Psyche
alle pijlers
even mijn verhaal kwijt
zondag 21 juli 2013 om 18:58
Ik moet even mijn verhaal kwijt, ik moet het gewoon even opschrijven.
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
dinsdag 23 juli 2013 om 11:08
Ik vind het niet reëel om alle schuld bij dit meisje te leggen.
Als ik lees hoe ze wordt behandeld door haar ouders en broer vind ik dat enorm geschift. Hoe kan je dan in godsnaam van een meisje van amper 20 jaar oud verwachten dat zij wel stabiel is?
Jullie lijken wel uit een aflevering van God Los te springen.
Blijf in therapie, werk aan jezelf en je toekomst, verwerk eerst je problemen en zorg dat jouw kind een goed stabiel thuis heeft.
Zolang jij wraak wilt nemen ben je in mijn ogen niet volwassen genoeg voor een tweede kind. Wraak is dat jij verder gaat met je leven, en gelukkig wordt. Hoe denk je dat mensen op jou reageren als ze een mail krijgen wat jouw moeder jou wel niet heeft aangedaan? Sorry maar ik zou echt denken.."Ok, die is ook niet helemaal lekker?"
Ik zelf heb mijn zoon drie maanden na zijn geboorte verloren en die wonden zitten diep, valt moeilijk te helen. Ik ben er ook voor opgenomen, heb therapieën gevold. En geloof mij, na vier jaar heb ik het soms nog verdomd moeilijk.
Mijn kinderwens zit enorm diep, ik vind het moeilijk om andere ouders gelukkig te zien. Maar door daarom maar opnieuw zwanger te worden is geen oplossing. Ik weet dat het goed zit tussen mij en mijn nieuwe vriend, dat die tijd vanzelf wel komt. Werk eerst aan jezelf, verwerk je verleden en wordt volwassen.
Voor jezelf, je kind(eren) en voor je toekomst. Want in mijn ogen kom je niet over als een volwassen vrouw maar een meisje die snakt naar bevestiging en erkenning.
Dat je op jezelf woont met je vriend en je kind betekend niet per definitie dat je volwassen bent.
Als ik lees hoe ze wordt behandeld door haar ouders en broer vind ik dat enorm geschift. Hoe kan je dan in godsnaam van een meisje van amper 20 jaar oud verwachten dat zij wel stabiel is?
Jullie lijken wel uit een aflevering van God Los te springen.
Blijf in therapie, werk aan jezelf en je toekomst, verwerk eerst je problemen en zorg dat jouw kind een goed stabiel thuis heeft.
Zolang jij wraak wilt nemen ben je in mijn ogen niet volwassen genoeg voor een tweede kind. Wraak is dat jij verder gaat met je leven, en gelukkig wordt. Hoe denk je dat mensen op jou reageren als ze een mail krijgen wat jouw moeder jou wel niet heeft aangedaan? Sorry maar ik zou echt denken.."Ok, die is ook niet helemaal lekker?"
Ik zelf heb mijn zoon drie maanden na zijn geboorte verloren en die wonden zitten diep, valt moeilijk te helen. Ik ben er ook voor opgenomen, heb therapieën gevold. En geloof mij, na vier jaar heb ik het soms nog verdomd moeilijk.
Mijn kinderwens zit enorm diep, ik vind het moeilijk om andere ouders gelukkig te zien. Maar door daarom maar opnieuw zwanger te worden is geen oplossing. Ik weet dat het goed zit tussen mij en mijn nieuwe vriend, dat die tijd vanzelf wel komt. Werk eerst aan jezelf, verwerk je verleden en wordt volwassen.
Voor jezelf, je kind(eren) en voor je toekomst. Want in mijn ogen kom je niet over als een volwassen vrouw maar een meisje die snakt naar bevestiging en erkenning.
Dat je op jezelf woont met je vriend en je kind betekend niet per definitie dat je volwassen bent.
dinsdag 23 juli 2013 om 14:37
quote:ranny1989 schreef op 23 juli 2013 @ 11:08:
Ik vind het niet reëel om alle schuld bij dit meisje te leggen.
Als ik lees hoe ze wordt behandeld door haar ouders en broer vind ik dat enorm geschift. Hoe kan je dan in godsnaam van een meisje van amper 20 jaar oud verwachten dat zij wel stabiel is?
Jullie lijken wel uit een aflevering van God Los te springen.
Blijf in therapie, werk aan jezelf en je toekomst, verwerk eerst je problemen en zorg dat jouw kind een goed stabiel thuis heeft.
Zolang jij wraak wilt nemen ben je in mijn ogen niet volwassen genoeg voor een tweede kind. Wraak is dat jij verder gaat met je leven, en gelukkig wordt. Hoe denk je dat mensen op jou reageren als ze een mail krijgen wat jouw moeder jou wel niet heeft aangedaan? Sorry maar ik zou echt denken.."Ok, die is ook niet helemaal lekker?"
Ik zelf heb mijn zoon drie maanden na zijn geboorte verloren en die wonden zitten diep, valt moeilijk te helen. Ik ben er ook voor opgenomen, heb therapieën gevold. En geloof mij, na vier jaar heb ik het soms nog verdomd moeilijk.
Mijn kinderwens zit enorm diep, ik vind het moeilijk om andere ouders gelukkig te zien. Maar door daarom maar opnieuw zwanger te worden is geen oplossing. Ik weet dat het goed zit tussen mij en mijn nieuwe vriend, dat die tijd vanzelf wel komt. Werk eerst aan jezelf, verwerk je verleden en wordt volwassen.
Voor jezelf, je kind(eren) en voor je toekomst. Want in mijn ogen kom je niet over als een volwassen vrouw maar een meisje die snakt naar bevestiging en erkenning.
Dat je op jezelf woont met je vriend en je kind betekend niet per definitie dat je volwassen bent.Meestal krijg je wat je verdient, hoe behandelt TO haar ouders en haar broer? ook met een dikke middelvinger, door gewoon weer een baby in het gezin te willen brengen.
Ik vind het niet reëel om alle schuld bij dit meisje te leggen.
Als ik lees hoe ze wordt behandeld door haar ouders en broer vind ik dat enorm geschift. Hoe kan je dan in godsnaam van een meisje van amper 20 jaar oud verwachten dat zij wel stabiel is?
Jullie lijken wel uit een aflevering van God Los te springen.
Blijf in therapie, werk aan jezelf en je toekomst, verwerk eerst je problemen en zorg dat jouw kind een goed stabiel thuis heeft.
Zolang jij wraak wilt nemen ben je in mijn ogen niet volwassen genoeg voor een tweede kind. Wraak is dat jij verder gaat met je leven, en gelukkig wordt. Hoe denk je dat mensen op jou reageren als ze een mail krijgen wat jouw moeder jou wel niet heeft aangedaan? Sorry maar ik zou echt denken.."Ok, die is ook niet helemaal lekker?"
Ik zelf heb mijn zoon drie maanden na zijn geboorte verloren en die wonden zitten diep, valt moeilijk te helen. Ik ben er ook voor opgenomen, heb therapieën gevold. En geloof mij, na vier jaar heb ik het soms nog verdomd moeilijk.
Mijn kinderwens zit enorm diep, ik vind het moeilijk om andere ouders gelukkig te zien. Maar door daarom maar opnieuw zwanger te worden is geen oplossing. Ik weet dat het goed zit tussen mij en mijn nieuwe vriend, dat die tijd vanzelf wel komt. Werk eerst aan jezelf, verwerk je verleden en wordt volwassen.
Voor jezelf, je kind(eren) en voor je toekomst. Want in mijn ogen kom je niet over als een volwassen vrouw maar een meisje die snakt naar bevestiging en erkenning.
Dat je op jezelf woont met je vriend en je kind betekend niet per definitie dat je volwassen bent.Meestal krijg je wat je verdient, hoe behandelt TO haar ouders en haar broer? ook met een dikke middelvinger, door gewoon weer een baby in het gezin te willen brengen.
dinsdag 23 juli 2013 om 14:44
Eens met Sabbat en daarbij, met 18 al een kind, daarbij nog thuiswonend en zulks, een tweede zwangerschap, echt, het is 2013 hoor, er bestaat echt zoiets als voorbehoedsmiddelen.
Ik snap ergens die ouders wel en daarnaast horen we het varhaal slechts van één kant en om heel eerlijk te zijn klinkt het nogal behoorlijk tokkies'.
Wie verzint het om als halfwassen gup al zó het grote-mensen-leven in te stappen? Dat begint al goed en wordt niks, totaal kansloze toekomst.
Maar ja, ze neuken wippen tegenwoordig vaak al op hun 13de met alles en iedereen
En ja, jullie mogen met scherp op me schieten maar écht.........
Geen wonder dat er zoveel kansarme steuntrekkende gezinnen zijn, ze doen het op deze manier toch echt zelf.. en maar klagen. Benen bij elkaar houden, eerst eens gaan werken en sparen en dán fokken en daarna mag je een keer zeuren als er iets te klagen is.
Tjesus, op mijn 18de speelde ik bwvs nog nét niet meer met poppen...
Ik snap ergens die ouders wel en daarnaast horen we het varhaal slechts van één kant en om heel eerlijk te zijn klinkt het nogal behoorlijk tokkies'.
Wie verzint het om als halfwassen gup al zó het grote-mensen-leven in te stappen? Dat begint al goed en wordt niks, totaal kansloze toekomst.
Maar ja, ze neuken wippen tegenwoordig vaak al op hun 13de met alles en iedereen
En ja, jullie mogen met scherp op me schieten maar écht.........
Geen wonder dat er zoveel kansarme steuntrekkende gezinnen zijn, ze doen het op deze manier toch echt zelf.. en maar klagen. Benen bij elkaar houden, eerst eens gaan werken en sparen en dán fokken en daarna mag je een keer zeuren als er iets te klagen is.
Tjesus, op mijn 18de speelde ik bwvs nog nét niet meer met poppen...
dinsdag 23 juli 2013 om 14:57
quote:idontknow2013 schreef op 21 juli 2013 @ 19:13:
Ik ben 20.
18 toen de abortus plaatsvond.
Zij wisten ook dat het eigen huis er aan zat te komen.
Maar voor die paar maanden wouden ze niet dat ik daar bleef wonen als zwanger zijnde.
WILDEN!!!!! Wouden zijn bossen...
Lieve TO, ik vind het heel erg wat je familie gedaan heeft en ik zou afstand nemen, maar ben je nog niet een beetje erg jong voor twee kindertjes?
En als je al niet erg goed kan schrijven (sorry ik wil even eerlijk tegen je zijn...) hoe had je dan gedacht om twee kindertjes fatsoenlijk op te voeden??
Nogmaals ik vind het wel heel erg wat je overkomen is.
Echter het is jouw leven, en de mening van een ander doet er echt niet toe, zeker niet nu je je eigen plekje hebt.
Ik ben 31, heb geen kinderen en wil ze ook niet. Daar hebben heel erg veel mensen een mening over.
Denk je echter dat ik maar ga baren om van het gezeik af te zijn? Dacht het niet, het is MIJN leven, en dat geldt net zo goed voor dat van jou.
Ik ben 20.
18 toen de abortus plaatsvond.
Zij wisten ook dat het eigen huis er aan zat te komen.
Maar voor die paar maanden wouden ze niet dat ik daar bleef wonen als zwanger zijnde.
WILDEN!!!!! Wouden zijn bossen...
Lieve TO, ik vind het heel erg wat je familie gedaan heeft en ik zou afstand nemen, maar ben je nog niet een beetje erg jong voor twee kindertjes?
En als je al niet erg goed kan schrijven (sorry ik wil even eerlijk tegen je zijn...) hoe had je dan gedacht om twee kindertjes fatsoenlijk op te voeden??
Nogmaals ik vind het wel heel erg wat je overkomen is.
Echter het is jouw leven, en de mening van een ander doet er echt niet toe, zeker niet nu je je eigen plekje hebt.
Ik ben 31, heb geen kinderen en wil ze ook niet. Daar hebben heel erg veel mensen een mening over.
Denk je echter dat ik maar ga baren om van het gezeik af te zijn? Dacht het niet, het is MIJN leven, en dat geldt net zo goed voor dat van jou.
dinsdag 23 juli 2013 om 18:29
@missmonroe
Wat heeft fouten maken in grammatica te maken met het op de wereld zetten van kinderen?
Dus mensen met dyslexie (bijv) zijn niet in staat om kinderen op de wereld te zetten?
@meds
Voordat ik voor de 2e keer zwanger was, was alles "goed".. Er waren geen ongewone ruzies!
Toen mijn dochter en ik het huis uit gingen heb Ik heb ze nooit een middelvinger gegeven, en ze bedankt voor de tijd dat ik samen met mijn dochter bij mijn ouders woonde! (Mijn partner woonde bij zijn ouders).
Ondanks wat zij mij hebben aangedaan!
Zelf ben ik zowaar verlegen. Ik zou daarom nooit asociaal gedrag vertonen aan mensen die het niet verdiend hebben. Mensen moeten wel heel erg ver gegaan zijn willen ze mij kwaad hebben.
Dus vanwaar de veronderstelling dat het lijkt op asociale mentaliteiten ?
Wat heeft fouten maken in grammatica te maken met het op de wereld zetten van kinderen?
Dus mensen met dyslexie (bijv) zijn niet in staat om kinderen op de wereld te zetten?
@meds
Voordat ik voor de 2e keer zwanger was, was alles "goed".. Er waren geen ongewone ruzies!
Toen mijn dochter en ik het huis uit gingen heb Ik heb ze nooit een middelvinger gegeven, en ze bedankt voor de tijd dat ik samen met mijn dochter bij mijn ouders woonde! (Mijn partner woonde bij zijn ouders).
Ondanks wat zij mij hebben aangedaan!
Zelf ben ik zowaar verlegen. Ik zou daarom nooit asociaal gedrag vertonen aan mensen die het niet verdiend hebben. Mensen moeten wel heel erg ver gegaan zijn willen ze mij kwaad hebben.
Dus vanwaar de veronderstelling dat het lijkt op asociale mentaliteiten ?
dinsdag 23 juli 2013 om 18:55
Meis, laat het idee van een tweede kindje voorlopig varen. Richt je op je opleiding. Maak die af.
Je nieuwe kindje zal nu met een taak geboren worden. Een taak om je familie een hak te zetten. Als wraak omdat ze je andere kindje hebben afgenomen, zoals jij dat ziet. Dat wil jij je nieuwe kindje niet aandoen, dat schuldgevoel en die grote taak.
Je ouders en je broer zullen met andere ogen naar dit kindje kijken. Helemaal als jij ze niet betrekt bij een zwangerschap en bevalling bijvoorbeeld.
Verwerk eerst je abortus en leg het bij met je familie. Maak je opleiding af en maak eerst wat van je leven met zijn drieen!
Je nieuwe kindje zal nu met een taak geboren worden. Een taak om je familie een hak te zetten. Als wraak omdat ze je andere kindje hebben afgenomen, zoals jij dat ziet. Dat wil jij je nieuwe kindje niet aandoen, dat schuldgevoel en die grote taak.
Je ouders en je broer zullen met andere ogen naar dit kindje kijken. Helemaal als jij ze niet betrekt bij een zwangerschap en bevalling bijvoorbeeld.
Verwerk eerst je abortus en leg het bij met je familie. Maak je opleiding af en maak eerst wat van je leven met zijn drieen!
dinsdag 23 juli 2013 om 19:08
quote:idontknow2013 schreef op 23 juli 2013 @ 18:29:
@missmonroe
Wat heeft fouten maken in grammatica te maken met het op de wereld zetten van kinderen?
Dus mensen met dyslexie (bijv) zijn niet in staat om kinderen op de wereld te zetten?
@meds
Voordat ik voor de 2e keer zwanger was, was alles "goed".. Er waren geen ongewone ruzies!
Toen mijn dochter en ik het huis uit gingen heb Ik heb ze nooit een middelvinger gegeven, en ze bedankt voor de tijd dat ik samen met mijn dochter bij mijn ouders woonde! (Mijn partner woonde bij zijn ouders).
Ondanks wat zij mij hebben aangedaan!
Zelf ben ik zowaar verlegen. Ik zou daarom nooit asociaal gedrag vertonen aan mensen die het niet verdiend hebben. Mensen moeten wel heel erg ver gegaan zijn willen ze mij kwaad hebben.
Dus vanwaar de veronderstelling dat het lijkt op asociale mentaliteiten ?
Je blijft maar hangen in wat ze je hebben "aangedaan" maar ze hebben je niks aangedaan. Ze hebben hun mening verteld over een tweede baby en ze hebben verteld wat zij vervolgens zullen doen (je de deur uitzetten). Dat is hun goed recht. Jij bent zelf degene die de abortus heeft laten doen. Dat ten eerste
Ten tweede heb jij een dikke middelvinger opgestoken door gewoon weer zwanger te worden terwijl je met de eerste baby al heel veel ruimte, geld, tijd, energie en weet ik wat nog meer opeiste in jullie gezin. Jouw ouders en je broer hebben dat geaccepteerd om redenen die mij niet bekend zijn, daar mag je ze dankbaar voor zijn. Maar in plaats van dankbaarheid raakte jij weer zwanger, dat zou een nog veel groter beslag leggen op iedereen. Dat is ongelofelijk egoistisch. En wat erg dat je dit zelf niet ziet. Jij bent nog lang niet klaar voor een kind, laat staan voor een tweede
@missmonroe
Wat heeft fouten maken in grammatica te maken met het op de wereld zetten van kinderen?
Dus mensen met dyslexie (bijv) zijn niet in staat om kinderen op de wereld te zetten?
@meds
Voordat ik voor de 2e keer zwanger was, was alles "goed".. Er waren geen ongewone ruzies!
Toen mijn dochter en ik het huis uit gingen heb Ik heb ze nooit een middelvinger gegeven, en ze bedankt voor de tijd dat ik samen met mijn dochter bij mijn ouders woonde! (Mijn partner woonde bij zijn ouders).
Ondanks wat zij mij hebben aangedaan!
Zelf ben ik zowaar verlegen. Ik zou daarom nooit asociaal gedrag vertonen aan mensen die het niet verdiend hebben. Mensen moeten wel heel erg ver gegaan zijn willen ze mij kwaad hebben.
Dus vanwaar de veronderstelling dat het lijkt op asociale mentaliteiten ?
Je blijft maar hangen in wat ze je hebben "aangedaan" maar ze hebben je niks aangedaan. Ze hebben hun mening verteld over een tweede baby en ze hebben verteld wat zij vervolgens zullen doen (je de deur uitzetten). Dat is hun goed recht. Jij bent zelf degene die de abortus heeft laten doen. Dat ten eerste
Ten tweede heb jij een dikke middelvinger opgestoken door gewoon weer zwanger te worden terwijl je met de eerste baby al heel veel ruimte, geld, tijd, energie en weet ik wat nog meer opeiste in jullie gezin. Jouw ouders en je broer hebben dat geaccepteerd om redenen die mij niet bekend zijn, daar mag je ze dankbaar voor zijn. Maar in plaats van dankbaarheid raakte jij weer zwanger, dat zou een nog veel groter beslag leggen op iedereen. Dat is ongelofelijk egoistisch. En wat erg dat je dit zelf niet ziet. Jij bent nog lang niet klaar voor een kind, laat staan voor een tweede
donderdag 25 juli 2013 om 16:56
Lieve TO,
Tja ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic moet vinden, ik heb er een beetje een dubbel gevoel over.
Aan de ene kant was TO ongeveer 17 toen ze zwanger werd. Nouja dat kan gebeuren en ik begrijp ook wel dat je dan je kind wilt houden. Als tienermoeder loop je echter wel tegen een aantal dingen aan. Ten eerste dat je geen eigen woning hebt en maar een beperkt inkomen. Nu lees ik uit jouw verhaal dat je moeder JOUW dochter als het hare ging behandelen. Oftewel ik lees hieruit dat je niet echt alles over je kindje te zeggen had.
In dit geval zou ik er zelf echt alles aan doen om te voorkomen dat ik weer zwanger zou raken. In elk geval totdat je het huis uit kan want ja je geeft zelf al aan dat je ouder 'gestoord' zijn. Niet de ideale situatie om een kind op te voeden.
Ik weet niet hoe je voor de tweede keer zwanger bent geworden maar ik denk wel dat het voor je ouders lastig is geweest. Geen enkele ouder vind het prettig als hun kind al voor haar 20e twee kinderen heeft.
Dus wellicht kun je iets meer vertellen over je familie? Hoe is de relatie tussen jou en je ouders geweest voordat je zwanger werd, hoe ben je de tweede keer zwanger geworden etc.
Tja ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic moet vinden, ik heb er een beetje een dubbel gevoel over.
Aan de ene kant was TO ongeveer 17 toen ze zwanger werd. Nouja dat kan gebeuren en ik begrijp ook wel dat je dan je kind wilt houden. Als tienermoeder loop je echter wel tegen een aantal dingen aan. Ten eerste dat je geen eigen woning hebt en maar een beperkt inkomen. Nu lees ik uit jouw verhaal dat je moeder JOUW dochter als het hare ging behandelen. Oftewel ik lees hieruit dat je niet echt alles over je kindje te zeggen had.
In dit geval zou ik er zelf echt alles aan doen om te voorkomen dat ik weer zwanger zou raken. In elk geval totdat je het huis uit kan want ja je geeft zelf al aan dat je ouder 'gestoord' zijn. Niet de ideale situatie om een kind op te voeden.
Ik weet niet hoe je voor de tweede keer zwanger bent geworden maar ik denk wel dat het voor je ouders lastig is geweest. Geen enkele ouder vind het prettig als hun kind al voor haar 20e twee kinderen heeft.
Dus wellicht kun je iets meer vertellen over je familie? Hoe is de relatie tussen jou en je ouders geweest voordat je zwanger werd, hoe ben je de tweede keer zwanger geworden etc.
donderdag 25 juli 2013 om 18:16
Voordat ik zwanger werd (en nog single was) ging alles wel goed. Het was al niet perfect!
Ben op mijn 14e anderhalf jaar lang misbruikt door een buurman (en daar kreeg ik van hun alle schuld van). Ik moest me steeds verdedigen tegenover hun. Ik had er zelf om gevraagd.
Die buurman had mijn broer aangevallen in de winkel waar hij werkte. Had in vertrouwen verteld wat er gebeurd is, en die buurman kwam erachter en had zodoende mijn broer aangevallen. Omdat hij mij wou raken.
Daar hoor ik op de dag van vandaag (6jaar na data) nog steeds verwijten over van mijn ouders en broer.
Toen de misbruik bezig was gebruikte ik de pil!
Ruim een jaar later leerde ik mijn huidige partner kennen. Hij gaf een stuk van eigenwaarde terug.
Mijn broer werd overigens jaloers (hij heeft nooit een vriendin gehad)
Ik was gestopt met de pil (omdat ik van de lichtste pil al bijwerkingen kreeg) dus we deden het onveilig.
Onze fout natuurlijk dat ik toen zwanger werd.
Mijn vader accepteerde het niet (de zwangerschap) mijn moeder reageerde normaal en mijn broer accepteerde het ook niet. Ze probeerde het beste ervan te maken.
Ik had complicaties van de ruggenprik (hersenvocht kwam vrij) dus lag 2 weken plat.
Mijn partner zorgde veel voor onze dochter. En mijn moeder bemoeide zich er teveel mee.
Daar zijn vele conflicten mee geweest omdat het ons kind was. En niet die van haar.
De spanningen liepen steeds verder op.
Na de bevallig van onze dochter heb ik meteen een spiraal laten plaatsen (om een tweede zwangerschap te voorkomen)
Er werden steeds meer confronterende dingen verteld over het verleden (misbruik)
Over hoe fout ik het wel niet heb aangepakt. Ik had nee moeten zeggen (heb ik een honderdtal keer geprobeerd, maar ja zij waren er niet bij)
Hij had me kapot moeten maken.
Ze durfde allerlei vervelende dingen te zeggen, terwijl zij niet het in het bed lagen!!!!)
Mijn partner en ik wachtte toen al op een huisje dus de plannen waren er om het huis uit te gaan.
Bij zijn ouders wonen was geen optie, ze hadden een klein huisje niet genoeg plek voor mijn dochter, mij en onze spullen. We hebben daar zeker over nagedacht.
Paar maandjes later. Was ik zwanger. Ik vond et beter om even niets te zeggen. Mijn partner vond het beter om het wel te zeggen. Sinds die dag werden de ruzies steeds erger. Elke keer wanneer mijn partner bij mij kwam waren er ruzies.
Op de dagen dat hij er niet was, vertelde ik hem over de ruzies
Het ging van kwaad tot erger!
Mijn moeder begon steeds meer mijn dochter al haar dochter te zien.
Vaak heeft ze zich versproken wanneer ze sprak over "haar kind" ipv haar kleinkind.
Toen we wisten dat het huisje eraan zat te komen heb ik ze bedankt voor de dagen dat onze dochter bij hun mochten inwonen.
Paar dagen voor de verhuizing heb ik ze verteld dat we het huis uit gingen omdat we bang waren dat mijn moeder moeilijk ging doen.
Mijn vader en broer waren al blij zat wanneer we het huis zouden uitgaan.
Mijn moeder wilt perse 1 x per maand hier komen alleen om onze dochter te zien.
Ze wilt haar het liefst iedere dag zien via (FaceTime) soort Skype voor apple producten
Ben op mijn 14e anderhalf jaar lang misbruikt door een buurman (en daar kreeg ik van hun alle schuld van). Ik moest me steeds verdedigen tegenover hun. Ik had er zelf om gevraagd.
Die buurman had mijn broer aangevallen in de winkel waar hij werkte. Had in vertrouwen verteld wat er gebeurd is, en die buurman kwam erachter en had zodoende mijn broer aangevallen. Omdat hij mij wou raken.
Daar hoor ik op de dag van vandaag (6jaar na data) nog steeds verwijten over van mijn ouders en broer.
Toen de misbruik bezig was gebruikte ik de pil!
Ruim een jaar later leerde ik mijn huidige partner kennen. Hij gaf een stuk van eigenwaarde terug.
Mijn broer werd overigens jaloers (hij heeft nooit een vriendin gehad)
Ik was gestopt met de pil (omdat ik van de lichtste pil al bijwerkingen kreeg) dus we deden het onveilig.
Onze fout natuurlijk dat ik toen zwanger werd.
Mijn vader accepteerde het niet (de zwangerschap) mijn moeder reageerde normaal en mijn broer accepteerde het ook niet. Ze probeerde het beste ervan te maken.
Ik had complicaties van de ruggenprik (hersenvocht kwam vrij) dus lag 2 weken plat.
Mijn partner zorgde veel voor onze dochter. En mijn moeder bemoeide zich er teveel mee.
Daar zijn vele conflicten mee geweest omdat het ons kind was. En niet die van haar.
De spanningen liepen steeds verder op.
Na de bevallig van onze dochter heb ik meteen een spiraal laten plaatsen (om een tweede zwangerschap te voorkomen)
Er werden steeds meer confronterende dingen verteld over het verleden (misbruik)
Over hoe fout ik het wel niet heb aangepakt. Ik had nee moeten zeggen (heb ik een honderdtal keer geprobeerd, maar ja zij waren er niet bij)
Hij had me kapot moeten maken.
Ze durfde allerlei vervelende dingen te zeggen, terwijl zij niet het in het bed lagen!!!!)
Mijn partner en ik wachtte toen al op een huisje dus de plannen waren er om het huis uit te gaan.
Bij zijn ouders wonen was geen optie, ze hadden een klein huisje niet genoeg plek voor mijn dochter, mij en onze spullen. We hebben daar zeker over nagedacht.
Paar maandjes later. Was ik zwanger. Ik vond et beter om even niets te zeggen. Mijn partner vond het beter om het wel te zeggen. Sinds die dag werden de ruzies steeds erger. Elke keer wanneer mijn partner bij mij kwam waren er ruzies.
Op de dagen dat hij er niet was, vertelde ik hem over de ruzies
Het ging van kwaad tot erger!
Mijn moeder begon steeds meer mijn dochter al haar dochter te zien.
Vaak heeft ze zich versproken wanneer ze sprak over "haar kind" ipv haar kleinkind.
Toen we wisten dat het huisje eraan zat te komen heb ik ze bedankt voor de dagen dat onze dochter bij hun mochten inwonen.
Paar dagen voor de verhuizing heb ik ze verteld dat we het huis uit gingen omdat we bang waren dat mijn moeder moeilijk ging doen.
Mijn vader en broer waren al blij zat wanneer we het huis zouden uitgaan.
Mijn moeder wilt perse 1 x per maand hier komen alleen om onze dochter te zien.
Ze wilt haar het liefst iedere dag zien via (FaceTime) soort Skype voor apple producten
donderdag 25 juli 2013 om 18:58
donderdag 25 juli 2013 om 19:18
Kreeg je ook bijwerkingen van een condoom? Hadden je ouders je mogen dwingen. Nee.
Had het verstandig geweest om als tienermoeder dat tweede kind te laten komen. Nee
Kortom, wees realistisch. En wordt nu nog niet zwanger. Je komt echt heel erg labiel over. Verwerk eerst je zooi. Oh, en haal die echo weg zeg!
Had het verstandig geweest om als tienermoeder dat tweede kind te laten komen. Nee
Kortom, wees realistisch. En wordt nu nog niet zwanger. Je komt echt heel erg labiel over. Verwerk eerst je zooi. Oh, en haal die echo weg zeg!
"As je denk dat je mooi ben dan ben je een embersiel leleike kuthoer"
donderdag 25 juli 2013 om 19:22
Die foto helpt je niks met verwerken. Het is alleen maar dwepen
Overigens kan ik die ouders ook best begrijpen. Een keer, soit. Alhoewel het niet eens een ongelukje was maar pure domheid. Dan kun je nog iet van je leven maken. Twee keer? Dan moet je echt een 'stukje missen'.
Overigens kan ik die ouders ook best begrijpen. Een keer, soit. Alhoewel het niet eens een ongelukje was maar pure domheid. Dan kun je nog iet van je leven maken. Twee keer? Dan moet je echt een 'stukje missen'.
"As je denk dat je mooi ben dan ben je een embersiel leleike kuthoer"
donderdag 25 juli 2013 om 21:47
wat een puinhoop. TO jij bent natuurlijk niet schuldig aan het misbruik, maar je bent wel degelijk verantwoordelijk voor die zwangerschappen. Je komt erg erg erg onstabiel over, en dat is niet gek gezien je verleden. Ga daarmee aan het werk en ga in godsnaam niet nu nog een kind op de wereld zetten. Leer eerst voor jezelf zorgen en een goede moeder te zijn voor je eerste
donderdag 25 juli 2013 om 23:10
vrijdag 26 juli 2013 om 10:47
quote:idontknow2013 schreef op 25 juli 2013 @ 18:16:
Voordat ik zwanger werd (en nog single was) ging alles wel goed. Het was al niet perfect!
Ben op mijn 14e anderhalf jaar lang misbruikt door een buurman (en daar kreeg ik van hun alle schuld van). Ik moest me steeds verdedigen tegenover hun. Ik had er zelf om gevraagd.
Die buurman had mijn broer aangevallen in de winkel waar hij werkte. Had in vertrouwen verteld wat er gebeurd is, en die buurman kwam erachter en had zodoende mijn broer aangevallen. Omdat hij mij wou raken.
Daar hoor ik op de dag van vandaag (6jaar na data) nog steeds verwijten over van mijn ouders en broer.
Toen de misbruik bezig was gebruikte ik de pil!
Ruim een jaar later leerde ik mijn huidige partner kennen. Hij gaf een stuk van eigenwaarde terug.
Mijn broer werd overigens jaloers (hij heeft nooit een vriendin gehad)
Ik was gestopt met de pil (omdat ik van de lichtste pil al bijwerkingen kreeg) dus we deden het onveilig.
Onze fout natuurlijk dat ik toen zwanger werd.
Mijn vader accepteerde het niet (de zwangerschap) mijn moeder reageerde normaal en mijn broer accepteerde het ook niet. Ze probeerde het beste ervan te maken.
Ik had complicaties van de ruggenprik (hersenvocht kwam vrij) dus lag 2 weken plat.
Mijn partner zorgde veel voor onze dochter. En mijn moeder bemoeide zich er teveel mee.
Daar zijn vele conflicten mee geweest omdat het ons kind was. En niet die van haar.
De spanningen liepen steeds verder op.
Na de bevallig van onze dochter heb ik meteen een spiraal laten plaatsen (om een tweede zwangerschap te voorkomen)
Er werden steeds meer confronterende dingen verteld over het verleden (misbruik)
Over hoe fout ik het wel niet heb aangepakt. Ik had nee moeten zeggen (heb ik een honderdtal keer geprobeerd, maar ja zij waren er niet bij)
Hij had me kapot moeten maken.
Ze durfde allerlei vervelende dingen te zeggen, terwijl zij niet het in het bed lagen!!!!)
Mijn partner en ik wachtte toen al op een huisje dus de plannen waren er om het huis uit te gaan.
Bij zijn ouders wonen was geen optie, ze hadden een klein huisje niet genoeg plek voor mijn dochter, mij en onze spullen. We hebben daar zeker over nagedacht.
Paar maandjes later. Was ik zwanger. Ik vond et beter om even niets te zeggen. Mijn partner vond het beter om het wel te zeggen. Sinds die dag werden de ruzies steeds erger. Elke keer wanneer mijn partner bij mij kwam waren er ruzies.
Op de dagen dat hij er niet was, vertelde ik hem over de ruzies
Het ging van kwaad tot erger!
Mijn moeder begon steeds meer mijn dochter al haar dochter te zien.
Vaak heeft ze zich versproken wanneer ze sprak over "haar kind" ipv haar kleinkind.
Toen we wisten dat het huisje eraan zat te komen heb ik ze bedankt voor de dagen dat onze dochter bij hun mochten inwonen.
Paar dagen voor de verhuizing heb ik ze verteld dat we het huis uit gingen omdat we bang waren dat mijn moeder moeilijk ging doen.
Mijn vader en broer waren al blij zat wanneer we het huis zouden uitgaan.
Mijn moeder wilt perse 1 x per maand hier komen alleen om onze dochter te zien.
Ze wilt haar het liefst iedere dag zien via (FaceTime) soort Skype voor apple producten
Poeh nu is het verhaal wat duidelijker en mijn god wat heb je een rugzakje vanuit je verleden meegekregen!
Als ik het zo lees vermoed ik dat er altijd al onderliggende problemen in je familie speelden. Dit is echter op een explosieve wijze duidelijk geworden door het misbruik en je eerste zwangerschap.
Je moet je realiseren dat het geen normale reactie van je ouders was toen zij hoorde over het misbruik. Je was nog een tiener toen je door je buurman misbruikt werd. Ik kan voor de rest niet opmaken hoe dat gegaan is maar ik weet wel dat het niet normaal is dat jij dan de schuld hiervan krijgt. Vervolgens wordt je broer geslagen en ook hiervan krijg jij de schuld? Dit zegt mij nogal veel over het walgelijke karakter van je buurman!
Vervolgens krijg je een vriend en een kind. Goed we kunnen nu met zijn alle met het vingertje naar TO wijzen en schreeuwen dat ze dom is geweest met voorbehoedsmiddelen maar dat lost niks op.
Wat mij ook opvalt is dat je moeder jou kind enorm claimt en zelfs zich 'verspreekt'.
Mijn advies is om professionele hulp te zoeken. Het komt namelijk op mij over alsof je graag nog een kind zou willen om een emotionele leegte op te vullen. Die leegte is begrijpelijk gezien je eigen familie. Maar een kindje erbij is echter geen oplossing! Je kan de leegte niet opvullen met meer kinderen, het zal enkel je hoofd even op andere gedachten brengen!
Ik denk ook dat je moeder een leegte probeert op te vullen door jouw kind zo te claimen. Je kan haar niet dwingen om in therapie te gaan dus ik zou eerst enkel aan jezelf denken. Ga in therapie, verwerk het misbruik en het verlies van je tweede kindje. Dan ziet de toekomst er meteen een stuk beter uit!
Voordat ik zwanger werd (en nog single was) ging alles wel goed. Het was al niet perfect!
Ben op mijn 14e anderhalf jaar lang misbruikt door een buurman (en daar kreeg ik van hun alle schuld van). Ik moest me steeds verdedigen tegenover hun. Ik had er zelf om gevraagd.
Die buurman had mijn broer aangevallen in de winkel waar hij werkte. Had in vertrouwen verteld wat er gebeurd is, en die buurman kwam erachter en had zodoende mijn broer aangevallen. Omdat hij mij wou raken.
Daar hoor ik op de dag van vandaag (6jaar na data) nog steeds verwijten over van mijn ouders en broer.
Toen de misbruik bezig was gebruikte ik de pil!
Ruim een jaar later leerde ik mijn huidige partner kennen. Hij gaf een stuk van eigenwaarde terug.
Mijn broer werd overigens jaloers (hij heeft nooit een vriendin gehad)
Ik was gestopt met de pil (omdat ik van de lichtste pil al bijwerkingen kreeg) dus we deden het onveilig.
Onze fout natuurlijk dat ik toen zwanger werd.
Mijn vader accepteerde het niet (de zwangerschap) mijn moeder reageerde normaal en mijn broer accepteerde het ook niet. Ze probeerde het beste ervan te maken.
Ik had complicaties van de ruggenprik (hersenvocht kwam vrij) dus lag 2 weken plat.
Mijn partner zorgde veel voor onze dochter. En mijn moeder bemoeide zich er teveel mee.
Daar zijn vele conflicten mee geweest omdat het ons kind was. En niet die van haar.
De spanningen liepen steeds verder op.
Na de bevallig van onze dochter heb ik meteen een spiraal laten plaatsen (om een tweede zwangerschap te voorkomen)
Er werden steeds meer confronterende dingen verteld over het verleden (misbruik)
Over hoe fout ik het wel niet heb aangepakt. Ik had nee moeten zeggen (heb ik een honderdtal keer geprobeerd, maar ja zij waren er niet bij)
Hij had me kapot moeten maken.
Ze durfde allerlei vervelende dingen te zeggen, terwijl zij niet het in het bed lagen!!!!)
Mijn partner en ik wachtte toen al op een huisje dus de plannen waren er om het huis uit te gaan.
Bij zijn ouders wonen was geen optie, ze hadden een klein huisje niet genoeg plek voor mijn dochter, mij en onze spullen. We hebben daar zeker over nagedacht.
Paar maandjes later. Was ik zwanger. Ik vond et beter om even niets te zeggen. Mijn partner vond het beter om het wel te zeggen. Sinds die dag werden de ruzies steeds erger. Elke keer wanneer mijn partner bij mij kwam waren er ruzies.
Op de dagen dat hij er niet was, vertelde ik hem over de ruzies
Het ging van kwaad tot erger!
Mijn moeder begon steeds meer mijn dochter al haar dochter te zien.
Vaak heeft ze zich versproken wanneer ze sprak over "haar kind" ipv haar kleinkind.
Toen we wisten dat het huisje eraan zat te komen heb ik ze bedankt voor de dagen dat onze dochter bij hun mochten inwonen.
Paar dagen voor de verhuizing heb ik ze verteld dat we het huis uit gingen omdat we bang waren dat mijn moeder moeilijk ging doen.
Mijn vader en broer waren al blij zat wanneer we het huis zouden uitgaan.
Mijn moeder wilt perse 1 x per maand hier komen alleen om onze dochter te zien.
Ze wilt haar het liefst iedere dag zien via (FaceTime) soort Skype voor apple producten
Poeh nu is het verhaal wat duidelijker en mijn god wat heb je een rugzakje vanuit je verleden meegekregen!
Als ik het zo lees vermoed ik dat er altijd al onderliggende problemen in je familie speelden. Dit is echter op een explosieve wijze duidelijk geworden door het misbruik en je eerste zwangerschap.
Je moet je realiseren dat het geen normale reactie van je ouders was toen zij hoorde over het misbruik. Je was nog een tiener toen je door je buurman misbruikt werd. Ik kan voor de rest niet opmaken hoe dat gegaan is maar ik weet wel dat het niet normaal is dat jij dan de schuld hiervan krijgt. Vervolgens wordt je broer geslagen en ook hiervan krijg jij de schuld? Dit zegt mij nogal veel over het walgelijke karakter van je buurman!
Vervolgens krijg je een vriend en een kind. Goed we kunnen nu met zijn alle met het vingertje naar TO wijzen en schreeuwen dat ze dom is geweest met voorbehoedsmiddelen maar dat lost niks op.
Wat mij ook opvalt is dat je moeder jou kind enorm claimt en zelfs zich 'verspreekt'.
Mijn advies is om professionele hulp te zoeken. Het komt namelijk op mij over alsof je graag nog een kind zou willen om een emotionele leegte op te vullen. Die leegte is begrijpelijk gezien je eigen familie. Maar een kindje erbij is echter geen oplossing! Je kan de leegte niet opvullen met meer kinderen, het zal enkel je hoofd even op andere gedachten brengen!
Ik denk ook dat je moeder een leegte probeert op te vullen door jouw kind zo te claimen. Je kan haar niet dwingen om in therapie te gaan dus ik zou eerst enkel aan jezelf denken. Ga in therapie, verwerk het misbruik en het verlies van je tweede kindje. Dan ziet de toekomst er meteen een stuk beter uit!
vrijdag 26 juli 2013 om 10:51
quote:flexiia schreef op 26 juli 2013 @ 10:47:
[...]
Poeh nu is het verhaal wat duidelijker en mijn god wat heb je een rugzakje vanuit je verleden meegekregen!
Als ik het zo lees vermoed ik dat er altijd al onderliggende problemen in je familie speelden. Dit is echter op een explosieve wijze duidelijk geworden door het misbruik en je eerste zwangerschap.
Je moet je realiseren dat het geen normale reactie van je ouders was toen zij hoorde over het misbruik. Je was nog een tiener toen je door je buurman misbruikt werd. Ik kan voor de rest niet opmaken hoe dat gegaan is maar ik weet wel dat het niet normaal is dat jij dan de schuld hiervan krijgt. Vervolgens wordt je broer geslagen en ook hiervan krijg jij de schuld? Dit zegt mij nogal veel over het walgelijke karakter van je buurman!
Vervolgens krijg je een vriend en een kind. Goed we kunnen nu met zijn alle met het vingertje naar TO wijzen en schreeuwen dat ze dom is geweest met voorbehoedsmiddelen maar dat lost niks op.
Wat mij ook opvalt is dat je moeder jou kind enorm claimt en zelfs zich 'verspreekt'.
Mijn advies is om professionele hulp te zoeken. Het komt namelijk op mij over alsof je graag nog een kind zou willen om een emotionele leegte op te vullen. Die leegte is begrijpelijk gezien je eigen familie. Maar een kindje erbij is echter geen oplossing! Je kan de leegte niet opvullen met meer kinderen, het zal enkel je hoofd even op andere gedachten brengen!
Ik denk ook dat je moeder een leegte probeert op te vullen door jouw kind zo te claimen. Je kan haar niet dwingen om in therapie te gaan dus ik zou eerst enkel aan jezelf denken. Ga in therapie, verwerk het misbruik en het verlies van je tweede kindje. Dan ziet de toekomst er meteen een stuk beter uit!
Wat een invulling weer. Dit is het verhaal van TO of het ook het verhaal is van de buurman/ ouders/ vriend/ baby is een ander verhaal. Het hoeft niet noodzakelijkerwijs de waarheid te zijn.
Dat moeder de baby van haar kind (17!!) als eigen kind ziet lijkt me logisch aangezien iedereen bij haar inwoont. Daarbij kan je je afvragen wie er dan voor die baby heeft gezorgd.
Die emotionele leegte en een baby willen omdat op te vullen is psychologie van de koude grond. Wat wel duidelijk is, los van de schuldvraag, dat dit geen omstandigheid is om weer een onschuldige baby in neer te zetten.
[...]
Poeh nu is het verhaal wat duidelijker en mijn god wat heb je een rugzakje vanuit je verleden meegekregen!
Als ik het zo lees vermoed ik dat er altijd al onderliggende problemen in je familie speelden. Dit is echter op een explosieve wijze duidelijk geworden door het misbruik en je eerste zwangerschap.
Je moet je realiseren dat het geen normale reactie van je ouders was toen zij hoorde over het misbruik. Je was nog een tiener toen je door je buurman misbruikt werd. Ik kan voor de rest niet opmaken hoe dat gegaan is maar ik weet wel dat het niet normaal is dat jij dan de schuld hiervan krijgt. Vervolgens wordt je broer geslagen en ook hiervan krijg jij de schuld? Dit zegt mij nogal veel over het walgelijke karakter van je buurman!
Vervolgens krijg je een vriend en een kind. Goed we kunnen nu met zijn alle met het vingertje naar TO wijzen en schreeuwen dat ze dom is geweest met voorbehoedsmiddelen maar dat lost niks op.
Wat mij ook opvalt is dat je moeder jou kind enorm claimt en zelfs zich 'verspreekt'.
Mijn advies is om professionele hulp te zoeken. Het komt namelijk op mij over alsof je graag nog een kind zou willen om een emotionele leegte op te vullen. Die leegte is begrijpelijk gezien je eigen familie. Maar een kindje erbij is echter geen oplossing! Je kan de leegte niet opvullen met meer kinderen, het zal enkel je hoofd even op andere gedachten brengen!
Ik denk ook dat je moeder een leegte probeert op te vullen door jouw kind zo te claimen. Je kan haar niet dwingen om in therapie te gaan dus ik zou eerst enkel aan jezelf denken. Ga in therapie, verwerk het misbruik en het verlies van je tweede kindje. Dan ziet de toekomst er meteen een stuk beter uit!
Wat een invulling weer. Dit is het verhaal van TO of het ook het verhaal is van de buurman/ ouders/ vriend/ baby is een ander verhaal. Het hoeft niet noodzakelijkerwijs de waarheid te zijn.
Dat moeder de baby van haar kind (17!!) als eigen kind ziet lijkt me logisch aangezien iedereen bij haar inwoont. Daarbij kan je je afvragen wie er dan voor die baby heeft gezorgd.
Die emotionele leegte en een baby willen omdat op te vullen is psychologie van de koude grond. Wat wel duidelijk is, los van de schuldvraag, dat dit geen omstandigheid is om weer een onschuldige baby in neer te zetten.
vrijdag 26 juli 2013 om 14:17
Je kunt (als je het durft het lef hebt) je eigen leven uitstippelen en alles wat er aan problemen naar je toe kom is niet voor niets! Alles wat je overkomt, mag en kan je iets van leren. Alles wat je overkomt is daarom ook op je pad gekomen (=karma). Die minder leuke dingen hebben dus wel degelijk een goede reden. Als je dus slim bent en er is weer iets op je pad gekomen dat minder leuk is, vraag je dan aller eerst af “Wat kan ik hiervan leren”. En geloof me, je probleem wordt daardoor al de helft lichter.dus ook op de positieve manier.
vrijdag 26 juli 2013 om 14:32
quote:ranny1989 schreef op 23 juli 2013 @ 11:08:
Ik vind het niet reëel om alle schuld bij dit meisje te leggen.
Als ik lees hoe ze wordt behandeld door haar ouders en broer vind ik dat enorm geschift. Hoe kan je dan in godsnaam van een meisje van amper 20 jaar oud verwachten dat zij wel stabiel is?
Precies daarom is een eerste kind voor datzelfde meisje maar dan slechts 17 jaar al een uiterst beroerd idee. En precies daarom is een tweede kind voor datzelfde meisje op haar 18e, zonder werk, zonder afgemaakte opleiding, zonder huis, het meest slechte idee dat je maar kan verzinnen.
En dat zouden de ouders met de mantel der liefde moeten bedekken? Gewoon maar een onvolwassene erop los laten baren in je eigen huis met haar vriend erbij??
Ik vind het niet reëel om alle schuld bij dit meisje te leggen.
Als ik lees hoe ze wordt behandeld door haar ouders en broer vind ik dat enorm geschift. Hoe kan je dan in godsnaam van een meisje van amper 20 jaar oud verwachten dat zij wel stabiel is?
Precies daarom is een eerste kind voor datzelfde meisje maar dan slechts 17 jaar al een uiterst beroerd idee. En precies daarom is een tweede kind voor datzelfde meisje op haar 18e, zonder werk, zonder afgemaakte opleiding, zonder huis, het meest slechte idee dat je maar kan verzinnen.
En dat zouden de ouders met de mantel der liefde moeten bedekken? Gewoon maar een onvolwassene erop los laten baren in je eigen huis met haar vriend erbij??
vrijdag 26 juli 2013 om 18:29
quote:sabbaticalmeds schreef op 26 juli 2013 @ 10:51:
[...]
Wat een invulling weer. Dit is het verhaal van TO of het ook het verhaal is van de buurman/ ouders/ vriend/ baby is een ander verhaal. Het hoeft niet noodzakelijkerwijs de waarheid te zijn.
Dat moeder de baby van haar kind (17!!) als eigen kind ziet lijkt me logisch aangezien iedereen bij haar inwoont. Daarbij kan je je afvragen wie er dan voor die baby heeft gezorgd.
Die emotionele leegte en een baby willen omdat op te vullen is psychologie van de koude grond. Wat wel duidelijk is, los van de schuldvraag, dat dit geen omstandigheid is om weer een onschuldige baby in neer te zetten.
Ja, dit is inderdaad alleen mijn verhaal.
Dat mijn moeder mijn kind als haar eigen kind begon te zien is niet te plaatsen. Ik zorgde bij mijn ouders altijd voor mijn eigen kind.
Ik ben niet het type tienermoeder die haar kind bij een ander dumpt. Over dat soort tienermoeders heb ik ook geen goed woord om over te praten.
Zij (tienermoeders) die liegen dat het condoom zogenaamd gescheurd is.
Tienermoeders die geen opleiding hebben, geen werk, geen relatie, geen huis.
Zo ben ik niet. Ook al probeer je mij zo wel te plaatsen.
Ik zeg eerlijk; Tijdens de eerste zwangerschap was er geen voorbehoedsmiddel ter sprake. Was onze eigen fout. Durf ik eerlijk toe te geven. Het was een fout waar we beide (mijn partner en ik) voor zijn gegaan.
Maar verder... Na de zwangerschap heb ik zsm mijn opleiding afgemaakt. Werk gezocht & gekregen. Het salaris is groterdeels gebruikt om de opvang voor mijn dochter van te betalen (zodat mijn moeder geen moment had om voor mijn dochter te zorgen)
Mijn relatie heeft die periode overleefd. Vele jongens gaan er al gauw vandoor in dit soort situaties.
En wat een huis betreft.. We wachtte toen al op een woning. Er is geen manier om het te versnellen. Urgentie krijg je tegenwoordig zelden. Helaas komen er geen huizen uit de lucht vallen.
De tweede zwangerschap is niet onze fout.
Een spiraal is betrouwbaar genoeg (zou je denken). Wij kunnen niet ruiken of het spiraal zijn werk goed doet of niet. Voor ons kwam het ook onverwachts.
[...]
Wat een invulling weer. Dit is het verhaal van TO of het ook het verhaal is van de buurman/ ouders/ vriend/ baby is een ander verhaal. Het hoeft niet noodzakelijkerwijs de waarheid te zijn.
Dat moeder de baby van haar kind (17!!) als eigen kind ziet lijkt me logisch aangezien iedereen bij haar inwoont. Daarbij kan je je afvragen wie er dan voor die baby heeft gezorgd.
Die emotionele leegte en een baby willen omdat op te vullen is psychologie van de koude grond. Wat wel duidelijk is, los van de schuldvraag, dat dit geen omstandigheid is om weer een onschuldige baby in neer te zetten.
Ja, dit is inderdaad alleen mijn verhaal.
Dat mijn moeder mijn kind als haar eigen kind begon te zien is niet te plaatsen. Ik zorgde bij mijn ouders altijd voor mijn eigen kind.
Ik ben niet het type tienermoeder die haar kind bij een ander dumpt. Over dat soort tienermoeders heb ik ook geen goed woord om over te praten.
Zij (tienermoeders) die liegen dat het condoom zogenaamd gescheurd is.
Tienermoeders die geen opleiding hebben, geen werk, geen relatie, geen huis.
Zo ben ik niet. Ook al probeer je mij zo wel te plaatsen.
Ik zeg eerlijk; Tijdens de eerste zwangerschap was er geen voorbehoedsmiddel ter sprake. Was onze eigen fout. Durf ik eerlijk toe te geven. Het was een fout waar we beide (mijn partner en ik) voor zijn gegaan.
Maar verder... Na de zwangerschap heb ik zsm mijn opleiding afgemaakt. Werk gezocht & gekregen. Het salaris is groterdeels gebruikt om de opvang voor mijn dochter van te betalen (zodat mijn moeder geen moment had om voor mijn dochter te zorgen)
Mijn relatie heeft die periode overleefd. Vele jongens gaan er al gauw vandoor in dit soort situaties.
En wat een huis betreft.. We wachtte toen al op een woning. Er is geen manier om het te versnellen. Urgentie krijg je tegenwoordig zelden. Helaas komen er geen huizen uit de lucht vallen.
De tweede zwangerschap is niet onze fout.
Een spiraal is betrouwbaar genoeg (zou je denken). Wij kunnen niet ruiken of het spiraal zijn werk goed doet of niet. Voor ons kwam het ook onverwachts.
vrijdag 26 juli 2013 om 18:36
quote:sabbaticalmeds schreef op 23 juli 2013 @ 14:37:
[...]
Meestal krijg je wat je verdient, hoe behandelt TO haar ouders en haar broer? ook met een dikke middelvinger, door gewoon weer een baby in het gezin te willen brengen.Getver Meds. Ben het vaak wel met je eens maar dit vind ik een misselijkmakende reactie op dit verhaal.
[...]
Meestal krijg je wat je verdient, hoe behandelt TO haar ouders en haar broer? ook met een dikke middelvinger, door gewoon weer een baby in het gezin te willen brengen.Getver Meds. Ben het vaak wel met je eens maar dit vind ik een misselijkmakende reactie op dit verhaal.