Psyche
alle pijlers
Hang naar aandacht
donderdag 13 september 2012 om 10:16
Hallo,
Ik ben een vaste bezoeker op dit forum maar heb een nieuwe nick aangemaakt.
Ik ben een man van 34 jaar oud en ben 5 jaar getrouwd.
Kort gezegd, ik ben verslaafd aan aandacht en ik weet niet hoe ik dat onder controle moet krijgen. Ik voel me leeg en saai als ik geen aandacht heb terwijl ik getrouwd ben en die aandacht gewoon thuis heb. Zo hou ik er van om te flirten en te zorgen dat vrouwen mij leuk vinden.
En dat lukt heel aardig, te goed. Mijn vrouw is daar achter gekomen omdat ze eens een smsje van een iemand las die schreef dat ze graag met me naar bed wilde. Mijn intentie is niet om met haar naar bed te gaan, ik kick er op dat vrouwen dat willen en wil dat heel graag horen. Mijn vrouw heeft aangegeven niet met mij verder te kunnen gaan als het niet nú stopt. Het is 2 jaar geleden ook al eens aan het licht gekomen en heb toen psychische hulp daarvoor gehad maar nu vertoon ik hetzelfde gedrag en het voelt als een verslaving. Ik wil niet vreemdgaan en ik wil alleen mijn vrouw maar ben verslaafd aan de aandacht. Ik weet gewoon niet hoe ik dit onder controle moet krijgen want ik weet dat dit niet kan en dat het verkeerd is.
Ik ben een vaste bezoeker op dit forum maar heb een nieuwe nick aangemaakt.
Ik ben een man van 34 jaar oud en ben 5 jaar getrouwd.
Kort gezegd, ik ben verslaafd aan aandacht en ik weet niet hoe ik dat onder controle moet krijgen. Ik voel me leeg en saai als ik geen aandacht heb terwijl ik getrouwd ben en die aandacht gewoon thuis heb. Zo hou ik er van om te flirten en te zorgen dat vrouwen mij leuk vinden.
En dat lukt heel aardig, te goed. Mijn vrouw is daar achter gekomen omdat ze eens een smsje van een iemand las die schreef dat ze graag met me naar bed wilde. Mijn intentie is niet om met haar naar bed te gaan, ik kick er op dat vrouwen dat willen en wil dat heel graag horen. Mijn vrouw heeft aangegeven niet met mij verder te kunnen gaan als het niet nú stopt. Het is 2 jaar geleden ook al eens aan het licht gekomen en heb toen psychische hulp daarvoor gehad maar nu vertoon ik hetzelfde gedrag en het voelt als een verslaving. Ik wil niet vreemdgaan en ik wil alleen mijn vrouw maar ben verslaafd aan de aandacht. Ik weet gewoon niet hoe ik dit onder controle moet krijgen want ik weet dat dit niet kan en dat het verkeerd is.
donderdag 13 september 2012 om 11:55
quote:Ik vind het een enorme drempel om met iets te komen bij een vreemde en net als vorige keer naar huis gestuurd te worden van: gewoon niet doen.Je schreef dat je na de therapie een jaar lang het gedrag niet hebt vertoond en je opgelucht voelde. Zo ineffectief was die dan toch niet.
Ga in therapie!
donderdag 13 september 2012 om 11:58
Een kennis van mij heeft hetzelfde. Niet de intentie, maar wel op zoek naar de spanning. Hij is momenteel in therapie (systeemtherapie) en leert daar veel van. Hij merkt dat het bij hem ligt dat hij het gevoel heeft nooit helemaal zichzelf te kunnen zijn bij zijn vrouw. Ondanks dat zijn vrouw daar geen aanleiding voor geeft. Dat komt bij hem voor uit de situatie vroeger. Het is voor hem ook een vlucht uit de realiteit, om maar niet te hoeven dealen met zichzelf en zijn situatie.
Wellucht niet perse op jou van toepassing, maar misschien herken je er iets in. Hij zegt ook dat het niks te maken heeft met zijn vrouw, maar dat dit iets is wat in hem zit.
Wellucht niet perse op jou van toepassing, maar misschien herken je er iets in. Hij zegt ook dat het niks te maken heeft met zijn vrouw, maar dat dit iets is wat in hem zit.
donderdag 13 september 2012 om 11:59
Ik geloof best dat je hiermee worstelt, rob. Ik denk alleen dat niemand hier echt een duidelijke oplossing voor je heeft. Als er niks in je verleden ligt, is het misschien toch gewoon aard van het beestje. Dan kun je twee dingen doen: systemen bedenken om die drang af te remmen (en net als bij andere verslaafden zal je dat blijvend moeten doen) of ermee leven. Maar dan leef je wel alleen, en dat wil je niet.
Maar begin met uit je slachtofferrol te kruipen.
Maar begin met uit je slachtofferrol te kruipen.
donderdag 13 september 2012 om 12:04
Ik denk dat het goed is om op zoek te gaan naar een therapeut die met jou op zoek gaat naar de kern van het probleem ipv zich alleen te richten op gedragsverandering (zoals bij instellingen als Dimence/Riagg) Jij voelt die behoefte, om het simpelweg alleen niet te doen is niet zo makkelijk de oplossing. Je moet het ook zelf niet meer willen. Ik denk dat een systeemtherapeut je daar goed bij kan helpen.
donderdag 13 september 2012 om 12:39
quote:dubiootje schreef op 13 september 2012 @ 11:53:
Je schreef dat je dat al gedaan had (vrienden en collega's inlichten en vragen je te waarschuwen). Maar dat is dus niet zo. Wat vind je van dat idee?
Ik lichtte de persoon in waarmee ik aan het flirten was.
Ik zou me doodschamen, zou nog liever in mijn blootje staan en het Wilhelmus zingen.
Je schreef dat je dat al gedaan had (vrienden en collega's inlichten en vragen je te waarschuwen). Maar dat is dus niet zo. Wat vind je van dat idee?
Ik lichtte de persoon in waarmee ik aan het flirten was.
Ik zou me doodschamen, zou nog liever in mijn blootje staan en het Wilhelmus zingen.
donderdag 13 september 2012 om 12:46
quote:_Cherry_ schreef op 13 september 2012 @ 11:58:
Een kennis van mij heeft hetzelfde. Niet de intentie, maar wel op zoek naar de spanning. Hij is momenteel in therapie (systeemtherapie) en leert daar veel van. Hij merkt dat het bij hem ligt dat hij het gevoel heeft nooit helemaal zichzelf te kunnen zijn bij zijn vrouw. Ondanks dat zijn vrouw daar geen aanleiding voor geeft. Dat komt bij hem voor uit de situatie vroeger. Het is voor hem ook een vlucht uit de realiteit, om maar niet te hoeven dealen met zichzelf en zijn situatie.
Wellucht niet perse op jou van toepassing, maar misschien herken je er iets in. Hij zegt ook dat het niks te maken heeft met zijn vrouw, maar dat dit iets is wat in hem zit.
Ja daar herken ik ook zeker wat in. Zeker het feit dat het niets met mijn vrouw te maken heeft maar het is alsof er een hongerig beestje in me zit dat steeds gevoed moet worden anders voel ik me kut en leeg en saai en a worthless piece of shit. En dat gaat stapje voor stapje.
En ik zit niet in een slachtofferrol, ik weet gewoon niet wat me mankeert. Gewoon een schroefje los ofzo, ik weet het niet.
Een kennis van mij heeft hetzelfde. Niet de intentie, maar wel op zoek naar de spanning. Hij is momenteel in therapie (systeemtherapie) en leert daar veel van. Hij merkt dat het bij hem ligt dat hij het gevoel heeft nooit helemaal zichzelf te kunnen zijn bij zijn vrouw. Ondanks dat zijn vrouw daar geen aanleiding voor geeft. Dat komt bij hem voor uit de situatie vroeger. Het is voor hem ook een vlucht uit de realiteit, om maar niet te hoeven dealen met zichzelf en zijn situatie.
Wellucht niet perse op jou van toepassing, maar misschien herken je er iets in. Hij zegt ook dat het niks te maken heeft met zijn vrouw, maar dat dit iets is wat in hem zit.
Ja daar herken ik ook zeker wat in. Zeker het feit dat het niets met mijn vrouw te maken heeft maar het is alsof er een hongerig beestje in me zit dat steeds gevoed moet worden anders voel ik me kut en leeg en saai en a worthless piece of shit. En dat gaat stapje voor stapje.
En ik zit niet in een slachtofferrol, ik weet gewoon niet wat me mankeert. Gewoon een schroefje los ofzo, ik weet het niet.
donderdag 13 september 2012 om 13:00
quote:rob34 schreef op 13 september 2012 @ 11:10:
[...]
Ik snap ook wel dat het geen symphatie oproept.
Maar zit ik nou gewoon totaal verkeerd in elkaar? Beweer ik dat dan? Ik vind dat het moralistisch vingertje heffen ook wel het makkelijkste is. Ik zie geen moralisme in mijn post en ja, voor mij is het makkelijk om dit te zeggen, want ik heb geen probleem. Wat verwacht je dan voor 'moeilijks' te horen?
Ik wéét dat het fout is en ik WIL het veranderen. Ik dacht dat ik het vorige keer opgelost had want ik heb me een jaar 'opgelucht' gevoeld. Zo van: daar hoef ik me niet meer druk over te maken.
Maar ik merk dat als ik me niet zo lekker in mijn vel voel zitten of er stress is of wat dan ook, dat ik dan terugval in dat gedrag. Dat gaat niet van de een op andere dag van: vandaag ga ik eens lekker iemand versieren. Maar dat gaat met mini stapjes en een jaar later ben je terug bij af. Ik wil dat ik die rem sterker kan maken en dat ik sterker in mijn schoenen sta om daar 'nee' tegen te zeggen.
Een ander ding is dat ik gewoon heel veel aandacht héb. Dat is er en daar hoef ik niets voor te doen, het is alleen: hoe ga ik er mee om.
Ik werk bij een grote firma waar 70% vrouwen werken tussen de 20 en 40, dus ja, dan is de kans ook groter. Misschien maar van baan verwisselen.Verleiding zal er altijd zijn. Dus dat lijkt me niet de oplossing..
[...]
Ik snap ook wel dat het geen symphatie oproept.
Maar zit ik nou gewoon totaal verkeerd in elkaar? Beweer ik dat dan? Ik vind dat het moralistisch vingertje heffen ook wel het makkelijkste is. Ik zie geen moralisme in mijn post en ja, voor mij is het makkelijk om dit te zeggen, want ik heb geen probleem. Wat verwacht je dan voor 'moeilijks' te horen?
Ik wéét dat het fout is en ik WIL het veranderen. Ik dacht dat ik het vorige keer opgelost had want ik heb me een jaar 'opgelucht' gevoeld. Zo van: daar hoef ik me niet meer druk over te maken.
Maar ik merk dat als ik me niet zo lekker in mijn vel voel zitten of er stress is of wat dan ook, dat ik dan terugval in dat gedrag. Dat gaat niet van de een op andere dag van: vandaag ga ik eens lekker iemand versieren. Maar dat gaat met mini stapjes en een jaar later ben je terug bij af. Ik wil dat ik die rem sterker kan maken en dat ik sterker in mijn schoenen sta om daar 'nee' tegen te zeggen.
Een ander ding is dat ik gewoon heel veel aandacht héb. Dat is er en daar hoef ik niets voor te doen, het is alleen: hoe ga ik er mee om.
Ik werk bij een grote firma waar 70% vrouwen werken tussen de 20 en 40, dus ja, dan is de kans ook groter. Misschien maar van baan verwisselen.Verleiding zal er altijd zijn. Dus dat lijkt me niet de oplossing..
donderdag 13 september 2012 om 13:02
quote:rob34 schreef op 13 september 2012 @ 11:24:
[...]
Wat is dan het verschil met een gokverslaafde? Die is ook verslaafd aan de kick van het winnen van een prijs en kan dat ook niet laten. Die staat er ook fysiek aan de jackpot machine en trekt ook aan de hendel. Die doet het óók.
Ik wou dat het gewoon zo was van: dat doe ik niet meer. Ja, dat zei de therapeut ook met Facebook en dat heb ik ook daadwerkelijk gelaten.
Ik snap dat dit allemaal raar is. Als iemand anders dit zou posten dan zou ik hetzelfde zeggen denk ik.Gokverslaving kan heel heftig zijn. Maar ook de gokverslaafde is verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag en kán stoppen, als hij echt wil. Het is moeilijk, maar niet onmogelijk.
[...]
Wat is dan het verschil met een gokverslaafde? Die is ook verslaafd aan de kick van het winnen van een prijs en kan dat ook niet laten. Die staat er ook fysiek aan de jackpot machine en trekt ook aan de hendel. Die doet het óók.
Ik wou dat het gewoon zo was van: dat doe ik niet meer. Ja, dat zei de therapeut ook met Facebook en dat heb ik ook daadwerkelijk gelaten.
Ik snap dat dit allemaal raar is. Als iemand anders dit zou posten dan zou ik hetzelfde zeggen denk ik.Gokverslaving kan heel heftig zijn. Maar ook de gokverslaafde is verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag en kán stoppen, als hij echt wil. Het is moeilijk, maar niet onmogelijk.
donderdag 13 september 2012 om 13:05
quote:adnama schreef op 13 september 2012 @ 12:50:
Rob, hoe komt het dat je huwelijk op springen staat als je alleen maar flirt en niet verder gaat dan dat? Is je vrouw bang dat je te ver zult gaan? Ben je daar zelf bang voor?
Ik herken wel wat je schrijft. Zelf ben ik ook een flirt en daardoor weleens in situaties beland die nog net op de grens lagen. Gelukkig kan ik me goed inhouden de grens niet over te gaan. Maar het is een gevaarlijk spel. Wat volgens mij helpt is duidelijk zijn naar degene waarmee je flirt. Als een vrouw ergens op aan probeert te sturen dan kun je aangeven dat je je gevleid voelt, maar dat je van je vrouw houdt en daarom niet openstaat voor 'het aanbod'. Nu leg je het balletje wel erg neer bij degene waarmee je flirt en dat maakt het gevaarlijker.
Verder denk ik dat het menselijk is om het leuk te vinden wanneer anderen laten blijken dat ze je zien zitten. Wat terughoudendheid omdat je een relatie hebt is natuurlijk wel gepast naar je vrouw toe, maar een beetje spanning, een beetje flirten en het niet verder laten gaan dan dat; ik zie er geen kwaad in. Kennelijk vinden jij en je vrouw dat echter wel. Dus als je er echt vanaf wilt dan is een andere therapeut wellicht een goed idee.
Mijn vrouw is er gewoon niet gediend van als ik smsjes krijg van iemand die zegt: 'als we elkaar zien dan draaien we er niet om heen en dan bespring ik je direct.'
En ik snap dat want als het andersom was geweest dan had ik dat ook niet op prijs gesteld. En natuurlijk is ze ook bang dat ik over de grens ga.
Ik heb mss gewoon een aandachtstekort. Toen ik jonger was, in mijn puberteit zag niemand mij staan, werd toch wel wat gepest, buitenbeentje, lag nooit echt in de groep, sprak het dialect niet, hoorde nooit ergens bij en was ook heel verlegen.
Het was pas toen ik mijn twenties was dat dingen veranderde. Ik wilde meer outgoing zijn en heb mezelf getransformeerd. Nu word ik gezien als een mooie en zelfverzekerde man maar van binnen zit nog veel van de 'oude' Rob die niemand meer kent.
Rob, hoe komt het dat je huwelijk op springen staat als je alleen maar flirt en niet verder gaat dan dat? Is je vrouw bang dat je te ver zult gaan? Ben je daar zelf bang voor?
Ik herken wel wat je schrijft. Zelf ben ik ook een flirt en daardoor weleens in situaties beland die nog net op de grens lagen. Gelukkig kan ik me goed inhouden de grens niet over te gaan. Maar het is een gevaarlijk spel. Wat volgens mij helpt is duidelijk zijn naar degene waarmee je flirt. Als een vrouw ergens op aan probeert te sturen dan kun je aangeven dat je je gevleid voelt, maar dat je van je vrouw houdt en daarom niet openstaat voor 'het aanbod'. Nu leg je het balletje wel erg neer bij degene waarmee je flirt en dat maakt het gevaarlijker.
Verder denk ik dat het menselijk is om het leuk te vinden wanneer anderen laten blijken dat ze je zien zitten. Wat terughoudendheid omdat je een relatie hebt is natuurlijk wel gepast naar je vrouw toe, maar een beetje spanning, een beetje flirten en het niet verder laten gaan dan dat; ik zie er geen kwaad in. Kennelijk vinden jij en je vrouw dat echter wel. Dus als je er echt vanaf wilt dan is een andere therapeut wellicht een goed idee.
Mijn vrouw is er gewoon niet gediend van als ik smsjes krijg van iemand die zegt: 'als we elkaar zien dan draaien we er niet om heen en dan bespring ik je direct.'
En ik snap dat want als het andersom was geweest dan had ik dat ook niet op prijs gesteld. En natuurlijk is ze ook bang dat ik over de grens ga.
Ik heb mss gewoon een aandachtstekort. Toen ik jonger was, in mijn puberteit zag niemand mij staan, werd toch wel wat gepest, buitenbeentje, lag nooit echt in de groep, sprak het dialect niet, hoorde nooit ergens bij en was ook heel verlegen.
Het was pas toen ik mijn twenties was dat dingen veranderde. Ik wilde meer outgoing zijn en heb mezelf getransformeerd. Nu word ik gezien als een mooie en zelfverzekerde man maar van binnen zit nog veel van de 'oude' Rob die niemand meer kent.
donderdag 13 september 2012 om 13:06
quote:rob34 schreef op 13 september 2012 @ 12:46:
[...]
Ja daar herken ik ook zeker wat in. Zeker het feit dat het niets met mijn vrouw te maken heeft maar het is alsof er een hongerig beestje in me zit dat steeds gevoed moet worden anders voel ik me kut en leeg en saai en a worthless piece of shit. En dat gaat stapje voor stapje.
En ik zit niet in een slachtofferrol, ik weet gewoon niet wat me mankeert. Gewoon een schroefje los ofzo, ik weet het niet.
Je weet wel wat je mankeert, je schrijft het op in de alinea erboven . Daar is op zich niks geks aan, het roept alleen wel de vraag op waarom je dat zo voelt en wat je eraan kunt doen.
Als je hiermee op wil houden zul je een manier moeten vinden om je tevreden met jezelf te voelen. Die rust is veel prettiger dan telkens een fix moeten zoeken om dat tijdelijk te kunnen ervaren. Je zoekt het nu buiten je maar je moet het gaan ervaren binnenin, dan verdwijnt die behoefte vanzelf lijkt mij.
[...]
Ja daar herken ik ook zeker wat in. Zeker het feit dat het niets met mijn vrouw te maken heeft maar het is alsof er een hongerig beestje in me zit dat steeds gevoed moet worden anders voel ik me kut en leeg en saai en a worthless piece of shit. En dat gaat stapje voor stapje.
En ik zit niet in een slachtofferrol, ik weet gewoon niet wat me mankeert. Gewoon een schroefje los ofzo, ik weet het niet.
Je weet wel wat je mankeert, je schrijft het op in de alinea erboven . Daar is op zich niks geks aan, het roept alleen wel de vraag op waarom je dat zo voelt en wat je eraan kunt doen.
Als je hiermee op wil houden zul je een manier moeten vinden om je tevreden met jezelf te voelen. Die rust is veel prettiger dan telkens een fix moeten zoeken om dat tijdelijk te kunnen ervaren. Je zoekt het nu buiten je maar je moet het gaan ervaren binnenin, dan verdwijnt die behoefte vanzelf lijkt mij.
donderdag 13 september 2012 om 13:09
donderdag 13 september 2012 om 13:10
quote:rob34 schreef op 13 september 2012 @ 13:05:
[...]
Mijn vrouw is er gewoon niet gediend van als ik smsjes krijg van iemand die zegt: 'als we elkaar zien dan draaien we er niet om heen en dan bespring ik je direct.'
En ik snap dat want als het andersom was geweest dan had ik dat ook niet op prijs gesteld. En natuurlijk is ze ook bang dat ik over de grens ga.
Ik heb mss gewoon een aandachtstekort. Toen ik jonger was, in mijn puberteit zag niemand mij staan, werd toch wel wat gepest, buitenbeentje, lag nooit echt in de groep, sprak het dialect niet, hoorde nooit ergens bij en was ook heel verlegen.
Het was pas toen ik mijn twenties was dat dingen veranderde. Ik wilde meer outgoing zijn en heb mezelf getransformeerd. Nu word ik gezien als een mooie en zelfverzekerde man maar van binnen zit nog veel van de 'oude' Rob die niemand meer kent.Kan goed zijn dat de bron daar (deels) ligt. Maar het op deze manier willen krijgen van bevestiging, bewijs dat je er mag zijn, is een soort bodemloze put. Daar offer je dan de werkelijk belangrijke dingen van je leven aan op. Die put, daar moet je wat aan doen. Het is doodzonde om achteraf spijt te moeten hebben omdat je je door impulsen hebt laten regeren ipv gewerkt te hebben op zinnige wijze aan dat gevoel.
[...]
Mijn vrouw is er gewoon niet gediend van als ik smsjes krijg van iemand die zegt: 'als we elkaar zien dan draaien we er niet om heen en dan bespring ik je direct.'
En ik snap dat want als het andersom was geweest dan had ik dat ook niet op prijs gesteld. En natuurlijk is ze ook bang dat ik over de grens ga.
Ik heb mss gewoon een aandachtstekort. Toen ik jonger was, in mijn puberteit zag niemand mij staan, werd toch wel wat gepest, buitenbeentje, lag nooit echt in de groep, sprak het dialect niet, hoorde nooit ergens bij en was ook heel verlegen.
Het was pas toen ik mijn twenties was dat dingen veranderde. Ik wilde meer outgoing zijn en heb mezelf getransformeerd. Nu word ik gezien als een mooie en zelfverzekerde man maar van binnen zit nog veel van de 'oude' Rob die niemand meer kent.Kan goed zijn dat de bron daar (deels) ligt. Maar het op deze manier willen krijgen van bevestiging, bewijs dat je er mag zijn, is een soort bodemloze put. Daar offer je dan de werkelijk belangrijke dingen van je leven aan op. Die put, daar moet je wat aan doen. Het is doodzonde om achteraf spijt te moeten hebben omdat je je door impulsen hebt laten regeren ipv gewerkt te hebben op zinnige wijze aan dat gevoel.
donderdag 13 september 2012 om 13:11
quote:pastiche schreef op 13 september 2012 @ 13:06:
[...]
Je weet wel wat je mankeert, je schrijft het op in de alinea erboven . Daar is op zich niks geks aan, het roept alleen wel de vraag op waarom je dat zo voelt en wat je eraan kunt doen.
Als je hiermee op wil houden zul je een manier moeten vinden om je tevreden met jezelf te voelen. Die rust is veel prettiger dan telkens een fix moeten zoeken om dat tijdelijk te kunnen ervaren. Je zoekt het nu buiten je maar je moet het gaan ervaren binnenin, dan verdwijnt die behoefte vanzelf lijkt mij.Precies Pastiche, ik wil graag tevreden met mezelf zijn zonder de aandacht. Dank je, dit was een eyeopener.
[...]
Je weet wel wat je mankeert, je schrijft het op in de alinea erboven . Daar is op zich niks geks aan, het roept alleen wel de vraag op waarom je dat zo voelt en wat je eraan kunt doen.
Als je hiermee op wil houden zul je een manier moeten vinden om je tevreden met jezelf te voelen. Die rust is veel prettiger dan telkens een fix moeten zoeken om dat tijdelijk te kunnen ervaren. Je zoekt het nu buiten je maar je moet het gaan ervaren binnenin, dan verdwijnt die behoefte vanzelf lijkt mij.Precies Pastiche, ik wil graag tevreden met mezelf zijn zonder de aandacht. Dank je, dit was een eyeopener.
donderdag 13 september 2012 om 13:13
quote:pastiche schreef op 13 september 2012 @ 13:10:
[...]
Kan goed zijn dat de bron daar (deels) ligt. Maar het op deze manier willen krijgen van bevestiging, bewijs dat je er mag zijn, is een soort bodemloze put. Daar offer je dan de werkelijk belangrijke dingen van je leven aan op. Die put, daar moet je wat aan doen. Het is doodzonde om achteraf spijt te moeten hebben omdat je je door impulsen hebt laten regeren ipv gewerkt te hebben op zinnige wijze aan dat gevoel.
het is inderdaad een bodemloze put want het is nooit genoeg. Die put kan nooit gevuld zijn.
Hoe zou ik daar het best aan kunnen werken? Hoe moet ik dat aanpakken en in welke 'categorie' moet ik het gaan zoeken?
[...]
Kan goed zijn dat de bron daar (deels) ligt. Maar het op deze manier willen krijgen van bevestiging, bewijs dat je er mag zijn, is een soort bodemloze put. Daar offer je dan de werkelijk belangrijke dingen van je leven aan op. Die put, daar moet je wat aan doen. Het is doodzonde om achteraf spijt te moeten hebben omdat je je door impulsen hebt laten regeren ipv gewerkt te hebben op zinnige wijze aan dat gevoel.
het is inderdaad een bodemloze put want het is nooit genoeg. Die put kan nooit gevuld zijn.
Hoe zou ik daar het best aan kunnen werken? Hoe moet ik dat aanpakken en in welke 'categorie' moet ik het gaan zoeken?
donderdag 13 september 2012 om 13:22
Persoonlijk denk ik, gezien het verdacht veel op verslaving lijkt zoals je zelf ook al zei, dat je hier goede hulp bij nodig hebt. Er bestaan online coaches en therapeuten, misschien kun je daar eens naar gaan kijken.
Zelf van een verslaving afkomen is mogelijk maar je moet erg consequent zijn voor en met jezelf. En het lastige is dat je meestal nog wel een aantal keer op je bek gaat, dingen doet die je níet had moeten doen, met balen en schuldgevoel tot gevolg. Terwijl het wel bij het proces hoort.
Wat effectief is, is een "fix" zoeken die helpt en niet destructief is. En daardoor ook weer meer zelfvertrouwen en eigenwaarde opbouwen. Het kan zijn dat bijv een time out in je relatie goed zou uitpakken, juist doordat je niet kunt garanderen dat je het niet weer doet en dat natuurlijk weer kwetsend voor haar is. Schuldgevoel is een killer bij verslavingen, dan glip je snel die cirkel weer in.
Ik zou kijken of je iets van hulp erbij kunt regelen, een neutrale partij die je helpt zou heel prettig zijn lijkt mij.
Zelf van een verslaving afkomen is mogelijk maar je moet erg consequent zijn voor en met jezelf. En het lastige is dat je meestal nog wel een aantal keer op je bek gaat, dingen doet die je níet had moeten doen, met balen en schuldgevoel tot gevolg. Terwijl het wel bij het proces hoort.
Wat effectief is, is een "fix" zoeken die helpt en niet destructief is. En daardoor ook weer meer zelfvertrouwen en eigenwaarde opbouwen. Het kan zijn dat bijv een time out in je relatie goed zou uitpakken, juist doordat je niet kunt garanderen dat je het niet weer doet en dat natuurlijk weer kwetsend voor haar is. Schuldgevoel is een killer bij verslavingen, dan glip je snel die cirkel weer in.
Ik zou kijken of je iets van hulp erbij kunt regelen, een neutrale partij die je helpt zou heel prettig zijn lijkt mij.