mijn bed kwam zitten. Dat deed ze altijd, als ze wegging naar haar werk kwam ze me zachtjes een kus geven.
Ik zei klaarwakker 'Hoi mama, Opa is dood maar hij zei dat het goed was hoor'.
Mijn moeder keek me met haar mond open aan. uuuhm ja.
Opa is inderdaad dood.
Die was snachts overleden. Ze had net een telefoontje gehad.
Ik was wel verdrietig want mijn opa was echt een lieve man. We hadden al tijden geen contact met de rest van de familie, maar doordat ik gedroomd had over hem had ik er wel vrede mee.
Een tijd later werd ik snachts wakker, toen had ik weer van hem gedroomd. Hij was nog gewoon normaal levend en we zouden samen op pad gaan.
We zouden naar 'Remagen' gaan' en hij was zo blij.
Het ging maar steeds over Remagen.
Ik werd wakker, begreep er niks van. Wat is Remagen en wat moest ik daar.
En waarom droomde ik van mijn dode opa.
Mijn ouders waren nog wakker en ik vroeg ze wat Remagen was. Vertelde wat ik gedroomd had.
Ze waren verbaasd, er werd namelijk nooit over gesproken vroeger.
Mijn opa zat in de oorlog in het verzet. Op een avond hadden ze allemaal wat gedronken en juist die avond werden ze verraden. Met z'n allen in de trein gestopt. Vlakbij Remagen heeft hij uit de trein weten te komen. Dat is zijn redding geweest want niemand van zijn vrienden is teruggekomen.
(Dat was ook de reden dat mijn opa nooit meer een druppel alcohol heeft aangeraakt).
Hij heeft altijd graag teruggewild naar die plek maar mijn oma (de heks) heeft dat altijd tegengehouden. Zelfs als er iets op tv was over dat gebied wist mijn oma het zo te draaien (klok verzetten bijv) dat hij het niet te zien kreeg.
Dat kreeg ik allemaal later pas te horen, na die droom.
Was heel gek met mijn opa en hijop mij, maar er was niet zo'n band dat die dingen echt besproken werden, ook door mijn ouders niet.
Ik weet niet waarom ik ervan heb gedroomd maar het voelde wel heel prettig.
zondag 10 juni 2012 om 16:07
Herkenbaar dat "lijntje" dat je aan elkaar denkt op hetzelfde moment. Mijn zus en ik hebben dat een keer gehad met mijn vader.
Wij waren een weekend naar Antwerpen en we hadden een sleutel op mijn tafel gelegd zodat hij die kon gebruiken in het huis van mn zus. Helaas bleek dit niet de juiste sleutel, maar, goed. Mijn zus en ik zaten in de bioscoop en voordat de film begon kreeg ik een zeer onbehaaglijk gevoel, een soort van hartkloppingen en ik moest daarbij sterk aan mijn vader denken. Ik dacht ach kom dat zal vast niets zijn dus ik keek de film af en zei niets tegen mijn zus.
De film was nog niet afgelopen of ik zeg tegen haar "volgens mij is er wat met pa" zegt zei "ow heb jij dat gevoel ook al" Wij als een gek naar buiten en mijn vader bellen. Bleek dat hij zich zo boos op ons aan het maken te zijn vanwege de verkeerde sleutel dat wij er in Antwerpen last van hadden. We zaten er allebei van te trillen en hebben een borrel genomen om weer rustig te worden hahahaha.
Mijn vaders droge commentaar was: "Goed om te weten dan kan ik ook zonder telefoon jullie altijd bereiken".
Wij waren een weekend naar Antwerpen en we hadden een sleutel op mijn tafel gelegd zodat hij die kon gebruiken in het huis van mn zus. Helaas bleek dit niet de juiste sleutel, maar, goed. Mijn zus en ik zaten in de bioscoop en voordat de film begon kreeg ik een zeer onbehaaglijk gevoel, een soort van hartkloppingen en ik moest daarbij sterk aan mijn vader denken. Ik dacht ach kom dat zal vast niets zijn dus ik keek de film af en zei niets tegen mijn zus.
De film was nog niet afgelopen of ik zeg tegen haar "volgens mij is er wat met pa" zegt zei "ow heb jij dat gevoel ook al" Wij als een gek naar buiten en mijn vader bellen. Bleek dat hij zich zo boos op ons aan het maken te zijn vanwege de verkeerde sleutel dat wij er in Antwerpen last van hadden. We zaten er allebei van te trillen en hebben een borrel genomen om weer rustig te worden hahahaha.
Mijn vaders droge commentaar was: "Goed om te weten dan kan ik ook zonder telefoon jullie altijd bereiken".
zondag 10 juni 2012 om 16:08
quote:dubiootje schreef op 10 juni 2012 @ 15:06:
Als je alleen eenzijdige verhalen wil horen en geen "ruis" van andersdenkenden, kun je ook een forum voor gelijkgestemden zoeken, een besloten internetgroep openen enz. Er zijn genoeg mogelijkheden om besloten discussies te voeren. Het Vivaforum is hier niet de plek voor. Voor vrouwen met een mening en zo.Dat kan. Maar jij bepaalt dat toch niet? Waarom moeten mensen die dit hier wel willen delen hier dan maar opkrassen? Als gewoon gevraagd wordt om dat hier te kunnen blijven doen, is dat toch niet erg?
Als je alleen eenzijdige verhalen wil horen en geen "ruis" van andersdenkenden, kun je ook een forum voor gelijkgestemden zoeken, een besloten internetgroep openen enz. Er zijn genoeg mogelijkheden om besloten discussies te voeren. Het Vivaforum is hier niet de plek voor. Voor vrouwen met een mening en zo.Dat kan. Maar jij bepaalt dat toch niet? Waarom moeten mensen die dit hier wel willen delen hier dan maar opkrassen? Als gewoon gevraagd wordt om dat hier te kunnen blijven doen, is dat toch niet erg?
zondag 10 juni 2012 om 16:21
Wat fijn dat jouw opa langs kwam in jouw dromen Kuzu! Ik vind de details er in opmerkelijk, gelukkig dat je dat kon navragen aan jouw moeder. Bijzonder, zegt veel over de band tussen jou en jouw opa.
Ik word altijd blij wakker als ik van mijn overleden opa's en oma's droom. Helaas is dat niet meer zo vaak. Ik heb een droom gehad waarin mijn oma opnieuw dood ging en er een hele ceremonie omheen was in een soort witte tempel. Mijn oma werd door een prachtig zilver geschminkte Living Statue met een versierde zilveren draagbaar met wieltjes de tempel in gereden. Daar volgde een ceremonie met muziek die een overgang naar een andere dimensie moest voorstellen. Hoe ik dat wist geen idee. Ik werd wakker en besefte dat mijn oma in de sferen (lagen van bewustzijn in het hiernamaals) verder was gegaan en om die reden wat minder dichtbij haar nabestaanden zou zijn. Voor mij zou dat betekenen dat ik haar minder om me heen zou voelen en dat is sinds die tijd ook zo. Ik voel haar nog wel eens maar minder sterk dan voor de droom.
Ik word altijd blij wakker als ik van mijn overleden opa's en oma's droom. Helaas is dat niet meer zo vaak. Ik heb een droom gehad waarin mijn oma opnieuw dood ging en er een hele ceremonie omheen was in een soort witte tempel. Mijn oma werd door een prachtig zilver geschminkte Living Statue met een versierde zilveren draagbaar met wieltjes de tempel in gereden. Daar volgde een ceremonie met muziek die een overgang naar een andere dimensie moest voorstellen. Hoe ik dat wist geen idee. Ik werd wakker en besefte dat mijn oma in de sferen (lagen van bewustzijn in het hiernamaals) verder was gegaan en om die reden wat minder dichtbij haar nabestaanden zou zijn. Voor mij zou dat betekenen dat ik haar minder om me heen zou voelen en dat is sinds die tijd ook zo. Ik voel haar nog wel eens maar minder sterk dan voor de droom.
zondag 10 juni 2012 om 16:48
Ik heb ook dat ''lijntje' met sommige mensen.
Ik heb een sterke band met mijn vader, bijvoorbeeld, en bij hem kan ik snel aanvoelen als er iets niet pluis is.
Mijn ouders zijn gescheiden, en heb als tiener bij mijn moeder gewoond. Ik zag mijn vader zo eens in de twee weken ofzo. Op een dag werd ik wakker en ik had het gevoel dat er iets mis met hem was. Ik werd een beetje bang, omdat dat gevoel zo sterk was. Ik belde naar zijn mobieltje, er werd niet opgenomen. Nu is mijn vader zo iemand die dat ding nooit bij zicht heeft, dus raar was het niet. Maar ik dacht toch, ik ga even naar zijn huis. Fiets was kapot, ik helemaal naar zijn huis gelopen. Hij doet de deur open, heeft hij een schaafwond bij zijn oog. Ik vraag of alles wel goed is met hem? Ja hoor, maar hij was de avond daarvoor gaan wielrennen (hij is nogal fanatiek daarin) en was heel hard gevallen. Had een beetje last van zijn buik en had ook niet zo lekker geslapen die nacht. Maar ernstig was het volgens hem echt niet.
Ik praat tegen hem, en ik krijg een heel dringend gevoel over me heen. Een stem in me zei dat ik hem naar het ziekenhuis moest brengen. Maar ik zie alleen die schaafwond, en mijn vader zegt dat het meevalt, dus ergens denk ik waarvoor eigenlijk. Toch was dat gevoel zo dringend, dat ik ben opgestaan en heb gezegd dat we nu naar het ziekenhuis gaan. Ik werd bijna kwaad toen hij weigerde, hij schrok van mijn reactie. Ik zei als we voor niets gaan is het toch ook goed! Dus hij nou ok, we gaan dan wel!
Komen we bij het ziekenhuis, na een uur wachten is hij aan de beurt. Blijft voor mijn gevoel eeuwig weg, paar uur zeker wel. Komt er iemand naar buiten, blijkt mijn vader onmiddelijk geopereerd te moeten worden. Milt was gescheurd, mijn vader had levensbedreigende inwendige bloedingen. Als hij die avond was gaan slapen, wat hij eigenlijk van plan was te doen, dan was hij zeker dood gegaan volgens de arts.
Toen mijn familie hierna dit verhaal hoorde, vroegen ze zich allemaal af hoe het kon dat ik op dat moment net voor zijn deur stond. En dat ik hem naar het ziekenhuis bracht terwijl hij zich relatief ok voelde. Daar heb ik geen logisch antwoord op.
Ik heb een sterke band met mijn vader, bijvoorbeeld, en bij hem kan ik snel aanvoelen als er iets niet pluis is.
Mijn ouders zijn gescheiden, en heb als tiener bij mijn moeder gewoond. Ik zag mijn vader zo eens in de twee weken ofzo. Op een dag werd ik wakker en ik had het gevoel dat er iets mis met hem was. Ik werd een beetje bang, omdat dat gevoel zo sterk was. Ik belde naar zijn mobieltje, er werd niet opgenomen. Nu is mijn vader zo iemand die dat ding nooit bij zicht heeft, dus raar was het niet. Maar ik dacht toch, ik ga even naar zijn huis. Fiets was kapot, ik helemaal naar zijn huis gelopen. Hij doet de deur open, heeft hij een schaafwond bij zijn oog. Ik vraag of alles wel goed is met hem? Ja hoor, maar hij was de avond daarvoor gaan wielrennen (hij is nogal fanatiek daarin) en was heel hard gevallen. Had een beetje last van zijn buik en had ook niet zo lekker geslapen die nacht. Maar ernstig was het volgens hem echt niet.
Ik praat tegen hem, en ik krijg een heel dringend gevoel over me heen. Een stem in me zei dat ik hem naar het ziekenhuis moest brengen. Maar ik zie alleen die schaafwond, en mijn vader zegt dat het meevalt, dus ergens denk ik waarvoor eigenlijk. Toch was dat gevoel zo dringend, dat ik ben opgestaan en heb gezegd dat we nu naar het ziekenhuis gaan. Ik werd bijna kwaad toen hij weigerde, hij schrok van mijn reactie. Ik zei als we voor niets gaan is het toch ook goed! Dus hij nou ok, we gaan dan wel!
Komen we bij het ziekenhuis, na een uur wachten is hij aan de beurt. Blijft voor mijn gevoel eeuwig weg, paar uur zeker wel. Komt er iemand naar buiten, blijkt mijn vader onmiddelijk geopereerd te moeten worden. Milt was gescheurd, mijn vader had levensbedreigende inwendige bloedingen. Als hij die avond was gaan slapen, wat hij eigenlijk van plan was te doen, dan was hij zeker dood gegaan volgens de arts.
Toen mijn familie hierna dit verhaal hoorde, vroegen ze zich allemaal af hoe het kon dat ik op dat moment net voor zijn deur stond. En dat ik hem naar het ziekenhuis bracht terwijl hij zich relatief ok voelde. Daar heb ik geen logisch antwoord op.
zondag 10 juni 2012 om 16:55
zondag 10 juni 2012 om 17:12
Van mij hoeft hier niemand op te krassen hoor Mij en andere sceptici wordt gevraagd op te krassen en een eigen topic te openen, zodat mensen hier ongestoord hun verhalen kunnen delen. Besloten topics zijn op het Vivaforum geen optie, dus als dat je doel is, moet je een andere plek zoeken.
Ga in therapie!
zondag 10 juni 2012 om 17:12
quote:Maryssa schreef op 10 juni 2012 @ 16:07:
Herkenbaar dat "lijntje" dat je aan elkaar denkt op hetzelfde moment. Mijn zus en ik hebben dat een keer gehad met mijn vader.
Wij waren een weekend naar Antwerpen en we hadden een sleutel op mijn tafel gelegd zodat hij die kon gebruiken in het huis van mn zus. Helaas bleek dit niet de juiste sleutel, maar, goed. Mijn zus en ik zaten in de bioscoop en voordat de film begon kreeg ik een zeer onbehaaglijk gevoel, een soort van hartkloppingen en ik moest daarbij sterk aan mijn vader denken. Ik dacht ach kom dat zal vast niets zijn dus ik keek de film af en zei niets tegen mijn zus.
De film was nog niet afgelopen of ik zeg tegen haar "volgens mij is er wat met pa" zegt zei "ow heb jij dat gevoel ook al" Wij als een gek naar buiten en mijn vader bellen. Bleek dat hij zich zo boos op ons aan het maken te zijn vanwege de verkeerde sleutel dat wij er in Antwerpen last van hadden. We zaten er allebei van te trillen en hebben een borrel genomen om weer rustig te worden hahahaha.
Mijn vaders droge commentaar was: "Goed om te weten dan kan ik ook zonder telefoon jullie altijd bereiken".
Heel herkenbaar! Eigenlijk is dat lijntje ook gewoon heel praktisch
Sommige mensen zouden niet eens reageren op dat gevoel. Bij mij was dat een beetje een leerproces. Naarmate ik ging merken dat dit soort gevoelens eigenlijk altijd blijken te kloppen, ging ik er ook naar handelen. Nu is het voor mij heel normaal om altijd op mijn intuitie/gevoelens af te gaan.
Ook mooie droom, over je oma. Klinkt heel bijzonder!
Herkenbaar dat "lijntje" dat je aan elkaar denkt op hetzelfde moment. Mijn zus en ik hebben dat een keer gehad met mijn vader.
Wij waren een weekend naar Antwerpen en we hadden een sleutel op mijn tafel gelegd zodat hij die kon gebruiken in het huis van mn zus. Helaas bleek dit niet de juiste sleutel, maar, goed. Mijn zus en ik zaten in de bioscoop en voordat de film begon kreeg ik een zeer onbehaaglijk gevoel, een soort van hartkloppingen en ik moest daarbij sterk aan mijn vader denken. Ik dacht ach kom dat zal vast niets zijn dus ik keek de film af en zei niets tegen mijn zus.
De film was nog niet afgelopen of ik zeg tegen haar "volgens mij is er wat met pa" zegt zei "ow heb jij dat gevoel ook al" Wij als een gek naar buiten en mijn vader bellen. Bleek dat hij zich zo boos op ons aan het maken te zijn vanwege de verkeerde sleutel dat wij er in Antwerpen last van hadden. We zaten er allebei van te trillen en hebben een borrel genomen om weer rustig te worden hahahaha.
Mijn vaders droge commentaar was: "Goed om te weten dan kan ik ook zonder telefoon jullie altijd bereiken".
Heel herkenbaar! Eigenlijk is dat lijntje ook gewoon heel praktisch
Sommige mensen zouden niet eens reageren op dat gevoel. Bij mij was dat een beetje een leerproces. Naarmate ik ging merken dat dit soort gevoelens eigenlijk altijd blijken te kloppen, ging ik er ook naar handelen. Nu is het voor mij heel normaal om altijd op mijn intuitie/gevoelens af te gaan.
Ook mooie droom, over je oma. Klinkt heel bijzonder!
zondag 10 juni 2012 om 18:11
Ik heb niet het hele topic gelezen, maar wel leuk om ervaringen van anderen te lezen. De ervaringen die ik heb gehad heb ik geprobeerd logisch te verklaren maar dat is niet gelukt. Dat geeft voor mij wel reden om breder te denken dan de logica, niet alles is met ons denken verklaarbaar. En sta ik meer open voor vertrouwen op spontane ingevingen die soms niet logisch zijn, maar achteraf goed blijken uit te pakken.
Toen ik op wereldreis was werd ik op een dag in paniek wakker. Ik moest denken aan een goede vriendin, met wie ik vanwege de reis al maanden geen contact had. Ik móest haar bellen. Op de plek waar ik was kon ik geen verbinding krijgen via telefoon dus heb het halve dorp rond moeten lopen op zoek naar telefoon. Mijn vriend kon me niet bedaren en snapte niet waar ik zo over in paniek was. We belden nooit iemand vanuit het buitenland, alleen via mail contact. Toen ik haar uiteindelijk sprak bleek dat haar vriend de dag ervoor een ernstig ongeluk had gehad en in coma lag. Ze had in alle consternatie mij nog niet kunnen bereiken dus was blij dat ik zelf belde.
Ik heb nooit begrepen waarom ik dit zo heb ervaren.
Een paar dagen later kreeg ik ineens een soort ingeving, en zei tegen mijn vriend dat de jongen uit coma zou komen en een bepaald aantal maanden in een revalidatiecentrum in een andere regio zou gaan verblijven. Achteraf bleek dit precies te kloppen. Ik vind het frappant dat ik die gedachte daarover had, want het was toen nog helemaal niet duidelijk of hij ooit wakker zou worden, en al helemaal niet wat voor behandeling hij dan nodig zou hebben.
Voor mij is dit een waardevolle bevestiging van het lijntje tussen mensen, waarbij tijd en afstand niet van belang zijn.
Toen ik op wereldreis was werd ik op een dag in paniek wakker. Ik moest denken aan een goede vriendin, met wie ik vanwege de reis al maanden geen contact had. Ik móest haar bellen. Op de plek waar ik was kon ik geen verbinding krijgen via telefoon dus heb het halve dorp rond moeten lopen op zoek naar telefoon. Mijn vriend kon me niet bedaren en snapte niet waar ik zo over in paniek was. We belden nooit iemand vanuit het buitenland, alleen via mail contact. Toen ik haar uiteindelijk sprak bleek dat haar vriend de dag ervoor een ernstig ongeluk had gehad en in coma lag. Ze had in alle consternatie mij nog niet kunnen bereiken dus was blij dat ik zelf belde.
Ik heb nooit begrepen waarom ik dit zo heb ervaren.
Een paar dagen later kreeg ik ineens een soort ingeving, en zei tegen mijn vriend dat de jongen uit coma zou komen en een bepaald aantal maanden in een revalidatiecentrum in een andere regio zou gaan verblijven. Achteraf bleek dit precies te kloppen. Ik vind het frappant dat ik die gedachte daarover had, want het was toen nog helemaal niet duidelijk of hij ooit wakker zou worden, en al helemaal niet wat voor behandeling hij dan nodig zou hebben.
Voor mij is dit een waardevolle bevestiging van het lijntje tussen mensen, waarbij tijd en afstand niet van belang zijn.
zondag 10 juni 2012 om 21:47
Als zes jarige heb ik mijn opa ook wel eens gezien terwijl ik hem nooit gekend heb,hij was altijd bij mijn oma thuis.Op een gegeven moment was hij weg en zag k hem ook niet meer.
Ook hebben wij in een huis gewoond waar ik alleen maar stemmen hoorde,ze waren niet vervelend.Toen wij gingen verhuizen was het over.
Ik had het laatst nog op mijn werk,ik werk in een oud gebouw en bij binnenkomst hoorde ik 2 stemmen terwijl ik en mijn collega daar alleen waren.Mijn collega hoorde op dat moment niks.Ik ben gelukkig niet de enige die dat hoort een andere collega had het er ook al over.Er is ook een plek waar ik liever niet kom,het gebouw heeft ook een raar verleden.
maar helderziende ben ik helaas niet,anders was ik zeker voor die 1 mljoen gegaan.
Ook hebben wij in een huis gewoond waar ik alleen maar stemmen hoorde,ze waren niet vervelend.Toen wij gingen verhuizen was het over.
Ik had het laatst nog op mijn werk,ik werk in een oud gebouw en bij binnenkomst hoorde ik 2 stemmen terwijl ik en mijn collega daar alleen waren.Mijn collega hoorde op dat moment niks.Ik ben gelukkig niet de enige die dat hoort een andere collega had het er ook al over.Er is ook een plek waar ik liever niet kom,het gebouw heeft ook een raar verleden.
maar helderziende ben ik helaas niet,anders was ik zeker voor die 1 mljoen gegaan.
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
zondag 10 juni 2012 om 21:57
Het onverklaarbare vond ik dat ik 'wist' hoe lang de revalidatie zou duren en in welk centrum. Terwijl over beide toen nog niets te zeggen was. En ik er ook niet bewust over nadacht of ging bedenken hoe het verder zou lopen. Het enige waar we aan dachten was dat het hopelijk weer goed zou komen. Het was meer een ingeving dan een gedachte of een gok, voor mij is daar een verschil tussen.
En van dan móeten bellen, ik belde dus geen vrienden vanuit de verre oorden waar ik op reis was. Stuurde alleen af en toe een mail met mijn reisverhalen. Daarom was het zo raar dat ik haar per sé wou bellen terwijl dat ook nog een vermogen kostte vanuit de rimboe waar ik toen zat.
En van dan móeten bellen, ik belde dus geen vrienden vanuit de verre oorden waar ik op reis was. Stuurde alleen af en toe een mail met mijn reisverhalen. Daarom was het zo raar dat ik haar per sé wou bellen terwijl dat ook nog een vermogen kostte vanuit de rimboe waar ik toen zat.
zondag 10 juni 2012 om 22:03
zondag 10 juni 2012 om 22:12
Wat een goedkoop excuus violett, weet je wel hoeveel mensen je kan helpen met 1 miljoen euro?? Ik denk dat je bang bent door de mand te vallen.
Een bekend en groot forumster zei ooit: er is een verschil tussen "(nog) niet bewezen dat het wel bestaat" en "bewezen dat het niet bestaat"?
Ik denk dat ze nu een borreltje neemt en er eens lekker voor gaat zitten.
Een bekend en groot forumster zei ooit: er is een verschil tussen "(nog) niet bewezen dat het wel bestaat" en "bewezen dat het niet bestaat"?
Ik denk dat ze nu een borreltje neemt en er eens lekker voor gaat zitten.
zondag 10 juni 2012 om 22:16
quote:dubiootje schreef op 10 juni 2012 @ 17:12:
Van mij hoeft hier niemand op te krassen hoor Mij en andere sceptici wordt gevraagd op te krassen en een eigen topic te openen, zodat mensen hier ongestoord hun verhalen kunnen delen. Besloten topics zijn op het Vivaforum geen optie, dus als dat je doel is, moet je een andere plek zoeken.Dit hadden ze toch makkelijk kunnen lezen in de theebladeren of niet dan.
Van mij hoeft hier niemand op te krassen hoor Mij en andere sceptici wordt gevraagd op te krassen en een eigen topic te openen, zodat mensen hier ongestoord hun verhalen kunnen delen. Besloten topics zijn op het Vivaforum geen optie, dus als dat je doel is, moet je een andere plek zoeken.Dit hadden ze toch makkelijk kunnen lezen in de theebladeren of niet dan.