Overgave (relatie, vriendschap, studie)

Niet om je tekort te doen hoor, maar ik zou je adviseren professionele hulp te zoeken. Je zegt immers dat het een patroon is, misschien dat een cognitieve gedragstherapeut je kan helpen? Of een anderssoortige professional. Sterkte!

Hai klinkt als een soort defensiemechanisme een muur die je misschien hebt opgetrokken die misschien van nut was in je jeugd maar je nu belemmert?

Als je gevoelig bent moet jij gewoon voorzichtig overgave zoeken,

proberen begrijpen wat die muur juist inhoudt die je tussen jezelf en je leven opzet,

je soulsearching doen op een veilig plaatsje

en jezelf inpeperen dat je angst voor afwijzing gedeeltelijk irrationeel is.

Mensen gaan je niet afwijzen OMDAT je negatief denkt over jezelf, het is omdat je afstand neemt dat mensen het ook maar laten

Zijn er trouwens momenten (misschien zonder anderen) dat je je wél kan overgeven?

Ook: wat gebeurt er als je merkt dat je je niet kan overgeven en je dat toch probeert?Lukt het gewoon niet of word je dan bang of zo?

Heb je een beeld wat die overgave zou moeten zijn ?

....en wat het je gaat geven als je op dat punt komt.

quote:ikkiesvoormij schreef op 23 juli 2012 @ 14:47:

Op seksueel gebied lukt dat niet zo goed, ik ben gewoon gereserveerd en laat het gevoel gewoon niet toe.



Wat zou je willen toelaten dan; kun je dat gevoel beschrijven?

Ben je alleen wel in staat je (seksueel) helemaal vrij aan jezelf te geven ?

quote:ikkiesvoormij schreef op 23 juli 2012 @ 14:52:

[...]





Geen gereserveerdheid, kwetsbaar durven zijn, risico's lopen daardoor. Voor mijn gevoel maak ik mezelf dan heel kwetsbaar voor gevoelens van vernedering en afwijzing.



wat het me zou opleveren: intensiteit in relaties en positieve gevoelens, gekend worden, meer deelnemen aan het leven.

niet meer alleen voelen.



Naar mijn mening stapel je een aantal dingen op elkaar.

Ik zou beginnen om vast te stellen of je alleen zo in het leven staat dat je je vrij voelt. M.a.w heb je een basis levens filosofie die je een positief gevoel geeft en dat je ten dienst is.



Als je hier al tegen schuld en moeilijkheden aanloopt; zou ik nog even wachten met het "met andere beleven"

Weet je wat mijn ervaring is hiermee? Ik was net als jou, dacht ook zo. Gisteren nog: mijn vriend was jarig, en zijn zus en broers waren hier. We zaten buiten, en op een gegeven moment liep ik naar binnen om drinken voor iedereen in te schenken. Toen ik weer naar buiten kwam, waren vriends broer en zusje stil. Wat komt er direct in mij op: ze hebben het op een negatieve manier over mij gehad. Terwijl dat nergens op slaat, ze zijn altijd aardig, we kunnen het voor mijn gevoel goed met elkaar vinden. Dus dat ik die gedachten heb, ligt aan mij. Niet aan hun. Het lastige is, als je er ervaring mee hebt dat mensen achter je rug om praten, dan krijg je daar een beetje een angst voor, en besluipt het je op sommige momenten. Die nare gedachten. Terwijl als ik er daarna dan rationeel over na denk, weet ik dat het onzin gedachten zijn. En daarna denk ik ook: en zelfs al zouden ze het over me gehad hebben, wat dan nog? Als ze echt iets zouden vinden, zouden ze het wel zeggen.



Ga meer van jezelf uit. Wees aardig, en gewoon jezelf. (Niet te aardig dus, dat kan al snel een beetje nep overkomen). Wees gewoon jezelf. Ga van jezelf uit. Wees aardig, vriendelijk. Vertel eens wat uit jezelf. Probeer relaxt te zijn. Dan voelen mensen zich sneller bij je op hun gemak. Je kunt alleen zelf het ijs breken als je je ongemakkelijk voelt, door daar op dat moment zelf wat aan te doen. Denk je nou echt dat iedereen goed kan dansen? Nee. En denk je nou echt dat mensen op je neer zouden kijken als jij niet goed zou kunnen dansen? Ook niet! Iederren doet maar wat, (behalve echte danswonders). En verder zijn mensen niet zo met jou bezig. Ze denken niet zoveel over jou na. Ze zien wat er voor hun neus staat, de persoon die tegenover ze staat. En dan besluiten ze of ze diegene aardig vinden of niet. Als jij aardig bent, waarom zouden mensen je dan niet aardig vinden? En, in het aller ergste geval vind iemand je een keer niet aardig. Nou en? Dat veranderd niks aan de persoon die jij bent hoor. Geen hand vol, maar een land vol. Dat geld niet alleen voor de liefde, maar ook voor vriendschappen.



Als iemand je mee vraagt om wat te gaan doen, dan betekent dat dat ze dat willen. Ze vragen het echt niet uit beleefdheid. Niemand gaat vrijwillig iets doen met iemand als ze daar geen zin in hebben. Mensen vinden je leuk .

quote:ashley1983 schreef op 23 juli 2012 @ 15:05:

En verder zijn mensen niet zo met jou bezig. Hier hebben heel veel mensen op dit forum wat aan

Je kunt in therapie gaan. En je kunt er verder over na denken en dingen in theorie beleven. Maar daar leer je niks van. Je leert meer door wel risico's te nemen. Dat hoeven niet direct hele grote risico's te zijn voor je gevoel, maar kleintjes. Een soort van in stappen werken. Ga eens een keer wat doen met iemand als ze je mee vraagt. Op dit moment horen die negatieve gedachten een beetje bij je. Ze mogen er zijn. Schrik er niet van als je ze tijdens zo'n avond een beetje hebt. Ze gaan wel weer weg.



Hetzelfde tijdens sex. Laat je eens een keer gaan. Probeer dat. Ook al lukt dat niet in 1 x, als het goed is zul je merken dat er niks aan de hand is en jij kunt zijn hoe je wilt zijn.



Als je aan bovenstaande wat wilt veranderen, zul je er doorheen moeten. Begin klein, jijzelf weet het beste wat je het minst moeilijk vind en wat je het moeilijks vind. Werk omhoog. Maak een lijst van situaties, en begin onderaan. Zulke stappenplannen werken vaak goed in mijn ervaring .