Psyche
alle pijlers
Nog steeds irritatie
woensdag 29 augustus 2012 om 09:22
Goeiemorgen,
Ik post hier even snel, voordat ik naar mijn werk ga.
Dus ik zal waarschijnlijk niet heel veel kunnen reageren op dit uur.
Het gaat om het volgende.
Ik heb twee grote kinderen, het zijn lieve jongens, eerlijk waar, we kunnen alles bespreken, ze zijn gezellig in huis, doen geen rare dingen, drinken, blowen niet, geen gespijbel, kortom, in vergelijking met andere ouders, kom ik er makkelijk van af wat opvoedingsperikelen betreft.
Alleen, de chaos die ze veroorzaken in huis irriteert me mateloos.
Ze ruimen niet op, raken van alles kwijt, en vinden het niet erg om in een rotzooi te leven.
Ik heb het hier al regelmatig met ze over gehad, in alle redelijkheid, afspraken gemaakt, roosters opgesteld, ze kwijtgeraakte dingen opnieuw laten kopen, ze met hun fiets op slot naar de fietsenmaker laten lopen als fietssleutel weer eens kwijt was, etc etc.
Verder doen ze in huis pas iets wanneer ik het ze opdraag. Dat doe ik dan ook regelmatig, maar deze week had een van de twee pannekoeken staan bakken, mij trots gebeld dat het gelukt was, en ook is een van de regels dat 'wat je gebruikt, of wat je ook doet in de keuken, alles weer moet worden zoals het daarvóór was'.
Ik heb er niet aan gedacht hem daar aan te herinneren.
Toen ik dus 's middags uit mijn werk thuiskwam, was de keuken smerig, afwas met beslagwater (glaswerk daar in e.d.) in een teiltje in de gootsteen, koekenpan er bovenop.
Aanrecht onder het bloem, gasstel met gekoekte spetters, en ik gleed hier en bleef daar plakken aan de keukenvloer.
In deze keuken moest ik dus het avondeten gaan klaarmaken.
Betreffende kind was naar zijn bijbaantje vertrokken.
Ik heb zijn afwas laten staan, en ben gaan doen (heel lastig, heel klein keukentje) wat ik moest doen.
Later op de avond toen hij thuis kwam, heb ik hem de keuken in gestuurd.
Hij is gaan afwassen maar het ging niet van harte.
Bij het opstapelen van de vaat begon het te schuiven en ik kwam toevallig langslopen waardoor ik wat spullen kon opvangen, maar er vielen ook dingen stuk op de vloer.
Toen ben ik zo ontzettend uit mijn dak gegaan, dat dat niet nodig was geweest wanneer hij nou eens had gedaan, waar ik altijd zo op loop te hameren. Je eigen rommel opruimen nadat je ermee klaar bent. Of hij soms dacht dat ik daar zin in had omdat te doen, tussen een werkdag en het eten klaarmaken door.
Ik was zo kwaad dat ik een deel van een schaal die toch al stuk was, nog eens een keer met extra kracht door de keuken heen smeet. Ik had zin om nog veel meer te gooien, maar dacht dat ik beter even een blokje om kon gaan.
Ik pakte mijn jas en heb gezegd dat ik even ging luchten.
Ik heb bij een vijvertje in de buurt gezeten, een kwartiertje ofzo en ben weer terug gegaan.
Zoon waarom het ging was weggegaan en ik heb hem gebeld om te vragen waar hij was. Hij was mij aan het zoeken.
Ze waren geschrokken.
Omdat ik zei, ik ben er weer, en dat we wel even een goed gesprek moesten hebben, hoewel ik me afvroeg of dat zou helpen, want we hebben al vaker met serieuze gezichten gezeten, hoe dat nou in het vervolg moet gaan.
Mijn redenatie is steeds dat ik met bijna twee volwassenen een huishouden draaiend moet houden, naast mijn fulltime baan. Er zijn kinderen van hun leeftijd die op zichzelf wonen, die moeten dat allemaal zelf doen. Ik doe het naast mijn werk, wat ik niet reëel/eerlijk vind. Ze móeten ook hun steentje bijdragen, ik wil het wel managen, maar niet allemaal dóen, dat gaat gewoon niet.
Iedere keer opnieuw beloven ze het, maar het gebeurt niet.
Mijn eindconclusie in deze is dus dat ze me gewoon belazeren, laten lullen, het allemaal laten gaan, en als ik het zat ben en ik ga een keer over de rooie zoals gisteren, dan schrikken ze weer even, en lopen ze in de lijntjes, en dat zwakt weer af, tot de volgende uitbarsting.
Ik kwam dus gisteren (de dag na het gebeurde) weer thuis, en alles was netjes, geen kopje op het aanrecht en de woonkamer ook zoals ik het 's morgens had achtergelaten.
Zoon zit op de bank, slaat zichzelf nog net niet op de borst, kijk eens mam, vind je het nou niet netjes? We hebben allebei zo ons best gedaan?
En nou voel ik me zo slecht, want ik kan er niet bij om zijn.
Ik zeg dus: tsja, het ziet er goed uit, maar wat ik nou zo jammer vind is dat er eerst weer een ontploffing moet plaatsvinden voordat jullie schrikken en er wat gebeurt.
Terwijl het toch gaat om iets waar ik al heel vaak rustig met jullie over gepraat heb, het gewoon gevraagd heb, al weken en dan gebeurt er niks.
Eigenlijk voel ik me daardoor verdrietig.
Jullie laten me dus gewoon lullen, en net zolang soebatten totdat ik uit mijn vel spring.
Dit gevoel heb ik nu nog steeds, en het beinvloedt de sfeer hier in huis erg.
Ben ik een zeikerd? Of is het wel een beetje logisch dat ik het zo voel. Wat doe ik eraan? Ik vind het zelf ook niet leuk.
Ik heb het zo graag gezellig in huis.
Ik post hier even snel, voordat ik naar mijn werk ga.
Dus ik zal waarschijnlijk niet heel veel kunnen reageren op dit uur.
Het gaat om het volgende.
Ik heb twee grote kinderen, het zijn lieve jongens, eerlijk waar, we kunnen alles bespreken, ze zijn gezellig in huis, doen geen rare dingen, drinken, blowen niet, geen gespijbel, kortom, in vergelijking met andere ouders, kom ik er makkelijk van af wat opvoedingsperikelen betreft.
Alleen, de chaos die ze veroorzaken in huis irriteert me mateloos.
Ze ruimen niet op, raken van alles kwijt, en vinden het niet erg om in een rotzooi te leven.
Ik heb het hier al regelmatig met ze over gehad, in alle redelijkheid, afspraken gemaakt, roosters opgesteld, ze kwijtgeraakte dingen opnieuw laten kopen, ze met hun fiets op slot naar de fietsenmaker laten lopen als fietssleutel weer eens kwijt was, etc etc.
Verder doen ze in huis pas iets wanneer ik het ze opdraag. Dat doe ik dan ook regelmatig, maar deze week had een van de twee pannekoeken staan bakken, mij trots gebeld dat het gelukt was, en ook is een van de regels dat 'wat je gebruikt, of wat je ook doet in de keuken, alles weer moet worden zoals het daarvóór was'.
Ik heb er niet aan gedacht hem daar aan te herinneren.
Toen ik dus 's middags uit mijn werk thuiskwam, was de keuken smerig, afwas met beslagwater (glaswerk daar in e.d.) in een teiltje in de gootsteen, koekenpan er bovenop.
Aanrecht onder het bloem, gasstel met gekoekte spetters, en ik gleed hier en bleef daar plakken aan de keukenvloer.
In deze keuken moest ik dus het avondeten gaan klaarmaken.
Betreffende kind was naar zijn bijbaantje vertrokken.
Ik heb zijn afwas laten staan, en ben gaan doen (heel lastig, heel klein keukentje) wat ik moest doen.
Later op de avond toen hij thuis kwam, heb ik hem de keuken in gestuurd.
Hij is gaan afwassen maar het ging niet van harte.
Bij het opstapelen van de vaat begon het te schuiven en ik kwam toevallig langslopen waardoor ik wat spullen kon opvangen, maar er vielen ook dingen stuk op de vloer.
Toen ben ik zo ontzettend uit mijn dak gegaan, dat dat niet nodig was geweest wanneer hij nou eens had gedaan, waar ik altijd zo op loop te hameren. Je eigen rommel opruimen nadat je ermee klaar bent. Of hij soms dacht dat ik daar zin in had omdat te doen, tussen een werkdag en het eten klaarmaken door.
Ik was zo kwaad dat ik een deel van een schaal die toch al stuk was, nog eens een keer met extra kracht door de keuken heen smeet. Ik had zin om nog veel meer te gooien, maar dacht dat ik beter even een blokje om kon gaan.
Ik pakte mijn jas en heb gezegd dat ik even ging luchten.
Ik heb bij een vijvertje in de buurt gezeten, een kwartiertje ofzo en ben weer terug gegaan.
Zoon waarom het ging was weggegaan en ik heb hem gebeld om te vragen waar hij was. Hij was mij aan het zoeken.
Ze waren geschrokken.
Omdat ik zei, ik ben er weer, en dat we wel even een goed gesprek moesten hebben, hoewel ik me afvroeg of dat zou helpen, want we hebben al vaker met serieuze gezichten gezeten, hoe dat nou in het vervolg moet gaan.
Mijn redenatie is steeds dat ik met bijna twee volwassenen een huishouden draaiend moet houden, naast mijn fulltime baan. Er zijn kinderen van hun leeftijd die op zichzelf wonen, die moeten dat allemaal zelf doen. Ik doe het naast mijn werk, wat ik niet reëel/eerlijk vind. Ze móeten ook hun steentje bijdragen, ik wil het wel managen, maar niet allemaal dóen, dat gaat gewoon niet.
Iedere keer opnieuw beloven ze het, maar het gebeurt niet.
Mijn eindconclusie in deze is dus dat ze me gewoon belazeren, laten lullen, het allemaal laten gaan, en als ik het zat ben en ik ga een keer over de rooie zoals gisteren, dan schrikken ze weer even, en lopen ze in de lijntjes, en dat zwakt weer af, tot de volgende uitbarsting.
Ik kwam dus gisteren (de dag na het gebeurde) weer thuis, en alles was netjes, geen kopje op het aanrecht en de woonkamer ook zoals ik het 's morgens had achtergelaten.
Zoon zit op de bank, slaat zichzelf nog net niet op de borst, kijk eens mam, vind je het nou niet netjes? We hebben allebei zo ons best gedaan?
En nou voel ik me zo slecht, want ik kan er niet bij om zijn.
Ik zeg dus: tsja, het ziet er goed uit, maar wat ik nou zo jammer vind is dat er eerst weer een ontploffing moet plaatsvinden voordat jullie schrikken en er wat gebeurt.
Terwijl het toch gaat om iets waar ik al heel vaak rustig met jullie over gepraat heb, het gewoon gevraagd heb, al weken en dan gebeurt er niks.
Eigenlijk voel ik me daardoor verdrietig.
Jullie laten me dus gewoon lullen, en net zolang soebatten totdat ik uit mijn vel spring.
Dit gevoel heb ik nu nog steeds, en het beinvloedt de sfeer hier in huis erg.
Ben ik een zeikerd? Of is het wel een beetje logisch dat ik het zo voel. Wat doe ik eraan? Ik vind het zelf ook niet leuk.
Ik heb het zo graag gezellig in huis.
woensdag 29 augustus 2012 om 09:31
woensdag 29 augustus 2012 om 09:33
Nee, hoor je bent geen zeikerd, ik zou het ook zo willen!
Je zit ze denk ik wel een beetje veel achter de vodden. Dat van die fiets, je laat ze lopen naar de fietsenmaker, zou ik ook doen. Alleen zouden ze het bij mij ook nog zelf moeten bedenken. Ik laat ze vaak zelf de gevolgen dragen van hun eigen handelen. Fietssleutel kwijt? Los het op. Kind doet niks, en wacht af? De volgende morgen breng ik hem niet naar school. Hij moet lopen! Komt te laat, met alle gevolgend van dien. (Morgen 7.45 uur melden!)
Ik zou dus nog meer verantwoordelijkheid bij hen zelf leggen. Wie zelf kan koken kan ook afwassen. Wie niet afwast kookt dus niet voor zichzelf en eet maar brood! Dat soort afspaken maken.
Succes ermee!
Je zit ze denk ik wel een beetje veel achter de vodden. Dat van die fiets, je laat ze lopen naar de fietsenmaker, zou ik ook doen. Alleen zouden ze het bij mij ook nog zelf moeten bedenken. Ik laat ze vaak zelf de gevolgen dragen van hun eigen handelen. Fietssleutel kwijt? Los het op. Kind doet niks, en wacht af? De volgende morgen breng ik hem niet naar school. Hij moet lopen! Komt te laat, met alle gevolgend van dien. (Morgen 7.45 uur melden!)
Ik zou dus nog meer verantwoordelijkheid bij hen zelf leggen. Wie zelf kan koken kan ook afwassen. Wie niet afwast kookt dus niet voor zichzelf en eet maar brood! Dat soort afspaken maken.
Succes ermee!
woensdag 29 augustus 2012 om 09:34
woensdag 29 augustus 2012 om 09:35
quote:Perel schreef op 29 augustus 2012 @ 09:22:
En nou voel ik me zo slecht, want ik kan er niet bij om zijn.
Ik zeg dus: tsja, het ziet er goed uit, maar wat ik nou zo jammer vind is dat er eerst weer een ontploffing moet plaatsvinden voordat jullie schrikken en er wat gebeurt.
Terwijl het toch gaat om iets waar ik al heel vaak rustig met jullie over gepraat heb, het gewoon gevraagd heb, al weken en dan gebeurt er niks.
Eigenlijk voel ik me daardoor verdrietig.
Jullie laten me dus gewoon lullen, en net zolang soebatten totdat ik uit mijn vel spring.
Ik denk dat het een heel herkenbaar verhaal is, maar in dit stuk ga je de mist in. Nu doen ze wat je wilt en dan krijgen ze nog een preek. Dat is niet stimulerend.
Verder zou ik zeggen: maak een strak schema met eindtijden erop. Wie doet Wat Wanneer en voor Welke tijd. En aangeven dat de consequentie is dat ze anders gewoon het huis uit moeten.
En nou voel ik me zo slecht, want ik kan er niet bij om zijn.
Ik zeg dus: tsja, het ziet er goed uit, maar wat ik nou zo jammer vind is dat er eerst weer een ontploffing moet plaatsvinden voordat jullie schrikken en er wat gebeurt.
Terwijl het toch gaat om iets waar ik al heel vaak rustig met jullie over gepraat heb, het gewoon gevraagd heb, al weken en dan gebeurt er niks.
Eigenlijk voel ik me daardoor verdrietig.
Jullie laten me dus gewoon lullen, en net zolang soebatten totdat ik uit mijn vel spring.
Ik denk dat het een heel herkenbaar verhaal is, maar in dit stuk ga je de mist in. Nu doen ze wat je wilt en dan krijgen ze nog een preek. Dat is niet stimulerend.
Verder zou ik zeggen: maak een strak schema met eindtijden erop. Wie doet Wat Wanneer en voor Welke tijd. En aangeven dat de consequentie is dat ze anders gewoon het huis uit moeten.
woensdag 29 augustus 2012 om 09:36
woensdag 29 augustus 2012 om 09:37
woensdag 29 augustus 2012 om 09:38
quote:nola schreef op 29 augustus 2012 @ 09:32:
ik had ze trouwens een dikke knuffel gegeven voor de afwas, nu heb je zeegatief beloond.
Die dikke knuffel had ik ze wel kunnen geven, maar dan hadden ze gevoeld dat die niet gemeend was, want zo voel ik het op het ogenblik even niet, dat is ook de reden van mijn OP.
Ze weten wel dat ik van ze hou, dat doen ze ook van mij. En dat ik blij ben met ze, dat ook. Maar soms is het me teveel, en ook dat weten ze, dat heb ik ook gezegd.
ik had ze trouwens een dikke knuffel gegeven voor de afwas, nu heb je zeegatief beloond.
Die dikke knuffel had ik ze wel kunnen geven, maar dan hadden ze gevoeld dat die niet gemeend was, want zo voel ik het op het ogenblik even niet, dat is ook de reden van mijn OP.
Ze weten wel dat ik van ze hou, dat doen ze ook van mij. En dat ik blij ben met ze, dat ook. Maar soms is het me teveel, en ook dat weten ze, dat heb ik ook gezegd.
woensdag 29 augustus 2012 om 09:39
quote:Elin_ schreef op 29 augustus 2012 @ 09:31:
Tsja.. Pubers hè... Die hebben nergens zin in enzo. Komt wel weer goed.
Goh, peuters mogen gillen/slaan/schoppen/dwars zijn 'want het zijn peuters he, gaat wel weer over'. En pubers hebben dus ook het excuus 'dat ze puber zijn' voor alles wat ze doen.
Lijkt me fantastisch, kinderen hebben.
Tsja.. Pubers hè... Die hebben nergens zin in enzo. Komt wel weer goed.
Goh, peuters mogen gillen/slaan/schoppen/dwars zijn 'want het zijn peuters he, gaat wel weer over'. En pubers hebben dus ook het excuus 'dat ze puber zijn' voor alles wat ze doen.
Lijkt me fantastisch, kinderen hebben.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 29 augustus 2012 om 09:43
quote:Elin_ schreef op 29 augustus 2012 @ 09:31:
Tsja.. Pubers hè... Die hebben nergens zin in enzo. Komt wel weer goed.Hoeft niet. Ik ben inmiddels volwassen en ik denk dat mijn vrouw zich (helaas) kan herkennen in het verhaal van TO, met mij in de rol van de zonen en zij in de rol van de moeder. Ik heb zelf niet het gevoel dat ik de boel belazer - zeker niet bewust!- maar dat ligt bij mijn vrouw dus anders. Als iemand een werkzame oplossing heeft dan houden wij ons aanbevolen! (Nee hoor, die moet uit mijzelf komen).
Tsja.. Pubers hè... Die hebben nergens zin in enzo. Komt wel weer goed.Hoeft niet. Ik ben inmiddels volwassen en ik denk dat mijn vrouw zich (helaas) kan herkennen in het verhaal van TO, met mij in de rol van de zonen en zij in de rol van de moeder. Ik heb zelf niet het gevoel dat ik de boel belazer - zeker niet bewust!- maar dat ligt bij mijn vrouw dus anders. Als iemand een werkzame oplossing heeft dan houden wij ons aanbevolen! (Nee hoor, die moet uit mijzelf komen).
woensdag 29 augustus 2012 om 09:43
Oh, zeer herkenbaar. Mijn zoon en ik hadden de afspraak, ik koken, jij afwassen, hij had daar zo'n schurft aan dat hij glazen en dergelijke zo hard in de kastjes begon te zetten, dat ze braken, hoogstwaarschijnlijk met de intentie dat ik dan op een goede dag zou roepen, laat maar, ik doe het zelf wel, maar dat vertikte ik, dussssss
Ik heb altijd de stille regel gehad, zolang het zijn kamer niet uit wandelt, heb ik er niets mee te maken, want echt Perel, er waren moment dat hij inderdaad de gang nodig had om bepaalde zaken een plekje te geven.
Hij woont nu 6 jaar op zichzelf en het huis is spick en span, gelijk vanaf het begin en daar zit hem de crux. Het gaat om jou, om jouw positie in hun leven en de taken die daar bij horen. Zo lang als die jongens thuis wonen zijn zij jouw peuters en kan je niets van hen verwachten, zo is het nu eenmaal gegroeid vanaf de luiertijd en om dat er uit te krijgen, vraagt iets dat geen enkele moeder machtig lijkt te zijn en dat is het besef bij de jongens ingeprent te krijgen dat je niet alleen maar moeder bent, maar ook vrouw en mens en medewerker op je werk en patiënt bij de huisarts en klant bij de winkel en alle andere functies die je bekleed in het leven. Tja, het enige dat ik je kan wensen is sterkte en geduld en een vonkje wrok dat je ooit zult gebruiken om in het superschone huisje van je zoon eens pannekoeken te gaan bakken waarbij je ze tot net onder het plafond omflipt en wat regelmatig mislukt natuurlijk. Dan weet hij ook eens wat het is, toevallig.
Ik heb altijd de stille regel gehad, zolang het zijn kamer niet uit wandelt, heb ik er niets mee te maken, want echt Perel, er waren moment dat hij inderdaad de gang nodig had om bepaalde zaken een plekje te geven.
Hij woont nu 6 jaar op zichzelf en het huis is spick en span, gelijk vanaf het begin en daar zit hem de crux. Het gaat om jou, om jouw positie in hun leven en de taken die daar bij horen. Zo lang als die jongens thuis wonen zijn zij jouw peuters en kan je niets van hen verwachten, zo is het nu eenmaal gegroeid vanaf de luiertijd en om dat er uit te krijgen, vraagt iets dat geen enkele moeder machtig lijkt te zijn en dat is het besef bij de jongens ingeprent te krijgen dat je niet alleen maar moeder bent, maar ook vrouw en mens en medewerker op je werk en patiënt bij de huisarts en klant bij de winkel en alle andere functies die je bekleed in het leven. Tja, het enige dat ik je kan wensen is sterkte en geduld en een vonkje wrok dat je ooit zult gebruiken om in het superschone huisje van je zoon eens pannekoeken te gaan bakken waarbij je ze tot net onder het plafond omflipt en wat regelmatig mislukt natuurlijk. Dan weet hij ook eens wat het is, toevallig.
woensdag 29 augustus 2012 om 09:43
quote:vrouwtje89 schreef op 29 augustus 2012 @ 09:37:
Heb je ze nooit van jongs af aan aangeleert om mee te helpen in huis? Als je dat nooit meekrijgt en je wordt ouder, dan denken pubers ook ja, waarom zou ik dat nu ineens moeten doen als ik het nooit hoefde??Het heeft altijd moeite gekost, en ik weet dat ik niet altijd consequent ben geweest ... laat maar, ik doe het zelf wel even .... en dat heb ik ook nooit erg gevonden, zolang ik het allemaal aankon. Maar als ik alles doe, en zij worden steeds nonchalanter met dingen, en soms ook met mijn persoonlijke spullen (shampoo, pennen noem maar op) kan ik dat echt respectloos vinden.
Heb je ze nooit van jongs af aan aangeleert om mee te helpen in huis? Als je dat nooit meekrijgt en je wordt ouder, dan denken pubers ook ja, waarom zou ik dat nu ineens moeten doen als ik het nooit hoefde??Het heeft altijd moeite gekost, en ik weet dat ik niet altijd consequent ben geweest ... laat maar, ik doe het zelf wel even .... en dat heb ik ook nooit erg gevonden, zolang ik het allemaal aankon. Maar als ik alles doe, en zij worden steeds nonchalanter met dingen, en soms ook met mijn persoonlijke spullen (shampoo, pennen noem maar op) kan ik dat echt respectloos vinden.
woensdag 29 augustus 2012 om 09:45
Ik herken dit gedrag wel een beetje van mn broer. Die is inmiddels een paar jaar verder en gaan studeren, maar ook hem vond ik altijd erg laks en slordig, tot grote frustratie van mijn ouders.
Om even een voorbeeldje te noemen: Hij liet na het douchen altijd zijn vieze onderbroeken in de badkamer liggen. Uiteindelijk zijn mijn ouders hem gaan pesten, in de hoop dat dit zijn ogen zou openen. Zo hingen ze de smerige onderbroeken aan zijn deurklink, deden ze in zijn jaszakken, bonden ze om zijn fiets. Op het moment dat mijn broer met zijn vriendin thuis kwam na het feestje en de 5 smerige onderbroeken van afgelopen week in zijn bed aantrof, viel het kwartje en vanaf dat moment was het geen issue meer.
Ik heb het idee dat dit nou typisch iets is in de ontwikkeling waar jongens gewoon laat mee zijn. Mijn broer ontwikkelde ook pas verantwoordelijkheidsgevoel op het moment dat hij op kamers ging. Wat volgens mijn ouders wel hielp was om niet alleen de verantwoordelijkheid van volwassen jongens op te leggen, maar ook de vrijheid van volwassen jongens.
Zo vroegen mijn ouders aan mijn broer om af en toe eens voor het eten te zorgen, maar hij mocht dan dus ook zelf bepalen wat er gegeten werd (voor een bepaald budget, eroverheen gaan was zelf bijleggen). Zo zat mijn moeder op dr 50e voor het eerst in dr leven aan een broodje shoarmavlees. Hij moest zelf zijn kamer opruimen, maar mocht dan ook wel zelf bepalen wanneer, zolang het maar gebeurd was op het moment dat de hulp m kwam schoonmaken, etc. Niet alleen de lasten, maar ook de lusten van volwassen zijn benadrukken. Bij de verantwoordelijkheid van het meedraaien in het huishouden, hoorde de vrijheid van het mogen gebruiken van de auto.
En anders is het misschien wel tijd dat ze (of in ieder geval je oudste) op kamers gaan?
Om even een voorbeeldje te noemen: Hij liet na het douchen altijd zijn vieze onderbroeken in de badkamer liggen. Uiteindelijk zijn mijn ouders hem gaan pesten, in de hoop dat dit zijn ogen zou openen. Zo hingen ze de smerige onderbroeken aan zijn deurklink, deden ze in zijn jaszakken, bonden ze om zijn fiets. Op het moment dat mijn broer met zijn vriendin thuis kwam na het feestje en de 5 smerige onderbroeken van afgelopen week in zijn bed aantrof, viel het kwartje en vanaf dat moment was het geen issue meer.
Ik heb het idee dat dit nou typisch iets is in de ontwikkeling waar jongens gewoon laat mee zijn. Mijn broer ontwikkelde ook pas verantwoordelijkheidsgevoel op het moment dat hij op kamers ging. Wat volgens mijn ouders wel hielp was om niet alleen de verantwoordelijkheid van volwassen jongens op te leggen, maar ook de vrijheid van volwassen jongens.
Zo vroegen mijn ouders aan mijn broer om af en toe eens voor het eten te zorgen, maar hij mocht dan dus ook zelf bepalen wat er gegeten werd (voor een bepaald budget, eroverheen gaan was zelf bijleggen). Zo zat mijn moeder op dr 50e voor het eerst in dr leven aan een broodje shoarmavlees. Hij moest zelf zijn kamer opruimen, maar mocht dan ook wel zelf bepalen wanneer, zolang het maar gebeurd was op het moment dat de hulp m kwam schoonmaken, etc. Niet alleen de lasten, maar ook de lusten van volwassen zijn benadrukken. Bij de verantwoordelijkheid van het meedraaien in het huishouden, hoorde de vrijheid van het mogen gebruiken van de auto.
En anders is het misschien wel tijd dat ze (of in ieder geval je oudste) op kamers gaan?
woensdag 29 augustus 2012 om 09:54
quote:Cateautje schreef op 29 augustus 2012 @ 09:43:
Oh, zeer herkenbaar. Mijn zoon en ik hadden de afspraak, ik koken, jij afwassen, hij had daar zo'n schurft aan dat hij glazen en dergelijke zo hard in de kastjes begon te zetten, dat ze braken, hoogstwaarschijnlijk met de intentie dat ik dan op een goede dag zou roepen, laat maar, ik doe het zelf wel, maar dat vertikte ik, dussssss
Ik heb altijd de stille regel gehad, zolang het zijn kamer niet uit wandelt, heb ik er niets mee te maken, want echt Perel, er waren moment dat hij inderdaad de gang nodig had om bepaalde zaken een plekje te geven.
Hij woont nu 6 jaar op zichzelf en het huis is spick en span, gelijk vanaf het begin en daar zit hem de crux. Het gaat om jou, om jouw positie in hun leven en de taken die daar bij horen. Zo lang als die jongens thuis wonen zijn zij jouw peuters en kan je niets van hen verwachten, zo is het nu eenmaal gegroeid vanaf de luiertijd en om dat er uit te krijgen, vraagt iets dat geen enkele moeder machtig lijkt te zijn en dat is het besef bij de jongens ingeprent te krijgen dat je niet alleen maar moeder bent, maar ook vrouw en mens en medewerker op je werk en patiënt bij de huisarts en klant bij de winkel en alle andere functies die je bekleed in het leven. Tja, het enige dat ik je kan wensen is sterkte en geduld en een vonkje wrok dat je ooit zult gebruiken om in het superschone huisje van je zoon eens pannekoeken te gaan bakken waarbij je ze tot net onder het plafond omflipt en wat regelmatig mislukt natuurlijk. Dan weet hij ook eens wat het is, toevallig. Wat een leuke post!
Oh, zeer herkenbaar. Mijn zoon en ik hadden de afspraak, ik koken, jij afwassen, hij had daar zo'n schurft aan dat hij glazen en dergelijke zo hard in de kastjes begon te zetten, dat ze braken, hoogstwaarschijnlijk met de intentie dat ik dan op een goede dag zou roepen, laat maar, ik doe het zelf wel, maar dat vertikte ik, dussssss
Ik heb altijd de stille regel gehad, zolang het zijn kamer niet uit wandelt, heb ik er niets mee te maken, want echt Perel, er waren moment dat hij inderdaad de gang nodig had om bepaalde zaken een plekje te geven.
Hij woont nu 6 jaar op zichzelf en het huis is spick en span, gelijk vanaf het begin en daar zit hem de crux. Het gaat om jou, om jouw positie in hun leven en de taken die daar bij horen. Zo lang als die jongens thuis wonen zijn zij jouw peuters en kan je niets van hen verwachten, zo is het nu eenmaal gegroeid vanaf de luiertijd en om dat er uit te krijgen, vraagt iets dat geen enkele moeder machtig lijkt te zijn en dat is het besef bij de jongens ingeprent te krijgen dat je niet alleen maar moeder bent, maar ook vrouw en mens en medewerker op je werk en patiënt bij de huisarts en klant bij de winkel en alle andere functies die je bekleed in het leven. Tja, het enige dat ik je kan wensen is sterkte en geduld en een vonkje wrok dat je ooit zult gebruiken om in het superschone huisje van je zoon eens pannekoeken te gaan bakken waarbij je ze tot net onder het plafond omflipt en wat regelmatig mislukt natuurlijk. Dan weet hij ook eens wat het is, toevallig. Wat een leuke post!
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
woensdag 29 augustus 2012 om 09:59
ben het eens met wat nola schrijft
pubers zijn net kleine kinderen qua gedrag ook.
ze zijn zelf trots en blij van kijk eens mam. dat is een verzoek tot beloning/waardering met uitroepteken en wat komt er?
iets negatiefs.
ja idd dat ze de volgende keer denke waar doen we het voor.
Voor jou is het 'gewoon' dat ze moeten helpen, maar een bedankje waardering of beloning al nog zo klein (tuurlijk hoef je ze niet materieel te belonen voor iets dat je gewoon acht, maar een 'kom we gaan lekker een ijsje halen, omdat ik zo blij ben dat jullie geholpen hebben) kan best even de negatieve spiraal doorbreken en zorgen dat ze het 'leuk' gaan vinden
en nee tuurlijk hoeft dat niet altijd en je moet er geen gewoonte van maken dat ze het verwachten, maar het mag best even gehoord en gezien worden dat ze helpen en gestimuleerd worden.
Hebben ze zakgeld? sparen ze, werken ze? Ja toch.
Je kan ze ook de keus geven. Of zij zorgen dat ze elke week 30 euro bij elkaar leggen voor een werkster, of ze helpen mee.
PUNT
30 euro is voor 2 jongens een hoop geld denk k zomaar? Kunnen ze vast beter besteden
pubers zijn net kleine kinderen qua gedrag ook.
ze zijn zelf trots en blij van kijk eens mam. dat is een verzoek tot beloning/waardering met uitroepteken en wat komt er?
iets negatiefs.
ja idd dat ze de volgende keer denke waar doen we het voor.
Voor jou is het 'gewoon' dat ze moeten helpen, maar een bedankje waardering of beloning al nog zo klein (tuurlijk hoef je ze niet materieel te belonen voor iets dat je gewoon acht, maar een 'kom we gaan lekker een ijsje halen, omdat ik zo blij ben dat jullie geholpen hebben) kan best even de negatieve spiraal doorbreken en zorgen dat ze het 'leuk' gaan vinden
en nee tuurlijk hoeft dat niet altijd en je moet er geen gewoonte van maken dat ze het verwachten, maar het mag best even gehoord en gezien worden dat ze helpen en gestimuleerd worden.
Hebben ze zakgeld? sparen ze, werken ze? Ja toch.
Je kan ze ook de keus geven. Of zij zorgen dat ze elke week 30 euro bij elkaar leggen voor een werkster, of ze helpen mee.
PUNT
30 euro is voor 2 jongens een hoop geld denk k zomaar? Kunnen ze vast beter besteden
woensdag 29 augustus 2012 om 10:05
woensdag 29 augustus 2012 om 10:15
woensdag 29 augustus 2012 om 10:19
Laat gaan...
Het zijn ten eerste pubers en ten tweede zijn er gewoon mensen die niet aan opruimen denken. Hier is het ook af en toe mot in huis omdat ik een smerige keuken achterlaat na het koken, of tijdens het koken. Mijn vriend kan dit of accepteren of hij ruimt het zelf op als ie zich eraan stoort. Ik ben bezig met koken en niet met opruimen.
Dus accepteer het en als je iets merkt laat je het ze zelf opruimen. Kwaad worden heeft geen zin, zoals je al vaker hebt gemerkt.
Het zijn ten eerste pubers en ten tweede zijn er gewoon mensen die niet aan opruimen denken. Hier is het ook af en toe mot in huis omdat ik een smerige keuken achterlaat na het koken, of tijdens het koken. Mijn vriend kan dit of accepteren of hij ruimt het zelf op als ie zich eraan stoort. Ik ben bezig met koken en niet met opruimen.
Dus accepteer het en als je iets merkt laat je het ze zelf opruimen. Kwaad worden heeft geen zin, zoals je al vaker hebt gemerkt.