Psyche
alle pijlers
Omgan met verdriet man
woensdag 15 januari 2014 om 09:29
Ik zit met het volgende en ik hoop dat iemand mij advies kan geven.
Medio oktober is mijn man zwaar overspannen thuis komen te zitten. Hij is heel erg druk met zijn herstel bezig op allerlei manieren en dat gaat, met vallen en opstaan, elke dag een beetje beter.
Ik snap dat het een proces is dat hij door moet maar ik kan er heel slecht mee omgaan. En niet omdat ik het vervelend vind of te lang vind duren maar hij is heel vaak erg verdrietig. En dat is goed, hoe raar dat ook klinkt. Eindelijk komt al het verdriet er uit dat hij al zo’n 35/40 jaar heeft opgekropt.
Maar ik kan er zo slecht mee dealen, ik heb zo’n intens medelijden met hem, raak er zelf ook heel verdrietig van om hem zo verdrietig te zien. Hij heeft ook last van angstaanvallen. Hij en zijn therapeut hebben me al een paar keer gezegd dat ik me geen zorgen hoef te maken, dat het eigenlijk steeds beter met hem gaat. Dat zie ik ook, dat het de goede kant op gaat.
Maar als hij zo verdrietig is dan heb ik zo met hem te doen, dan gaat mijn hart zo naar hem uit. Hoe zorg ik er voor dat ik hier beter mee omga? Want manlief krijgt langzaam het gevoel dat hij mij te veel van slag maakt als hij verdrietig is waardoor hij daar voorzichtiger in wordt en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het laatste wat ik wil is zijn herstel in de weg staan.
Alle tips zijn welkom!!
Medio oktober is mijn man zwaar overspannen thuis komen te zitten. Hij is heel erg druk met zijn herstel bezig op allerlei manieren en dat gaat, met vallen en opstaan, elke dag een beetje beter.
Ik snap dat het een proces is dat hij door moet maar ik kan er heel slecht mee omgaan. En niet omdat ik het vervelend vind of te lang vind duren maar hij is heel vaak erg verdrietig. En dat is goed, hoe raar dat ook klinkt. Eindelijk komt al het verdriet er uit dat hij al zo’n 35/40 jaar heeft opgekropt.
Maar ik kan er zo slecht mee dealen, ik heb zo’n intens medelijden met hem, raak er zelf ook heel verdrietig van om hem zo verdrietig te zien. Hij heeft ook last van angstaanvallen. Hij en zijn therapeut hebben me al een paar keer gezegd dat ik me geen zorgen hoef te maken, dat het eigenlijk steeds beter met hem gaat. Dat zie ik ook, dat het de goede kant op gaat.
Maar als hij zo verdrietig is dan heb ik zo met hem te doen, dan gaat mijn hart zo naar hem uit. Hoe zorg ik er voor dat ik hier beter mee omga? Want manlief krijgt langzaam het gevoel dat hij mij te veel van slag maakt als hij verdrietig is waardoor hij daar voorzichtiger in wordt en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het laatste wat ik wil is zijn herstel in de weg staan.
Alle tips zijn welkom!!
woensdag 15 januari 2014 om 09:35
Mijn man is ook iemand die alles opkropt, maar eens in de zoveel tijd is hij heel erg verdrietig. Het is geen kwestie van overspannenheid, maar heeft te maken met een naaste die in een uitzichtloze situatie zit. Wat ik dan doe, ik hou hem vast en blijf zelf rustig. Ik zeg niet teveel en laat het komen.
Ik word er zelf ook erg overstuur van maar ik hou me in, want de situatie draait op zo'n moment niet op mij. Soms veeg ik gauw een traan weg, meestal hou ik me groot en als ik het echt te kwaad heb ga ik even douchen en pink ik daar een traantje weg.
Hou je sterk en realiseer je dat je de grootste troost bent als je je groot houd. Dat betekent niet dat je het hoeft op te kroppen zoals hij, maar ga met jouw verdriet naar een ander of hou het voor jezelf. Uiteraard kunnen wij normaliter ander verdriet prima delen en soms om deze situatie samen hard huilen, maar voor mij staat het belang van het welzijn van mijn man op zo'n moment voorop.
Sterkte met de situatie.
Ik word er zelf ook erg overstuur van maar ik hou me in, want de situatie draait op zo'n moment niet op mij. Soms veeg ik gauw een traan weg, meestal hou ik me groot en als ik het echt te kwaad heb ga ik even douchen en pink ik daar een traantje weg.
Hou je sterk en realiseer je dat je de grootste troost bent als je je groot houd. Dat betekent niet dat je het hoeft op te kroppen zoals hij, maar ga met jouw verdriet naar een ander of hou het voor jezelf. Uiteraard kunnen wij normaliter ander verdriet prima delen en soms om deze situatie samen hard huilen, maar voor mij staat het belang van het welzijn van mijn man op zo'n moment voorop.
Sterkte met de situatie.
woensdag 15 januari 2014 om 09:48
woensdag 15 januari 2014 om 09:52
Ik zorg dat ik kan ontspannen tussendoor, dat zit wel goed.
Het is ook niet dat ik zelf 'in een wak schiet' op het moment dat mijn man zo verdrietig is. Ik kan hem (denk ik) wel goed troosten en goed met hem praten. Het is meer dat ik me, op het moment dat hij zich zelf weer bij elkaar geraapt heeft, me heel erg zorgen maak. Op dat moment erg verdrietig raak en heel erg gefocust ben op zijn gemoedstoestand.
Dan bel ik een paar keer per dag naar huis (ik werk full time) om te horen hoe het met hem gaat. Als hij erg vlak klinkt of verdrietig dan zit ik me op te vreten op m'n werk en ga het liefst naar huis. Dat kan meestal niet. Bel dan niet zou je denken. Ja dat heb ik ook al bedacht maar dat voelt dan weer niet goed, dan ga ik me weer van alles in m'n hoofd halen. Ik wordt gek van mezelf!
Dus Suze02, ik 'flip' niet.
Het is ook niet dat ik zelf 'in een wak schiet' op het moment dat mijn man zo verdrietig is. Ik kan hem (denk ik) wel goed troosten en goed met hem praten. Het is meer dat ik me, op het moment dat hij zich zelf weer bij elkaar geraapt heeft, me heel erg zorgen maak. Op dat moment erg verdrietig raak en heel erg gefocust ben op zijn gemoedstoestand.
Dan bel ik een paar keer per dag naar huis (ik werk full time) om te horen hoe het met hem gaat. Als hij erg vlak klinkt of verdrietig dan zit ik me op te vreten op m'n werk en ga het liefst naar huis. Dat kan meestal niet. Bel dan niet zou je denken. Ja dat heb ik ook al bedacht maar dat voelt dan weer niet goed, dan ga ik me weer van alles in m'n hoofd halen. Ik wordt gek van mezelf!
Dus Suze02, ik 'flip' niet.
woensdag 15 januari 2014 om 09:56
Wat je beschrijft, klinkt behoorlijk als flippen.
Bedenk iets praktisch om dat bellen vanaf je werk op te vangen. Want dat kan natuurlijk niet.
Bel één keer en spreek af dat je vriend jou belt als hij je graag wil spreken of je gezelschap nodig heeft. Echt, als jij je hele werkdag je op zit te vreten of het wel goed gaat met hem, daar thuis, dan is dat heel lief enzo maar daar wordt echt niemand beter of gelukkiger van.
Bedenk iets praktisch om dat bellen vanaf je werk op te vangen. Want dat kan natuurlijk niet.
Bel één keer en spreek af dat je vriend jou belt als hij je graag wil spreken of je gezelschap nodig heeft. Echt, als jij je hele werkdag je op zit te vreten of het wel goed gaat met hem, daar thuis, dan is dat heel lief enzo maar daar wordt echt niemand beter of gelukkiger van.
Wat eten we vanavond?
woensdag 15 januari 2014 om 10:09
Dat klinkt idd best wel als "flippen"..
Verder eens met makreel, je zult een stukje harder moeten worden, want naast het steunen zul je hem ook af en toe bij de kraag moeten vatten, niemand heeft baat bij medelijden.. Althans niet in deze situatie. Er is een groot verschil tussen iemand steunen en medelijden..
Verder eens met makreel, je zult een stukje harder moeten worden, want naast het steunen zul je hem ook af en toe bij de kraag moeten vatten, niemand heeft baat bij medelijden.. Althans niet in deze situatie. Er is een groot verschil tussen iemand steunen en medelijden..
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
woensdag 15 januari 2014 om 10:17
Oké, ik flip dus wel
Bij mij is flippen meer hysterisch worden
Ik heb er gewoon wat moeite mee (zacht uitgedrukt) om het los te laten.
Maar ik moet harder worden, da's duidelijk. Niet meer bellen, ook duidelijk. Eigenlijk weet ik het diep in m'n hart ook allemaal wel maar om het in de praktijk toe te passen vind ik lastig. En tuurlijk, het is een volwassen vent van bijna 50 en geen klein kind. Hij kan heel goed op zich zelf passen. Ik weet het allemaal en ik vertel het mezelf ook regelmatig. Maar als ik dan zie hoe moeilijk hij het heeft dan huilt mijn hart voor hem.
Maar ik zal dus gewoon mezelf meer in de hand moeten houden.
Bij mij is flippen meer hysterisch worden
Ik heb er gewoon wat moeite mee (zacht uitgedrukt) om het los te laten.
Maar ik moet harder worden, da's duidelijk. Niet meer bellen, ook duidelijk. Eigenlijk weet ik het diep in m'n hart ook allemaal wel maar om het in de praktijk toe te passen vind ik lastig. En tuurlijk, het is een volwassen vent van bijna 50 en geen klein kind. Hij kan heel goed op zich zelf passen. Ik weet het allemaal en ik vertel het mezelf ook regelmatig. Maar als ik dan zie hoe moeilijk hij het heeft dan huilt mijn hart voor hem.
Maar ik zal dus gewoon mezelf meer in de hand moeten houden.
woensdag 15 januari 2014 om 10:18
Mss heb je iets aan deze site TO: http://www.burnin.nl/?id=ken_bur_prn
woensdag 15 januari 2014 om 10:23
Het is heel logisch dat het je zoveel doet. Maar het is inderdaad nu niet handig. Ik denk dat het goed is als je meer afstand neemt. Praat minder met je man over zijn verdriet. Vraag of hij het tijdelijk minder met jou wil delen. Richt je op je werk en je sociale leven.
Een tip die ik eens kreeg en boven verwachting werkte: maak je 10 minuten per dan heel erg zorgen. De rest van de dag denk je elke keer als je het voelt opkomen: ik heb me vandaag al zorgen gemaakt. Je weet tenslotte eigenlijk wel dat zorgen maken geen zin heeft. Hij moet het zelf doen en dat kan hij ook. Het duurt even, maar het gaat hem lukken en hij vindt jouw vertrouwen daarin vast heel fijn.
Een tip die ik eens kreeg en boven verwachting werkte: maak je 10 minuten per dan heel erg zorgen. De rest van de dag denk je elke keer als je het voelt opkomen: ik heb me vandaag al zorgen gemaakt. Je weet tenslotte eigenlijk wel dat zorgen maken geen zin heeft. Hij moet het zelf doen en dat kan hij ook. Het duurt even, maar het gaat hem lukken en hij vindt jouw vertrouwen daarin vast heel fijn.
Het is zoals het is
woensdag 15 januari 2014 om 10:30
Techniek, je opening is een en al herkenning voor mij. Zijn gemoedstoestand heeft een enorm grote invloed op de mijne. Ook was ik constant bezig hem te 'ontlasten', oplossingen voor al z'n 'problemen' aan te dragen en heel erg krampachtig bezig om het thuis maar zo gezellig mogelijk te maken.
Wat hier heel goed heeft geholpen is een afspraak mee gaan naar zijn therapeut. We hebben daar een heel goed open gesprek gehad en zij heeft mee kunnen denken over manieren waarop ik hem wel hielp, want al het bovenstaande werkte duidelijk niet.
Wat voor mij ook goed was, ook eens eerlijk aan te geven dat ik er van baalde. Niet altijd maar begripvol en lief, maar ook eens eerlijk melden dat het voor jou ook zwaar is. Niet zijn schuld, maar wel de realiteit.
Toen ik meer ging loslaten, ging zijn herstel sneller.
Maar ik weet echt heel goed dat dit heel lastig is.
Veel succes!
Wat hier heel goed heeft geholpen is een afspraak mee gaan naar zijn therapeut. We hebben daar een heel goed open gesprek gehad en zij heeft mee kunnen denken over manieren waarop ik hem wel hielp, want al het bovenstaande werkte duidelijk niet.
Wat voor mij ook goed was, ook eens eerlijk aan te geven dat ik er van baalde. Niet altijd maar begripvol en lief, maar ook eens eerlijk melden dat het voor jou ook zwaar is. Niet zijn schuld, maar wel de realiteit.
Toen ik meer ging loslaten, ging zijn herstel sneller.
Maar ik weet echt heel goed dat dit heel lastig is.
Veel succes!
woensdag 15 januari 2014 om 12:08
woensdag 15 januari 2014 om 12:14
Hoi Techniek,
Het klinkt alsof je eigenlijk al doet zoals het het beste is... Er heel erg voor hem zijn, accepteren, weten dat het een proces is & voor jezelf afleiding zoeken...
Wat ik me afvraag, waarover maak je je specifiek zo'n zorgen als jij op je werk bent en hij thuis verdrietig? Ben je bang dat hij op zo'n moment drastische beslissingen gaat maken die niet goed zijn? Of zelfs een einde aan zijn leven wil maken bijvoorbeeld?
Misschien staat het er een beetje cru, maar ik kan me goed voorstellen dat als zoiets door je hoofd speelt, je daar een hysterisch gevoel van krijgt... In dat geval: hebben jullie dat wel eens openlijk besproken?
Het klinkt alsof je eigenlijk al doet zoals het het beste is... Er heel erg voor hem zijn, accepteren, weten dat het een proces is & voor jezelf afleiding zoeken...
Wat ik me afvraag, waarover maak je je specifiek zo'n zorgen als jij op je werk bent en hij thuis verdrietig? Ben je bang dat hij op zo'n moment drastische beslissingen gaat maken die niet goed zijn? Of zelfs een einde aan zijn leven wil maken bijvoorbeeld?
Misschien staat het er een beetje cru, maar ik kan me goed voorstellen dat als zoiets door je hoofd speelt, je daar een hysterisch gevoel van krijgt... In dat geval: hebben jullie dat wel eens openlijk besproken?
woensdag 15 januari 2014 om 14:24
Ik heb zelf een burnout gehad (ook met veel angstaanvallen) en was toen ook heel, heel erg verdrietig.
De mensen die me toen het meest steunden waren degene die rustig bleven en me vertrouwen gaven. Ik zag de situatie als uitzichtloos en voelde me prettig als ik merkte dat iemand oprécht in mijn herstel geloofde, niet bang was voor mijn verdriet. Als mensen om me heen overmatig bezorgd waren werd ik daar juist angstig van...
Ook had ik veel behoefte aan wandelen, buiten zijn. Soms in combinatie met praten.
Misschien heb je er iets aan!
De mensen die me toen het meest steunden waren degene die rustig bleven en me vertrouwen gaven. Ik zag de situatie als uitzichtloos en voelde me prettig als ik merkte dat iemand oprécht in mijn herstel geloofde, niet bang was voor mijn verdriet. Als mensen om me heen overmatig bezorgd waren werd ik daar juist angstig van...
Ook had ik veel behoefte aan wandelen, buiten zijn. Soms in combinatie met praten.
Misschien heb je er iets aan!
woensdag 15 januari 2014 om 14:30
Oppassen dat jezelf niet te veel zorgverslaafd wordt. Of te wel, maar willen zorgen of dat dit nu wel of niet gewenst is.
Natuurlijk moet jij je man steunen. Thuis dingen regelen en voor de basis behoeftes zorgen. Maar het is toch primair zijn burn-out/depressie/overspannen.
Zorg dat je hem niet te veel bemoederd en doodknuffelt. Geef hem de ruimte en vrijheid om zelf eruit te komen en om zelf aan te geven waar hij hulp bij kan gebruiken.
het kan heel benauwend werken wanneer de partner bij elke zeug en scheef klaar staat. Kan ook een onmachtig gevoel geven.
Praat ook over luchtige dingen, ga er zelf wel op uit. Lekker wandelen, sporten, naar vriendinnen toe.
Face-to-face praten kan heel confronterend zijn. Maar naast elkaar wandelen of fietsen praat het een stuk makkelijker. Zeker voor mannen. Geef hem de ruimte om over zijn problemen te praten, maar dwing hem niet. Daarvoor heeft hij een therapeut.
Natuurlijk moet jij je man steunen. Thuis dingen regelen en voor de basis behoeftes zorgen. Maar het is toch primair zijn burn-out/depressie/overspannen.
Zorg dat je hem niet te veel bemoederd en doodknuffelt. Geef hem de ruimte en vrijheid om zelf eruit te komen en om zelf aan te geven waar hij hulp bij kan gebruiken.
het kan heel benauwend werken wanneer de partner bij elke zeug en scheef klaar staat. Kan ook een onmachtig gevoel geven.
Praat ook over luchtige dingen, ga er zelf wel op uit. Lekker wandelen, sporten, naar vriendinnen toe.
Face-to-face praten kan heel confronterend zijn. Maar naast elkaar wandelen of fietsen praat het een stuk makkelijker. Zeker voor mannen. Geef hem de ruimte om over zijn problemen te praten, maar dwing hem niet. Daarvoor heeft hij een therapeut.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover