Psyche
alle pijlers
Spijt van je kinderen?
zondag 17 februari 2013 om 13:36
Naar aanleiding van het topic 'Ei kwijt' waarin TO geen kinderen wil. Forumster Louba schreef in 1 van haar reacties dat het een taboe is om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
zondag 17 februari 2013 om 15:13
zondag 17 februari 2013 om 15:13
quote:lavendelbloem schreef op 17 februari 2013 @ 14:42:
[...]
Ik in grote lijnen ook. Alleen vind ik het dan weer wel heerlijk om ze om me heen te hebben, maar ik had zo;n ideaalplaatje in mijn hoofd. Bij ons thuis was het naar mijn idee altijd gezellig en dat lukt mij niet altijd.
Ik denk dat het bij jou thuis vroeger ook vast niet altijd gezellig was. Ik heb namelijk zelf ook het idee dat het vroeger bij ons thuis in grote lijnen altijd gezellig was. En nog steeds als ik bij mijn ouders ben. Maar mijn moeder was ons ook wel eens zat, en had ook echt wel mindere dagen. Wie niet??? Ik geloof niet zo in die ideaalplaatjes. Juist het nastreven van zo'n plaatje gaat je in de weg zitten. Doe gewoon wat je op dat moment kunt, en kun je het een keer een dag niet opbrengen, dan zitten ze eens wat meer voor de tv, of wordt er eens een dag wat meer gemopperd. Is bij mij thuis ook, en juist het feit dat ik (en mijn man!) dat accepteer zorgt ervoor dat het ook vaak genoeg heel gezellig is.
On topic: spijt? Nooit! Ook graag weer eens een dagje 'kinderloos' willen zijn? Natuurlijk! Kinderen hebben is zwaar, ik heb het idee dat ik regelmatig mijn grenzen heb moeten verleggen van wat ik dacht aan te kunnen. Maar (hoe cliché ook), ik zou ook echt mijn leven voor ze geven, en niet meer zonder ze kunnen. Ik houd zielsveel van ze en had precies dezelfde keuze gemaakt als ik weer voor de keuze 'wel/geen kinderen krijgen' stond.
[...]
Ik in grote lijnen ook. Alleen vind ik het dan weer wel heerlijk om ze om me heen te hebben, maar ik had zo;n ideaalplaatje in mijn hoofd. Bij ons thuis was het naar mijn idee altijd gezellig en dat lukt mij niet altijd.
Ik denk dat het bij jou thuis vroeger ook vast niet altijd gezellig was. Ik heb namelijk zelf ook het idee dat het vroeger bij ons thuis in grote lijnen altijd gezellig was. En nog steeds als ik bij mijn ouders ben. Maar mijn moeder was ons ook wel eens zat, en had ook echt wel mindere dagen. Wie niet??? Ik geloof niet zo in die ideaalplaatjes. Juist het nastreven van zo'n plaatje gaat je in de weg zitten. Doe gewoon wat je op dat moment kunt, en kun je het een keer een dag niet opbrengen, dan zitten ze eens wat meer voor de tv, of wordt er eens een dag wat meer gemopperd. Is bij mij thuis ook, en juist het feit dat ik (en mijn man!) dat accepteer zorgt ervoor dat het ook vaak genoeg heel gezellig is.
On topic: spijt? Nooit! Ook graag weer eens een dagje 'kinderloos' willen zijn? Natuurlijk! Kinderen hebben is zwaar, ik heb het idee dat ik regelmatig mijn grenzen heb moeten verleggen van wat ik dacht aan te kunnen. Maar (hoe cliché ook), ik zou ook echt mijn leven voor ze geven, en niet meer zonder ze kunnen. Ik houd zielsveel van ze en had precies dezelfde keuze gemaakt als ik weer voor de keuze 'wel/geen kinderen krijgen' stond.
Alle dieren -behalve de mens- weten dat het leven in de eerste plaats bedoeld is om ervan te genieten. ~Samuel Butler~
zondag 17 februari 2013 om 15:15
quote:alie_mentatie schreef op 17 februari 2013 @ 15:12:
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.Wat was er dan precies vroeger wel leuk aan ze?
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.Wat was er dan precies vroeger wel leuk aan ze?
Duss....
zondag 17 februari 2013 om 15:19
quote:alie_mentatie schreef op 17 februari 2013 @ 15:12:
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.
Ik vermoed dat jouw kinderen wellicht spijt van jou hebben. Succes verder met je zomaar mening ergens over gewoon omdat het kan.
Dus.
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.
Ik vermoed dat jouw kinderen wellicht spijt van jou hebben. Succes verder met je zomaar mening ergens over gewoon omdat het kan.
Dus.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 17 februari 2013 om 15:20
quote:belaaitafelt schreef op 17 februari 2013 @ 15:15:
[...]
Wat was er dan precies vroeger wel leuk aan ze?Waarom wil je dat weten? Alieretardatie vindt het gewoon en plaatst daaarom haar ,mening. Die geheel niet past bij het onderwerp van dit topic. Maar ze doet het wel gewoon omdat het kan en zij het vindt.
[...]
Wat was er dan precies vroeger wel leuk aan ze?Waarom wil je dat weten? Alieretardatie vindt het gewoon en plaatst daaarom haar ,mening. Die geheel niet past bij het onderwerp van dit topic. Maar ze doet het wel gewoon omdat het kan en zij het vindt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 17 februari 2013 om 15:22
Ik heb altijd kinderen gewild maar kan ze misschien nooit niet krijgen,ook vroeger niet als ik eerder zou zijn begonnen. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand spijt van z'n kinderen zou hebben tenzij je echt vervelende kinderen hebt. Als iemand tegen me zou zeggen spijt te hebben zou ik niet geshockeerd zijn of zo. Ieder zijn mening en die mag gezegd worden.
zondag 17 februari 2013 om 15:23
[quote]lavendelbloem schreef op 17 februari 2013 @ 14:49:
Misschien is spijt hebben ook wel heel erg zwaar. Maar als ik alles van te voren geweten had, denk ik niet dat ik ze gekregen had. En dat heeft dan niet zozeer te maken met hoe ze zijn, maar meer met de dingen om hen heen. Ik vraag me wel eens af in wat voor een wereld ze opgroeien. En of ze daar nu zo heel gelukkig van worden. En wat ik ook heel zwaar vind, is dat je nooit meer zonder zorgen bent en dat hun (echte) verdriet nog veel meer pijn doet dan je eigen verdriet.[/quote]
Heel mooi omschreven...
Misschien is spijt hebben ook wel heel erg zwaar. Maar als ik alles van te voren geweten had, denk ik niet dat ik ze gekregen had. En dat heeft dan niet zozeer te maken met hoe ze zijn, maar meer met de dingen om hen heen. Ik vraag me wel eens af in wat voor een wereld ze opgroeien. En of ze daar nu zo heel gelukkig van worden. En wat ik ook heel zwaar vind, is dat je nooit meer zonder zorgen bent en dat hun (echte) verdriet nog veel meer pijn doet dan je eigen verdriet.[/quote]
Heel mooi omschreven...
zondag 17 februari 2013 om 15:23
quote:alie_mentatie schreef op 17 februari 2013 @ 15:12:
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.Oh god wat een cliché's: 'Vroeger was het beter'... en 'de jeugd van tegenwoordig'.
Ik zou maar niet zo hoog van de toren blazen, jouw meiden horen daar straks ook bij.
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.Oh god wat een cliché's: 'Vroeger was het beter'... en 'de jeugd van tegenwoordig'.
Ik zou maar niet zo hoog van de toren blazen, jouw meiden horen daar straks ook bij.
zondag 17 februari 2013 om 15:24
quote:Enn schreef op 17 februari 2013 @ 15:20:
[...]
Waarom wil je dat weten? Alieretardatie vindt het gewoon en plaatst daaarom haar ,mening. Die geheel niet past bij het onderwerp van dit topic. Maar ze doet het wel gewoon omdat het kan en zij het vindt.Ik was gewoon benieuwd of zij zichzelf wel een leuk pubermeisje vond.
[...]
Waarom wil je dat weten? Alieretardatie vindt het gewoon en plaatst daaarom haar ,mening. Die geheel niet past bij het onderwerp van dit topic. Maar ze doet het wel gewoon omdat het kan en zij het vindt.Ik was gewoon benieuwd of zij zichzelf wel een leuk pubermeisje vond.
Duss....
zondag 17 februari 2013 om 15:24
quote:vetplantje schreef op 17 februari 2013 @ 14:16:
[...]
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties.
Ik heb de eerste 5 jaren van mijn dochters leven regelmatig spijt gehad. Waarvan de eerste 2 jaar behoorlijk intens. Ik vond het rete zwaar en zelden leuk.
Uiteraard houd en hield ik enorm van haar en zou ik haar voor geen goud hebben willen missen. Dus dat besef was er absoluut wel. Maar als ik het op dat moment opnieuw zou hebben moeten doen, was het waarschijnlijk niet gebeurd.
Nu is dochter 8 jaar en is het al een aantal jaar steeds makkelijker en dus leuker aan het worden. Kortom, de leuke fase begint de narigheid van de eerste jaren weg te duwen. Ik vind moederen nog steeds niet het leukste uit mijn leven en denk dat ik heel eerlijk ook erg ga genieten van het moment dat mijn kind volwassen is en op eigen benen staat. Maar ik kan nu ook wel echt genieten van momenten met haar samen. Als je me nu vraagt of ik de keuze weer zou maken?? Geen idee. Op een gegeven moment (vanaf een zekere leeftijd van je kind) ben je zo gewend aan het hebben van een gezin en zijn er steeds leukere momenten, dat het moeilijker wordt om dat nog zo te kunnen voelen. Ik kan me voorstellen dat als mijn dochter straks een blozende twintiger is die stevig in het leven staat, ik niks anders dan liefde en trots voel en nooit meer terug kan voelen dat ik er ooit anders over heb kunnen denken.
Hoewel dat gevoel van die eerste 5 jaren dus erg sterk (en naar!) waren, kan je er dus ook weer uit klimmen, blijkt. Als het te lang geleden gaat zijn. Als het teveel in de vergeethoek raakt.
Maar dit alles wel in het kader van het opgroeien van je kind. Ik kan me levendig voorstellen als je een enorm zorgenkind hebt, die niet op de normale manier tot zelfstandigheid komt, dat de last te lang duurt. Kinderen zijn leuk, mits ze op een gegeven moment ook wel echt op eigen benen kunnen staan. Het moet geen levenslange taak blijven.
Daarom zou ik ook nooit een "blije" oma kunnen zijn van een puberdochter. Een dochter die met 15 jaar komt vertellen dat ze zwanger is en het kind wil houden. Waarvan dan gevonden wordt dat je als oma je kind helpt. Mijn god he. Ben je net blij dat je je eigen leven weer terug krijgt, mag je weer opnieuw gaan (mee)zorgen voor je kleinkind. Nee hoor, dat wil ik niet! Een kleinkind prima (tzt), maar dan wel met de ouders als primaire verzorgers.
[...]
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties.
Ik heb de eerste 5 jaren van mijn dochters leven regelmatig spijt gehad. Waarvan de eerste 2 jaar behoorlijk intens. Ik vond het rete zwaar en zelden leuk.
Uiteraard houd en hield ik enorm van haar en zou ik haar voor geen goud hebben willen missen. Dus dat besef was er absoluut wel. Maar als ik het op dat moment opnieuw zou hebben moeten doen, was het waarschijnlijk niet gebeurd.
Nu is dochter 8 jaar en is het al een aantal jaar steeds makkelijker en dus leuker aan het worden. Kortom, de leuke fase begint de narigheid van de eerste jaren weg te duwen. Ik vind moederen nog steeds niet het leukste uit mijn leven en denk dat ik heel eerlijk ook erg ga genieten van het moment dat mijn kind volwassen is en op eigen benen staat. Maar ik kan nu ook wel echt genieten van momenten met haar samen. Als je me nu vraagt of ik de keuze weer zou maken?? Geen idee. Op een gegeven moment (vanaf een zekere leeftijd van je kind) ben je zo gewend aan het hebben van een gezin en zijn er steeds leukere momenten, dat het moeilijker wordt om dat nog zo te kunnen voelen. Ik kan me voorstellen dat als mijn dochter straks een blozende twintiger is die stevig in het leven staat, ik niks anders dan liefde en trots voel en nooit meer terug kan voelen dat ik er ooit anders over heb kunnen denken.
Hoewel dat gevoel van die eerste 5 jaren dus erg sterk (en naar!) waren, kan je er dus ook weer uit klimmen, blijkt. Als het te lang geleden gaat zijn. Als het teveel in de vergeethoek raakt.
Maar dit alles wel in het kader van het opgroeien van je kind. Ik kan me levendig voorstellen als je een enorm zorgenkind hebt, die niet op de normale manier tot zelfstandigheid komt, dat de last te lang duurt. Kinderen zijn leuk, mits ze op een gegeven moment ook wel echt op eigen benen kunnen staan. Het moet geen levenslange taak blijven.
Daarom zou ik ook nooit een "blije" oma kunnen zijn van een puberdochter. Een dochter die met 15 jaar komt vertellen dat ze zwanger is en het kind wil houden. Waarvan dan gevonden wordt dat je als oma je kind helpt. Mijn god he. Ben je net blij dat je je eigen leven weer terug krijgt, mag je weer opnieuw gaan (mee)zorgen voor je kleinkind. Nee hoor, dat wil ik niet! Een kleinkind prima (tzt), maar dan wel met de ouders als primaire verzorgers.
zondag 17 februari 2013 om 15:27
quote:Nouschi schreef op 17 februari 2013 @ 15:23:
[...]
Zit je nou om jezelf te lachen Enn?
Nou nee wel om die vraag.
Wel grappig.
Heb je spijt van je kinderen?
Mogen de kinderen dat misschien even lekker zelf bepalen?
Briljant gevonden.
[...]
Zit je nou om jezelf te lachen Enn?
Nou nee wel om die vraag.
Wel grappig.
Heb je spijt van je kinderen?
Mogen de kinderen dat misschien even lekker zelf bepalen?
Briljant gevonden.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 17 februari 2013 om 15:29
Kort samengevat:
ik vind het hebben van kinderen een zeer zware taak. Zwaarder dan ik ooit had kunnen voorstellen. Daarom ook bewust bij 1 kind gehouden. Puur daarop gebaseerd is het niet een keuze die ik makkelijk nogmaals zou maken. Je zou beter kunnen stellen:
spijt van het moederschap (niet spijt van je kind).
ik vind het hebben van kinderen een zeer zware taak. Zwaarder dan ik ooit had kunnen voorstellen. Daarom ook bewust bij 1 kind gehouden. Puur daarop gebaseerd is het niet een keuze die ik makkelijk nogmaals zou maken. Je zou beter kunnen stellen:
spijt van het moederschap (niet spijt van je kind).
zondag 17 februari 2013 om 15:30
quote:Enn schreef op 17 februari 2013 @ 15:27:
[...]
Nou nee wel om die vraag.
Wel grappig.
Heb je spijt van je kinderen?
Mogen de kinderen dat misschien even lekker zelf bepalen?
Briljant gevonden.Oh zo, idd briljant
[...]
Nou nee wel om die vraag.
Wel grappig.
Heb je spijt van je kinderen?
Mogen de kinderen dat misschien even lekker zelf bepalen?
Briljant gevonden.Oh zo, idd briljant
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zondag 17 februari 2013 om 15:36
quote:poldervrouw schreef op 17 februari 2013 @ 14:59:
[...]
waarom doe jij altijd zo zuur ? Nare relatie met dito kinderen ofzo ?
Ik heb dus een té leuk pubermeisje als dochter.. Heerlijk kind.. Draagt idd skinny jeans, maar kind weegt ook bijna niets.. draagt bijna geen make-up, geen tuitlipjes en drinkt niet (want 15 en is sowieso niet zo nieuwsgierig naar drank).. Echt.. ik heb een leuk exemplaar hoor. .pubert wel maar is prima te handelen..
Hier loopt er ook zo eentje. Bijna 13. Draagt ook skinny jeans (1.75 mtr, 51 kilo), wel make-up maar onder strenge begeleiding en controle van mams, sigaretten en drank zijn nog een ver-van-haar-bed show.
Maar als ik in de stad rondloop zie ik inderdaad wel vaker die types waar Alli het over heeft. Ze lopen altijd in groepjes bij elkaar, soms met nog een groepje jongens erbij (type petje, afgezakte broeken, slobbershirt). Juist omdat ze in groepjes bij elkaar blijven zijn ze opvallend. En ja, er zijn er genoeg die hun broek beter een maatje groter kunnen kopen.
Daar staat tegenover; vorig jaar, een paar dagen voor moederdag, stond ik bij de drogist. Stond ook zo´n groepje meiden. Zegt er eentje; kan ik van iemand een euro lenen, dit is echt iets voor mijn moeder, dat wil ik haar zó graag geven... Ik smolt ter plekke .
Terug on topic;
Spijt van mijn kind? Nee. Maar er zijn veel dingen die ze je niet vertellen vooraf. Het ´ik ben twee dus ik zeg nee´ begint bij anderhalf en gaat na de derde verjaardag naadloos over in wacht effe, doe ik zo, kan dat niet morgen (die fase hebben wij nu). Ik ben benieuwd wat hierna komt.
Pubers houden niet van opruimen. Dus als ik niet dagelijks roep dat ze haar kleren moet opruimen, ligt de halve klerenkast binnen drie dagen op de rand van het bad en heeft ze niks meer om aan te trekken.
Ook vertelde vooraf niemand dat ze soms zo snel uit de kleren/schoenen groeien dat je elk kwartaal twee vuilniszakken aan spullen kunt wegdoen. De hoeveelheid schoenen die een kind nodig heeft is onvoorstelbaar. Een paar schoenen, uiteraard. En een paar laarzen. En sportschoenen. En in ons geval kwamen daar nog de balletschoenen, turnschoenen, paardrijlaarzen en slippers (judo) bij. En dan heb je in de zomer nog het probleem; ofwel het is koud en nat, dus dichte schoenen nodig. En dan ineens krijg je een hittegolf dus dan zijn er nog sandalen en/of slippers nodig.
Kinderen (de mijne in elk geval) zijn bovendien net eksters. Ze willen alles hebben en bewaren maar ze doen er niks mee. Steentjes, stukjes stoepkrijt, speelgoedjes van de verassingseieren, verzamelzooi van de supermarkt, armbandjes, sleutelhangers, knutselwerkjes, tekeningen, kraaltjes, touwtjes, elastiekjes, stuiterballen.... ik haal Dochters kamer regelmatig stiekem leeg want als ik alles had laten liggen dat zij wil bewaren, hadden we een tweede huis moeten kopen.
En dan krijg ik een grote waffel omdat ze iets moet doen waar ze geen zin in heeft, mama boos, kind boos. En dan komt ze de dag erna uit school en heeft van haar zakgeld een bos bloemen en een sorrykaartje gekocht.
[...]
waarom doe jij altijd zo zuur ? Nare relatie met dito kinderen ofzo ?
Ik heb dus een té leuk pubermeisje als dochter.. Heerlijk kind.. Draagt idd skinny jeans, maar kind weegt ook bijna niets.. draagt bijna geen make-up, geen tuitlipjes en drinkt niet (want 15 en is sowieso niet zo nieuwsgierig naar drank).. Echt.. ik heb een leuk exemplaar hoor. .pubert wel maar is prima te handelen..
Hier loopt er ook zo eentje. Bijna 13. Draagt ook skinny jeans (1.75 mtr, 51 kilo), wel make-up maar onder strenge begeleiding en controle van mams, sigaretten en drank zijn nog een ver-van-haar-bed show.
Maar als ik in de stad rondloop zie ik inderdaad wel vaker die types waar Alli het over heeft. Ze lopen altijd in groepjes bij elkaar, soms met nog een groepje jongens erbij (type petje, afgezakte broeken, slobbershirt). Juist omdat ze in groepjes bij elkaar blijven zijn ze opvallend. En ja, er zijn er genoeg die hun broek beter een maatje groter kunnen kopen.
Daar staat tegenover; vorig jaar, een paar dagen voor moederdag, stond ik bij de drogist. Stond ook zo´n groepje meiden. Zegt er eentje; kan ik van iemand een euro lenen, dit is echt iets voor mijn moeder, dat wil ik haar zó graag geven... Ik smolt ter plekke .
Terug on topic;
Spijt van mijn kind? Nee. Maar er zijn veel dingen die ze je niet vertellen vooraf. Het ´ik ben twee dus ik zeg nee´ begint bij anderhalf en gaat na de derde verjaardag naadloos over in wacht effe, doe ik zo, kan dat niet morgen (die fase hebben wij nu). Ik ben benieuwd wat hierna komt.
Pubers houden niet van opruimen. Dus als ik niet dagelijks roep dat ze haar kleren moet opruimen, ligt de halve klerenkast binnen drie dagen op de rand van het bad en heeft ze niks meer om aan te trekken.
Ook vertelde vooraf niemand dat ze soms zo snel uit de kleren/schoenen groeien dat je elk kwartaal twee vuilniszakken aan spullen kunt wegdoen. De hoeveelheid schoenen die een kind nodig heeft is onvoorstelbaar. Een paar schoenen, uiteraard. En een paar laarzen. En sportschoenen. En in ons geval kwamen daar nog de balletschoenen, turnschoenen, paardrijlaarzen en slippers (judo) bij. En dan heb je in de zomer nog het probleem; ofwel het is koud en nat, dus dichte schoenen nodig. En dan ineens krijg je een hittegolf dus dan zijn er nog sandalen en/of slippers nodig.
Kinderen (de mijne in elk geval) zijn bovendien net eksters. Ze willen alles hebben en bewaren maar ze doen er niks mee. Steentjes, stukjes stoepkrijt, speelgoedjes van de verassingseieren, verzamelzooi van de supermarkt, armbandjes, sleutelhangers, knutselwerkjes, tekeningen, kraaltjes, touwtjes, elastiekjes, stuiterballen.... ik haal Dochters kamer regelmatig stiekem leeg want als ik alles had laten liggen dat zij wil bewaren, hadden we een tweede huis moeten kopen.
En dan krijg ik een grote waffel omdat ze iets moet doen waar ze geen zin in heeft, mama boos, kind boos. En dan komt ze de dag erna uit school en heeft van haar zakgeld een bos bloemen en een sorrykaartje gekocht.