Psyche
alle pijlers
Burn-out, hoe eruit komen.
maandag 5 november 2012 om 20:41
Hoi,
Ik zit nu al 2,5 maand thuis met een burn-out. Natuurlijk was de burn-out al veel langer aan de gang.
Volgens de Psycholoog en bedrijfsarts moet ik vooral rustig aandoen. Mijn burn-out komt door te hoog perfectionisme en ben mijn grenzen kwijt geraakt.
Omdat voor mijn burn-out al besproken was dat ik minder zou gaan werken, en dit heel moeilijk is in mijn werk, weet ik niet hoe ik straks op therapeutische basis mijn huidige werk weer op zou moeten pakken. Ook omdat ik denk dat ik in mijn werk (klantbezoek) mogelijk weer snel in mijn fouten ga vallen.
Op dit moment vind ik dat 't herstel te langzaam gaat. Vooral omdat ik voor mijn kinderen ( 4 & 1) ook niet echt leuk ben.
Ik ben op zoek naar meer handvaten om hier uit te komen want ik blijf 't gevoel houden dat ik mijn leven kwijt ben.
Ik lees nu over Mindfulness en hoop dat hier iemand is die hier ervaring mee heeft en mij beter uit kan leggen wat 't inhoudt.
ik ben bang dat 't misschien voor mij te zweverig is.
iemand met ervaring of een andere / betere "oplossing"?
Ik zit nu al 2,5 maand thuis met een burn-out. Natuurlijk was de burn-out al veel langer aan de gang.
Volgens de Psycholoog en bedrijfsarts moet ik vooral rustig aandoen. Mijn burn-out komt door te hoog perfectionisme en ben mijn grenzen kwijt geraakt.
Omdat voor mijn burn-out al besproken was dat ik minder zou gaan werken, en dit heel moeilijk is in mijn werk, weet ik niet hoe ik straks op therapeutische basis mijn huidige werk weer op zou moeten pakken. Ook omdat ik denk dat ik in mijn werk (klantbezoek) mogelijk weer snel in mijn fouten ga vallen.
Op dit moment vind ik dat 't herstel te langzaam gaat. Vooral omdat ik voor mijn kinderen ( 4 & 1) ook niet echt leuk ben.
Ik ben op zoek naar meer handvaten om hier uit te komen want ik blijf 't gevoel houden dat ik mijn leven kwijt ben.
Ik lees nu over Mindfulness en hoop dat hier iemand is die hier ervaring mee heeft en mij beter uit kan leggen wat 't inhoudt.
ik ben bang dat 't misschien voor mij te zweverig is.
iemand met ervaring of een andere / betere "oplossing"?
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 19 november 2012 om 13:51
Hallo Allemaal,
Een aantal van jullie ben ik op het vorige topic al tegengekomen. Maar was op een gegeven moment verdwenen.
Ben blij dat er weer een topic is ontstaan waarin lotgenoten elkaar kunnen spreken.
Ik zit nu sinds half september thuis met overspannen / burn out klachten.
Elke keer als ik denk dat ik nu de bodem van de put heb geraakt, blijkt het dat ik nog nét iets dieper kan zinken.
Erg frustrerend! Ik ben gestart met een therapie via internet en met een haptotherapeut. Daarnaast probeer ik mn sociale netwerk te onderhouden en dagelijks 'iets' aan sport te doen.
Hoewel het allemaal helpt, zijn de stapjes vooruit klein en de stapjes achteruit groot.
Ik word er soms zo moedeloos van!
Hoe helpen jullie jezelf door een slechte dag?
Ik heb zojuist een dansspel op de spelcomputer uitgeprobeerd en zoek motiverende plaatjes om een motivatiebord te maken.
Een aantal van jullie ben ik op het vorige topic al tegengekomen. Maar was op een gegeven moment verdwenen.
Ben blij dat er weer een topic is ontstaan waarin lotgenoten elkaar kunnen spreken.
Ik zit nu sinds half september thuis met overspannen / burn out klachten.
Elke keer als ik denk dat ik nu de bodem van de put heb geraakt, blijkt het dat ik nog nét iets dieper kan zinken.
Erg frustrerend! Ik ben gestart met een therapie via internet en met een haptotherapeut. Daarnaast probeer ik mn sociale netwerk te onderhouden en dagelijks 'iets' aan sport te doen.
Hoewel het allemaal helpt, zijn de stapjes vooruit klein en de stapjes achteruit groot.
Ik word er soms zo moedeloos van!
Hoe helpen jullie jezelf door een slechte dag?
Ik heb zojuist een dansspel op de spelcomputer uitgeprobeerd en zoek motiverende plaatjes om een motivatiebord te maken.
maandag 19 november 2012 om 18:00
Ugh, ik word zoooo moe van dat mindfulness!! Vannacht slecht geslapen, maar na die 2 uurtjes cursus ben ik helemaal kapot. Vandaag een vre-se-lijk lange meditatie moeten doen van meer dan een half uur, ik vond het echt vreselijk om te doen..
Kreeg ook weer een mailtje van creatieve therapie-juf waar het niet zo mee klikt dat de therapie dus niet gaat werken als het zoals nu door blijft gaan. Ik heb geen flauw idee wat ik dan anders moet doen, ik vind het nogal vaag maar doe elke keer gewoon wat ze zegt en probeer antwoord te geven op de vragen. Ze zei ook compleet out of the blue dat als ik wil stoppen dat ik dat dan zsm door moet geven. Wat? Een therapeut die zegt dat het niet gaat werken en dat je er dan maar mee moet stoppen. Dan ben je toch niet erg professioneel?? Moet je voorstellen dat iedere psycholoog dat zou doen... Ik ben er echt vet pissig over :-S
Kreeg ook weer een mailtje van creatieve therapie-juf waar het niet zo mee klikt dat de therapie dus niet gaat werken als het zoals nu door blijft gaan. Ik heb geen flauw idee wat ik dan anders moet doen, ik vind het nogal vaag maar doe elke keer gewoon wat ze zegt en probeer antwoord te geven op de vragen. Ze zei ook compleet out of the blue dat als ik wil stoppen dat ik dat dan zsm door moet geven. Wat? Een therapeut die zegt dat het niet gaat werken en dat je er dan maar mee moet stoppen. Dan ben je toch niet erg professioneel?? Moet je voorstellen dat iedere psycholoog dat zou doen... Ik ben er echt vet pissig over :-S
maandag 19 november 2012 om 21:32
Wat fijn om zoveel verschillende ervaringen te lezen. En gelukkig ook succesverhalen, ik hoop daar ook ooit te komen.
Ik heb vandaag van de Psycholoog te horen gekregen dat 't bij iets verder gaat dan een Burn-out.
Ik heb de Burn-out gekregen omdat ik 't uiteraard te lang door heb laten lopen terwijl ik eigenlijk niet meer aankon. Een behoorlijk intensieve en verantwoordelijke baan, 4 dagen, en 2 kleine kinderen.
Maar 't komt ook heel erg doordat ik al jaren altijd alles heel goed wil doen, de beste wil zijn. En ik heel vaak vindt dat ik bepaalde dingen moet doen omdat anderen dat van mij verwachten.
Ik ga nu voor een tweede lijnsbehandeling bij een Psycholoog die gespecialiseerd is in cognitieve therapie.
Mijn Psycholoog denkt dat er bij mij ook een Obsessieve-compulsieve stoornis speelt omdat ik mezelf kwijt raak als ik de controle verlies.
Eigenlijk herken ik me niet in de algemene bepalingen van Obsessieve-compulsieve stoornis maar ik herken wel heel erg dat ik "flip" als ik mijn controle verlies.
Ik vind 't heel eng omdat er nu iets bij is gekomen. Ik ben wel blij dat er nu weer iets is wat mij kan helpen om me beter te voelen.
Mindfulness was volgens mijn Psycholoog nog niet goed op dit moment omdat ik nog te diep erin zit en 't dan nog niet gaat werken. Het lijkt hem beter om dit later wel te doen als ik al weer iets verder ben.
En nu afwachten wat de bedrijfsarts er woensdag van vindt.
Ik heb vandaag van de Psycholoog te horen gekregen dat 't bij iets verder gaat dan een Burn-out.
Ik heb de Burn-out gekregen omdat ik 't uiteraard te lang door heb laten lopen terwijl ik eigenlijk niet meer aankon. Een behoorlijk intensieve en verantwoordelijke baan, 4 dagen, en 2 kleine kinderen.
Maar 't komt ook heel erg doordat ik al jaren altijd alles heel goed wil doen, de beste wil zijn. En ik heel vaak vindt dat ik bepaalde dingen moet doen omdat anderen dat van mij verwachten.
Ik ga nu voor een tweede lijnsbehandeling bij een Psycholoog die gespecialiseerd is in cognitieve therapie.
Mijn Psycholoog denkt dat er bij mij ook een Obsessieve-compulsieve stoornis speelt omdat ik mezelf kwijt raak als ik de controle verlies.
Eigenlijk herken ik me niet in de algemene bepalingen van Obsessieve-compulsieve stoornis maar ik herken wel heel erg dat ik "flip" als ik mijn controle verlies.
Ik vind 't heel eng omdat er nu iets bij is gekomen. Ik ben wel blij dat er nu weer iets is wat mij kan helpen om me beter te voelen.
Mindfulness was volgens mijn Psycholoog nog niet goed op dit moment omdat ik nog te diep erin zit en 't dan nog niet gaat werken. Het lijkt hem beter om dit later wel te doen als ik al weer iets verder ben.
En nu afwachten wat de bedrijfsarts er woensdag van vindt.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 19 november 2012 om 21:41
Vlinderoogje, ik heb ook geen oplossing voor slechte dagen. Als ik een slechte dag heb dan trek ik me helemaal terug en ga 't liefste de hele dag in mijn bed liggen.
Elmo, Dat mediteren zie ik ook wel tegenop, ik weet echt niet of dat iets voor mij is.
Als je zo'n slecht gevoel hebt bij je creatieve therapeut kan je dan niet beter een andere zoeken? Je moet je toch wel goed voelen bij zo iemand anders kan je ook niet open stellen.
Elmo, Dat mediteren zie ik ook wel tegenop, ik weet echt niet of dat iets voor mij is.
Als je zo'n slecht gevoel hebt bij je creatieve therapeut kan je dan niet beter een andere zoeken? Je moet je toch wel goed voelen bij zo iemand anders kan je ook niet open stellen.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 19 november 2012 om 21:43
Haptotherapie wordt door een aantal mensen hier gedaan. Waarom helpt dat goed?
Ik weet globaal wat 't inhoudt maar voor mij is 't allemaal wat vaag.
En door mijn probleem, dat ik duidelijkheid en controle wil, weet ik niet of dat iets voor mij zou zijn.
Ik weet globaal wat 't inhoudt maar voor mij is 't allemaal wat vaag.
En door mijn probleem, dat ik duidelijkheid en controle wil, weet ik niet of dat iets voor mij zou zijn.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 19 november 2012 om 21:51
quote:josje37 schreef op 19 november 2012 @ 09:32:
Oja, op het moment dat ik besloot om te gaan stoppen met mijn zaak kwam ik de volgende spreuk tegen, die ik nu als mijn motto gebruik:
Opgeven betekent niet altijd dat je te zwak bent om door te gaan, je kunt ook sterk genoeg zijn om los te laten. Josje, bedankt voor je mooie motto, ik hoop dat je 't niet erg vind maar ik heb 'm meteen overgenomen.
Oja, op het moment dat ik besloot om te gaan stoppen met mijn zaak kwam ik de volgende spreuk tegen, die ik nu als mijn motto gebruik:
Opgeven betekent niet altijd dat je te zwak bent om door te gaan, je kunt ook sterk genoeg zijn om los te laten. Josje, bedankt voor je mooie motto, ik hoop dat je 't niet erg vind maar ik heb 'm meteen overgenomen.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 19 november 2012 om 21:51
@vlinderoogje, dat was het topic waarin ik nog twijfelde of ik alles nog wel kon?
Erg hè dat je steeds verder weg glijdt. Iemand zei tegen me je kunt niet pieken voor je daalt.
Ik heb alleen maar slechte dagen zo lijkt het. Ik help mezelf er niet door heen, ik moet gewoon door voor mijn kinderen. Wat is haptotherapie? Dat een therapeut je aanraakt toch? Dat lijkt me niet zo prettig.
@ Elmo, als mindfullnes je zo tegen staat is het dan wel wat voor je? En het klinkt idd niet als of je een klik hebt met de therapeute.
Je had vandaag die les en meteen al een mail? Erg vreemd.
@ gatti,
Op zich 'goed' dat je nu verder wordt geholpen. Je hebt al een heel proces achter de rug, waarschijnlijk wordt het nu wat duidelijker voor je..
Ik ben steeds weer verbaasd hoeveel overeenkomsten jouw verhaal heeft me die van mij. Verantwoordelijke baan, 4 dagen werken en 2 kleine kinderen en alles voor iedereen willen doen om te bewijzen dat ik het kán.
Daar haal ik mijn zelf vertrouwen uit.
Vriend is me inmiddels kitsbeu en zijn ouders gooien wat olie op er vuur. Ik moet mezelf vermannen en niet zo hem op zijn huid zitten.
Dat laatste moet ik ook niet doen maar ik Flip gewoon als het niet gaat zoals ik het had bedacht.
Ik heb heel veel overeenkomsten met ptss maar dan niet met 1 trauma gebeurtenis. Er zijn wel wat dingen voor gevallen in mijn jeugd maar niet zo trauma achtig... Pfff ik weet het niet meer...bedrijfsarts deze week en ik ben bang dat ik weer moet werken al is het maar een paar uurtjes.. Ik kán echt nog niet, ik wil wel maar zolang ik nog niet eens mijn kinderen weg kan brengen zonder geschreeuw en stress lijkt het me niet dat ik kan werken.. Werk wat ik in het voorjaar toch kwijt ben..
Zucht..
Erg hè dat je steeds verder weg glijdt. Iemand zei tegen me je kunt niet pieken voor je daalt.
Ik heb alleen maar slechte dagen zo lijkt het. Ik help mezelf er niet door heen, ik moet gewoon door voor mijn kinderen. Wat is haptotherapie? Dat een therapeut je aanraakt toch? Dat lijkt me niet zo prettig.
@ Elmo, als mindfullnes je zo tegen staat is het dan wel wat voor je? En het klinkt idd niet als of je een klik hebt met de therapeute.
Je had vandaag die les en meteen al een mail? Erg vreemd.
@ gatti,
Op zich 'goed' dat je nu verder wordt geholpen. Je hebt al een heel proces achter de rug, waarschijnlijk wordt het nu wat duidelijker voor je..
Ik ben steeds weer verbaasd hoeveel overeenkomsten jouw verhaal heeft me die van mij. Verantwoordelijke baan, 4 dagen werken en 2 kleine kinderen en alles voor iedereen willen doen om te bewijzen dat ik het kán.
Daar haal ik mijn zelf vertrouwen uit.
Vriend is me inmiddels kitsbeu en zijn ouders gooien wat olie op er vuur. Ik moet mezelf vermannen en niet zo hem op zijn huid zitten.
Dat laatste moet ik ook niet doen maar ik Flip gewoon als het niet gaat zoals ik het had bedacht.
Ik heb heel veel overeenkomsten met ptss maar dan niet met 1 trauma gebeurtenis. Er zijn wel wat dingen voor gevallen in mijn jeugd maar niet zo trauma achtig... Pfff ik weet het niet meer...bedrijfsarts deze week en ik ben bang dat ik weer moet werken al is het maar een paar uurtjes.. Ik kán echt nog niet, ik wil wel maar zolang ik nog niet eens mijn kinderen weg kan brengen zonder geschreeuw en stress lijkt het me niet dat ik kan werken.. Werk wat ik in het voorjaar toch kwijt ben..
Zucht..
maandag 19 november 2012 om 21:57
Hoi allemaal,
Ik heb ook een burn out.
Het heeft bij mij heel lang geduurd en duurt nog steeds, hoewel het nu echt echt de goeie kant op gaat en ik bijna durft te zeggen dat het zo goed als over is.
2 dingen waarom het bij mij zolang duurde
1- mijn werk..ik werd er echt letterlijk ziek van. Nu ik na 2 jaar ziek zijn ontslagen ben, voel ik me beter dan ooit. Tuurlijk rot dat ik geen werk heb en baal ik dat ik nu uitkering ontvang ipv te werken ( hoewel ik heel blij ben dat ik wel een uitkering krijg ipv niets). Maar ik heb me heel lang niet zo goed gevoeld.
2-ik heb heel lang medicijngebruik tegen gehouden. Ik was er bang voor. Je hoort zulke slechte verhalen over Anti depressiva dat ik het niet aandurfde.
Sinds juli gebruik ik het, heb nergens last van gehad en er is zo'n last van me af. Het grootste voordeel, maar ook nadeel is dat ik me niet meer druk kan maken om iets. Geen werk meer...lig er niet wakker van. Auto kapot..lig er niet wakker van, kan er NU toch niets aan veranderen. voorheen lag ik wel echt nachten wakker me druk te maken om van alles. Misschien dat ik nu weer te makkelijk ben hoor, maar dat bevalt me nu wel even. ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk tot rust kom. Nu denk ik had ik dit maar eerder gedaan, dan had ik misschien mijn baan nog gehad, aan de andere kant..mijn baan was echt een heel groot struikelblok.
Het allerfijnste vind ik op dit moment dat ik weer echt kan lief hebben, ik voel me weer verliefd op mijn man ( we zijn al 20 jaar samen en de afgelopen tijd had ik weinig gevoel voor hem als mijn man, meer als maatje) ik verheug me er weer op als ie thuis gaat komen na een gewone werkdag, ik vlucht niet meer weg omdat ik mijn gezin niet meer om me heen kan hebben, ik geniet van mijn kinderen, mijn vreselijk lieve kinderen.
De afgelopen 2 jaar heb ik echt vaak gedacht van mij hoeft het leven niet meer, maar ja ik heb nou eenmaal kinderen en die kan ik niet in de steek laten. Ben zo blij dat ik nog zo helder dacht wat dat betreft want nu schijnt mijn zon weer.
Ik ben er nog niet helemaal uit hoor, vooral mijn vermoeidheid speelt nog veel op, maar met kleine stapjes gaat het steeds beter en beter.
Ik weet niet of je wat hebt aan mijn verhaal, maar ik wilde jullie even laten weten dat het met de juiste hulp ( en dan heb ik het niet per se over medicatie, heb ook therapie achter de rug) het echt beter gaat worden
Ik heb ook een burn out.
Het heeft bij mij heel lang geduurd en duurt nog steeds, hoewel het nu echt echt de goeie kant op gaat en ik bijna durft te zeggen dat het zo goed als over is.
2 dingen waarom het bij mij zolang duurde
1- mijn werk..ik werd er echt letterlijk ziek van. Nu ik na 2 jaar ziek zijn ontslagen ben, voel ik me beter dan ooit. Tuurlijk rot dat ik geen werk heb en baal ik dat ik nu uitkering ontvang ipv te werken ( hoewel ik heel blij ben dat ik wel een uitkering krijg ipv niets). Maar ik heb me heel lang niet zo goed gevoeld.
2-ik heb heel lang medicijngebruik tegen gehouden. Ik was er bang voor. Je hoort zulke slechte verhalen over Anti depressiva dat ik het niet aandurfde.
Sinds juli gebruik ik het, heb nergens last van gehad en er is zo'n last van me af. Het grootste voordeel, maar ook nadeel is dat ik me niet meer druk kan maken om iets. Geen werk meer...lig er niet wakker van. Auto kapot..lig er niet wakker van, kan er NU toch niets aan veranderen. voorheen lag ik wel echt nachten wakker me druk te maken om van alles. Misschien dat ik nu weer te makkelijk ben hoor, maar dat bevalt me nu wel even. ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk tot rust kom. Nu denk ik had ik dit maar eerder gedaan, dan had ik misschien mijn baan nog gehad, aan de andere kant..mijn baan was echt een heel groot struikelblok.
Het allerfijnste vind ik op dit moment dat ik weer echt kan lief hebben, ik voel me weer verliefd op mijn man ( we zijn al 20 jaar samen en de afgelopen tijd had ik weinig gevoel voor hem als mijn man, meer als maatje) ik verheug me er weer op als ie thuis gaat komen na een gewone werkdag, ik vlucht niet meer weg omdat ik mijn gezin niet meer om me heen kan hebben, ik geniet van mijn kinderen, mijn vreselijk lieve kinderen.
De afgelopen 2 jaar heb ik echt vaak gedacht van mij hoeft het leven niet meer, maar ja ik heb nou eenmaal kinderen en die kan ik niet in de steek laten. Ben zo blij dat ik nog zo helder dacht wat dat betreft want nu schijnt mijn zon weer.
Ik ben er nog niet helemaal uit hoor, vooral mijn vermoeidheid speelt nog veel op, maar met kleine stapjes gaat het steeds beter en beter.
Ik weet niet of je wat hebt aan mijn verhaal, maar ik wilde jullie even laten weten dat het met de juiste hulp ( en dan heb ik het niet per se over medicatie, heb ook therapie achter de rug) het echt beter gaat worden
maandag 19 november 2012 om 22:46
Meesje, ik moet eerlijk toegeven dat ik niet het hele topic gelezen heb, misschien soort van zelfbescherming, dus je zal het wel al verteld hebben, maar heb je therapie en gebruik je medicijnen?
Ik wil nu echt niet iedereen aan de medicatie hebben hoor, maar ik was er zo bang voor dat ik het zo lang mogelijk uitgesteld heb tot ik echt echt niet meer kon en ik relatief korte tijd ben ik zo opgeknapt. Ik zag het echt niet meer zitten en dat voel ik bij jou in je laatste bericht.
Met therapie hetzelfde ik heb een jaar lang elke week bij een psych gelopen, achteraf gezien volkomen nutteloos. sinds mei ben ik in behandeling gegaan bij PsyQ en nu gaat het al zo goed dat ik pas over een half jaar terug hoef te komen en dan nog bij de arts dus kijken of de medicatie nog nodig is.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik ineens de laatse 3 weken ineens nachtmerries heb en ik voel in mijn nek heel veel stress, dus miss moet de dosis iets omhoog, daar moet ik nog over bellen. Maar de spanning in mijn hart ( ik noem het maar even zo) voel ik niet meer.
Ik heb een dagboek bij gehouden voor mezelf, misschien ook een idee.
Met mijn man heb ik er eigenlijk vrij weinig over gepraat, soort van schaamte toch denk ik en een houding die ik mezelf aan geleerd heb van het doet me allemaal niet, ik heb nergens last van. Hij wist wel dat het niet goed ging hoor, maar hoe slecht wist ie niet. Dat ben ik nu in kleine stapjes aan het duidelijk maken. en vooral aan het duidelijk maken hoeveel ik van hem hou en hoe gelukkig ik nu ben. en aan mijn kinderen ook, ik zeg wel een miljoen keer per dag dat ik van ze hou!
Ik hoop dat voor jullie ook de zon weer gaat schijnen
Ik wil nu echt niet iedereen aan de medicatie hebben hoor, maar ik was er zo bang voor dat ik het zo lang mogelijk uitgesteld heb tot ik echt echt niet meer kon en ik relatief korte tijd ben ik zo opgeknapt. Ik zag het echt niet meer zitten en dat voel ik bij jou in je laatste bericht.
Met therapie hetzelfde ik heb een jaar lang elke week bij een psych gelopen, achteraf gezien volkomen nutteloos. sinds mei ben ik in behandeling gegaan bij PsyQ en nu gaat het al zo goed dat ik pas over een half jaar terug hoef te komen en dan nog bij de arts dus kijken of de medicatie nog nodig is.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik ineens de laatse 3 weken ineens nachtmerries heb en ik voel in mijn nek heel veel stress, dus miss moet de dosis iets omhoog, daar moet ik nog over bellen. Maar de spanning in mijn hart ( ik noem het maar even zo) voel ik niet meer.
Ik heb een dagboek bij gehouden voor mezelf, misschien ook een idee.
Met mijn man heb ik er eigenlijk vrij weinig over gepraat, soort van schaamte toch denk ik en een houding die ik mezelf aan geleerd heb van het doet me allemaal niet, ik heb nergens last van. Hij wist wel dat het niet goed ging hoor, maar hoe slecht wist ie niet. Dat ben ik nu in kleine stapjes aan het duidelijk maken. en vooral aan het duidelijk maken hoeveel ik van hem hou en hoe gelukkig ik nu ben. en aan mijn kinderen ook, ik zeg wel een miljoen keer per dag dat ik van ze hou!
Ik hoop dat voor jullie ook de zon weer gaat schijnen
maandag 19 november 2012 om 23:15
Ik herken ook heel veel in verschillende verhalen.
Ook dat gevoel met mijn vriend van meer een maatje zijn dan wat anders. En dasr voel ik me dan weer schuldig over want hij heeft heel veel geduld en probeert me heel erg te steunen.
Niet dat ik 'm daar heel erg om waardeer hoor, ik reageer heel veel (veel te veel) op hem af.
Ik kan ook niet echt met hem praten en daar gaf ik hem de schuld van. maar 't is mijn eigen schuld omdat ik me gewoon bijna niet bloot kan geven.
Meesje, ik vind 't heel erg voor je dat je vriend je niet begrijpt. Ik snap wel dat dat heel moeilijk kan zijn maar voor jou maakt dat er niet makkelijker op.
En je schoonfamilie helemaal.
Ook dat gevoel met mijn vriend van meer een maatje zijn dan wat anders. En dasr voel ik me dan weer schuldig over want hij heeft heel veel geduld en probeert me heel erg te steunen.
Niet dat ik 'm daar heel erg om waardeer hoor, ik reageer heel veel (veel te veel) op hem af.
Ik kan ook niet echt met hem praten en daar gaf ik hem de schuld van. maar 't is mijn eigen schuld omdat ik me gewoon bijna niet bloot kan geven.
Meesje, ik vind 't heel erg voor je dat je vriend je niet begrijpt. Ik snap wel dat dat heel moeilijk kan zijn maar voor jou maakt dat er niet makkelijker op.
En je schoonfamilie helemaal.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 19 november 2012 om 23:17
dinsdag 20 november 2012 om 09:30
Bij een slechte dag moet je vooral niet in je bed gaan liggen! Mijn tips: ga wandelen, hardlopen, een filmpje kijken, iets afwassen of schoonmaken, muziekje luisteren en wees blij met alles wat je al hebt kunnen doen. Als je 's middags wil tukken is het beter om dit op de bank te doen. Als je in je bed gaat liggen blijf je namelijk langer liggen dan nodig. En tuurlijk hebben we allemaal wel dagen in ons bed gehad, maar daar ga je je uiteindelijk toch niet beter door voelen. Ik hou ook een soort dagboek bij. Schrijf op wat heb ik goed gedaan (gewandeld, gezond gegeten, in de mensenmassa gelopen, mindfulness etc) en wat heeft mij goed gedaan (kopje thee op de bank, telefoongesprek met vriendin, douche, etentje met iemand). Merk dat het echt wel helpt en ik kan toch elke dag dingen bedenken die mij goed hebben gedaan. Hoop dat dat voor jullie ook geldt. Bij mij zijn de zon en een douche wel standaarddingen waar ik erg van kan genieten.
dinsdag 20 november 2012 om 11:04
Hoi Allemaal,
@ Elmo, dat was heel heel direct van je creatieve therapie - juf. Aan de andere kant..misschien wel fijn dat ze het nu aangeeft, omdat het anders zo lang blijft doorgaan zonder dat het voor jou het gewenste resultaat opleverd?
Met echte mindfullness heb ik nog geen ervaring. Ik probeer wel volledig aanwezig te zijn bij datgene wat ik doe. Dus niet multitasken (zeg ik doodleuk terwijl ik zit te eten terwijl ik dit schrijf
, en niet alvast vooruit willen denken.
Met mediteren..tja ik ga zitten en luister naar mijn ademhaling. Er gaan 100 gedachten door mijn hoofd, maar ik probeer daar niet op te reageren. Ik probeer te observeren wat er gebeurd als ik stil ga zitten zeg maar.
De ene dag gaat het makkelijker dan de andere..maar ja dat hoort er bij.
@ Gatti. Superdapper dat je dat aanmeldingsformulier hebt gestuurd! Vind het echt knap dat je zo 'diep' durft te gaan zeg maar.
Ik ben begonnen met haptotherapie als tegenhanger voor de cognitieve gedragstherapie die ik gestart ben.
Met de psycholoog werk ik aan mijn hoofd, met de haptotherapeut aan mijn gevoel. Ik wil ook alles perfect onder controle hebben, en wil onderzoeken waar dat gevoel vandaan komt, wanneer dat de kop opsteekt en wat ik eraan kan doen.
Ik heb nu pas 1 sessie gehad en ga donderdag voor de tweede. Ben er tot nu toe wel tevreden over.
@ Meesje. Ja dat was in jouw topic! Ik ben blij dat we elkaar weer gevonden hebben
Hou er ook niet van als mensen me aanraken en zag daarom ook erg tegen die haptotherapie op. Ze doet echt niets zonder mijn toestemming, dus dat scheelt ook wel.
Ik vind het zo rot voor je dat je zoveel slechte dagen hebt.
En je hoeft het niet alleen te doen he, ik bedoel jezelf uit de shit te trekken. Het feit dat het niet lukt,staat echt je grote liefde voor je gezin.
Ik vind een burn out zo verraderlijk. De ene dag lijkt het alsof ik mezelf (bijna) terug heb en de andere dag ben ik echt zo'n zielig hoopje.
Mijn vriend zegt dat ik hier sterker uit zal komen, maar ja mijn hele definitie van sterk zijn is al onderuit gehaald door die burn out.
Ik dacht dat sterk zijn was dat je nooit opgeeft, altijd maar doorgaat, tanden op elkaar en je comfortzone nét iets verder oprekken..
Nu heb ik wel een nieuwe definitie (luisteren naar jezelf, grenzen aangeven etc.) maar die blijft maar moeilijk 'plakken'.
Het voelt alsof ik afscheid moet nemen van een deel van mezelf, alsof ik dat moet loslaten om gezonder te worden.
Maar ik word er soms zo verdrietig van, want ik ben wel gehecht aan dat stukje en ik weet niet wat ik ervoor terugkrijg!
@ Elmo, dat was heel heel direct van je creatieve therapie - juf. Aan de andere kant..misschien wel fijn dat ze het nu aangeeft, omdat het anders zo lang blijft doorgaan zonder dat het voor jou het gewenste resultaat opleverd?
Met echte mindfullness heb ik nog geen ervaring. Ik probeer wel volledig aanwezig te zijn bij datgene wat ik doe. Dus niet multitasken (zeg ik doodleuk terwijl ik zit te eten terwijl ik dit schrijf
, en niet alvast vooruit willen denken.Met mediteren..tja ik ga zitten en luister naar mijn ademhaling. Er gaan 100 gedachten door mijn hoofd, maar ik probeer daar niet op te reageren. Ik probeer te observeren wat er gebeurd als ik stil ga zitten zeg maar.
De ene dag gaat het makkelijker dan de andere..maar ja dat hoort er bij.
@ Gatti. Superdapper dat je dat aanmeldingsformulier hebt gestuurd! Vind het echt knap dat je zo 'diep' durft te gaan zeg maar.
Ik ben begonnen met haptotherapie als tegenhanger voor de cognitieve gedragstherapie die ik gestart ben.
Met de psycholoog werk ik aan mijn hoofd, met de haptotherapeut aan mijn gevoel. Ik wil ook alles perfect onder controle hebben, en wil onderzoeken waar dat gevoel vandaan komt, wanneer dat de kop opsteekt en wat ik eraan kan doen.
Ik heb nu pas 1 sessie gehad en ga donderdag voor de tweede. Ben er tot nu toe wel tevreden over.
@ Meesje. Ja dat was in jouw topic! Ik ben blij dat we elkaar weer gevonden hebben
Hou er ook niet van als mensen me aanraken en zag daarom ook erg tegen die haptotherapie op. Ze doet echt niets zonder mijn toestemming, dus dat scheelt ook wel.
Ik vind het zo rot voor je dat je zoveel slechte dagen hebt.
En je hoeft het niet alleen te doen he, ik bedoel jezelf uit de shit te trekken. Het feit dat het niet lukt,staat echt je grote liefde voor je gezin.
Ik vind een burn out zo verraderlijk. De ene dag lijkt het alsof ik mezelf (bijna) terug heb en de andere dag ben ik echt zo'n zielig hoopje.
Mijn vriend zegt dat ik hier sterker uit zal komen, maar ja mijn hele definitie van sterk zijn is al onderuit gehaald door die burn out.
Ik dacht dat sterk zijn was dat je nooit opgeeft, altijd maar doorgaat, tanden op elkaar en je comfortzone nét iets verder oprekken..
Nu heb ik wel een nieuwe definitie (luisteren naar jezelf, grenzen aangeven etc.) maar die blijft maar moeilijk 'plakken'.
Het voelt alsof ik afscheid moet nemen van een deel van mezelf, alsof ik dat moet loslaten om gezonder te worden.
Maar ik word er soms zo verdrietig van, want ik ben wel gehecht aan dat stukje en ik weet niet wat ik ervoor terugkrijg!
dinsdag 20 november 2012 om 14:49
Hoi allemaal,
Ik lees en schrijf graag mee met jullie, het is fijn om zoveel herkenning te merken. Ik ben nu sinds half augustus thuis met een burnout. Toen de bedrijfsarts na 2 maanden begon over reïntegratie, verergerden alle klachten.
De laatste keer begon de bedrijfsarts toen in één keer over dat de snel enorm in het werk zit, en dat het voor mijn herstel beter is als ik mijn hart ga volgen, en stop bij mijn huidige werkgever. De dag daarna heb ik dit besproken met mijn leidinggevende. Hij moest wennen aan het idee, wilde mij ook graag eigenlijk na de reorganisatie weer terug zien. Toen het hoge word eruit wad, voelde ik veel opluchting, en kwam mijn festiviteit over wat ik wil opeens op gang.
Maar nu heb ik binnenkort een gesprek met hem en iemand van personeelszaken erbij. Toen voelde ik opeens weer heel veel spanning. Bij mij is het punt dat ik best wel wantrouwig ben naar anderen, zo van: willen ze mij er nu vast uitwerken?
Ik moet eerst nog herstellen, en ik heb ook geen idee hoe land dat gaat duren.
Verder geen ik Running therapie gevolgd, laatst de 5 km gerend, totem voelde ik me voor het eerst tijdens de burnout weer eens trots op mezelf! En ik loop bij een haptonoom. Hier kwam ik erachter dat ik heel gevoelig ben en welk effect dat op mijn leven heeft gehad. Psychisch kon ik in het begin niks begrijpen, er werd mij afgeraden om met en psycholoog te praten. Inmiddels gaat het iets beter, en heeft de bedrijfsarts juist en psychologisch traject geadviseerd. Vorige week had ik de intake, en mijn hele lijf ging in de weerstand! Niet echt een super leuke jeugd gehad, best wel en veelbewogen leven gehad, kennelijk wordt het nu tijd om dat te verwerken. Ook hier geen ik nu wel wat opluchting over. Maar er werd gezegd dat dit nog wel een half jaar gaat duren .
En dat voelt zo lang!
Dus bij mij nu wat stress over of ik nu al moet gaan onderhandelen over outplacement of iets, of mijn werkgever dat psychologisch traject wil betalen, wat ik hierna wil gaan doen, eventueel een opleiding, en wanneer ik beter ben.....
Beetje lang bericht!
Was kennelijk fijn om mijn ei even kwijt te kunnen...
Ik lees en schrijf graag mee met jullie, het is fijn om zoveel herkenning te merken. Ik ben nu sinds half augustus thuis met een burnout. Toen de bedrijfsarts na 2 maanden begon over reïntegratie, verergerden alle klachten.
De laatste keer begon de bedrijfsarts toen in één keer over dat de snel enorm in het werk zit, en dat het voor mijn herstel beter is als ik mijn hart ga volgen, en stop bij mijn huidige werkgever. De dag daarna heb ik dit besproken met mijn leidinggevende. Hij moest wennen aan het idee, wilde mij ook graag eigenlijk na de reorganisatie weer terug zien. Toen het hoge word eruit wad, voelde ik veel opluchting, en kwam mijn festiviteit over wat ik wil opeens op gang.
Maar nu heb ik binnenkort een gesprek met hem en iemand van personeelszaken erbij. Toen voelde ik opeens weer heel veel spanning. Bij mij is het punt dat ik best wel wantrouwig ben naar anderen, zo van: willen ze mij er nu vast uitwerken?
Ik moet eerst nog herstellen, en ik heb ook geen idee hoe land dat gaat duren.
Verder geen ik Running therapie gevolgd, laatst de 5 km gerend, totem voelde ik me voor het eerst tijdens de burnout weer eens trots op mezelf! En ik loop bij een haptonoom. Hier kwam ik erachter dat ik heel gevoelig ben en welk effect dat op mijn leven heeft gehad. Psychisch kon ik in het begin niks begrijpen, er werd mij afgeraden om met en psycholoog te praten. Inmiddels gaat het iets beter, en heeft de bedrijfsarts juist en psychologisch traject geadviseerd. Vorige week had ik de intake, en mijn hele lijf ging in de weerstand! Niet echt een super leuke jeugd gehad, best wel en veelbewogen leven gehad, kennelijk wordt het nu tijd om dat te verwerken. Ook hier geen ik nu wel wat opluchting over. Maar er werd gezegd dat dit nog wel een half jaar gaat duren .
En dat voelt zo lang!
Dus bij mij nu wat stress over of ik nu al moet gaan onderhandelen over outplacement of iets, of mijn werkgever dat psychologisch traject wil betalen, wat ik hierna wil gaan doen, eventueel een opleiding, en wanneer ik beter ben.....
Beetje lang bericht!
Was kennelijk fijn om mijn ei even kwijt te kunnen...
dinsdag 20 november 2012 om 15:00
O ja, nog over mindfulness:
Ik door nu op eigen houtje elke dag iets van 15 minuten mindfulness. Van die stiltes maken mij heel ongedurig, dus ik kam me voorstellen dat een meditatie van driekwartier echt irritant kan zijn.
Knap dat je het vol houdt!
Het helpt mij wel heel erg in het accepteren hoe ik me voel. Het is zoals het is. En bij emoties leert ik nu eet iets met van een afstandje naar te kijken. Het geeft nee rust voor moeilijke gesprekken door alleen maar even op mijn ademhaling te letten.
Maar een cursus zou voor mij nu wel teveel zijn.
Van wandelen word ik ook heel relaxed en buurt de creativiteit enigszins aan.
Leuk om te lezen dat door jullie de sauna gewaardeerd wordt, vind ik ook!
Met kinderen lijkt me echt nog veel zwaarder, respect voor hoe jullie dat doen.
Ik mijd nu alle sociale aangelegenheden, omdat dat veel te veel energie slurpt. Mijn vriend vindt het wel ongezellig dat we minder kunnen doen en dat hij veel alleen doet, maar heeft heel veel begrip. Hij doet de boodschappen en komt veel vaker, omdat die 2 dingen veel energie kosten. Weer kunnen er goed over praten. Juist ook ingaat hij exact aan mij ziet hoe ik nee voel, dat kan ik niet verbergen. Af en toe onhandig, maar eigenlijk ook wel goed. Andersom is dat ook zo.
Ik door nu op eigen houtje elke dag iets van 15 minuten mindfulness. Van die stiltes maken mij heel ongedurig, dus ik kam me voorstellen dat een meditatie van driekwartier echt irritant kan zijn.
Knap dat je het vol houdt!
Het helpt mij wel heel erg in het accepteren hoe ik me voel. Het is zoals het is. En bij emoties leert ik nu eet iets met van een afstandje naar te kijken. Het geeft nee rust voor moeilijke gesprekken door alleen maar even op mijn ademhaling te letten.
Maar een cursus zou voor mij nu wel teveel zijn.
Van wandelen word ik ook heel relaxed en buurt de creativiteit enigszins aan.
Leuk om te lezen dat door jullie de sauna gewaardeerd wordt, vind ik ook!
Met kinderen lijkt me echt nog veel zwaarder, respect voor hoe jullie dat doen.
Ik mijd nu alle sociale aangelegenheden, omdat dat veel te veel energie slurpt. Mijn vriend vindt het wel ongezellig dat we minder kunnen doen en dat hij veel alleen doet, maar heeft heel veel begrip. Hij doet de boodschappen en komt veel vaker, omdat die 2 dingen veel energie kosten. Weer kunnen er goed over praten. Juist ook ingaat hij exact aan mij ziet hoe ik nee voel, dat kan ik niet verbergen. Af en toe onhandig, maar eigenlijk ook wel goed. Andersom is dat ook zo.
dinsdag 20 november 2012 om 16:05
quote:vlinderoogje schreef op 20 november 2012 @ 11:04:
mijn hele definitie van sterk zijn is al onderuit gehaald door die burn out.
Ik dacht dat sterk zijn was dat je nooit opgeeft, altijd maar doorgaat, tanden op elkaar en je comfortzone nét iets verder oprekken..
Nu heb ik wel een nieuwe definitie (luisteren naar jezelf, grenzen aangeven etc.) maar die blijft maar moeilijk 'plakken'.
Dit vind ik een mooie ontdekking! Ik denk dat dit wel een beetje het proces is waar we ons in bevinden. En als ik moet kiezen zou ik liever de tweede definitie van sterk zijn
Verder ga ik morgen praten over die creatieve therapie, gelukkig heb ik nog een goede psycholoog en haptotherapeute over die er vast wel ideeen over hebben.
Helaas zit ik door het hardlopen nu tegen een enkelblessure aan, daar baal ik flink van!! Nu maar even wat meer wandelen of zwemmen oid... Maar damn wat is dit jammer!! Ik zit te twijfelen of ik niet nog een keer ga proberen te lopen of meteen naar de fysio te gaan (nu heb ik nog niet echt klachten zeg maar, het voelt meer alsof de ene enkel veel verder doorzakt tijdens het lopen).
Ik zit ook met heel veel boosheid over mijn werk. Ik had een super leuke goedbetaalde bijbaan waar ik weinig werk voor hoefde te verzetten. Wel de hele dag in de weer met mensen. Toen ik ziek werd begin mei ben ik nog 2 maanden doorbetaald, daarna ontslagen. En dat mag volgens mij helemaal niet, ook niet met een oproepcontract!! Afspraak is nu dat ik ze in januari opnieuw benader om weer te beginnen, maar ik ben bang voor een volgende afwijzing..
mijn hele definitie van sterk zijn is al onderuit gehaald door die burn out.
Ik dacht dat sterk zijn was dat je nooit opgeeft, altijd maar doorgaat, tanden op elkaar en je comfortzone nét iets verder oprekken..
Nu heb ik wel een nieuwe definitie (luisteren naar jezelf, grenzen aangeven etc.) maar die blijft maar moeilijk 'plakken'.
Dit vind ik een mooie ontdekking! Ik denk dat dit wel een beetje het proces is waar we ons in bevinden. En als ik moet kiezen zou ik liever de tweede definitie van sterk zijn
Verder ga ik morgen praten over die creatieve therapie, gelukkig heb ik nog een goede psycholoog en haptotherapeute over die er vast wel ideeen over hebben.
Helaas zit ik door het hardlopen nu tegen een enkelblessure aan, daar baal ik flink van!! Nu maar even wat meer wandelen of zwemmen oid... Maar damn wat is dit jammer!! Ik zit te twijfelen of ik niet nog een keer ga proberen te lopen of meteen naar de fysio te gaan (nu heb ik nog niet echt klachten zeg maar, het voelt meer alsof de ene enkel veel verder doorzakt tijdens het lopen).
Ik zit ook met heel veel boosheid over mijn werk. Ik had een super leuke goedbetaalde bijbaan waar ik weinig werk voor hoefde te verzetten. Wel de hele dag in de weer met mensen. Toen ik ziek werd begin mei ben ik nog 2 maanden doorbetaald, daarna ontslagen. En dat mag volgens mij helemaal niet, ook niet met een oproepcontract!! Afspraak is nu dat ik ze in januari opnieuw benader om weer te beginnen, maar ik ben bang voor een volgende afwijzing..
dinsdag 20 november 2012 om 17:49
Hoi allemaal,
Ik zou ook graag met jullie mee willen praten.
Ik zit op dit moment ook erg met mezelf in de knoop. Ik ben bij een psycholoog geweest en loop nu bij een haptotherapeute. Ik heb veel last gehad van paniekaanvallen maar dat gaat nu gelukkig een stuk beter. Waar ik nu het meeste last van heb is de onrustigheid in mijn lijf en dat ik hier zelf niet uit kan stappen. Het lijkt net of het makkelijker is om in de rotsituatie te blijven hangen dan er ECHT iets aan te doen! Hoe gaan jullie hiermee om. Het liefst maak ik me zo klein mogelijk en kruip ik weg op de bank. Ik weet dat ik actie moet ondernemen door bijv te gaan wandelen, maar ik kan me er niet toe zetten. Wat doen jullie om jezelf te motiveren? Gebruiken jullie allemaal AD? Ik heb alprazolam, maar ik gebruik dit alleen als het heel slecht gaat. Ik moet eerlijk zeggen dat ik bang ben om die pillen te nenen. Ik wil het zelf doen en niet verslaafd raken.... Ik ben benieuwd naar jullie verhalen!
Ik zou ook graag met jullie mee willen praten.
Ik zit op dit moment ook erg met mezelf in de knoop. Ik ben bij een psycholoog geweest en loop nu bij een haptotherapeute. Ik heb veel last gehad van paniekaanvallen maar dat gaat nu gelukkig een stuk beter. Waar ik nu het meeste last van heb is de onrustigheid in mijn lijf en dat ik hier zelf niet uit kan stappen. Het lijkt net of het makkelijker is om in de rotsituatie te blijven hangen dan er ECHT iets aan te doen! Hoe gaan jullie hiermee om. Het liefst maak ik me zo klein mogelijk en kruip ik weg op de bank. Ik weet dat ik actie moet ondernemen door bijv te gaan wandelen, maar ik kan me er niet toe zetten. Wat doen jullie om jezelf te motiveren? Gebruiken jullie allemaal AD? Ik heb alprazolam, maar ik gebruik dit alleen als het heel slecht gaat. Ik moet eerlijk zeggen dat ik bang ben om die pillen te nenen. Ik wil het zelf doen en niet verslaafd raken.... Ik ben benieuwd naar jullie verhalen!
dinsdag 20 november 2012 om 18:28
Hoi eefje, wat balen dat je je zo onrustig voelt! Dat is echt een vervelend gevoel. Ik hoop voor je dat dit snel beter wordt!
Bij mij werkt een flink eind wandelen in het bos het beste. Een kort stukje werkt niet, want dan blijft dat gevoel. Als ik me er echt niet toe kan zetten neem ik de ipod mee, met dansbare vrolijke muziek, daar wordt mijn humeur beter van en ik vergeet dat ongedurige gevoel.
Ik gebruik geen AD omdat ik er niet verslaafd aan wil raken en in mijn nabije omgeving de afkick verschijnselen heb gezien.
Soms wordt burnout ook verward met een depressie. Bij deze laatste zijn AD wel nodig wellicht, maar werkt heel anders door bij een burnout. Dan ontstaat een ander effect. (schijnt)
Bij mij werkt een flink eind wandelen in het bos het beste. Een kort stukje werkt niet, want dan blijft dat gevoel. Als ik me er echt niet toe kan zetten neem ik de ipod mee, met dansbare vrolijke muziek, daar wordt mijn humeur beter van en ik vergeet dat ongedurige gevoel.
Ik gebruik geen AD omdat ik er niet verslaafd aan wil raken en in mijn nabije omgeving de afkick verschijnselen heb gezien.
Soms wordt burnout ook verward met een depressie. Bij deze laatste zijn AD wel nodig wellicht, maar werkt heel anders door bij een burnout. Dan ontstaat een ander effect. (schijnt)
dinsdag 20 november 2012 om 18:46
Nee ik wil inderdaad ook liever geen AD gebruiken. Het stomme is dat ik heel goed weet dat het goed voor me is om een flink stuk te wandelen, en ik heb dan ook de voornemens maar uiteindelijk doe ik het toch niet. Daarna baal ik weer zo van mezelf. Het andere is, is dat ik niet in een super buurt woon, dus zoals nu in de wintertijd vindt ik het niet fijn om te gaan wandelen buiten. Zijn er nog andere tips tegen dat onrustige gevoel? Het ene moment heb ik het idee dat ik de wereld aankan en het andere moment wil ik onder een deken me op de bank verstoppen....
dinsdag 20 november 2012 om 18:50
Ik wil alle schrijfsters hier een hart onder de riem steken. Ik heb een burn-out van een vriendin dichtbij mee gemaakt. En ik herken alles in wat jullie schrijven, vooral de goede en de slechte dagen.
Mijn vriendin had een geweldige werkgever en dat scheelt een hoop. Ze kreeg alle tijd om te genezen.
En wat ik jullie wil meegeven: het komt goed!! Bij de een zal het wat langer duren dan bij de ander maar uiteindelijk is ze zoveel sterker eruit gekomen. Ze laat zich door niemand meer de les lezen.
Hou vol sterke vrouwen. Jullie kunnen het!
Mijn vriendin had een geweldige werkgever en dat scheelt een hoop. Ze kreeg alle tijd om te genezen.
En wat ik jullie wil meegeven: het komt goed!! Bij de een zal het wat langer duren dan bij de ander maar uiteindelijk is ze zoveel sterker eruit gekomen. Ze laat zich door niemand meer de les lezen.
Hou vol sterke vrouwen. Jullie kunnen het!