Psyche
alle pijlers
Wanhopig om gezin
dinsdag 10 juli 2012 om 12:06
Wat heftig TO
Ik heb geen tips, maar ik hoop dat het van je af schrijven een klein beetje kan helpen! Misschien kun je toch voor jezelf hulp zoeken? Ik begrijp dat je je dochter niet voor het hoofd wil stoten, maar dat jij er zo aan onderdoor gaat is ook niet goed. Een hulpverlener zal je dochter niet veroordelen, maar kan jou misschien wel helpen. De stoornis van je man en zoon lijken me ook moeilijk om mee om te gaan. Kiezen voor jezelf is als moeder zijnde natuurlijk geen knopje dat je even om zet, maar je mag best hulp zoeken voor jezelf, zonder dat je daarbij je gezin af valt...
Heel veel sterkte!
Ik heb geen tips, maar ik hoop dat het van je af schrijven een klein beetje kan helpen! Misschien kun je toch voor jezelf hulp zoeken? Ik begrijp dat je je dochter niet voor het hoofd wil stoten, maar dat jij er zo aan onderdoor gaat is ook niet goed. Een hulpverlener zal je dochter niet veroordelen, maar kan jou misschien wel helpen. De stoornis van je man en zoon lijken me ook moeilijk om mee om te gaan. Kiezen voor jezelf is als moeder zijnde natuurlijk geen knopje dat je even om zet, maar je mag best hulp zoeken voor jezelf, zonder dat je daarbij je gezin af valt...
Heel veel sterkte!
dinsdag 10 juli 2012 om 12:09
En wil je dochter niet mee, begin dan met je man en zoon. Jullie problemen staan niet op zichzelf. Waarschijnlijk leiden jullie als gezin een heel erg geisoleerd bestaan, ook door de fobieen van man en zoon. Alles hangt met alles samen en de beste manier om dit te doorbreken is samen in therapie
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
dinsdag 10 juli 2012 om 12:44
wat een narigheid! is niemand in je omgeving die je in vertrouwen kunt nemen? gewoon om van je af te praten en soms uit te kunnen huilen als je dat nodig hebt?
Het is ook zo'n unieke situatie dat je niet zomaar iemand anders tegen zult komen die hetzelfde doormaakt.
Mijn moeder is door ons "dysfunctionele" gezin (op andere vlakken, wel sprake van autisme e.d. trouwens) ook enorm geisoleerd geraakt van alles en iedereen. Je hebt echt je eigen netwerkje nodig! mensen die om jou geven en die er voor jou zijn. Die je laten voelen dat je er echt toe doet. Je krijgt er niet mee voor elkaar dat de angst van je dochter verdwijnt, daar heb je geen invloed op. Maar wel dat jij voor jezelf beter in je vel komt te zitten.
Het is ook zo'n unieke situatie dat je niet zomaar iemand anders tegen zult komen die hetzelfde doormaakt.
Mijn moeder is door ons "dysfunctionele" gezin (op andere vlakken, wel sprake van autisme e.d. trouwens) ook enorm geisoleerd geraakt van alles en iedereen. Je hebt echt je eigen netwerkje nodig! mensen die om jou geven en die er voor jou zijn. Die je laten voelen dat je er echt toe doet. Je krijgt er niet mee voor elkaar dat de angst van je dochter verdwijnt, daar heb je geen invloed op. Maar wel dat jij voor jezelf beter in je vel komt te zitten.
dinsdag 10 juli 2012 om 13:43
De beste tip die ik je kan geven is hierboven al twee keer genoemd: therapie voor het gehele gezin. Zoek een goede hulpverlener en ga daar met z'n allen naartoe. Als je dochter niet mee wil, ga je met je man en zoon. Die negatieve spiraal zal op de een of andere manier doorbroken moeten worden. Jullie functioneren niet (meer) als gezin en zijn zo te lezen al flink geisoleerd. Individuele therapie blijft daarnaast ook zinvol, zolang het zo slecht met jouzelf, je man en zoon gaat.
dinsdag 10 juli 2012 om 22:07
dat er zoiets bestaat als een fobie voor je moeder lijkt me niet logisch. Het is wel duidelijk dat er iets met haar aan de hand is en dat daar niet over gesproken kan worden en dat er sowieso grote problemen zijn in dit gezin met je man en je zoon bijvoorbeeld.
Ben jij gelukkig in deze situatie? Je kinderen zijn volwassen, je bent niemand verplicht om nog langer in deze relatie te blijven zitten.
Ben jij gelukkig in deze situatie? Je kinderen zijn volwassen, je bent niemand verplicht om nog langer in deze relatie te blijven zitten.
zondag 5 augustus 2012 om 09:09
ik begrijp helemaal niets van je verhaal, bergita. Ik kan me niet voorstellen dat met een dergelijke problematiek binnen het gezin er nog geen enkele vorm van gezinstherapie is geweest. Als ik jou was zou ik daar de absolute prioriteit bij leggen, en stoppen met het zoeken op internet en het plakken van labels op je dochter.
'Ik denk dat mijn dochter en mijn man ook een narcistische persoonlijkheidsstoonis hebben. Als ik de beschrijvingen lees...wel allebei een andere vorm maar toch... '
ik vind dit dus echt onverstandig, communiceer je dit ook naar je dochter? Als je alleen zoekt naar dingen die mis zijn, zie je het totaalplaatje niet en dat voelt de persoon in kwestie feilloos aan...
'Ik denk dat mijn dochter en mijn man ook een narcistische persoonlijkheidsstoonis hebben. Als ik de beschrijvingen lees...wel allebei een andere vorm maar toch... '
ik vind dit dus echt onverstandig, communiceer je dit ook naar je dochter? Als je alleen zoekt naar dingen die mis zijn, zie je het totaalplaatje niet en dat voelt de persoon in kwestie feilloos aan...
life ain't a perfect story, write it while you live it
zondag 5 augustus 2012 om 09:20
Je zegt dat je dochter last heeft van gedachten dat jij haar zal misbruiken. Hebben je man en zoon ook wel van die gedachten? dat ze denken dat iedereen ze kwaad wil doen, veel over ze praten of hen schade willen toebrengen?
Hoe zijn ze in hun emoties? Kunnen ze positieve en/of negatieve emoties goed tonen en verwoorden?
Hebben ze een goed geheugen?
Hebben ze last met het goed uitspreken van woorden/zinnen?
Hoe zijn ze in hun emoties? Kunnen ze positieve en/of negatieve emoties goed tonen en verwoorden?
Hebben ze een goed geheugen?
Hebben ze last met het goed uitspreken van woorden/zinnen?
zondag 5 augustus 2012 om 09:27
[quote]designed schreef op 05 augustus 2012 @ 09:09:
ik begrijp helemaal niets van je verhaal, bergita. Ik kan me niet voorstellen dat met een dergelijke problematiek binnen het gezin er nog geen enkele vorm van gezinstherapie is geweest. Als ik jou was zou ik daar de absolute prioriteit bij leggen, en stoppen met het zoeken op internet en het plakken van labels op je dochter.
'quote]
Je kunt daar honderd keer de prioriteit willen leggen maar als vader en zoon al aangeven dat ze niet willen, dan houdt het op. Je kunt geen mensen helpen die niet geholpen willen worden. Eens met Carenza, to is zich al aan het losmaken. Ik denk dat dat ook het beste is wat ze, gegeven de omstandigheden kan doen, voor zichzelf kiezen en de deur openhouden voor contact. Vader, zoon en dochter zullen uiteindelijk toch zelf met hun eigen issues moeten dealen al dan niet dmv hulpverlening en willen ze dan niet: heel triest maar dan is het niet anders.
ik begrijp helemaal niets van je verhaal, bergita. Ik kan me niet voorstellen dat met een dergelijke problematiek binnen het gezin er nog geen enkele vorm van gezinstherapie is geweest. Als ik jou was zou ik daar de absolute prioriteit bij leggen, en stoppen met het zoeken op internet en het plakken van labels op je dochter.
'quote]
Je kunt daar honderd keer de prioriteit willen leggen maar als vader en zoon al aangeven dat ze niet willen, dan houdt het op. Je kunt geen mensen helpen die niet geholpen willen worden. Eens met Carenza, to is zich al aan het losmaken. Ik denk dat dat ook het beste is wat ze, gegeven de omstandigheden kan doen, voor zichzelf kiezen en de deur openhouden voor contact. Vader, zoon en dochter zullen uiteindelijk toch zelf met hun eigen issues moeten dealen al dan niet dmv hulpverlening en willen ze dan niet: heel triest maar dan is het niet anders.
zondag 5 augustus 2012 om 09:35
En als ze ook echt een ASS zouden hebben dan kan dat wel eens gaan lijken op narsisme. Maar dat is het niet. Wel hebben mensen met zo'n stoornis een sterk verminderd inlevingsvermogen. Dus jou niet bellen is dan niet zo raar bijvoorbeeld.
Als je weggagt (en dat kan ik mee heel goed voorstellen dat je dat doet) bel ze dan wel. Elke week bijvoorbeeld. En verwacht dat niet terug. Dat is dan geen onwil, het komt simpelweg niet bij ze op dat jij daar wel eens op zou kunnen wachten.
Heel veel sterkte
Als je weggagt (en dat kan ik mee heel goed voorstellen dat je dat doet) bel ze dan wel. Elke week bijvoorbeeld. En verwacht dat niet terug. Dat is dan geen onwil, het komt simpelweg niet bij ze op dat jij daar wel eens op zou kunnen wachten.
Heel veel sterkte
zondag 5 augustus 2012 om 09:52
jeetje Bergita, wat een heftig verhaal, en wat zal je een hoop zware jaren al achter je hebben, dikke voor jou.
Idd, je bent zo te lezen al bezig met je los te maken, goed zo, de afgelopen jaren kan je niet veranderen, de komende nog wel.
Ik snap dat je behoefte hebt aan contact met je dochter, maar inderdaad, biedt het aan, verwacht het niet terug, sta open voor haar als er ooit wel iets is... hoewel je misschien andere verwachtingen en hoop had, is dit misschien het beste wat jullie relatie ooit zal worden. Ik denk dat je het beste aan je eigen geluk kan werken, en uit je isolement komen. En misschien geeft het je dochter wel wat rust als ze merkt dat haar moeder niet zo gefocust is op het gezin?
Sterkte!
Idd, je bent zo te lezen al bezig met je los te maken, goed zo, de afgelopen jaren kan je niet veranderen, de komende nog wel.
Ik snap dat je behoefte hebt aan contact met je dochter, maar inderdaad, biedt het aan, verwacht het niet terug, sta open voor haar als er ooit wel iets is... hoewel je misschien andere verwachtingen en hoop had, is dit misschien het beste wat jullie relatie ooit zal worden. Ik denk dat je het beste aan je eigen geluk kan werken, en uit je isolement komen. En misschien geeft het je dochter wel wat rust als ze merkt dat haar moeder niet zo gefocust is op het gezin?
Sterkte!
zondag 5 augustus 2012 om 10:18
quote:patricia_90 schreef op 05 augustus 2012 @ 09:54:
Je gezin bestaat uit volwassen kinderen waarvan er 1 al het huis uit is. Wat denk je dan nog te bereiken met gezinstherapie? Het lijkt me gezonder dat de kinderen hun eigen weg gaan.Ze houdt van haar man en kinderen en wil gelukkig zijn met ze. Is dat nou zo moeilijk te begrijpen?
Je gezin bestaat uit volwassen kinderen waarvan er 1 al het huis uit is. Wat denk je dan nog te bereiken met gezinstherapie? Het lijkt me gezonder dat de kinderen hun eigen weg gaan.Ze houdt van haar man en kinderen en wil gelukkig zijn met ze. Is dat nou zo moeilijk te begrijpen?