Psyche
alle pijlers
even mijn verhaal kwijt
zondag 21 juli 2013 om 18:58
Ik moet even mijn verhaal kwijt, ik moet het gewoon even opschrijven.
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
zondag 21 juli 2013 om 19:29
quote:kindvandemaan schreef op 21 juli 2013 @ 19:28:
[...]
Ze hadden nog geen woning toen ze onverwachts zwanger bleek. Je kan geen woning uit een hoge hoed toveren. En aangezien woonruimte wel van belang is hebben ze met wachten op een woning nog een tijd thuis gewoond zo als in haar op staat. Als ouders dat goed vonden wat ze dus vonden was dat tot zij een eigen woning zouden hebben opzich een hele goeie waarschijnlijk de beste oplossinger zijn genoeg woningen/ kamers/ studio's te huur als je maar niet al te kritisch bent.
[...]
Ze hadden nog geen woning toen ze onverwachts zwanger bleek. Je kan geen woning uit een hoge hoed toveren. En aangezien woonruimte wel van belang is hebben ze met wachten op een woning nog een tijd thuis gewoond zo als in haar op staat. Als ouders dat goed vonden wat ze dus vonden was dat tot zij een eigen woning zouden hebben opzich een hele goeie waarschijnlijk de beste oplossinger zijn genoeg woningen/ kamers/ studio's te huur als je maar niet al te kritisch bent.
zondag 21 juli 2013 om 19:31
Ja, maar in dat geval kom je toch in actie ongeacht of die tienerdochter zwanger raakt van de tweede? Als ze niet goed voor de eerste zorgt dan zorgt ze niet goed voor de eerste, ook niet als ze de tweede zwangerschap afbreekt, dus waarom dan consequenties verbinden aan het voortzetten van die zwangerschap, in plaats van aan het slecht behandelen van het oudste kind? Want nu ze abortus heeft gepleegd zijn bovenstaande dreigementen kennelijk van de baan.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 19:31
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 19:28:
[...]
Niet wanneer je als ouder ziet dat je tienerdochter een kind op de wereld zet en daar bijv. niet naar omkijkt. Of hoogst onverstandige dingen doet met het kind. Dan zijn deze drie opties heel erg goed denkbaar hoor.
Ben ik tot op zekere hoogte met je eens. Ik zou het namelijk niet in deze bewoordingen brengen naar mijn kind.
Of een broer die zegt dat hij het kind er wel eigenhandig uit zal trappen. Krijg ik toch ook een bepaald beeld bij dan.
[...]
Niet wanneer je als ouder ziet dat je tienerdochter een kind op de wereld zet en daar bijv. niet naar omkijkt. Of hoogst onverstandige dingen doet met het kind. Dan zijn deze drie opties heel erg goed denkbaar hoor.
Ben ik tot op zekere hoogte met je eens. Ik zou het namelijk niet in deze bewoordingen brengen naar mijn kind.
Of een broer die zegt dat hij het kind er wel eigenhandig uit zal trappen. Krijg ik toch ook een bepaald beeld bij dan.
zondag 21 juli 2013 om 19:31
zondag 21 juli 2013 om 19:31
Wat erg dat je moeder jou onder "dwang" een abortus heeft laten ondergaan. Elk verhaal heeft 2 kanten maar vind het best wel triest.
(wat je als "wraak" zou kunnen doen en je wel zwanger word van jullie 3de kindje. Dat je op het geboorte kaartje een sterretje neer zet. Bijvoorbeeld.
Jou n naam en je vriend zijn naam
D.
*
(wat je als "wraak" zou kunnen doen en je wel zwanger word van jullie 3de kindje. Dat je op het geboorte kaartje een sterretje neer zet. Bijvoorbeeld.
Jou n naam en je vriend zijn naam
D.
*
zondag 21 juli 2013 om 19:32
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 19:30:
[...]
Nee haar abortus is 2 jaar geleden zegt ze, of ben ik nu gekHet kind is twee. Hij of zij was een half jaar toen ze weer zwanger raakte, dus de abortus kan ook wel twee jaar geleden zijn, dan is haar kind nu tweeëneenhalf.
[...]
Nee haar abortus is 2 jaar geleden zegt ze, of ben ik nu gekHet kind is twee. Hij of zij was een half jaar toen ze weer zwanger raakte, dus de abortus kan ook wel twee jaar geleden zijn, dan is haar kind nu tweeëneenhalf.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 19:34
quote:Susan schreef op 21 juli 2013 @ 19:31:
Ja, maar in dat geval kom je toch in actie ongeacht of die tienerdochter zwanger raakt van de tweede? Als ze niet goed voor de eerste zorgt dan zorgt ze niet goed voor de eerste, ook niet als ze de tweede zwangerschap afbreekt, dus waarom dan consequenties verbinden aan het voortzetten van die zwangerschap, in plaats van aan het slecht behandelen van het oudste kind? Want nu ze abortus heeft gepleegd zijn bovenstaande dreigementen kennelijk van de baan.ik kan me maar zo voorstellen dat de ouders met angst en beven dit jonge gezin bekijken. Een ouder in paniek roept wel eens wat. Dat je je kind opvangt omdat het op haar 17e een baby krijgt dat kan ik me best voorstellen. Ervoor zorgen dat dochter de zaken op de rit krijgt en haar school afmaakt en werk heeft dat soort dingen. Maar tienerdochter besluit doodleuk om nog een baby te krijgen, terwijl de omstandigheden er niet naar zijn. Ze woonden immers nog bij de ouders thuis en niemand kan ruiken dat er 5 maanden later een woning beschikbaar is.
Ja, maar in dat geval kom je toch in actie ongeacht of die tienerdochter zwanger raakt van de tweede? Als ze niet goed voor de eerste zorgt dan zorgt ze niet goed voor de eerste, ook niet als ze de tweede zwangerschap afbreekt, dus waarom dan consequenties verbinden aan het voortzetten van die zwangerschap, in plaats van aan het slecht behandelen van het oudste kind? Want nu ze abortus heeft gepleegd zijn bovenstaande dreigementen kennelijk van de baan.ik kan me maar zo voorstellen dat de ouders met angst en beven dit jonge gezin bekijken. Een ouder in paniek roept wel eens wat. Dat je je kind opvangt omdat het op haar 17e een baby krijgt dat kan ik me best voorstellen. Ervoor zorgen dat dochter de zaken op de rit krijgt en haar school afmaakt en werk heeft dat soort dingen. Maar tienerdochter besluit doodleuk om nog een baby te krijgen, terwijl de omstandigheden er niet naar zijn. Ze woonden immers nog bij de ouders thuis en niemand kan ruiken dat er 5 maanden later een woning beschikbaar is.
zondag 21 juli 2013 om 19:35
quote:catuja schreef op 21 juli 2013 @ 19:31:
Wat erg dat je moeder jou onder "dwang" een abortus heeft laten ondergaan. Elk verhaal heeft 2 kanten maar vind het best wel triest.
(wat je als "wraak" zou kunnen doen en je wel zwanger word van jullie 3de kindje. Dat je op het geboorte kaartje een sterretje neer zet. Bijvoorbeeld.
Jou n naam en je vriend zijn naam
D.
*belachelijk
Wat erg dat je moeder jou onder "dwang" een abortus heeft laten ondergaan. Elk verhaal heeft 2 kanten maar vind het best wel triest.
(wat je als "wraak" zou kunnen doen en je wel zwanger word van jullie 3de kindje. Dat je op het geboorte kaartje een sterretje neer zet. Bijvoorbeeld.
Jou n naam en je vriend zijn naam
D.
*belachelijk
zondag 21 juli 2013 om 19:36
quote:Star schreef op 21 juli 2013 @ 19:31:
[...]
Ben ik tot op zekere hoogte met je eens. Ik zou het namelijk niet in deze bewoordingen brengen naar mijn kind.
Of een broer die zegt dat hij het kind er wel eigenhandig uit zal trappen. Krijg ik toch ook een bepaald beeld bij dan.je weet niet in wat voor context dit gezegd is, ik kan me voorstellen dat er ruzies over geweest zijn en in een escalatie roepen mensen de gekste dingen
[...]
Ben ik tot op zekere hoogte met je eens. Ik zou het namelijk niet in deze bewoordingen brengen naar mijn kind.
Of een broer die zegt dat hij het kind er wel eigenhandig uit zal trappen. Krijg ik toch ook een bepaald beeld bij dan.je weet niet in wat voor context dit gezegd is, ik kan me voorstellen dat er ruzies over geweest zijn en in een escalatie roepen mensen de gekste dingen
zondag 21 juli 2013 om 19:36
TO, wáárom doen jouw ouders dit? Probeer dit uit te vogelen voor jezelf en vooral zo eerlijk mogelijk te blijven naar jezelf.
Dit is hoe dan ook vreselijk voor jou en zo moet je niet leven. Kies voor jezelf en vorm een relatie met je ouders die voor jóu werkt. Leer eerst vooral jezelf heel goed kennen, dan wordt je vanzelf sterk genoeg dit los te laten. Het is gebeurd en valt helaas niet terug te draaien. Probeer jezelf te vergeven dat je je liet dwingen tot de abortus en leg de situatie bij je ouders zoals hij is. Haal het naarboven, vertel ze dat je nu voor je eigen geluk kiest en laat iedere reactie op jou vanaf dat gesprek maar gewoon zijn werk doen. Als het goed is begrijp je binnenkort héél goed wat jij waard bent, jouw ouders waard zijn en wat je wel en niet pikken kan. Wijs ze maar gewoon eens op hun plaats. ,,Jullie maken mij ongelukkig, ik kies voor geluk!'' Wie weet willen ze je helemaal niet kwijt en kunnen jullie hier allemaal uit komen, samen! Misschien zal het nooit veranderen, maar zie jij op zijn minst dat dit niet aan jou ligt, jouw schuld niet is en dat je beter verdien!
Een heeeele dikke knuffel!
Dit is hoe dan ook vreselijk voor jou en zo moet je niet leven. Kies voor jezelf en vorm een relatie met je ouders die voor jóu werkt. Leer eerst vooral jezelf heel goed kennen, dan wordt je vanzelf sterk genoeg dit los te laten. Het is gebeurd en valt helaas niet terug te draaien. Probeer jezelf te vergeven dat je je liet dwingen tot de abortus en leg de situatie bij je ouders zoals hij is. Haal het naarboven, vertel ze dat je nu voor je eigen geluk kiest en laat iedere reactie op jou vanaf dat gesprek maar gewoon zijn werk doen. Als het goed is begrijp je binnenkort héél goed wat jij waard bent, jouw ouders waard zijn en wat je wel en niet pikken kan. Wijs ze maar gewoon eens op hun plaats. ,,Jullie maken mij ongelukkig, ik kies voor geluk!'' Wie weet willen ze je helemaal niet kwijt en kunnen jullie hier allemaal uit komen, samen! Misschien zal het nooit veranderen, maar zie jij op zijn minst dat dit niet aan jou ligt, jouw schuld niet is en dat je beter verdien!
Een heeeele dikke knuffel!
zondag 21 juli 2013 om 19:36
Het zou kunnen, maar het valt mij op dat je allerlei verzachtende omstandigheden verzint voor de ouders terwijl je over de TO zo hard oordeelt als je maar kan. Misschien is het gegaan zoals jij zegt, misschien zorgde de TO wel prima voor hun kind en sporen die ouders gewoon niet. Ik zie niet in waarom de kans op het eerste scenario groter is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 19:45
Ik kan me voorstellen dat de abortus moeilijk was en jullie zijn nog erg jong maar het is wel zo dat je zelf de beslissing hebt genomen om de abortus te doen en dat je vriend het daar mee eens was. Je geeft wel je ouders de schuld maar je bent zelf twee keer zwanger geworden in een situatie die nou niet echt ideaal was. Je ouders hebben jullie opgevangen en waren logisch niet blij met weer een kind. Ik vind het niet oke dat ze je onder druk gezet hebben maar je had ook een andere beslissing kunnen nemen. Stop met je ouders de schuld te geven. De beslissing is gemaakt, het is gebeurd en je moet hiermee verder. Goed dat je hier therapie voor hebt want de verwerking kost tijd en zo te lezen lukt het niet goed. Die echo moet je niet in de woonkamer laten staan en je andere kind zeker niet erbij betrekken. Dat is echt niet goed. En ik zou nog maar even wachten met proberen om weer een kind te krijgen tot je wat stabieler bent en je leven op de rit hebt. Je bent nog hartstikke jong.
zondag 21 juli 2013 om 19:49
Je bent nu 20, getrouwd en een kindje van 2.
Je was 18 toen de abortus plaatsvond? 2 jaar geleden? Rond de bevalling van je oudste? Ik begrijp de tijdlijn denk ik niet helemaal.
Binnen een half jaar was je zwanger van de tweede. Ja, ik kan me voorstellen dat je ouders daar niet direct op zaten te wachten. Hoe hadden jullie het afgesproken voordat bleek dat je opnieuw zwanger was? Wie had de zorg voor het kindje? Hoe regelden jullie dit met financiën?
Ik praat niet goed wat je ouders en broer hebben gezegd, maar hun angst voor 2 kinderen binnen 2 jaar en nog geen 20 jaar kan ik me ook wel indenken...
Je was 18 toen de abortus plaatsvond? 2 jaar geleden? Rond de bevalling van je oudste? Ik begrijp de tijdlijn denk ik niet helemaal.
Binnen een half jaar was je zwanger van de tweede. Ja, ik kan me voorstellen dat je ouders daar niet direct op zaten te wachten. Hoe hadden jullie het afgesproken voordat bleek dat je opnieuw zwanger was? Wie had de zorg voor het kindje? Hoe regelden jullie dit met financiën?
Ik praat niet goed wat je ouders en broer hebben gezegd, maar hun angst voor 2 kinderen binnen 2 jaar en nog geen 20 jaar kan ik me ook wel indenken...
zondag 21 juli 2013 om 19:56
Je had dus op je 16/17e je eerste kind al,geen huis dus met je vent bij je ouders in huis en op je 18e nog maar een keer zwanger?
Ik snap wel dat je ouders daar niet op zaten te wachten.
Hoe krijg je het ook voor elkaar,1x oké dat kan maar 2x zonder dat je je zaakjes op orde hebt nee dat gaat er bij mij niet in.!
En iedereen een e-mail gaan sturen over je ouders?
Echt niet doen want je zet jezelf echt voor schut.
Ik snap wel dat je ouders daar niet op zaten te wachten.
Hoe krijg je het ook voor elkaar,1x oké dat kan maar 2x zonder dat je je zaakjes op orde hebt nee dat gaat er bij mij niet in.!
En iedereen een e-mail gaan sturen over je ouders?
Echt niet doen want je zet jezelf echt voor schut.
zondag 21 juli 2013 om 19:56
Ik was inderdaad 17 toen ik beviel van mijn eerste kind.
Ik zorg goed voor haar! En ik probeer de beste moeder te zijn voor haar! Nooit zou ik mijn kind(eren) wat aan doen!!
Toen ik bevallen was heb ik mijn kind naar de opvang gebracht zodat ik mijn opleiding kon afmaken(mbo niv3). Heb er hard voor moeten knokken, maar ik deed het voor mijn gezin.
We zaten al lang te wachten op een woning. Aangezien we meteen op eigen benen wouden staan. Helaas komen de woningen niet uit de lucht vallen. En moet je proberen te roeien met de riemen die je hebt.
Mijn ouders zijn echt gek. De meeste zeggen het... Mijn beste vriendin, partner, schoonouders.. En dat zijn de mensen die de ruzies erover ook mee hebben gemaakt.
En waarom ik het uiteindelijk deed? Ik wilde mijn dochter niet kwijtraken..
En de reden van de echo in de woonkamer.. De meeste hebben een herinnering staan van iemand die dierbaar is die ze verloren hebben.
Ik zorg goed voor haar! En ik probeer de beste moeder te zijn voor haar! Nooit zou ik mijn kind(eren) wat aan doen!!
Toen ik bevallen was heb ik mijn kind naar de opvang gebracht zodat ik mijn opleiding kon afmaken(mbo niv3). Heb er hard voor moeten knokken, maar ik deed het voor mijn gezin.
We zaten al lang te wachten op een woning. Aangezien we meteen op eigen benen wouden staan. Helaas komen de woningen niet uit de lucht vallen. En moet je proberen te roeien met de riemen die je hebt.
Mijn ouders zijn echt gek. De meeste zeggen het... Mijn beste vriendin, partner, schoonouders.. En dat zijn de mensen die de ruzies erover ook mee hebben gemaakt.
En waarom ik het uiteindelijk deed? Ik wilde mijn dochter niet kwijtraken..
En de reden van de echo in de woonkamer.. De meeste hebben een herinnering staan van iemand die dierbaar is die ze verloren hebben.
zondag 21 juli 2013 om 20:03
Maar geloofde je dan serieus dat je ouders je dochter konden afpakken? Ze hadden je misschien op straat kunnen zetten, dat was ook al erg vervelend geweest, maar wat betreft je dochter hadden ze echt geen poot om op te staan, je was ten tijde van die abortus nota bene meerderjarig. Ik snap niet dat je dat zo klakkeloos hebt aangenomen, je had dat toch in elk geval kunnen navragen?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 20:05
quote:Star schreef op 21 juli 2013 @ 20:03:
Waarom niet bij je schoonouders gaan wonen toen je zwanger was van tweede?
Tsja dat zal wel niet de bedoeling zijn geweest..
Wel veel commentaar maar toen het puntje bij paaltje kwam mochten haar ouders het opknappen incl hun zoon die ze ook in huis hadden,schat ik zo in.
Waarom niet bij je schoonouders gaan wonen toen je zwanger was van tweede?
Tsja dat zal wel niet de bedoeling zijn geweest..
Wel veel commentaar maar toen het puntje bij paaltje kwam mochten haar ouders het opknappen incl hun zoon die ze ook in huis hadden,schat ik zo in.
zondag 21 juli 2013 om 20:07
quote:Susan schreef op 21 juli 2013 @ 20:03:
Maar geloofde je dan serieus dat je ouders je dochter konden afpakken? Ze hadden je misschien op straat kunnen zetten, dat was ook al erg vervelend geweest, maar wat betreft je dochter hadden ze echt geen poot om op te staan, je was ten tijde van die abortus nota bene meerderjarig. Ik snap niet dat je dat zo klakkeloos hebt aangenomen, je had dat toch in elk geval kunnen navragen?Als ze nog minderjarig was toen het kind geboren is was to zelf waarschijnlijk geen voogd over haar kind en is die gedachte dus niet zo heel gek.
Maar geloofde je dan serieus dat je ouders je dochter konden afpakken? Ze hadden je misschien op straat kunnen zetten, dat was ook al erg vervelend geweest, maar wat betreft je dochter hadden ze echt geen poot om op te staan, je was ten tijde van die abortus nota bene meerderjarig. Ik snap niet dat je dat zo klakkeloos hebt aangenomen, je had dat toch in elk geval kunnen navragen?Als ze nog minderjarig was toen het kind geboren is was to zelf waarschijnlijk geen voogd over haar kind en is die gedachte dus niet zo heel gek.
zondag 21 juli 2013 om 20:09
quote:sole-mare schreef op 21 juli 2013 @ 20:07:
Als ze nog minderjarig was toen het kind geboren is was to zelf waarschijnlijk geen voogd over haar kind en is die gedachte dus niet zo heel gek.Volgens mij krijg je als je ouders het gezag hebben automatisch zelf het gezag zodra je meerderjarig wordt, en aangezien ze achttien was op het moment van de abortus, was ze toen dus meerderjarig.
Als ze nog minderjarig was toen het kind geboren is was to zelf waarschijnlijk geen voogd over haar kind en is die gedachte dus niet zo heel gek.Volgens mij krijg je als je ouders het gezag hebben automatisch zelf het gezag zodra je meerderjarig wordt, en aangezien ze achttien was op het moment van de abortus, was ze toen dus meerderjarig.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.