Psyche
alle pijlers
Het dringt nog niet door
woensdag 18 juli 2012 om 23:28
Ok, het ging al ruim 2 jaar niet goed. Getrouwd, een kindje, zware zwagerschap, baby te vroeg en te klein geboren, woedeuitbarstingen, paniekaanvallen, depressief, huwelijk onder druk. Maar vandaag was het zover. Mijn man heeft aangegeven dat hij het niet langer volhoudt. Ook verschillen we heel erg qua karakter. Hij wilt scheiden. Vandaag is het definitief uitgesproken (99%). Het ging niet goed, maar dit had ik zo snel niet verwacht. Heb wel 4 uur lang zitten huilen, maar ik moet mezelf niet gek maken. Nu voel ik me verdoofd, ik weet niet wat ik moet zeggen en wat ik moet doen. Moest het even kwijt.
donderdag 19 juli 2012 om 00:13
quote:very__cherry schreef op 19 juli 2012 @ 00:11:
[...]
Is ook zo
Toch vind ik zelf durven stoppen met knokken ook wel heel heroïsch.In mijn ogen is daar niets heroisch aan net zo goed dat doorgaan met een relatie dat niet is.. Beide keuzes worden in een heftige periode vol verdiet gemaakt. Sterke vrouwen doen inderdaad echter dat maakt ze geen helden wel sterke vrouwen.
[...]
Is ook zo
Toch vind ik zelf durven stoppen met knokken ook wel heel heroïsch.In mijn ogen is daar niets heroisch aan net zo goed dat doorgaan met een relatie dat niet is.. Beide keuzes worden in een heftige periode vol verdiet gemaakt. Sterke vrouwen doen inderdaad echter dat maakt ze geen helden wel sterke vrouwen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 19 juli 2012 om 00:16
donderdag 19 juli 2012 om 00:20
quote:Enn schreef op 19 juli 2012 @ 00:13:
[...]
In mijn ogen is daar niets heroisch aan net zo goed dat doorgaan met een relatie dat niet is.. Beide keuzes worden in een heftige periode vol verdiet gemaakt. Sterke vrouwen doen inderdaad echter dat maakt ze geen helden wel sterke vrouwen.Ik vind beide keuzes heroisch. Ik vind vrouwen die goed en verantwoordelijk functioneren, sterke vrouwen. Ik vind vrouwen die na een slopende, slepende periode een verrekte moeilijke keuze kunnen maken (of dat nou gaan is of blijven, maakt me niet uit), heldinnen.
[...]
In mijn ogen is daar niets heroisch aan net zo goed dat doorgaan met een relatie dat niet is.. Beide keuzes worden in een heftige periode vol verdiet gemaakt. Sterke vrouwen doen inderdaad echter dat maakt ze geen helden wel sterke vrouwen.Ik vind beide keuzes heroisch. Ik vind vrouwen die goed en verantwoordelijk functioneren, sterke vrouwen. Ik vind vrouwen die na een slopende, slepende periode een verrekte moeilijke keuze kunnen maken (of dat nou gaan is of blijven, maakt me niet uit), heldinnen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
donderdag 19 juli 2012 om 00:21
quote:very__cherry schreef op 19 juli 2012 @ 00:16:
[...]
Niet precies, ik bedoel meer het knokken (dus het overleven) durven los te laten, en weer gaan leven.
Ik wil dit topc niet vervuilen maar ..
Dat kan ook in een relatie.
[...]
Niet precies, ik bedoel meer het knokken (dus het overleven) durven los te laten, en weer gaan leven.
Ik wil dit topc niet vervuilen maar ..
Dat kan ook in een relatie.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 19 juli 2012 om 00:24
donderdag 19 juli 2012 om 00:25
Rozenstruikje: Ik moet zeker doorgaan, maar de pijn is moeilijk te verdragen. Ik zit nog steeds met tranen in mijn ogen, deze zijn inmiddels dik geworden. Brok in mijn keel,maar veel kan ik niet doen. Het voelt ergens nog onwerkelijk. Net of het morgen weer zal zijn, zoals het was.
Enn: Gelukkig heb jij de moeilijke periode doorstaan. Soms maakt dit de relatie juist sterker. Scheiden gun je niemand. Ik heb veel respect voor mensen die zware perioden overleven. Ik wou dat ik dat kon zeggen..
Enn: Gelukkig heb jij de moeilijke periode doorstaan. Soms maakt dit de relatie juist sterker. Scheiden gun je niemand. Ik heb veel respect voor mensen die zware perioden overleven. Ik wou dat ik dat kon zeggen..
donderdag 19 juli 2012 om 03:33
@Nicole: de ellende zit hem er soms in dat je niet genoeg tijd krijgt.. om weer jezelf te worden. Hij geeft de moed en hoop op, die jij nog wel had..
Hij herkent jou niet meer, hij heeft misschien genoeg van het "zware", ziet het niet meer veranderen. En dat is hard, want jij weet ook dat het anders gaat worden en jij hebt daar nog wel vertrouwen in.
Ik zou toch proberen dat duidelijk te krijgen: het is tijdelijk, heb geduld, heb vertrouwen in mij en ons.. als je dat zo voelt.
Het hoeft echt niet zo te zijn dat ie niet meer van je houdt, hij voelt het alleen ff niet omdat er lagen van teleurstelling en irritatie op liggen. Dat wil echt niet zeggen dat het gevoel verminderd is, ook al lijkt het zo.. dat lijkt soms alleen maar omdat andere dingen de overhand krijgen.
probeer hem nog te overtuigen dat het iets tijdelijks is, dat het niet zo blijft, dat hij die conclusies niet moet baseren op verleden en nu.. ga in gesprek, spreek svp uit dat ie belangrijk is voor je, dat je bereid bent dit samen op te lossen. Dat je samen door tegenslag heen kan komen.
Soms is er een point of no return, maar misschien is het niet te laat in jullie geval. Het kan voor hem te lang duren, maar als je samen door tegenslag komt, kom je er ook sterker uit. Spreek je gevoelens svp uit naar hem en leg je er niet zomaar bij neer. Spreek ook uit dat je het kan begrijpen, maar dat het niet is wat het lijkt. Niet opgeven zomaar!
Het is niet zo dat gevoelens zomaar weg zijn, gedrag en ervaringen zorgen voor negatieve of positieve gevoelens tov de ander. Als je dit niet wil, dan kan je misschien nog invloed hebben op hoe hij je ziet en tegemoet komen aan wat hij momenteel mist, zozeer dat ie liever alleen doorgaat, en zich vrij maakt. Het is niet meer dan teleurstelling van hoe hij het zich voor zich gezien had, soms kan je dat beeld nog bijstellen..
Neem het serieus, en zeg dat ook, en dat je het begrijpt. Maar leg je er niet zomaar bij neer, als je het zelf niet wil!
Veel sterkte, been there, vecht voor zover er nog te vechten is en je het de moeite waard vind!
Succes!
Hij herkent jou niet meer, hij heeft misschien genoeg van het "zware", ziet het niet meer veranderen. En dat is hard, want jij weet ook dat het anders gaat worden en jij hebt daar nog wel vertrouwen in.
Ik zou toch proberen dat duidelijk te krijgen: het is tijdelijk, heb geduld, heb vertrouwen in mij en ons.. als je dat zo voelt.
Het hoeft echt niet zo te zijn dat ie niet meer van je houdt, hij voelt het alleen ff niet omdat er lagen van teleurstelling en irritatie op liggen. Dat wil echt niet zeggen dat het gevoel verminderd is, ook al lijkt het zo.. dat lijkt soms alleen maar omdat andere dingen de overhand krijgen.
probeer hem nog te overtuigen dat het iets tijdelijks is, dat het niet zo blijft, dat hij die conclusies niet moet baseren op verleden en nu.. ga in gesprek, spreek svp uit dat ie belangrijk is voor je, dat je bereid bent dit samen op te lossen. Dat je samen door tegenslag heen kan komen.
Soms is er een point of no return, maar misschien is het niet te laat in jullie geval. Het kan voor hem te lang duren, maar als je samen door tegenslag komt, kom je er ook sterker uit. Spreek je gevoelens svp uit naar hem en leg je er niet zomaar bij neer. Spreek ook uit dat je het kan begrijpen, maar dat het niet is wat het lijkt. Niet opgeven zomaar!
Het is niet zo dat gevoelens zomaar weg zijn, gedrag en ervaringen zorgen voor negatieve of positieve gevoelens tov de ander. Als je dit niet wil, dan kan je misschien nog invloed hebben op hoe hij je ziet en tegemoet komen aan wat hij momenteel mist, zozeer dat ie liever alleen doorgaat, en zich vrij maakt. Het is niet meer dan teleurstelling van hoe hij het zich voor zich gezien had, soms kan je dat beeld nog bijstellen..
Neem het serieus, en zeg dat ook, en dat je het begrijpt. Maar leg je er niet zomaar bij neer, als je het zelf niet wil!
Veel sterkte, been there, vecht voor zover er nog te vechten is en je het de moeite waard vind!
Succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 19 juli 2012 om 04:11
Lienepiennetje: Dankje, op dit moment heb ik dat echt nodig..
Suzy65: Was het maar waar wat je schrijft.. Het is over 4 uur en het enige wat ik kan doen is huilen. Ergens hoop ik dat het goedkomt, maar de andere kant ben ik bang voor valse hoop. Dan duurt het verwerken nog langer.
Ik moet zeggen dat mijn man niet ongelijk heeft. Ik heb het hem de afgelopen jaren niet makkelijk gemaakt. Ik zeurde over veel dingen. Hij vond mij moeilijk en een dramaqueen. Ik kreeg last van stemmingswisselingen en uitte mijn gevoelens op een extreme manier, zoals in tranen uitbarsten en heftig op hem reageren. Ik begrijp dat hij het zat is. Ik heb soms zelfs gesjoemelt met AD. Ik wil het zooo graag slikken, maar ik nam in gewicht toe en kreeg andere bijwerkingen. Ik heb niet genoeg doorgezet. Kan me nog herinneren dat hij zei wil je je huwelijk redden,moet je het echt slikken! Anderzijds twijfelde ik over groepstherapie. De wil is er wel, maar ook de angst. Hij heeft het opgegeven. Mijn ogen zijn open gegaan op dit moment, maar helaas te laat. De woorden het is beter als we nu scheiden, nu heeft ons zoontje het nog niet echt door en ik hou niet meer van je spoken door mijn hoofd. Hij wilt op dit moment met rust gelaten worden. Ik moest hem niet meer gaan bellen. Hij was kalm en niet boos. Wat je hierna gaat doen moet je maar zelf weten zei hij.. Het enige wat ik kan doen is mijn hoofd koel houden en er voor mijn zoontje zijn..
Suzy65: Was het maar waar wat je schrijft.. Het is over 4 uur en het enige wat ik kan doen is huilen. Ergens hoop ik dat het goedkomt, maar de andere kant ben ik bang voor valse hoop. Dan duurt het verwerken nog langer.
Ik moet zeggen dat mijn man niet ongelijk heeft. Ik heb het hem de afgelopen jaren niet makkelijk gemaakt. Ik zeurde over veel dingen. Hij vond mij moeilijk en een dramaqueen. Ik kreeg last van stemmingswisselingen en uitte mijn gevoelens op een extreme manier, zoals in tranen uitbarsten en heftig op hem reageren. Ik begrijp dat hij het zat is. Ik heb soms zelfs gesjoemelt met AD. Ik wil het zooo graag slikken, maar ik nam in gewicht toe en kreeg andere bijwerkingen. Ik heb niet genoeg doorgezet. Kan me nog herinneren dat hij zei wil je je huwelijk redden,moet je het echt slikken! Anderzijds twijfelde ik over groepstherapie. De wil is er wel, maar ook de angst. Hij heeft het opgegeven. Mijn ogen zijn open gegaan op dit moment, maar helaas te laat. De woorden het is beter als we nu scheiden, nu heeft ons zoontje het nog niet echt door en ik hou niet meer van je spoken door mijn hoofd. Hij wilt op dit moment met rust gelaten worden. Ik moest hem niet meer gaan bellen. Hij was kalm en niet boos. Wat je hierna gaat doen moet je maar zelf weten zei hij.. Het enige wat ik kan doen is mijn hoofd koel houden en er voor mijn zoontje zijn..
donderdag 19 juli 2012 om 04:22
Wat een verhaal. Sterkte hoor. Ik lees je topic mee, maar weet geen advies. Ik lees wel je verdriet.
Is er geen mogelijkheid je man ervan proberen te overtuigen om het toch nog te proberen? En dan niet half-half, ook niet blijven aanmodderen. Maar echt de schouders eronder, eerlijk naar elkaar zijn, je slechte kanten erkennen zonder verwijten te maken en op die manier het nog een kans te geven? Mocht het niet lukken, dan hebben jullie er wel alles aan gedaan.
Is er geen mogelijkheid je man ervan proberen te overtuigen om het toch nog te proberen? En dan niet half-half, ook niet blijven aanmodderen. Maar echt de schouders eronder, eerlijk naar elkaar zijn, je slechte kanten erkennen zonder verwijten te maken en op die manier het nog een kans te geven? Mocht het niet lukken, dan hebben jullie er wel alles aan gedaan.
donderdag 19 juli 2012 om 04:28
Lupine, fijn dat je reageert. Kon het maar. Jammer genoeg stemt hij er niet mee in, in ieder geval nog niet. Hij zei zelfs dat we het te lang hebben volgehouden. Ik had ook meer moeten doen, maar ik voelde me zo depressief. Net nu het iets beter begint te worden is het voor hem voorbij. We hebben wel dagelijks ruzie en irritaties over de kleinste dingen. Dit was waarschijnlijk voor hem de druppel. Als ik hem nu bel weet ik wat zijn antwoord zal zijn, daarom laat ik hem even met rust. Moeilijk is het wel.. Dit had ik nooit gedacht. Ik riep regelmatig dat ik wilde scheiden, maar dit is andere koek.
donderdag 19 juli 2012 om 04:36
Hij heeft zijn breekpunt bereikt, denk ik. Hij ziet geen oplossing meer behalve ermee te stoppen en dat snap ik ook wel. Hij voelt zich in een hoek gedreven en denk nooit uit die hoek te kunnen ontsnappen. De enige mogelijkheid is dus de radicale.
Ik denk ook dat er bij jou nu een punt bereikt is dat je het overzicht hebt. In alle dagelijkse beslommeringen ben je dat misschien uit het oog verloren en heb je hem voor lief genomen. Want hij is er toch altijd, maar nu blijkt het anders te liggen.
Mocht mijn analyse kloppen dan denk ik dat er een kans is dat jullie hieruit kunnen komen. Maar dat moeten jullie beiden willen. En dan moeten jullie ook met de billen bloot en water bij de wijn doen.
Voor nu moet je hem misschien even laten, zodat hij adem kan halen. Misschien gaat hij over een nacht ijs, maar ik denk eerder dat hij ook vol met twijfels zit. Hij voelt zich machteloos ook misschien.
Ik denk ook dat er bij jou nu een punt bereikt is dat je het overzicht hebt. In alle dagelijkse beslommeringen ben je dat misschien uit het oog verloren en heb je hem voor lief genomen. Want hij is er toch altijd, maar nu blijkt het anders te liggen.
Mocht mijn analyse kloppen dan denk ik dat er een kans is dat jullie hieruit kunnen komen. Maar dat moeten jullie beiden willen. En dan moeten jullie ook met de billen bloot en water bij de wijn doen.
Voor nu moet je hem misschien even laten, zodat hij adem kan halen. Misschien gaat hij over een nacht ijs, maar ik denk eerder dat hij ook vol met twijfels zit. Hij voelt zich machteloos ook misschien.
donderdag 19 juli 2012 om 04:44
Je reactie geeft mij hoop. Ik begrijp wat je bedoeld met hij kan niet meer. Hij heeft het erg zwaar gehad. Ik heb mij niet ok gedragen in veel situaties, maar dit leek buiten mijn macht om. Ik laat het even rustig. Ben vrij ongeduldig, maar dit lijkt mij op dit moment het beste. Heel erg bedankt voor de reacties.
donderdag 19 juli 2012 om 04:58
Ik hoop voor je dat dit allemaal goed gaat uitpakken. Soms kan dat en soms niet, daar is nu niks over te zeggen.
Het enige wat ik uit jullie verhaal opmaak is dat jullie op een breekpunt staan, omdat jullie moe zijn van alles. Hij van jou vooral. Niet lullig bedoelt hoor, want waar twee vechten daar hebben er twee schuld.
En dan komen er processen. Dat zijn wisselwerkingen: actie-reactie. Volgens mij kan dat wel veranderd worden, maar dan moet de wil er zijn. Eigenlijk ga je met een huwelijk ook een soort contract aan, net als op je werk. Dat klinkt niet romantisch, maar zo is het wel denk ik. Een huwelijk is ook grotendeels de dagelijkse realiteit en dus is het belangrijk dat te stroomlijnen op een manier waarop het voor beide partijen prettig is.
Als je het op die manier benadert dan is er veel mogelijk. Maar de voorwaarde is dan wel dat je eerlijk bent en je verantwoordelijkheden neemt. Ook met depressie. En ik ken depressies, die zijn heel erg. Maar daar kun je je niet achter verschuilen. Een depressie maakt je minder in heel veel dingen, maar niet in alles.
Het enige wat ik uit jullie verhaal opmaak is dat jullie op een breekpunt staan, omdat jullie moe zijn van alles. Hij van jou vooral. Niet lullig bedoelt hoor, want waar twee vechten daar hebben er twee schuld.
En dan komen er processen. Dat zijn wisselwerkingen: actie-reactie. Volgens mij kan dat wel veranderd worden, maar dan moet de wil er zijn. Eigenlijk ga je met een huwelijk ook een soort contract aan, net als op je werk. Dat klinkt niet romantisch, maar zo is het wel denk ik. Een huwelijk is ook grotendeels de dagelijkse realiteit en dus is het belangrijk dat te stroomlijnen op een manier waarop het voor beide partijen prettig is.
Als je het op die manier benadert dan is er veel mogelijk. Maar de voorwaarde is dan wel dat je eerlijk bent en je verantwoordelijkheden neemt. Ook met depressie. En ik ken depressies, die zijn heel erg. Maar daar kun je je niet achter verschuilen. Een depressie maakt je minder in heel veel dingen, maar niet in alles.
donderdag 19 juli 2012 om 10:01
Lupine: Natuurlijk is het niet te voorspellen hoe het gaat lopen, maar ben bang dat het niet meer goed komt. Het ging al heel lang niet goed, maar ik wil niet scheiden. Vooral omdat ik nog van hem hou. Als ik het realistisch bekijk ging het gewoon niet. We hebben beiden hele verschillende karakters. Dat botst enorm. Dit weet ik allemaal, maar toch valt het me zwaar. Ook dat hij het in het bijzijn van mijn moeder heeft verteld. Hij was bang dat ik mezelf wat zou aandoen! Nou ik mag wel depressief zijn en een diagnose persoonlijkheidsstoornis, maar gelukkig niet wanhopig. Hij liep hier al 5 maanden mee! Hij zegt dat hij de knoop heeft doorgehakt en de liefde is minder geworden. Wat moet ik hiermee..Ik ben nu bij mijn ouders en probeer het beste ervan te maken. Heel raar, maar ik krijg een gevoel van kracht. Mijn man heb ik kwijt, maar ik wil mijn zoontje voor geen goud kwijt. Als ik blijf doorgaan met mezelf zielig vinden schiet ik niks mee op. Het jammere is dat ik het nu pas besef. Nu alles echt is. Ik laat me niet kennen ook al voel ik me van binnen anders. Ik heb me om eerlijk te zijn ook te lang verschuilt achter mijn depressie. Maar onze botsende karakters zijn toch de doorslag geweest.
donderdag 19 juli 2012 om 11:11
Nicole: ik vind de reacties van Suzy en lupine er echt wel op. Ik herkende je verhaal, ook een gecompliceerde zwangerschap, vroeggeboorte en in ons geval was het de vader die depressief werd. Mijn zoontje is nu bijna twee en ik merk dat alles langzaamaan terug in zijn plooi valt, hoewel we enkele maanden geleden ook de facto uit elkaar waren. Nu we wat afstand hebben kunnen nemen en allebei onze wanhoop een plaats hebben kunnen geven, is de liefde ook teruggekomen (en daar hoopte ik al lang niet meer op). En daarmee ook de rust, het begrip, en het gevoel zonder angst van ons kind te kunnen genieten. Gezinsuitbreiding legt sowieso een zware hypotheek op de relatie en als al die problemen er nog eens bijkomen, is het niet zo vreemd dat mensen wankelen. Gebruik de tijd die je nu alleen hebt om jezelf een boost te geven en rustig oplossingen uit te werken om alleen of met twee door te gaan. Het belangrijkste is dat jij jouw persoonlijkheid (terug)vindt en daar heb je soms een breekpunt voor nodig. Ik hoop dat alles goed komt met jullie drietjes en dat jullie een nieuw evenwicht vinden. Geef niet op x
donderdag 19 juli 2012 om 22:10
Dinanga, wat een mooi verhaal. Hoop dat jullie altijd gelukkig bij elkaar zullen zijn. Heb vandaag mijn man gesproken. Hij wilt een week mij niet spreken. Hoe het er op dit moment uitziet wilt hij scheiden. Hij wilt mij geen hoop meer geven. Ik kan niks anders dan huilen, het doet me zo'n pijn, maar ik moet me staande houden. Wat had ik dingen graag anders gedaan. Ik kan zoveel zeggen, maar het heeft weinig zin. Ik ga kapot van verdriet.