Psyche
alle pijlers
De dood (niet gelovigen)
donderdag 22 november 2012 om 10:36
Ik zou graag reacties lezen van niet gelovigen.
Zelf denk ik wel eens dat er meer moet zijn, maar blijf toch steeds terug komen bij het punt ''dood is dood''
Denk dus wel soms na over hoe het ooit dan is begonnen en dit punt maakt het moeilijk. Want hoe kan er uit het niets, iets gekomen zijn? En als God dat dus heeft gedaan, hoe is hij er dan gekomen. Ik kan het moeilijk omschrijven en gebruik vast de verkeerde woorden, maar dit lijkt in mijn ogen een soort ''sprookje'', verhaaltje. Uit het niets is iets gekomen, dat kan toch bijna niet? En dan als je overlijdt, ga je dan nog ergens heen? Vind ik ook heel erg ''onbegrijpelijk''
Soms praat ik hierover met iemand die wel geloofd en gelovigen hebben het over de hemel. Is de hemel niet een keer vol? Hoeveel mensen zijn ons niet voor gegaan.. Heb wel eens het antwoord gekregen dat de hemel oneindig is. Hier op aarde kan je alles meten en zijn overal maten voor. Als je vier mensen in een vierkant propt kunnen er echt niet meer bij op een gegeven moment. En dan als je in het paradijs zit, ben je dat niet zat om almaar te genieten. En stel dat je daar dan geen tijdsbesef meer hebt, dan is het toch ook een soort droom? als je als een robot rond waggelt.
Ik kan mij denk wel een beetje voorstellen dat een gelovige wat heeft aan de gedachten zoals God en de hemel, maar zelf heb ik dit totaal niet. Als ik te lang nadenk komt de angst van dat het een keer dus echt over is. Dat is natuurlijk wel verschrikkelijk, maar dan aan de andere kant denk ik ook.. Een keer is het genoeg.. Wat denk jij als niet gelovige van het leven en de dood?
NB gelovigen mogen natuurlijk ook reageren. Hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel. Ik ervaar wel dat het heel moeilijk is om hier over te praten, omdat die persoon en ik het eigenlijk totaal anders bekijken. Ik heb wel eens reacties gekregen zoals dat dit een teken van hém zou zijn. Dit geloof zelf niet.
Zelf denk ik wel eens dat er meer moet zijn, maar blijf toch steeds terug komen bij het punt ''dood is dood''
Denk dus wel soms na over hoe het ooit dan is begonnen en dit punt maakt het moeilijk. Want hoe kan er uit het niets, iets gekomen zijn? En als God dat dus heeft gedaan, hoe is hij er dan gekomen. Ik kan het moeilijk omschrijven en gebruik vast de verkeerde woorden, maar dit lijkt in mijn ogen een soort ''sprookje'', verhaaltje. Uit het niets is iets gekomen, dat kan toch bijna niet? En dan als je overlijdt, ga je dan nog ergens heen? Vind ik ook heel erg ''onbegrijpelijk''
Soms praat ik hierover met iemand die wel geloofd en gelovigen hebben het over de hemel. Is de hemel niet een keer vol? Hoeveel mensen zijn ons niet voor gegaan.. Heb wel eens het antwoord gekregen dat de hemel oneindig is. Hier op aarde kan je alles meten en zijn overal maten voor. Als je vier mensen in een vierkant propt kunnen er echt niet meer bij op een gegeven moment. En dan als je in het paradijs zit, ben je dat niet zat om almaar te genieten. En stel dat je daar dan geen tijdsbesef meer hebt, dan is het toch ook een soort droom? als je als een robot rond waggelt.
Ik kan mij denk wel een beetje voorstellen dat een gelovige wat heeft aan de gedachten zoals God en de hemel, maar zelf heb ik dit totaal niet. Als ik te lang nadenk komt de angst van dat het een keer dus echt over is. Dat is natuurlijk wel verschrikkelijk, maar dan aan de andere kant denk ik ook.. Een keer is het genoeg.. Wat denk jij als niet gelovige van het leven en de dood?
NB gelovigen mogen natuurlijk ook reageren. Hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel. Ik ervaar wel dat het heel moeilijk is om hier over te praten, omdat die persoon en ik het eigenlijk totaal anders bekijken. Ik heb wel eens reacties gekregen zoals dat dit een teken van hém zou zijn. Dit geloof zelf niet.
donderdag 22 november 2012 om 11:14
Ik weet niet goed hoe ik het moet zien. Eerlijk gezegd denk ik dat ik dood=dood misschien wel de meest veilige manier vind om over dit onderwerp te denken. Het kan mij wel bezighouden, dit onderwerp, maar het beangstigt mij ook altijd.
Stel, reïncarnatie bestaat. Dan ben ik misschien in mijn vorig leven een heel slecht mens geweest (moordenaar, verrader). Als ik dat zou weten zou ik mij daar enorm schuldig over voelen. Ook ten opzichte van de familiaire nabestaanden in dit leven (helder wat ik hiermee bedoel)? Maar het is onrealistisch om te geloven dat ik alleen een goed mens of slachtoffer geweest kan zijn. Die gedachte is aangenamer, maar feit is dat er altijd in elk leven mensen bestaan die moorden, verraden en kwetsen.
Maar stel, reïncarnatie bestaat niet maar er is wel een hiernamaals. Hoe "beleef" je dat hiernamaals dan? Met een gevoel 'tot in de eeuwigheid'? En ben je dan onder alle doden, of alleen onder de doden die je dierbaar zijn? Hoe ontmoet je ze dan? En hoe zie je ze? Zoals je ze herinnert uit het aardse leven? Heb je dan ook zintuigen? En zoja, hoe werken die zintuigen als je je lichaam (hersenen, zenuwen) niet hebt?
En "herinner" je al je vorige levens wel weer telkens op het moment dat je (weer) doodgaat?
Of misschien heeft een van de monotheïstische geloven wel gelijk. Deze gedachte lijkt me van alle opties het minst voor de hand liggend omdat ik het geloof zie als een methode die door mensen is ontwikkeld om macht uit te oefenen, mensen naar bepaalde normen en waarden te laten leven, dus eigenlijk vind ik dit de minst spirituele van alles wat er na de dood zou zijn.
Maar stel dat het waar is, zou je dan écht letterlijk naar de hel of het vagevuur gestuurd worden, omdat Petrus of God of Jezus zegt: "Je hebt toch kennis kunnen nemen in je aardse leven van het lijden van Christus? Hup, enkeltje hel!"
Spoken en geesten vind ik ook zoiets... Je hoort wel eens dat mensen "last" hebben van een geest, die nog op aarde is en niet naar het hiernamaals wil. Geen helpende engel wordt, maar echt een nare geest die mensen bang maakt en voor last zorgt. Kan ik van te voren dan voorkomen dat ik zo'n geest word of komt je ware aard dan pas tevoorschijn als je dood gaat?
Stel er zijn allemaal engelen (als in de personen die al in het hiernamaals zijn) die ons helpen en beschermen. Is het dan misschien ondankbaar dat we hen niet directer dicht bij ons voelen in plaats van het bijv. aan toeval wijten dat we niet in een ongeluk terecht zijn gekomen? Of is het bewust ergens voor bedoeld dat we als mensen eerder rationeel dan spiritueel zijn?
Ik heb er veel vragen bij zoals je merkt (sorry, liet mijn gedachten even de vrije loop) en omdat ik het niet weet, weet ik dus ook niet of ik het goed doe. Ik probeer maar om in dit leven een goed mens te zijn en me bewust van mijn mindere eigenschappen en deze steeds te verbeteren. Mocht ik dan iets niet goed gedaan hebben of over het hoofd gezien hebben dan hoop ik dat daar begrip voor is (wie er ook over beslist)...
Stel, reïncarnatie bestaat. Dan ben ik misschien in mijn vorig leven een heel slecht mens geweest (moordenaar, verrader). Als ik dat zou weten zou ik mij daar enorm schuldig over voelen. Ook ten opzichte van de familiaire nabestaanden in dit leven (helder wat ik hiermee bedoel)? Maar het is onrealistisch om te geloven dat ik alleen een goed mens of slachtoffer geweest kan zijn. Die gedachte is aangenamer, maar feit is dat er altijd in elk leven mensen bestaan die moorden, verraden en kwetsen.
Maar stel, reïncarnatie bestaat niet maar er is wel een hiernamaals. Hoe "beleef" je dat hiernamaals dan? Met een gevoel 'tot in de eeuwigheid'? En ben je dan onder alle doden, of alleen onder de doden die je dierbaar zijn? Hoe ontmoet je ze dan? En hoe zie je ze? Zoals je ze herinnert uit het aardse leven? Heb je dan ook zintuigen? En zoja, hoe werken die zintuigen als je je lichaam (hersenen, zenuwen) niet hebt?
En "herinner" je al je vorige levens wel weer telkens op het moment dat je (weer) doodgaat?
Of misschien heeft een van de monotheïstische geloven wel gelijk. Deze gedachte lijkt me van alle opties het minst voor de hand liggend omdat ik het geloof zie als een methode die door mensen is ontwikkeld om macht uit te oefenen, mensen naar bepaalde normen en waarden te laten leven, dus eigenlijk vind ik dit de minst spirituele van alles wat er na de dood zou zijn.
Maar stel dat het waar is, zou je dan écht letterlijk naar de hel of het vagevuur gestuurd worden, omdat Petrus of God of Jezus zegt: "Je hebt toch kennis kunnen nemen in je aardse leven van het lijden van Christus? Hup, enkeltje hel!"
Spoken en geesten vind ik ook zoiets... Je hoort wel eens dat mensen "last" hebben van een geest, die nog op aarde is en niet naar het hiernamaals wil. Geen helpende engel wordt, maar echt een nare geest die mensen bang maakt en voor last zorgt. Kan ik van te voren dan voorkomen dat ik zo'n geest word of komt je ware aard dan pas tevoorschijn als je dood gaat?
Stel er zijn allemaal engelen (als in de personen die al in het hiernamaals zijn) die ons helpen en beschermen. Is het dan misschien ondankbaar dat we hen niet directer dicht bij ons voelen in plaats van het bijv. aan toeval wijten dat we niet in een ongeluk terecht zijn gekomen? Of is het bewust ergens voor bedoeld dat we als mensen eerder rationeel dan spiritueel zijn?
Ik heb er veel vragen bij zoals je merkt (sorry, liet mijn gedachten even de vrije loop) en omdat ik het niet weet, weet ik dus ook niet of ik het goed doe. Ik probeer maar om in dit leven een goed mens te zijn en me bewust van mijn mindere eigenschappen en deze steeds te verbeteren. Mocht ik dan iets niet goed gedaan hebben of over het hoofd gezien hebben dan hoop ik dat daar begrip voor is (wie er ook over beslist)...
donderdag 22 november 2012 om 11:15
quote:spitsmuisje schreef op 22 november 2012 @ 11:12:
Nephthys, ik zeg niet dat ik het leven niets vind. Sterker nog: ik vind mijn leven heel prettig en zou het niet willen missen.
Wat ik me dus afvraag is welk doel het leven heeft. Als je gewoon leeft, dood gaat en dat was het dan, dan heeft het voor mij geen doel en voelt het nutteloos.
Waarom niet gewoon als doel: een goed leven hebben.
Goede relaties hebben, veel van de wereld zien, veel proberen te begrijpen, vrienden maken, genieten van kleine dingen, het leven van anderen beter maken....
Nephthys, ik zeg niet dat ik het leven niets vind. Sterker nog: ik vind mijn leven heel prettig en zou het niet willen missen.
Wat ik me dus afvraag is welk doel het leven heeft. Als je gewoon leeft, dood gaat en dat was het dan, dan heeft het voor mij geen doel en voelt het nutteloos.
Waarom niet gewoon als doel: een goed leven hebben.
Goede relaties hebben, veel van de wereld zien, veel proberen te begrijpen, vrienden maken, genieten van kleine dingen, het leven van anderen beter maken....
donderdag 22 november 2012 om 11:15
Een heel moeilijk onderwerp waar ik ook zo het antwoord niet op weet. Ik ben Protestants Christelijk opgegroeid, maar geloof niet in God of iets anders. Daarvoor zie ik het te nuchter, ik denk ook dat de bijbel meer figuurlijk is bedoeld als een soort leidraad hoe je moet leven. Niet letterlijk gebeurd dus.
Dood zou dus dood moeten zijn in die optiek.
Maar het vreemde is dat ik nu twee keer (één keer zelf en een keer via een nabij familielid) iets heb meegemaakt waarvan ik denk: 'hoe moet dit dan verklaard worden?' In mijn geval ging het om een dame die ik niet kende. Ze begon uit het niets tegen me te praten, zei allemaal dingen die gebeurd zijn die ze niet kon weten en benoemde dat ik binnen een jaar een dochter zou krijgen - wat daadwerkelijk is gebeurd. Dat vind ik gek. Ook al ben ik erg nuchter ingesteld, toch vind ik dat vreemd.
Daarom wacht ik het maar af, we zullen het wel zien als het zover is.
Dood zou dus dood moeten zijn in die optiek.
Maar het vreemde is dat ik nu twee keer (één keer zelf en een keer via een nabij familielid) iets heb meegemaakt waarvan ik denk: 'hoe moet dit dan verklaard worden?' In mijn geval ging het om een dame die ik niet kende. Ze begon uit het niets tegen me te praten, zei allemaal dingen die gebeurd zijn die ze niet kon weten en benoemde dat ik binnen een jaar een dochter zou krijgen - wat daadwerkelijk is gebeurd. Dat vind ik gek. Ook al ben ik erg nuchter ingesteld, toch vind ik dat vreemd.
Daarom wacht ik het maar af, we zullen het wel zien als het zover is.
donderdag 22 november 2012 om 11:16
donderdag 22 november 2012 om 11:16
Confiture, omdat het anders zo nutteloos voelt!
Ik moet wel zeggen dat ik de laatste maanden veel over dit onderwerp nadenk. Mijn vader is nog geen drie maanden geleden overleden op 74 jarige leeftijd. Hij is dus omgewaaid door kanker en zijn dood is nogal moeilijk voor me. Ik mis hem zo!
Ik kan er dan ook met mijn pet niet bij dat er voor hem nu niets meer is. Hij heeft 74 jaar geleefd, een bagger einde gehad en dat was het. Waarom? Als er niets is, dan heeft hij voor niets zo moeten afzien. Die gedachte is nogal eng...
Ik moet wel zeggen dat ik de laatste maanden veel over dit onderwerp nadenk. Mijn vader is nog geen drie maanden geleden overleden op 74 jarige leeftijd. Hij is dus omgewaaid door kanker en zijn dood is nogal moeilijk voor me. Ik mis hem zo!
Ik kan er dan ook met mijn pet niet bij dat er voor hem nu niets meer is. Hij heeft 74 jaar geleefd, een bagger einde gehad en dat was het. Waarom? Als er niets is, dan heeft hij voor niets zo moeten afzien. Die gedachte is nogal eng...
donderdag 22 november 2012 om 11:17
Leven is energie. Een natuurkundig gegeven.
Energie gaait nooit verloren, maar altijd weer op in iets anders. Neem bijv. een gloeilamp. Stroom=energie en dat wordt licht en warmte. Dat licht en warmte wordt weer geabsorbeerd door de omgeving.
Het menselijk lichaam vergaat, maar wordt weer opgenomen in tig andere vormen, die op hun beurt ook weer overgaan in tig andere vormen.
Dat is mijn visie van leven. En voor zover het 'je geest' aangaat. Tja, weet jij nog hoe het was voordat je geboren was? Was het er stil? Donker? Rustig? Prettig? Je keert gewoon weer terug naar het -voordat-je-geboren-bent-tijdperk- en aangezien ik daar geen trauma's aan overgehouden heb, zal het wel ok zijn.
Energie gaait nooit verloren, maar altijd weer op in iets anders. Neem bijv. een gloeilamp. Stroom=energie en dat wordt licht en warmte. Dat licht en warmte wordt weer geabsorbeerd door de omgeving.
Het menselijk lichaam vergaat, maar wordt weer opgenomen in tig andere vormen, die op hun beurt ook weer overgaan in tig andere vormen.
Dat is mijn visie van leven. En voor zover het 'je geest' aangaat. Tja, weet jij nog hoe het was voordat je geboren was? Was het er stil? Donker? Rustig? Prettig? Je keert gewoon weer terug naar het -voordat-je-geboren-bent-tijdperk- en aangezien ik daar geen trauma's aan overgehouden heb, zal het wel ok zijn.
donderdag 22 november 2012 om 11:19
ik snap precies wat je bedoeld in je openingspost, zo denk ik er dus ook over '' Wat gebeurd er? , Er zijn er zoveel voor gegaan? '' Wat is er hierna, is er nog iets? Of is er niets meer? ,Maar hoe verklaar je het geesten gebeuren dan ? Ik snap het ook niet... Maar we zullen het pas op de dag weten dat we sterven, dus we kunnen nu maar beter ons focussen op leven ipv sterven
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
donderdag 22 november 2012 om 11:20
quote:spitsmuisje schreef op 22 november 2012 @ 11:18:
Hee, chocola eten is niet zinloos! Chocola geeft een zalig gevoel en ik zou diep teleurgesteld zijn als ik nooit meer mijn zo geliefde Cote d'Or mocht eten!Precies, maar een echt doel heeft het niet. Behalve bevrediging, genieten. Dat kun je ook als doel van je leven aanhouden. Mensen kijken vaak naar het leven alsof het een computerspel is. Er moet minstens een volgend level of een prijs vastzitten aan het volbrengen ervan.
Hee, chocola eten is niet zinloos! Chocola geeft een zalig gevoel en ik zou diep teleurgesteld zijn als ik nooit meer mijn zo geliefde Cote d'Or mocht eten!Precies, maar een echt doel heeft het niet. Behalve bevrediging, genieten. Dat kun je ook als doel van je leven aanhouden. Mensen kijken vaak naar het leven alsof het een computerspel is. Er moet minstens een volgend level of een prijs vastzitten aan het volbrengen ervan.
donderdag 22 november 2012 om 11:20
Wbt je ziel is weer een verhaal. Dat weet ik dus ook niet zo of ik dat geloof. Blijft lastig! Ook als bij een begrafenis ben ofzo. Waar is het dan allemaal hé. Brr
En echt bang ben ik niet. Maar het zet mij wel aan het denken.
@Spitsmuisje, nutteloos kan ik het niet noemen. Op een gegeven moment is het ook klaar natuurlijk. Maar in het leven heb je vaak wel dat het waard is om dingen te doen. Dat je resultaat ziet. En idd na het leven is dat misschien niet zo. Dat je dus op je leven terug kan kijken.
@Poll, bedoel dan idd of je wel of niet in god en de hemel geloofd.
En echt bang ben ik niet. Maar het zet mij wel aan het denken.
@Spitsmuisje, nutteloos kan ik het niet noemen. Op een gegeven moment is het ook klaar natuurlijk. Maar in het leven heb je vaak wel dat het waard is om dingen te doen. Dat je resultaat ziet. En idd na het leven is dat misschien niet zo. Dat je dus op je leven terug kan kijken.
@Poll, bedoel dan idd of je wel of niet in god en de hemel geloofd.
donderdag 22 november 2012 om 11:21
quote:rionyriony schreef op 22 november 2012 @ 11:16:
mensen zijn rekenaartjes hoor. Dieren leven gratis en voor niks, onbezwaard, maar mensen willen het altijd ergens voor doen. Want dat kan toch niet, dat banale leven?
Beloning graag, als ik de levensgebruiksaanwijzing van Jezus, Mohammed of Boeddha volg.Inderdaad, mensen willen altijd beloond worden. En gebeurt er iets ergs, dan moet dat goedgemaakt worden door iets beter later. Zeer egoïstisch inderdaad.
mensen zijn rekenaartjes hoor. Dieren leven gratis en voor niks, onbezwaard, maar mensen willen het altijd ergens voor doen. Want dat kan toch niet, dat banale leven?
Beloning graag, als ik de levensgebruiksaanwijzing van Jezus, Mohammed of Boeddha volg.Inderdaad, mensen willen altijd beloond worden. En gebeurt er iets ergs, dan moet dat goedgemaakt worden door iets beter later. Zeer egoïstisch inderdaad.
donderdag 22 november 2012 om 11:23
quote:Ster_ schreef op 22 november 2012 @ 11:08:
Nutteloos, dat is het goede woord. Leven is nutteloos, natuur. Alleen omdat wij mensen zo intelligent zijn, en bovendien arrogant, willen we een reden voor ons bestaan.
Ja, dit, precies. We worden geboren, zonder speciale reden. En als alles op is.. dan gaan we dood. Net als al het andere in de natuur.
We zijn gewoon een organisme. Een klein radartje in het universum.
Nutteloos, dat is het goede woord. Leven is nutteloos, natuur. Alleen omdat wij mensen zo intelligent zijn, en bovendien arrogant, willen we een reden voor ons bestaan.
Ja, dit, precies. We worden geboren, zonder speciale reden. En als alles op is.. dan gaan we dood. Net als al het andere in de natuur.
We zijn gewoon een organisme. Een klein radartje in het universum.
donderdag 22 november 2012 om 11:24
quote:spitsmuisje schreef op 22 november 2012 @ 11:16:
Confiture, omdat het anders zo nutteloos voelt!
Ik moet wel zeggen dat ik de laatste maanden veel over dit onderwerp nadenk. Mijn vader is nog geen drie maanden geleden overleden op 74 jarige leeftijd. Hij is dus omgewaaid door kanker en zijn dood is nogal moeilijk voor me. Ik mis hem zo!
Ik kan er dan ook met mijn pet niet bij dat er voor hem nu niets meer is. Hij heeft 74 jaar geleefd, een bagger einde gehad en dat was het. Waarom? Als er niets is, dan heeft hij voor niets zo moeten afzien. Die gedachte is nogal eng...
Ik weet dat het waarschijnlijk moeilijk is om hier nu al over te denken, maar denk je dat je dan een ander gevoel zou gehad hebben moest je vader zonder afzien aan zijn einde zijn gekomen?
Bij het beklimmen van de Mount Everest op zijn 99e ofzo? Zou je dan meer vrede kunnen nemen met het niet bestaan van iets na de dood?
Confiture, omdat het anders zo nutteloos voelt!
Ik moet wel zeggen dat ik de laatste maanden veel over dit onderwerp nadenk. Mijn vader is nog geen drie maanden geleden overleden op 74 jarige leeftijd. Hij is dus omgewaaid door kanker en zijn dood is nogal moeilijk voor me. Ik mis hem zo!
Ik kan er dan ook met mijn pet niet bij dat er voor hem nu niets meer is. Hij heeft 74 jaar geleefd, een bagger einde gehad en dat was het. Waarom? Als er niets is, dan heeft hij voor niets zo moeten afzien. Die gedachte is nogal eng...
Ik weet dat het waarschijnlijk moeilijk is om hier nu al over te denken, maar denk je dat je dan een ander gevoel zou gehad hebben moest je vader zonder afzien aan zijn einde zijn gekomen?
Bij het beklimmen van de Mount Everest op zijn 99e ofzo? Zou je dan meer vrede kunnen nemen met het niet bestaan van iets na de dood?
donderdag 22 november 2012 om 11:33
Ik geloof niet in een hemel. Dat is "bedacht" in de Middeleeuwen om het gepeupel koest te houden. Hoe erger je op aarde lijdt, hoe bete rje het straks gaat krijgen. Nee, daar kan ik me niet in vinden.
Ik geloof dat we bestaan uit energie. En energie is eeuwigdurend. Ons lichaam is na de dood niets meer waard, word begraven of verbrand en zorgt weer voor voedingsstoffen enzo voor de levende natuur van dat moment.
Je geest neemt rust "ergens" maar met het doel om weer opnieuw op aarde te komen.
Ik geloof dat we bestaan uit energie. En energie is eeuwigdurend. Ons lichaam is na de dood niets meer waard, word begraven of verbrand en zorgt weer voor voedingsstoffen enzo voor de levende natuur van dat moment.
Je geest neemt rust "ergens" maar met het doel om weer opnieuw op aarde te komen.
donderdag 22 november 2012 om 11:34
Spitsmuisje, denk je dat je vader een goed leven gehad heeft? Gewoon, over het algemeen ondanks zijn klote dood (ik snap dat dat er heel erg inhakt trouwens, zo'n dood, herkenbaar).
De een wil veel reizen, de ander veel kinderen, de ander veel geld. Heeft hij genoten van jou? Van lekker eten? Van mooi weer en sneeuw? Heeft hij veel gezien van de wereld, of juist een prachtig thuis gehad? Niet alle dromen komen uit, maar we hebben er meerdere. M.a.w. heeft hij kunnen genieten van de dingen waar hij belang aan hechte?
Dan is het toch prachtig dat hij geleefd heeft?
De een wil veel reizen, de ander veel kinderen, de ander veel geld. Heeft hij genoten van jou? Van lekker eten? Van mooi weer en sneeuw? Heeft hij veel gezien van de wereld, of juist een prachtig thuis gehad? Niet alle dromen komen uit, maar we hebben er meerdere. M.a.w. heeft hij kunnen genieten van de dingen waar hij belang aan hechte?
Dan is het toch prachtig dat hij geleefd heeft?
donderdag 22 november 2012 om 11:35
Ik geloof dat er "iets" is.. Ik weet zeker dat ik mijn vader, in welke vorm dan ook, ooit weer terugzie.. Dat kan ik niet goed uitleggen, het is een gevoel..
Ik geloof ook in een soort van terugkomen als iets niet af is..
Toen mijn jongste geboren werd, ik hem aankeek, dacht ik.. die is al eens hier geweest.. wat een oude ziel..
Het klinkt zweverig en raar.. ik kan het ook hele moeilijk zo op schrift zetten, maar als je met me zou praten IRL dan zou ik het je duidelijk kunnen maken..
Ik geloof ook in een soort van terugkomen als iets niet af is..
Toen mijn jongste geboren werd, ik hem aankeek, dacht ik.. die is al eens hier geweest.. wat een oude ziel..
Het klinkt zweverig en raar.. ik kan het ook hele moeilijk zo op schrift zetten, maar als je met me zou praten IRL dan zou ik het je duidelijk kunnen maken..
donderdag 22 november 2012 om 11:35
quote:NYC schreef op 22 november 2012 @ 11:25:
Maar nutteloos is toch eigenlijk een veel prettigere gedachte om mee te leven dan dat het ergens voor nodig is?Hier sluit ik me zó bij aan. Het is fijn om niks te hoeven van een of andere hogere macht. Anderzijds is geloven zo prachtig, het maakt de dood gemakkelijker te accepteren.
Maar nutteloos is toch eigenlijk een veel prettigere gedachte om mee te leven dan dat het ergens voor nodig is?Hier sluit ik me zó bij aan. Het is fijn om niks te hoeven van een of andere hogere macht. Anderzijds is geloven zo prachtig, het maakt de dood gemakkelijker te accepteren.
donderdag 22 november 2012 om 11:36
quote:NYC schreef op 22 november 2012 @ 11:25:
Maar nutteloos is toch eigenlijk een veel prettigere gedachte om mee te leven dan dat het ergens voor nodig is?volstrekte nutteloosheid lijkt me ook wel angstaanjagend hoor. Misschien is dat ook wel een reden dat de mensheid perse een god wil hebben. De maatschappij is ook steeds losser geworden.
Maar nutteloos is toch eigenlijk een veel prettigere gedachte om mee te leven dan dat het ergens voor nodig is?volstrekte nutteloosheid lijkt me ook wel angstaanjagend hoor. Misschien is dat ook wel een reden dat de mensheid perse een god wil hebben. De maatschappij is ook steeds losser geworden.
it's a big club and you ain't in it
donderdag 22 november 2012 om 11:40
quote:Confiture schreef op 22 november 2012 @ 11:35:
[...]
Hier sluit ik me zó bij aan. Het is fijn om niks te hoeven van een of andere hogere macht. Anderzijds is geloven zo prachtig, het maakt de dood gemakkelijker te accepteren.Juist moeilijker lijkt me. Ik zou dan voortdurend bang zijn omdat ik het gevoel zou hebben beoordeeld/veroordeeld te kunnen worden. Of bedoel jij: makkelijker te accepteren omdat je het uit handen geeft, zoals gelovigen aan een godheid?
[...]
Hier sluit ik me zó bij aan. Het is fijn om niks te hoeven van een of andere hogere macht. Anderzijds is geloven zo prachtig, het maakt de dood gemakkelijker te accepteren.Juist moeilijker lijkt me. Ik zou dan voortdurend bang zijn omdat ik het gevoel zou hebben beoordeeld/veroordeeld te kunnen worden. Of bedoel jij: makkelijker te accepteren omdat je het uit handen geeft, zoals gelovigen aan een godheid?
donderdag 22 november 2012 om 11:47
Boeiend onderwerp.
Het is moeilijk voor te stellen dat je niet meer bestaat. Daar kun je gewoon niet bij als mens en ik denk dat dat wel een reden is dat een hiernamaals of reïncarnatie voor veel mensen zo logisch klinkt.
Toch is de hemel of reïncarnatie alleen maar een extra stap. Als je op zoek bent naar de ultieme zin van het leven, is het toch geen antwoord 'om naar de hemel te gaan'? Waarom dan?
Als kind geloofde ik in de hemel maar nu niet meer. Ik geloof alleen in reïncarnatie in de zin dat je lichaam vergaat en opgaat in de cyclus van de aarde. Het lijkt wel een beetje op het boeddhistische idee van opgaan in het Al, alleen dan minder spiritueel. Dat vind ik een mooi idee, maar het feit dat 'ik' verdwijn vind ik wel beangstigend.
Dat er een doel is dat door een god o.i.d. is opgelegd geloof ik niet. De nutteloosheid geeft ook veel vrijheid; de zin van het leven is subjectief en je kan het zelf invullen. Het tragische is natuurlijk dat wij mensen daar niet zo erg goed in zijn. Het feit dat we graag willen dat er een doel is, betekent natuurlijk niet dat het ook zo is.
Als er wel een opgelegd doel is, dan is het volgende probleem dat dat helemaal niet duidelijk is. Zoveel verschillende geloven en opvattingen, wie heeft er gelijk? Stel dat er inderdaad één juiste manier van leven is, dan nog maakt dat in de praktijk weinig uit omdat je dat als mens onmogelijk kan weten.
Persoonlijk ga ik er dus vanuit dat het ophoudt bij de dood. Mocht ik na de dood een bewustzijn blijken te zijn, dan zou ik erg verrast zijn.
Het is moeilijk voor te stellen dat je niet meer bestaat. Daar kun je gewoon niet bij als mens en ik denk dat dat wel een reden is dat een hiernamaals of reïncarnatie voor veel mensen zo logisch klinkt.
Toch is de hemel of reïncarnatie alleen maar een extra stap. Als je op zoek bent naar de ultieme zin van het leven, is het toch geen antwoord 'om naar de hemel te gaan'? Waarom dan?
Als kind geloofde ik in de hemel maar nu niet meer. Ik geloof alleen in reïncarnatie in de zin dat je lichaam vergaat en opgaat in de cyclus van de aarde. Het lijkt wel een beetje op het boeddhistische idee van opgaan in het Al, alleen dan minder spiritueel. Dat vind ik een mooi idee, maar het feit dat 'ik' verdwijn vind ik wel beangstigend.
Dat er een doel is dat door een god o.i.d. is opgelegd geloof ik niet. De nutteloosheid geeft ook veel vrijheid; de zin van het leven is subjectief en je kan het zelf invullen. Het tragische is natuurlijk dat wij mensen daar niet zo erg goed in zijn. Het feit dat we graag willen dat er een doel is, betekent natuurlijk niet dat het ook zo is.
Als er wel een opgelegd doel is, dan is het volgende probleem dat dat helemaal niet duidelijk is. Zoveel verschillende geloven en opvattingen, wie heeft er gelijk? Stel dat er inderdaad één juiste manier van leven is, dan nog maakt dat in de praktijk weinig uit omdat je dat als mens onmogelijk kan weten.
Persoonlijk ga ik er dus vanuit dat het ophoudt bij de dood. Mocht ik na de dood een bewustzijn blijken te zijn, dan zou ik erg verrast zijn.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.