Relaties
alle pijlers
problemen met schoonmoeder
zondag 26 augustus 2012 om 21:41
ik heb een hele lieve vriend, we hebben iets meer dan een jaar een relatie. in het begin dacht ik, heerlijk, deze relatie, we zagen elkaar elk weekend, de ene keer was hij bij mij, de andere keer ik bij hem. we waren altijd veel boven in elkaars kamer, gewoon gezellig met zijn 2en. maar dat vond zijn moeder niet goed, ze wilde dat ik een band kreeg met haar, zijn vader en zijn broer. ik dacht daar helemaal niet aan, zelf praat ik haast nooit met mijn moeder (ouders zijn gescheiden) ik hou afstand van haar, hij vind het leuk om met zijn ouders te praten, onbegrijpelijk voor mij, LEUK?! met je ouders praten? nee liever niet zeg, zo denk ik erover, maar dat komt misschien ook door mijn PDD-NOS.
mijn moeder is belangrijk voor me, natuurlijk, als mijn moeder weg is mis ik haar, maar veel praten? nee echt no way, ik weet niet waarom dat zo is bij mij, maar ik voel dat zo.
maar goed dat snap ik dus ten eerste al niet, ik vind dat moeilijk te accepteren, de belangrijkste personen in mijn leven zijn 1. mijn vriend 2. mijn vriendinnen 3. mijn moeder, dat hij mij niet helemaal bovenaan heeft staan doet me pijn, hij vind mij even belangrijk als zijn ouders, wat ik niet snap omdat ik het zelf niet voel. ik weet dat dat voor sommige mensen raar zal zijn, maar ik voel het zo.
maar goed, ze wilde dat ik meer open was meer ging kletsen, etc. maar ik ben nou eenmaal niet zo sociaal, hun weten van mijn PDD-NOS maar ze vragen zoveel van me, ik kan niet zomaar een praatje maken, waar moet ik het over hebben? maar ik heb geprobeerd om meer te vragen en te vertellen (en zelf zegt of vraagt ze ook gewoon haast niks, maar ze verwacht dat wel van mij) maar steeds zei ze tegen mijn vriend, ik zie geen verbetering, ik zie geen verbetering, dat maakte me NOG onzekerder terwijl ik juist minder zei. een tijdje daarna zei ze tegen mijn vriend dat ze bang was dat het nooit zou verbeteren en als het niet zou verbeteren of het wel goed was om ermee door te gaan. mijn vriend was helemaal overstuur en ik natuurlijk ook! ik wilde hem echt niet kwijt. dus noodgedwongen heb ik geforceerd maar meer proberen te praten, wat helemaal niet fijn was.
ik had geen rust in de weekenden, ik was constant bezig met denken; wat kan ik zeggen of vragen? nu gaat het wat beter, ze zeggen dat het beter gaat en dat ze trots op me zijn, maar voor mij blijft het geforceerd, en ze wil nog meer, ze blijft meer vragen, wanneer stopt het? ze zei laatst tegen mijn vriend; ja en de volgende keer kan ze dat ook nog wel doen, en zo gaat het maar door, ze wil dat ik steeds meer open word, maar hoe doe je dat als je al op je limiet zit?
ik ben gewoon niet iemand die zoveel praat.ze zei tegen mij; je hoeft niet je levensverhaal op tafel te gooien, maar je kan wel wat meer open zijn, hoe kan je meer open zijn als je al open bent? (nou ja, geforceerd open bent)
de laatste tijd wil mijn vriend heel veel beneden zijn zodat ik een band met zijn ouders krijg en die behoud, het maakt me zo moe en verdrietig, het is toch belangrijk om met zn 2en te zijn en de band met ELKAAR te versterken, ik snap het gewoon niet.
ik hoop dat iemand me advies kan geven over hoe ik hiermee om moet gaan en wat ik kan doen. ik heb het al heel vaak tegen mijn vriend gezegd dat ik het moeilijk vind, hij snapt het ook wel, maar toch vind hij dat nog steeds heel belangrijk. en ik zie zelf niet wat er zo belangrijk aan is. ik bedoel, zelf maakt het me echt niks uit of hij wel of niet met mijn moeder kan opschieten, wat maakt het uit? het gaat er toch om dat je van elkaar houd en goed met elkaar kan praten?
bij mij thuis zitten we altijd boven of we zijn weg, mijn moeder vind het prima, ze praten wel met elkaar bij het avondeten, dat is toch ruim voldoende lijkt mij?
sorry dat het zo'n lang verhaal is, ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
mijn moeder is belangrijk voor me, natuurlijk, als mijn moeder weg is mis ik haar, maar veel praten? nee echt no way, ik weet niet waarom dat zo is bij mij, maar ik voel dat zo.
maar goed dat snap ik dus ten eerste al niet, ik vind dat moeilijk te accepteren, de belangrijkste personen in mijn leven zijn 1. mijn vriend 2. mijn vriendinnen 3. mijn moeder, dat hij mij niet helemaal bovenaan heeft staan doet me pijn, hij vind mij even belangrijk als zijn ouders, wat ik niet snap omdat ik het zelf niet voel. ik weet dat dat voor sommige mensen raar zal zijn, maar ik voel het zo.
maar goed, ze wilde dat ik meer open was meer ging kletsen, etc. maar ik ben nou eenmaal niet zo sociaal, hun weten van mijn PDD-NOS maar ze vragen zoveel van me, ik kan niet zomaar een praatje maken, waar moet ik het over hebben? maar ik heb geprobeerd om meer te vragen en te vertellen (en zelf zegt of vraagt ze ook gewoon haast niks, maar ze verwacht dat wel van mij) maar steeds zei ze tegen mijn vriend, ik zie geen verbetering, ik zie geen verbetering, dat maakte me NOG onzekerder terwijl ik juist minder zei. een tijdje daarna zei ze tegen mijn vriend dat ze bang was dat het nooit zou verbeteren en als het niet zou verbeteren of het wel goed was om ermee door te gaan. mijn vriend was helemaal overstuur en ik natuurlijk ook! ik wilde hem echt niet kwijt. dus noodgedwongen heb ik geforceerd maar meer proberen te praten, wat helemaal niet fijn was.
ik had geen rust in de weekenden, ik was constant bezig met denken; wat kan ik zeggen of vragen? nu gaat het wat beter, ze zeggen dat het beter gaat en dat ze trots op me zijn, maar voor mij blijft het geforceerd, en ze wil nog meer, ze blijft meer vragen, wanneer stopt het? ze zei laatst tegen mijn vriend; ja en de volgende keer kan ze dat ook nog wel doen, en zo gaat het maar door, ze wil dat ik steeds meer open word, maar hoe doe je dat als je al op je limiet zit?
ik ben gewoon niet iemand die zoveel praat.ze zei tegen mij; je hoeft niet je levensverhaal op tafel te gooien, maar je kan wel wat meer open zijn, hoe kan je meer open zijn als je al open bent? (nou ja, geforceerd open bent)
de laatste tijd wil mijn vriend heel veel beneden zijn zodat ik een band met zijn ouders krijg en die behoud, het maakt me zo moe en verdrietig, het is toch belangrijk om met zn 2en te zijn en de band met ELKAAR te versterken, ik snap het gewoon niet.
ik hoop dat iemand me advies kan geven over hoe ik hiermee om moet gaan en wat ik kan doen. ik heb het al heel vaak tegen mijn vriend gezegd dat ik het moeilijk vind, hij snapt het ook wel, maar toch vind hij dat nog steeds heel belangrijk. en ik zie zelf niet wat er zo belangrijk aan is. ik bedoel, zelf maakt het me echt niks uit of hij wel of niet met mijn moeder kan opschieten, wat maakt het uit? het gaat er toch om dat je van elkaar houd en goed met elkaar kan praten?
bij mij thuis zitten we altijd boven of we zijn weg, mijn moeder vind het prima, ze praten wel met elkaar bij het avondeten, dat is toch ruim voldoende lijkt mij?
sorry dat het zo'n lang verhaal is, ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
zondag 26 augustus 2012 om 21:46
Okeeeee.... zelfs mij ~als moeiteloos sociaal iemand~ zou dit helemaal gek maken.
Jij hoeft niet te veranderen, jij bent prima hoe je bent. En dat zou je vriend ook moeten vinden, hij is immers verliefd op je geworden.
Okee, een beetje aanpassen moet kunnen maar dit is van de zotte. Kan je vriend niet vaker naar jou komen?
Jij hoeft niet te veranderen, jij bent prima hoe je bent. En dat zou je vriend ook moeten vinden, hij is immers verliefd op je geworden.
Okee, een beetje aanpassen moet kunnen maar dit is van de zotte. Kan je vriend niet vaker naar jou komen?
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
zondag 26 augustus 2012 om 21:47
Wat naar voor je dat je zo door andermans hoepels moet springen terwijl je dat door je stoornis helemaal niet kan. Ik vind het dan ook heel gek dat je vriend ook vindt dat je dat moet doen, terwijl hij weet hoe je hier mee worstelt.
Kunnen jullie niet wat minder naar zijn ouders toegaan of ergens anders met elkaar afspreken?
Kunnen jullie niet wat minder naar zijn ouders toegaan of ergens anders met elkaar afspreken?
zondag 26 augustus 2012 om 21:50
zondag 26 augustus 2012 om 21:51
zondag 26 augustus 2012 om 21:51
zondag 26 augustus 2012 om 21:53
quote:ilovefreedom schreef op 26 augustus 2012 @ 21:51:
[...]
We zijn allebei 17
Ach meid, maak het dan toch uit.
Zo jong en net pas een jaar samen, dat zou helemaal niet zo moeizaam moeten gaan. Deze knul zit gewoon nog helemaal onder de invloed van thuis.
[...]
We zijn allebei 17
Ach meid, maak het dan toch uit.
Zo jong en net pas een jaar samen, dat zou helemaal niet zo moeizaam moeten gaan. Deze knul zit gewoon nog helemaal onder de invloed van thuis.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
zondag 26 augustus 2012 om 21:56
zondag 26 augustus 2012 om 21:57
Is het een idee om zijn moeder wat info-sites over pdd-nos door te mailen? Zodat ze ook een beetje weet waar je tegen aan loopt? Want man, daarmee sociaal en open MOETEN doen is toch niet te doen! Ik kan me voorstellen dat je dan juist dicht klapt... dat heeft iedereen, ook iemand zonder ass.
En daarbij, zij is niet je hulpverlener, ze is de moeder van je vriend. Hij heeft voor je gekozen zoals je bent, en dat zou zij ook moeten doen. Mijn vriend (met Asperger) moest in het begin ook wennen dat ik graag bij m'n ouders zat te kletsen, maar ik had dan ook de vrijheid om lekker even alleen daar heen te gaan, ook mijn ouders vonden het echt niet erg als hij er niet altijd bij is of een keer zich terug trekt... dat komt echt wel als je daar meer op je gemak bent, maar dat moet dan wel op jouw tempo, en je loopt nou eenmaal eerder tegen je grenzen aan.
En daarbij, zij is niet je hulpverlener, ze is de moeder van je vriend. Hij heeft voor je gekozen zoals je bent, en dat zou zij ook moeten doen. Mijn vriend (met Asperger) moest in het begin ook wennen dat ik graag bij m'n ouders zat te kletsen, maar ik had dan ook de vrijheid om lekker even alleen daar heen te gaan, ook mijn ouders vonden het echt niet erg als hij er niet altijd bij is of een keer zich terug trekt... dat komt echt wel als je daar meer op je gemak bent, maar dat moet dan wel op jouw tempo, en je loopt nou eenmaal eerder tegen je grenzen aan.
zondag 26 augustus 2012 om 21:58
Ik begrijp wel dat hun jou graag willen leren kennen maar zoals hun nu doen vind ik echt raar en dwingend. Een beetje jou verplichten om opener te worden. Sowieso het eerste jaar ben je toch veel meer met elkaar bezig? De evt band met schoonouders komt vanzelf wel.
En je zou ook een keer kunnen zeggen dat je niet zo'n prater bent.
Ik begrijp heel goed dat je er moe van word, want het kost veel energie, jezelf anders voor doen. Stop er daarom gewoon mee!
Toon interesse en stel vragen omdat je ze meent, niet omdat je het MOET vragen.
En praat ook met je vriend hierover.
En je zou ook een keer kunnen zeggen dat je niet zo'n prater bent.
Ik begrijp heel goed dat je er moe van word, want het kost veel energie, jezelf anders voor doen. Stop er daarom gewoon mee!
Toon interesse en stel vragen omdat je ze meent, niet omdat je het MOET vragen.
En praat ook met je vriend hierover.
zondag 26 augustus 2012 om 22:02
zondag 26 augustus 2012 om 22:02
Even advocaat van de duivel spelen hoor: ik snap het ergens ook wel van zijn ouders. Zoon krijgt een vriendinnetje, zij is elk weekend in huis maar ze zien haar nooit omdat ze alleen maar boven op zijn kamer zitten samen. Ze willen haar wel graag leren kennen want ze is belangrijk voor zoon en daar hebben ze een goede band mee. Dat ze een stoornis heeft is ze bekend, maar ze weten waarschijnlijk nauwelijks wat dat inhoudt.
De manier waarop ze het brengen is misschien niet zo handig, maar ze hebben best een punt. Je bent nu eenmaal ook bij hun te gast als je in hun huis bent. Je houdt ook erg vast aan hoe jij vindt dat een relatie tussen kind en ouder moet zijn: zoals bij jou thuis is het goed. Is misschien ook wel een onderdeel van je stoornis (heb ik ook niet veel verstand van). Maar kun je proberen te begrijpen dat het voor hem ook belangrijk is dat jij en zijn ouders elkaar kennen en aardig vinden? Voor hem zijn zijn ouders namelijk wel heel belangrijk. En ga nou geen rangorde maken in wie het belangrijkst is. Hij houdt van zijn ouders, maar op een heel andere manier dan van jou.
De manier waarop ze het brengen is misschien niet zo handig, maar ze hebben best een punt. Je bent nu eenmaal ook bij hun te gast als je in hun huis bent. Je houdt ook erg vast aan hoe jij vindt dat een relatie tussen kind en ouder moet zijn: zoals bij jou thuis is het goed. Is misschien ook wel een onderdeel van je stoornis (heb ik ook niet veel verstand van). Maar kun je proberen te begrijpen dat het voor hem ook belangrijk is dat jij en zijn ouders elkaar kennen en aardig vinden? Voor hem zijn zijn ouders namelijk wel heel belangrijk. En ga nou geen rangorde maken in wie het belangrijkst is. Hij houdt van zijn ouders, maar op een heel andere manier dan van jou.
zondag 26 augustus 2012 om 22:05
quote:cellista schreef op 26 augustus 2012 @ 22:02:
Even advocaat van de duivel spelen hoor: ik snap het ergens ook wel van zijn ouders. Zoon krijgt een vriendinnetje, zij is elk weekend in huis maar ze zien haar nooit omdat ze alleen maar boven op zijn kamer zitten samen. Ze willen haar wel graag leren kennen want ze is belangrijk voor zoon en daar hebben ze een goede band mee. Dat ze een stoornis heeft is ze bekend, maar ze weten waarschijnlijk nauwelijks wat dat inhoudt.
De manier waarop ze het brengen is misschien niet zo handig, maar ze hebben best een punt. Je bent nu eenmaal ook bij hun te gast als je in hun huis bent. Je houdt ook erg vast aan hoe jij vindt dat een relatie tussen kind en ouder moet zijn: zoals bij jou thuis is het goed. Is misschien ook wel een onderdeel van je stoornis (heb ik ook niet veel verstand van). Maar kun je proberen te begrijpen dat het voor hem ook belangrijk is dat jij en zijn ouders elkaar kennen en aardig vinden? Voor hem zijn zijn ouders namelijk wel heel belangrijk. En ga nou geen rangorde maken in wie het belangrijkst is. Hij houdt van zijn ouders, maar op een heel andere manier dan van jou.
Jij vraagt van haar de marathon te lopen op 1 been.
Niet wat betreft de rangorde, daar heb je gelijk in.
Even advocaat van de duivel spelen hoor: ik snap het ergens ook wel van zijn ouders. Zoon krijgt een vriendinnetje, zij is elk weekend in huis maar ze zien haar nooit omdat ze alleen maar boven op zijn kamer zitten samen. Ze willen haar wel graag leren kennen want ze is belangrijk voor zoon en daar hebben ze een goede band mee. Dat ze een stoornis heeft is ze bekend, maar ze weten waarschijnlijk nauwelijks wat dat inhoudt.
De manier waarop ze het brengen is misschien niet zo handig, maar ze hebben best een punt. Je bent nu eenmaal ook bij hun te gast als je in hun huis bent. Je houdt ook erg vast aan hoe jij vindt dat een relatie tussen kind en ouder moet zijn: zoals bij jou thuis is het goed. Is misschien ook wel een onderdeel van je stoornis (heb ik ook niet veel verstand van). Maar kun je proberen te begrijpen dat het voor hem ook belangrijk is dat jij en zijn ouders elkaar kennen en aardig vinden? Voor hem zijn zijn ouders namelijk wel heel belangrijk. En ga nou geen rangorde maken in wie het belangrijkst is. Hij houdt van zijn ouders, maar op een heel andere manier dan van jou.
Jij vraagt van haar de marathon te lopen op 1 been.
Niet wat betreft de rangorde, daar heb je gelijk in.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
zondag 26 augustus 2012 om 22:10
quote:saaaaar81 schreef op 26 augustus 2012 @ 22:05:
[...]
Jij vraagt van haar de marathon te lopen op 1 been.
Niet wat betreft de rangorde, daar heb je gelijk in.
Je hebt gelijk hoor, ik vind zijn ouders ook raar en dwingend bezig. Maar waarschijnlijk weten ze ongeveer net zoveel van PDD-NOS als ik, en is dit hoe zij denken.
Ze hadden beter gewoon kunnen vragen of TO en vriend af en toe ook eens een half uurtje beneden komen zitten voor een kopje thee. En dan zonder eisen over sociaal gedrag!
[...]
Jij vraagt van haar de marathon te lopen op 1 been.
Niet wat betreft de rangorde, daar heb je gelijk in.
Je hebt gelijk hoor, ik vind zijn ouders ook raar en dwingend bezig. Maar waarschijnlijk weten ze ongeveer net zoveel van PDD-NOS als ik, en is dit hoe zij denken.
Ze hadden beter gewoon kunnen vragen of TO en vriend af en toe ook eens een half uurtje beneden komen zitten voor een kopje thee. En dan zonder eisen over sociaal gedrag!