Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 14 september 2012 om 13:38
ow en BB: prachtig gedicht! benieuwd waar je hem hebt gevonden!
wel een beetje gek misschien, maar 1 deel heb ik voor mezelf herschreven. Ben van plan hem ergens op te hangen namelijk:
ipv
Ben ik zwak als ik kan luisteren,
naar wat ik mijn lichaam hoor fluisteren?
Ben ik zwak als ik door het diepe moet gaan,
tot ik weer opnieuw door kan gaan?
Ben ik zwak als ik durf stil te staan
tot ik echt weer op nieuw door kan gaan?
tja, kleinigheidje, maar hier zit het hem wel in voor mij. Stilstaan, wachten op elke nieuwe impuls vanuit mn lichaam en vanuit mn gevoel om weer iets nieuws te kunnen starten, iets op te kunnen bouwen. Het lef te hebben om te wachten tot het ECHT goed voelt, om te voorkomen dat je op oude patronen (pure wilskracht) jezelf weer vooruit gaat duwen.
En te kunnen aanvaarden als dat dus betekent dat het soms even stil is.
Dat.
voor jullie
wel een beetje gek misschien, maar 1 deel heb ik voor mezelf herschreven. Ben van plan hem ergens op te hangen namelijk:
ipv
Ben ik zwak als ik kan luisteren,
naar wat ik mijn lichaam hoor fluisteren?
Ben ik zwak als ik door het diepe moet gaan,
tot ik weer opnieuw door kan gaan?
Ben ik zwak als ik durf stil te staan
tot ik echt weer op nieuw door kan gaan?
tja, kleinigheidje, maar hier zit het hem wel in voor mij. Stilstaan, wachten op elke nieuwe impuls vanuit mn lichaam en vanuit mn gevoel om weer iets nieuws te kunnen starten, iets op te kunnen bouwen. Het lef te hebben om te wachten tot het ECHT goed voelt, om te voorkomen dat je op oude patronen (pure wilskracht) jezelf weer vooruit gaat duwen.
En te kunnen aanvaarden als dat dus betekent dat het soms even stil is.
Dat.
voor jullie
vrijdag 14 september 2012 om 14:28
maandag 17 september 2012 om 15:23
Ha lieve dames, goed weekend gehad?
Hier 1 avond iets leuks gedaan, met veel muziek, en mezelf buiten de menigte moeten plaatsen, maar toch erbij kunnen zijn en daar erg van genoten.
Verder heel veel rust gehouden... vandaag ook nog. Ben blij dat ik daar nu voor kies. Dat is alles waar ik behoefte aan heb (oja en aan een arm om me heen ) en misschien ook kan. Komt weinig uit m`n handen, en dat hoeft ook niet, maar toch hè. Wel spontaan met hout en verf iets grappigs gemaakt. Merk dat er in de loop der maanden steeds meer creativiteit te voorschijn komt
Weetje, ik vind het zooo lastig mijn eigen gezondheid te beoordelen nu. Herkennen jullie dat misschien? Zo heb ik afgelopen tijd weinig eetlust { edit verwijdert ivm privacy}
Hier 1 avond iets leuks gedaan, met veel muziek, en mezelf buiten de menigte moeten plaatsen, maar toch erbij kunnen zijn en daar erg van genoten.
Verder heel veel rust gehouden... vandaag ook nog. Ben blij dat ik daar nu voor kies. Dat is alles waar ik behoefte aan heb (oja en aan een arm om me heen ) en misschien ook kan. Komt weinig uit m`n handen, en dat hoeft ook niet, maar toch hè. Wel spontaan met hout en verf iets grappigs gemaakt. Merk dat er in de loop der maanden steeds meer creativiteit te voorschijn komt
Weetje, ik vind het zooo lastig mijn eigen gezondheid te beoordelen nu. Herkennen jullie dat misschien? Zo heb ik afgelopen tijd weinig eetlust { edit verwijdert ivm privacy}
maandag 17 september 2012 om 20:49
Hey lieve sterke vrouwen!
Wat goed om te lezen dat jullie het gedicht passend vonden Ik ook, gek hè
En wat goed hoe jullie m aangepast hebben.....mooi om m zo in gedachten te houden. Ik zag m toen ik in een tijdschrift aan het bladeren was toen ik bij de dokter was. Heb de eerste zin onthouden en ben daarna op Google gaan zoeken, en gevonden.
Hier gaat het nog met ups en downs. What else is new. Vorige week een behoorlijke offday gehad na die intake mbt die mogelijke aanleg voor winterdepressie. Ik wil er op het forum verder niet teveel over kwijt maar ik schrok een beetje van hun conclusie. Ik krijg echter wel een proeftherapie (is dat een woord) en ik moet bellen zodra ik de eerste signalen weer herken. Gelukkig heeft het weer nog meegedaan, maar ik voel aan alles dat mijn lichaam zich weer klaar maakt voor het komende seizoen.
Als ik niet teveel nadenk over de heftige dingen die soms gesuggereerd worden door de behandelaren, lukt het me aardig om rustig te blijven. Want wat is uiteindelijk een eventueel etiketje waard? Het maakt me toch geen ander mens? Het gaat er toch om dat ik een manier van leven vind waardoor ik in mijn kracht sta ipv in mijn schaduw! Wat ik al schreef, lukt dit alleen wanneer ik er niet zoveel over nadenk, anders neemt de paniek het nog wel eens over.
Ik ben inmiddels concreet stappen aan het zetten om mijn leven zo in te richten dat mijn kwetsbaarheid niet zoveel opspeelt. Daarin zullen zeker keuzes mbt werk in meespelen. Ik vind het niet leuk, maar ik wil echt niet meer dat ik zo overspoeld word door van alles waardoor ik zo laag in mijn energie blijf zitten. Als dit minder werken betekent (en dus minder inkomsten en bye bye economische zelfstandigheid...hell, dan moet het maar). Ook dat "sal reg komme!" Daar ben ik uiteindelijk van overtuigd.
Ik weet trouwens niet of ik deze post (helemaal) laat staan.
Wat goed om te lezen dat jullie het gedicht passend vonden Ik ook, gek hè
En wat goed hoe jullie m aangepast hebben.....mooi om m zo in gedachten te houden. Ik zag m toen ik in een tijdschrift aan het bladeren was toen ik bij de dokter was. Heb de eerste zin onthouden en ben daarna op Google gaan zoeken, en gevonden.
Hier gaat het nog met ups en downs. What else is new. Vorige week een behoorlijke offday gehad na die intake mbt die mogelijke aanleg voor winterdepressie. Ik wil er op het forum verder niet teveel over kwijt maar ik schrok een beetje van hun conclusie. Ik krijg echter wel een proeftherapie (is dat een woord) en ik moet bellen zodra ik de eerste signalen weer herken. Gelukkig heeft het weer nog meegedaan, maar ik voel aan alles dat mijn lichaam zich weer klaar maakt voor het komende seizoen.
Als ik niet teveel nadenk over de heftige dingen die soms gesuggereerd worden door de behandelaren, lukt het me aardig om rustig te blijven. Want wat is uiteindelijk een eventueel etiketje waard? Het maakt me toch geen ander mens? Het gaat er toch om dat ik een manier van leven vind waardoor ik in mijn kracht sta ipv in mijn schaduw! Wat ik al schreef, lukt dit alleen wanneer ik er niet zoveel over nadenk, anders neemt de paniek het nog wel eens over.
Ik ben inmiddels concreet stappen aan het zetten om mijn leven zo in te richten dat mijn kwetsbaarheid niet zoveel opspeelt. Daarin zullen zeker keuzes mbt werk in meespelen. Ik vind het niet leuk, maar ik wil echt niet meer dat ik zo overspoeld word door van alles waardoor ik zo laag in mijn energie blijf zitten. Als dit minder werken betekent (en dus minder inkomsten en bye bye economische zelfstandigheid...hell, dan moet het maar). Ook dat "sal reg komme!" Daar ben ik uiteindelijk van overtuigd.
Ik weet trouwens niet of ik deze post (helemaal) laat staan.
maandag 17 september 2012 om 21:00
quote:Jellyfish schreef op 17 september 2012 @ 15:23:
Weetje, ik vind het zooo lastig mijn eigen gezondheid te beoordelen nu. Herkennen jullie dat misschien? Zo heb ik afgelopen tijd weinig eetlust en kwam erachter dat brood, granen (ik denk: gluten) m`n darmen van streek brengen en ik me heel slap ga voelen. Dus afgelopen 2 weken gluten proberen te mijden. t Weekend per ongeluk wel gluten gegeten en voel me weer extra slap en buikpijn. Het kan evengoed psychosomatisch zijn...spanning werkt snel op je darmen, dus durf ik niet zo goed naar de huisarts, dus toch maar zelf doen wat goed voelt. Want tja, ik weet van mezelf dat ik nu overdreven reageer!Ja, dit herken ik heeeeel erg. Gevaar is denk ik wel dat we met zijn allen zo ongeveer met een vergrootglas op onze psyche maar ook op onze verdere gezondheid gericht zijn. En dus alles bevragen en niets zeker stellen. Op zich denk ik dat wat je schrijft logisch kan klinken. Je hoort wel vaker dat gluten en koolhydraten erg bepalend kunnen zijn voor je welzijn. Mijn haptotherapeute heeft mij eens een VEGAtest aangeraden. Dat is ook een meetinstrument om te bepalen of er dingen in je voeding zijn waarop je reageert. Voor mij persoonlijk ging het me toen te ver, omdat ik al met zoveel andere dingen bezig was. Mocht het je echt dwarszitten, dan zou je er eventueel iets mee kunnen. Waar ik dan een beetje bang voor ben, is dat ze altijd wel "iets" vinden. Ik heb deze zomer het boek Pil gelezen van Mike Boddee. Ook hij werd, voordat zijn depressie officieel gedisgnosticeerd was, naar allerlei voedingsdeskundigen etc. doorverwezen. Hij woog op het laatst nog maar een fractie van zich zelf, slikte zich blauw aan allerlei voedingssupplementen, kreeg allerlei "vage" diagnoses, terwijl het uiteindelijk "gewoon" een hele zware depressie bleek.
Weetje, ik vind het zooo lastig mijn eigen gezondheid te beoordelen nu. Herkennen jullie dat misschien? Zo heb ik afgelopen tijd weinig eetlust en kwam erachter dat brood, granen (ik denk: gluten) m`n darmen van streek brengen en ik me heel slap ga voelen. Dus afgelopen 2 weken gluten proberen te mijden. t Weekend per ongeluk wel gluten gegeten en voel me weer extra slap en buikpijn. Het kan evengoed psychosomatisch zijn...spanning werkt snel op je darmen, dus durf ik niet zo goed naar de huisarts, dus toch maar zelf doen wat goed voelt. Want tja, ik weet van mezelf dat ik nu overdreven reageer!Ja, dit herken ik heeeeel erg. Gevaar is denk ik wel dat we met zijn allen zo ongeveer met een vergrootglas op onze psyche maar ook op onze verdere gezondheid gericht zijn. En dus alles bevragen en niets zeker stellen. Op zich denk ik dat wat je schrijft logisch kan klinken. Je hoort wel vaker dat gluten en koolhydraten erg bepalend kunnen zijn voor je welzijn. Mijn haptotherapeute heeft mij eens een VEGAtest aangeraden. Dat is ook een meetinstrument om te bepalen of er dingen in je voeding zijn waarop je reageert. Voor mij persoonlijk ging het me toen te ver, omdat ik al met zoveel andere dingen bezig was. Mocht het je echt dwarszitten, dan zou je er eventueel iets mee kunnen. Waar ik dan een beetje bang voor ben, is dat ze altijd wel "iets" vinden. Ik heb deze zomer het boek Pil gelezen van Mike Boddee. Ook hij werd, voordat zijn depressie officieel gedisgnosticeerd was, naar allerlei voedingsdeskundigen etc. doorverwezen. Hij woog op het laatst nog maar een fractie van zich zelf, slikte zich blauw aan allerlei voedingssupplementen, kreeg allerlei "vage" diagnoses, terwijl het uiteindelijk "gewoon" een hele zware depressie bleek.
maandag 17 september 2012 om 21:40
@BB: Je klinkt positief en het lijkt erop dat je wel echt veel dingen aan het aangaan bent. Tja, daar is de winter er een van.
Lijkt me inderdaad lastig, vooral als je het dan in de herfst voelt opkomen (ik heb het idee dat ik door mijn PMS wel kan voorstellen hoe dat voelt..). En het is ok dat je ervan schrikt wat ze zeggen. Maar precies, een etiketje maakt je geen ander mens.
Die overweging van minder werken staat mij ook te wachten. Ik dacht het nog even te kunnen uitstellen, maar misschien geeft het ook wel rust als ik van mezelf niet meer 'zoveel mogelijk moet werken' en ik erover durf na te denken. Oef, ik geloof dat ik daar een heel duidelijke mening van mijn moeder (en van de door mij overgenomen overtuigingen), zij vond het al raaaaaar dat ik koos voor 32u/wk. Terwijl wow, energie hebben in je vrije tijd... dat lijkt me iets moois
Lijkt me inderdaad lastig, vooral als je het dan in de herfst voelt opkomen (ik heb het idee dat ik door mijn PMS wel kan voorstellen hoe dat voelt..). En het is ok dat je ervan schrikt wat ze zeggen. Maar precies, een etiketje maakt je geen ander mens.
Die overweging van minder werken staat mij ook te wachten. Ik dacht het nog even te kunnen uitstellen, maar misschien geeft het ook wel rust als ik van mezelf niet meer 'zoveel mogelijk moet werken' en ik erover durf na te denken. Oef, ik geloof dat ik daar een heel duidelijke mening van mijn moeder (en van de door mij overgenomen overtuigingen), zij vond het al raaaaaar dat ik koos voor 32u/wk. Terwijl wow, energie hebben in je vrije tijd... dat lijkt me iets moois
maandag 17 september 2012 om 21:51
@jelly; dank je.
Wil je dat ook nog een keertje tegen mijn paniekerige ik zeggen dat ik positief bezig ben? Zo voelt ie niet altijd namelijk:-).
En wow! Hoe herkenbaar wat je schrijft. Jij dus ook aan het overwegen minder te werken. Het is precies wat je zegt, OOK energie overhouden in je vrije tijd; daar doe ik het ook voor. Juist ook omdat ik anders zo snel in die paniekerige angstige en vermoeide modus schiet. En dat is goed voor niemand!
Ben je er al concreet mee bezig? Red je het financieel om die keuze te maken? Kun je met je werkgever het eens worden denk je, over hoe en wat? Ik ben voor mezelf nu allerlei mogelijkheden en opties aan het bedenken. Ik hoop zo dat werkgever met me meedenkt en me serieus neemt hierin. Weet je, inmiddels voelt het eigenlijk niet eens als keuze meer. Ik moet dit doen, anders blijft het ten koste gaan van mijn (mentale)gezondheid.
Wil je dat ook nog een keertje tegen mijn paniekerige ik zeggen dat ik positief bezig ben? Zo voelt ie niet altijd namelijk:-).
En wow! Hoe herkenbaar wat je schrijft. Jij dus ook aan het overwegen minder te werken. Het is precies wat je zegt, OOK energie overhouden in je vrije tijd; daar doe ik het ook voor. Juist ook omdat ik anders zo snel in die paniekerige angstige en vermoeide modus schiet. En dat is goed voor niemand!
Ben je er al concreet mee bezig? Red je het financieel om die keuze te maken? Kun je met je werkgever het eens worden denk je, over hoe en wat? Ik ben voor mezelf nu allerlei mogelijkheden en opties aan het bedenken. Ik hoop zo dat werkgever met me meedenkt en me serieus neemt hierin. Weet je, inmiddels voelt het eigenlijk niet eens als keuze meer. Ik moet dit doen, anders blijft het ten koste gaan van mijn (mentale)gezondheid.
maandag 17 september 2012 om 22:24
Je paniekerige ik is misschien niet zo positief. Maar inmiddels heeft de andere ik, de ik die het vertrouwen heeft, zich zo versterkt dat hij de paniekerige ik vaak kan laten zien dat er meer is? Dat er nog een realistischere visie is dan het paniekerige en dat je er dus minder snel intrapt
Ik ben er nog niet concreet bezig met minder uren werken, terwijl ik diep van binnen wel weet dat ik die keuze ga maken.
Wat jij zegt: Ik moet dit doen, anders blijft het ten koste gaan van mijn (mentale)gezondheid.
Vroeg me ook af wanneer ik dat moet doen, nu, als ik grotendeels herstelt of juist helemaal herstelt...
Financieel red ik het wel.. al heb ik van huis uit zo meekregen geld te sparen, op zeker te spelen, financieel zelfstandig te zijn, een goede baan te krijgen..geheel op prestatie gericht en een weekendje weg of een dagje vrij is toch NERGENS goed voor. (O, en er zit de angst onder dat ik eigenlijk niet echt goed ben in iets...dat als ik ontslagen wordt ik geen idee heb wat ik ooit zou gaan doen, maar ook dat is maar een overtuiging die ik -als ik meer ruimte heb- eens ga onderzoeken.).
Als ik dat achter me kan laten, sta ik er zelf achter, dan denk ik dat mijn werkgever ook flexibel is, maar me erop zou wijzen dat het ten koste van de kansen op m`n werk gaat (carrière).
Het is alsof ik me nog niet durf voor te stellen dat werken niet zoveel van m`n energie hoeft op te vreten. En dat ik zou kunnen kiezen voor sociale dingen/familie/hobbies, of om kalmer te leven, meer bij mezelf te blijven. Voor jou, meer bij je gezin zijn
Naar hoeveel uur zou jij willen?
Ik ben er nog niet concreet bezig met minder uren werken, terwijl ik diep van binnen wel weet dat ik die keuze ga maken.
Wat jij zegt: Ik moet dit doen, anders blijft het ten koste gaan van mijn (mentale)gezondheid.
Vroeg me ook af wanneer ik dat moet doen, nu, als ik grotendeels herstelt of juist helemaal herstelt...
Financieel red ik het wel.. al heb ik van huis uit zo meekregen geld te sparen, op zeker te spelen, financieel zelfstandig te zijn, een goede baan te krijgen..geheel op prestatie gericht en een weekendje weg of een dagje vrij is toch NERGENS goed voor. (O, en er zit de angst onder dat ik eigenlijk niet echt goed ben in iets...dat als ik ontslagen wordt ik geen idee heb wat ik ooit zou gaan doen, maar ook dat is maar een overtuiging die ik -als ik meer ruimte heb- eens ga onderzoeken.).
Als ik dat achter me kan laten, sta ik er zelf achter, dan denk ik dat mijn werkgever ook flexibel is, maar me erop zou wijzen dat het ten koste van de kansen op m`n werk gaat (carrière).
Het is alsof ik me nog niet durf voor te stellen dat werken niet zoveel van m`n energie hoeft op te vreten. En dat ik zou kunnen kiezen voor sociale dingen/familie/hobbies, of om kalmer te leven, meer bij mezelf te blijven. Voor jou, meer bij je gezin zijn
Naar hoeveel uur zou jij willen?
dinsdag 18 september 2012 om 16:06
haaaaaaaaaalo!
ten eerste: framboosje, ben jij nog ergens? Je hoeft absoluut niet te reageren als je er geen zin tijd of energie voor hebt. Maar vraag me af hoe het met je gaat. Weet dat er aan je gedacht wordt!
met mij gaat het een beetje wisselend. weken terug een bekende dip/uitglijer gehad na te veel gedaan te hebben, maar ben er nog steeds niet helemaal. Er gebeurt veel in mn hoofd en in mn lijf. Er zijn wat inzichten zich aan het verdiepen geloof ik. Inzichten die in mn hoofd al zaten en nu echt zakken naar mn gevoel. ofzo .
En daarbij of daarnaast is er vaak veel spanning in mn lijf. Soms is het duidelijk dat die spanning komt door angstgedachten, doordat het er soms gewoon is of door een tijd te veel gedaan te hebben. maar nu voelt het soms ook alsof het 'oude'' spanning is, die heel lang in mn lijf opgeslagen heeft gezeten en er nu uitkomt. Ik probeer het er maar te laten zijn, goed voor mezelf te zorgen en erop te vertrouwen dat het wel weer afneemt.
misschien een beetje vaagjes allemaal. Maar ja, dat zoals het nu door mn hoofd gaat.
Jelly, herken je focus op je lichaam erg. Mijn darmen zijn deze hele periode ook erg gevoelig. Ik heb daarin ook wat stappen ondernomen. (ivm herkenbaarheid geen zin om hier op te schrijven. Als je meer info wil, moet je me even berichten.)Heeft zeker geholpen, maar het blijft voor een groot deel. Ik heb me er voorlopig weer even in berust dat dit een tijd van flinke verandering is, en dat die spannign gewoon opgepakt wordt door mn darmen. Ik ben wel heel bewust bezig met voeding, maar wil niet verder dokteren. Ik probeer erop te vertrouwen dat als ik verder ben in dit hele proces, de rust in mn darmen echt vanzelf wel weer komt.
knuffels voor jullie!
ten eerste: framboosje, ben jij nog ergens? Je hoeft absoluut niet te reageren als je er geen zin tijd of energie voor hebt. Maar vraag me af hoe het met je gaat. Weet dat er aan je gedacht wordt!
met mij gaat het een beetje wisselend. weken terug een bekende dip/uitglijer gehad na te veel gedaan te hebben, maar ben er nog steeds niet helemaal. Er gebeurt veel in mn hoofd en in mn lijf. Er zijn wat inzichten zich aan het verdiepen geloof ik. Inzichten die in mn hoofd al zaten en nu echt zakken naar mn gevoel. ofzo .
En daarbij of daarnaast is er vaak veel spanning in mn lijf. Soms is het duidelijk dat die spanning komt door angstgedachten, doordat het er soms gewoon is of door een tijd te veel gedaan te hebben. maar nu voelt het soms ook alsof het 'oude'' spanning is, die heel lang in mn lijf opgeslagen heeft gezeten en er nu uitkomt. Ik probeer het er maar te laten zijn, goed voor mezelf te zorgen en erop te vertrouwen dat het wel weer afneemt.
misschien een beetje vaagjes allemaal. Maar ja, dat zoals het nu door mn hoofd gaat.
Jelly, herken je focus op je lichaam erg. Mijn darmen zijn deze hele periode ook erg gevoelig. Ik heb daarin ook wat stappen ondernomen. (ivm herkenbaarheid geen zin om hier op te schrijven. Als je meer info wil, moet je me even berichten.)Heeft zeker geholpen, maar het blijft voor een groot deel. Ik heb me er voorlopig weer even in berust dat dit een tijd van flinke verandering is, en dat die spannign gewoon opgepakt wordt door mn darmen. Ik ben wel heel bewust bezig met voeding, maar wil niet verder dokteren. Ik probeer erop te vertrouwen dat als ik verder ben in dit hele proces, de rust in mn darmen echt vanzelf wel weer komt.
knuffels voor jullie!
dinsdag 18 september 2012 om 18:44
Ik ben ook wel even benieuwd hoe het met Framboosjes is. Ik hoop dat geen bericht, goed bericht is:-)
Anahata; toch klinkt jouw verhaal ook iedere keer een beetje sterker. En als het idd oude spanning zou zijn, kom je wel steeds beter bij de kern. En als het dan lukt om vertrouwen te blijven houden en het te laten zijn zoals het is, zijn dat in mijn beleving echt wel hele grote stappen vooruit. Wat fijn lieve Anahata. Al zal het zo opschrijven vast makkelijker zijn dan er ook daadwerkelijk zo instaan. Knuffel voor jou!
Jelly; het is idd precies dat. Eigenlijk gewoon geen keuze omdat het anders ten koste gaat van die gezondheid. Dus ondanks wat de hele wereld zegt, ondanks wat de heersende moraal is, doen wat goed is voor jezelf. Zo dicht bij jezelf te blijven is lastig, vooral als familie en/of werkgever je keuze niet begrijpt. Maar nogmaals, zoals ik er nu in sta, is het gewoonweg geen keuze meer. Het kost teveel. Volgens mij ben jij ook die stappen aan het zetten hè. In ieder geval mentaal. Stoer hoor!
Hoe ik het precies wil gaan indelen weet ik nog niet. Ergens ben ik bang dat ik het ook niet ga redden als ik bijvoorbeeld 24 uur zou gaan werken. Ik ben nu ongeveer 20 uur in de week bezig met therapie en werk en in combinatie met een druk gezin waar ook nog wel het een en ander speelt, is het zelfs nu al best heel hard werken om het vol te houden. Met soms zulke enorme offdays dat het vechten tegen de dag is. En dan moet de winter nog komen. Dus ik ben er nog niet helemaal over uit wat realistisch is in mijn geval. Het lallerliefste zou ik een vrijheid krijgen om mijn eigen uren in te delen. Dan kan ik op goede momenten mijn capaciteiten optimaal gebruiken en op andere, slechte dagen mezelf ontzien. Ik heb er ook wel eens over gedacht om om deze reden voor mezelf te beginnen. Ik denk alleen niet dat dit zo realistisch is omdat ZZP-er zijn helemaal veel onzekerheid en dus stress = paniek met zich meebrengt. En dat wilde ik nou net reduceren:-)
Anahata; toch klinkt jouw verhaal ook iedere keer een beetje sterker. En als het idd oude spanning zou zijn, kom je wel steeds beter bij de kern. En als het dan lukt om vertrouwen te blijven houden en het te laten zijn zoals het is, zijn dat in mijn beleving echt wel hele grote stappen vooruit. Wat fijn lieve Anahata. Al zal het zo opschrijven vast makkelijker zijn dan er ook daadwerkelijk zo instaan. Knuffel voor jou!
Jelly; het is idd precies dat. Eigenlijk gewoon geen keuze omdat het anders ten koste gaat van die gezondheid. Dus ondanks wat de hele wereld zegt, ondanks wat de heersende moraal is, doen wat goed is voor jezelf. Zo dicht bij jezelf te blijven is lastig, vooral als familie en/of werkgever je keuze niet begrijpt. Maar nogmaals, zoals ik er nu in sta, is het gewoonweg geen keuze meer. Het kost teveel. Volgens mij ben jij ook die stappen aan het zetten hè. In ieder geval mentaal. Stoer hoor!
Hoe ik het precies wil gaan indelen weet ik nog niet. Ergens ben ik bang dat ik het ook niet ga redden als ik bijvoorbeeld 24 uur zou gaan werken. Ik ben nu ongeveer 20 uur in de week bezig met therapie en werk en in combinatie met een druk gezin waar ook nog wel het een en ander speelt, is het zelfs nu al best heel hard werken om het vol te houden. Met soms zulke enorme offdays dat het vechten tegen de dag is. En dan moet de winter nog komen. Dus ik ben er nog niet helemaal over uit wat realistisch is in mijn geval. Het lallerliefste zou ik een vrijheid krijgen om mijn eigen uren in te delen. Dan kan ik op goede momenten mijn capaciteiten optimaal gebruiken en op andere, slechte dagen mezelf ontzien. Ik heb er ook wel eens over gedacht om om deze reden voor mezelf te beginnen. Ik denk alleen niet dat dit zo realistisch is omdat ZZP-er zijn helemaal veel onzekerheid en dus stress = paniek met zich meebrengt. En dat wilde ik nou net reduceren:-)
anoniem_147186 wijzigde dit bericht op 18-09-2012 19:33
Reden: Damn you auto correct van de iPad :-)
Reden: Damn you auto correct van de iPad :-)
% gewijzigd
dinsdag 18 september 2012 om 20:11
Hoihoi,
Wat lief dat jullie aan me denken! Ik heb een tijdje niet kunnen reageren omdat ik weg was op (werk)vakantie. Heel intensief, leuk en leerzaam. BB: op mij kom je ook heel sterk en daadkrachtig over, alsof je echt onder veel dingen je schouders aan het zetten bent. Ik kan me heel erg goed voorstellen dat diagnoses heftig klinken, maar wat ik me altijd maar voor houdt is dat diagnoses, etiketjes, slechts stempels/beschrijvingen, en dus geen verklaringen zijn. Ze duiden slechts iets aan wat er toch al was/is, en veranderen dus in principe niet echt iets aan hoe je bent.
Mag ik je misschien meer vragen over de winterdepressie? Ik denk zelf er al jaren over dat ik daar misschien (in lichte vorm) last van heb, en zou dus graag meer horen over hoe dat voor jou is. Als je daar niet hier over wilt schrijven, kan je misschien een prive-bericht sturen?
All: Ik denk dat waar ik me de afgelopen week (ook tijdens werkvakantie) mee bezig heb gehouden wel goed aan sluit bij jullie gesprek. Ook ik denk erover om een studie te doen die minder zwaar is, dus om op mijn manier 'minder te gaan werken'. Dat heeft gevolgen voor mijn toekomst'dromen', mijn carriere. Op vakantie heb ik een beetje mogen proeven van wat ik tot 1 jaar geleden eigenlijk wilde doen, van een leven met status, hard werken etc. En hoe leuk het ook was, ik weet niet waar ik het vandaan moet of wil halen om dat nog te doen. Sowieso blijf ik het eigenlijk echt heel erg moeilijk vinden om een goede balans te vinden tussen sociale dingen en studie. Vooral aan studie zitten, wil nog niet echt lukken, en het frustreerd me echt mateloos. Het komt misschien omdat ik nu aan studie moet zitten van mezelf vanuit positiviteit, in plaats vanuit mezelf dwingen en negativiteit. En op die manier studeren, heb ik eigenlijk nog nooit gedaan:s. Nog tips om vanuit positiviteit gedisciplineerd te zijn, in plaats vanuit negativiteit?:P
Wat goed nieuws is is trouwens dat ik waarschijnlijk binnen een paar maanden eindelijk kan beginnen met therapie. Whoohoo:P
Wat lief dat jullie aan me denken! Ik heb een tijdje niet kunnen reageren omdat ik weg was op (werk)vakantie. Heel intensief, leuk en leerzaam. BB: op mij kom je ook heel sterk en daadkrachtig over, alsof je echt onder veel dingen je schouders aan het zetten bent. Ik kan me heel erg goed voorstellen dat diagnoses heftig klinken, maar wat ik me altijd maar voor houdt is dat diagnoses, etiketjes, slechts stempels/beschrijvingen, en dus geen verklaringen zijn. Ze duiden slechts iets aan wat er toch al was/is, en veranderen dus in principe niet echt iets aan hoe je bent.
Mag ik je misschien meer vragen over de winterdepressie? Ik denk zelf er al jaren over dat ik daar misschien (in lichte vorm) last van heb, en zou dus graag meer horen over hoe dat voor jou is. Als je daar niet hier over wilt schrijven, kan je misschien een prive-bericht sturen?
All: Ik denk dat waar ik me de afgelopen week (ook tijdens werkvakantie) mee bezig heb gehouden wel goed aan sluit bij jullie gesprek. Ook ik denk erover om een studie te doen die minder zwaar is, dus om op mijn manier 'minder te gaan werken'. Dat heeft gevolgen voor mijn toekomst'dromen', mijn carriere. Op vakantie heb ik een beetje mogen proeven van wat ik tot 1 jaar geleden eigenlijk wilde doen, van een leven met status, hard werken etc. En hoe leuk het ook was, ik weet niet waar ik het vandaan moet of wil halen om dat nog te doen. Sowieso blijf ik het eigenlijk echt heel erg moeilijk vinden om een goede balans te vinden tussen sociale dingen en studie. Vooral aan studie zitten, wil nog niet echt lukken, en het frustreerd me echt mateloos. Het komt misschien omdat ik nu aan studie moet zitten van mezelf vanuit positiviteit, in plaats vanuit mezelf dwingen en negativiteit. En op die manier studeren, heb ik eigenlijk nog nooit gedaan:s. Nog tips om vanuit positiviteit gedisciplineerd te zijn, in plaats vanuit negativiteit?:P
Wat goed nieuws is is trouwens dat ik waarschijnlijk binnen een paar maanden eindelijk kan beginnen met therapie. Whoohoo:P
woensdag 19 september 2012 om 11:50
Grappig, ik vroeg me ook al af hoe het met Framboosjes zou zijn en voila, daar ben je Mooi te lezen waar je mee bezig bent en goed nieuws! (heb even geen suggestie..)
@Anahatha: oooh, ja, vertrouwen in m`n lichaam... miuwww, een gevoelig punt bij mij!
Ben blij te lezen wat je schrijft "Ik probeer erop te vertrouwen dat als ik verder ben in dit hele proces, de rust in m`n darmen echt vanzelf weer komt". Ja, daar wil ik ook op vertrouwen (i.p.v. in de paniek te schieten)
Ik stuur je een klein berichtje.
Eigenlijk klinkt het juist helemaal niet vaag wat je schrijft. Over de spanning (heel oude spanning) die uit je lichaam komt. Het voelt alsof het vrij laten van die energieën hetgeen is wat ik dit jaar vooral doe...en daarbij steeds een stukje lichter word
Oja, een tijd geleden schreef je over een email van een goede vriend, met bezorgdheid en angst, maar uit goede bedoeling.
Nu kreeg ik een lange mail van m`n ex. Goed bedoeld (en ik snap helemaal waar het vandaan komt, dat is het probleem niet), maar die voelt als een berg van oordelen over hoe ik zou moeten zijn/was...en nu niet genoeg 'durf' of zo.. het raakt me zo diep!
Heb maar even de reacties van toen erbij gepakt...
@BB: Over minder werken. Heb er nog even over nagedacht: Ik heb helder voor mezelf heb dat ik minder uren wil gaan werken. Maar eigenlijk is de vraag nu nog niet aan de orde, omdat ik gewoon nog te ziek ben en het herstellen nog een poos gaat duren (net weer een flinke terugval achter de rug)...
Dus de keuze stel ik verder uit tot ik vrijwel herstelt ben, mijn werkgever erover begint etc. Als ik het nu doe, dan snijd ik mezelf alleen maar in de vingers met eventuele uitkeringen later...
Je schreef "Het allerliefste zou ik een vrijheid krijgen om mijn eigen uren in te delen. Dan kan ik op goede momenten mijn capaciteiten optimaal gebruiken en op andere, slechte dagen mezelf ontzien." Dat lijkt me ook fijn, voor mij dan dat ik m`n lastige PMS week bijvoorbeeld lekker vroeg weg kan en een andere week wat extra doe
Er zit ook nog een andere kant aan. Waar ik mezelf op betrapte bij die gedachte ook iets zwart/wits heeft. Dat het ervan uit gaat dat je sterk moet zijn op je werk. Je kracht voor je werk inzet. Misschien is daar nog wel wat mildheid in in te brengen. Ermee 'ok zijn' dat je slechte uren en dagen hebt op je werk en dat mag...
Veel liefs allemaal!
@Anahatha: oooh, ja, vertrouwen in m`n lichaam... miuwww, een gevoelig punt bij mij!
Ben blij te lezen wat je schrijft "Ik probeer erop te vertrouwen dat als ik verder ben in dit hele proces, de rust in m`n darmen echt vanzelf weer komt". Ja, daar wil ik ook op vertrouwen (i.p.v. in de paniek te schieten)
Ik stuur je een klein berichtje.
Eigenlijk klinkt het juist helemaal niet vaag wat je schrijft. Over de spanning (heel oude spanning) die uit je lichaam komt. Het voelt alsof het vrij laten van die energieën hetgeen is wat ik dit jaar vooral doe...en daarbij steeds een stukje lichter word
Oja, een tijd geleden schreef je over een email van een goede vriend, met bezorgdheid en angst, maar uit goede bedoeling.
Nu kreeg ik een lange mail van m`n ex. Goed bedoeld (en ik snap helemaal waar het vandaan komt, dat is het probleem niet), maar die voelt als een berg van oordelen over hoe ik zou moeten zijn/was...en nu niet genoeg 'durf' of zo.. het raakt me zo diep!
Heb maar even de reacties van toen erbij gepakt...
@BB: Over minder werken. Heb er nog even over nagedacht: Ik heb helder voor mezelf heb dat ik minder uren wil gaan werken. Maar eigenlijk is de vraag nu nog niet aan de orde, omdat ik gewoon nog te ziek ben en het herstellen nog een poos gaat duren (net weer een flinke terugval achter de rug)...
Dus de keuze stel ik verder uit tot ik vrijwel herstelt ben, mijn werkgever erover begint etc. Als ik het nu doe, dan snijd ik mezelf alleen maar in de vingers met eventuele uitkeringen later...
Je schreef "Het allerliefste zou ik een vrijheid krijgen om mijn eigen uren in te delen. Dan kan ik op goede momenten mijn capaciteiten optimaal gebruiken en op andere, slechte dagen mezelf ontzien." Dat lijkt me ook fijn, voor mij dan dat ik m`n lastige PMS week bijvoorbeeld lekker vroeg weg kan en een andere week wat extra doe
Er zit ook nog een andere kant aan. Waar ik mezelf op betrapte bij die gedachte ook iets zwart/wits heeft. Dat het ervan uit gaat dat je sterk moet zijn op je werk. Je kracht voor je werk inzet. Misschien is daar nog wel wat mildheid in in te brengen. Ermee 'ok zijn' dat je slechte uren en dagen hebt op je werk en dat mag...
Veel liefs allemaal!
woensdag 26 september 2012 om 11:25
hallo vrouwen!
framboosje wat fijn dat je van je laat horen.
Ik zie dat je ook net vanmorgen een topic hebt geopend over je relatie. Het klinkt alsof het allemaal best onrustig is bij je. Studie, zoekend naar hoe je jezelf positief kan disciplineren, het hele stuk met je ex. Fijn dat je binnen een paar maanden kan beginnen met je therapie, al had je het een paar maanden geledne ook al over een paar maanden. Wat duurt dat lang zeg! En wat gun ik jou een fijn iemand die met je mee kan kijken naar alle gebieden van je leven. Ik denk dat het op al die randgebieden (studie, sociale contacten, verwerken relatie), beter zal kunnen gaan als je bezig gaat met de kern van dit alles: jij. En hoe je met jezelf omgaat. En hoe je een beetje liever en milder naar jezelf kan kijken. Misschien gooi ik nu wat open deuren in, maar ik denk dat er heeeeeel veel te winnen is daar. Weet dat je ook altjd hier van je af mag schrijven he? WE zijn misschien niet meer zo actief,maar we lezen dit wel, en zijn altijd bereid je even een virtuele knuffel te geven. bij dezen dan eentje:
liefs ook voor de rest!
framboosje wat fijn dat je van je laat horen.
Ik zie dat je ook net vanmorgen een topic hebt geopend over je relatie. Het klinkt alsof het allemaal best onrustig is bij je. Studie, zoekend naar hoe je jezelf positief kan disciplineren, het hele stuk met je ex. Fijn dat je binnen een paar maanden kan beginnen met je therapie, al had je het een paar maanden geledne ook al over een paar maanden. Wat duurt dat lang zeg! En wat gun ik jou een fijn iemand die met je mee kan kijken naar alle gebieden van je leven. Ik denk dat het op al die randgebieden (studie, sociale contacten, verwerken relatie), beter zal kunnen gaan als je bezig gaat met de kern van dit alles: jij. En hoe je met jezelf omgaat. En hoe je een beetje liever en milder naar jezelf kan kijken. Misschien gooi ik nu wat open deuren in, maar ik denk dat er heeeeeel veel te winnen is daar. Weet dat je ook altjd hier van je af mag schrijven he? WE zijn misschien niet meer zo actief,maar we lezen dit wel, en zijn altijd bereid je even een virtuele knuffel te geven. bij dezen dan eentje:
liefs ook voor de rest!
woensdag 3 oktober 2012 om 17:48
Hoihoi allemaal,
Bedankt voor de knuffels! Ook een hele warme knuffel terug, ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Anahata: Ja, ik weet dat ik altijd hier van mij af kan schrijven, maar ik was bang, of had het gevoel dat, wat ik wilde bespreken misschien niet helemaal hier zou passen. Het is gelukkig niet zo dat ik nog meer maanden op therapie moet wachten, ik ben juist vorige week begonnen en krijg vanaf nu 1 keer per week therapie. Ik heb er best wel zin in en wel een soort van 'high hopes' (nee, niet te high) dat het misschien nu een beetje beter gaat.
T'is inderdaad nog steeds wel aardig onrustig bij mij, balans vinden tussen dingen. Ik denk dat ik mezelf misschien klem heb gezet. Het is natuurlijk op een hele nare manier uitgegaan met ex, en ik voelde en voel me daar zo rot over, dat ik bang ben om zodra ik weer dingen ga doen, de druk opvoer, ik in mijn oude gedrag verval en weer enorm naar ga doen (denk aan gestressd en boos worden, erg onaardig doen tegen mensen). Bovendien wil, en kan ik ook gewoon niet meer zulke hoge prestaties leveren als vroeger zonder mijn ex aan mijn zijde te hebben. Dat laatste klinkt misschien echt superafhankelijk, maar zo ervaar/ervaarde ik dat. Ik bedoel daarmee dat ik enerzijds mijn energie haalde uit mijn relatie met hem, maar m ook (ja, niet goed i know) kon gebruiken als n soort afreageer-iemand. En energie halen uit mezelf? Tjah, dat vind ik eigenlijk best wel lastig, om dat te doen zonder mezelf erg te pushen.
Bedankt voor de knuffels! Ook een hele warme knuffel terug, ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Anahata: Ja, ik weet dat ik altijd hier van mij af kan schrijven, maar ik was bang, of had het gevoel dat, wat ik wilde bespreken misschien niet helemaal hier zou passen. Het is gelukkig niet zo dat ik nog meer maanden op therapie moet wachten, ik ben juist vorige week begonnen en krijg vanaf nu 1 keer per week therapie. Ik heb er best wel zin in en wel een soort van 'high hopes' (nee, niet te high) dat het misschien nu een beetje beter gaat.
T'is inderdaad nog steeds wel aardig onrustig bij mij, balans vinden tussen dingen. Ik denk dat ik mezelf misschien klem heb gezet. Het is natuurlijk op een hele nare manier uitgegaan met ex, en ik voelde en voel me daar zo rot over, dat ik bang ben om zodra ik weer dingen ga doen, de druk opvoer, ik in mijn oude gedrag verval en weer enorm naar ga doen (denk aan gestressd en boos worden, erg onaardig doen tegen mensen). Bovendien wil, en kan ik ook gewoon niet meer zulke hoge prestaties leveren als vroeger zonder mijn ex aan mijn zijde te hebben. Dat laatste klinkt misschien echt superafhankelijk, maar zo ervaar/ervaarde ik dat. Ik bedoel daarmee dat ik enerzijds mijn energie haalde uit mijn relatie met hem, maar m ook (ja, niet goed i know) kon gebruiken als n soort afreageer-iemand. En energie halen uit mezelf? Tjah, dat vind ik eigenlijk best wel lastig, om dat te doen zonder mezelf erg te pushen.
donderdag 4 oktober 2012 om 17:09
Hey meiden.
Stilletjes hier. Zijn jullie ook zo moe dat het daardoor lastig is te updaten? Ik ga nu door een proces dat ik echt stappen aan het maken ben mezelf te accepteren zoals ik ben. En dat ik, ondanks dat ik waarschijnlijk minder flitsend en minder energiek ben dan dat ik altijd vond dat ik moest zijn, ik toch eigenlijk nog gewoon de moeite waard mag zijn. Misschien niet op standje 10, maar ook leuk op standje 6. Gaat niet vanzelf hoor, maar heel langzaam voel ik wel dat ik dat dit er steeds meer aankomt. Simpelweg omdat ik aan alles voel dat ik niet meer terug wil en kan naar het onechte leven dat ik altijd heb geleid. Het staat zo ver af van wie ik werkelijk ben. En door mijn eigen ideaalplaatje te willen uitdragen doe ik mezelf zo tekort. En dat wil ik dus echt niet meer.
Dus eigenlijk ben ik heel blij met deze stappen vooruit. Al zullen ze voor de buitenwereld wellicht als stappen terug gezien worden. Want ja, minder werken, minder zorgen, minder status klinkt als een stap achteruit. Maar ik kies dan wel voor mijn gezondheid en mijn eigen behoeften.....en dus is het goed. Ik ben bezig mijn eigen vriend te worden, in plaats van mijn eigen vijand!
Een lieve knuffel voor jullie allemaal. Ik hoop dat jullie ook bezig zijn met jullie proces en dat het liefde en warmte voor jezelf biedt.
En lieve Framboosjes; ik hoop dat voor jou de balans weer een beetje terugkeert. Een beetje rust in je hoofd. Ik herken die onrust, en die is zeker niet fijn. Je doet wat je kunt, vertrouw erop dat dat ook voldoende is en dat je niet meer kunt dan je best.
Stilletjes hier. Zijn jullie ook zo moe dat het daardoor lastig is te updaten? Ik ga nu door een proces dat ik echt stappen aan het maken ben mezelf te accepteren zoals ik ben. En dat ik, ondanks dat ik waarschijnlijk minder flitsend en minder energiek ben dan dat ik altijd vond dat ik moest zijn, ik toch eigenlijk nog gewoon de moeite waard mag zijn. Misschien niet op standje 10, maar ook leuk op standje 6. Gaat niet vanzelf hoor, maar heel langzaam voel ik wel dat ik dat dit er steeds meer aankomt. Simpelweg omdat ik aan alles voel dat ik niet meer terug wil en kan naar het onechte leven dat ik altijd heb geleid. Het staat zo ver af van wie ik werkelijk ben. En door mijn eigen ideaalplaatje te willen uitdragen doe ik mezelf zo tekort. En dat wil ik dus echt niet meer.
Dus eigenlijk ben ik heel blij met deze stappen vooruit. Al zullen ze voor de buitenwereld wellicht als stappen terug gezien worden. Want ja, minder werken, minder zorgen, minder status klinkt als een stap achteruit. Maar ik kies dan wel voor mijn gezondheid en mijn eigen behoeften.....en dus is het goed. Ik ben bezig mijn eigen vriend te worden, in plaats van mijn eigen vijand!
Een lieve knuffel voor jullie allemaal. Ik hoop dat jullie ook bezig zijn met jullie proces en dat het liefde en warmte voor jezelf biedt.
En lieve Framboosjes; ik hoop dat voor jou de balans weer een beetje terugkeert. Een beetje rust in je hoofd. Ik herken die onrust, en die is zeker niet fijn. Je doet wat je kunt, vertrouw erop dat dat ook voldoende is en dat je niet meer kunt dan je best.
donderdag 4 oktober 2012 om 19:02
"Al zullen ze voor de buitenwereld wellicht als stappen terug gezien worden. Want ja, minder werken, minder zorgen, minder status klinkt als een stap achteruit."
Besef dat dit ook is wat jij zelf invult he?! Ik ben ook die buitenwereld en ik vind juist het vele werken en status iets negatiefs, ik vind je daarop richten juist stappen achteruit, stappen verderweg van jezelf.. als ik dat zo vind dan zijn er vast met mij ook nog anderen die dat zo zien.
Besef dat dit ook is wat jij zelf invult he?! Ik ben ook die buitenwereld en ik vind juist het vele werken en status iets negatiefs, ik vind je daarop richten juist stappen achteruit, stappen verderweg van jezelf.. als ik dat zo vind dan zijn er vast met mij ook nog anderen die dat zo zien.