Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 19 juni 2008 om 10:10
Een tijd hier niet geschreven, een hele tijd.
Hier schrijven confronteert me met datgene wat nogsteeds zo'n pijn doet; dat Hero er niet meer is en dat ik het zonder hem moet doen. Dat het waar is. Natuurlijk loop ik daar in het dagelijks leven ook regelmatig keihard tegen aan, maar net zo regelmatig doe ik alsof er niets aan de hand is.. Omdat ik wil dat er niets aan de hand is. Praat en lach ik met vriendinnen, maak ik grapjes, en geniet zelfs zo nu en dan flink van het leven. Dan ben ik niet Mimsey-met-het-grote-verdriet, maar gewoon Mims. Soms zet ik dat grote verdriet gewoon uit, kies ik ervoor om het niet te voelen en dan mondjesmaat toe te laten. Het niet ontkennen, want ik weet dat het er is, maar het gewoon even niet voelen.
En als ik hier schrijf moet ik voelen. Ik kan hier niet schrijven zonder te voelen, dat gaat gewoon niet. En dus ontwijk ik dit topic bij periodes.
Maar nu kan ik het niet ontwijken. De gebeurtenissen hier op het forum zijn daarvoor té heftig. Komen te dichtbij. Zulke mooie mensen die ziek zijn, zulke mooie mensen die nog volop aan het vechten zijn, en zulke mooie mensen die niet meer hoeven te vechten.
Hero zei altijd dat kanker niet oneerlijk was, dat niemand koos wie er kanker kreeg of wie niet. Dat kanker niet op leeftijd, afkomst, huidskleur, achtergrond, of karakter let, en dus juist tandenknarsend eerlijk is in wie het krijgt en wie niet. Dat ben ik nu even niet met hem eens, het lijkt wel of er toch een selectie wordt gemaakt; dat het vaker de goede, lieve, warme mensen zijn die het treft. En ach, eerlijk of oneerlijk...het blijft een K*tziekte.
Ik kan nu niet anders dan terugdenken aan toen. Aan Hero, die het zo moeilijk vond om te sterven en dan Mopsey niet naar de basisschool te zien gaan. Haar niet weg te zien huppelen met een rugtasje op haar rug, haar twee staartjes dansend op het ritme van haar beentjes. Gisteren is ze voor het eerst gegaan, en ze danste voor me uit de school in. En in mijn eentje liep ik achter haar aan, en besloot voor twee te genieten van dit beeld. Een rugzakje heb ik haar echter niet omgedaan, je kunt je eigen emoties ook teveel tarten. Hij had hier zo graag bijgeweest.
Ik kan ook niet anders dan terugdenken aan anderhalve maand voor Hero stierf. Toen kreeg hij, net als Patrick, zijn sta-op-stoel. Ik hoopte zo dat dit hem wat verlichting en ontspanning zou brengen, maar net als Patrick heeft hij daar veel te kort gebruik van mogen maken. Een maand na zijn overlijden kwamen ze de stoel al weer ophalen. We hadden hem natuurlijk in bruikleen, en de stoel zou nu naar mensen gaan die ook zo'n stoel nodig hadden maar waarvan de verzekering geen volledige stoel vergoedde. Ik hoop zo dat de stoel op een goede plek terecht is gekomen, bij iemand die er heel veel en heel lang van geniet.
En ik kan niet anders dan terugdenken aan al die uren in het ziekenhuis, hand in hand tot onze handpalmen glibberig werden, in spanning afwachtend op de volgende uitslag. De gang in turend of de oncoloog er al aankwam, en als hij eraan kwam zo krampachtig proberen de lijnen op zijn gezicht te lezen zodat je je in kon stellen op goed of slecht nieuws. Het luisteren en staren naar ene computerscherm, en proberen met al je mentale kracht de cijfertjes en getalletjes naar iets goeds om te buigen. De uitslagen te beïnvloeden, puur omdat je het zo graag wil. De angst, de woede, de opluchting, en bovenal... het samen zijn.
Nu zijn we niet meer samen, en vraag ik Hero om als hij niet meer bij mij kan zijn, dan toch goed te zorgen voor die mensen die het nu zo nodig hebben. Te helpen door te gaan, beter te worden, of juist te helpen met loslaten. Misschien hoort hij me, misschien niet.
Misschien heeft hij Mops ook daar in het kringetje van kleuters zien zitten, haar voetjes wiebelend onder haar stoel, misschien ook niet.
Misschien helpt hij allang, misschien ook niet.
Misschien weet hij dat hij precies over een week jarig is, misschien ook niet.
Ik weet het echter wel, en probeer voor twee te leven en te genieten. Maar soms ben ik ook voor twee verdrietig; voor hem en voor mij...
Hier schrijven confronteert me met datgene wat nogsteeds zo'n pijn doet; dat Hero er niet meer is en dat ik het zonder hem moet doen. Dat het waar is. Natuurlijk loop ik daar in het dagelijks leven ook regelmatig keihard tegen aan, maar net zo regelmatig doe ik alsof er niets aan de hand is.. Omdat ik wil dat er niets aan de hand is. Praat en lach ik met vriendinnen, maak ik grapjes, en geniet zelfs zo nu en dan flink van het leven. Dan ben ik niet Mimsey-met-het-grote-verdriet, maar gewoon Mims. Soms zet ik dat grote verdriet gewoon uit, kies ik ervoor om het niet te voelen en dan mondjesmaat toe te laten. Het niet ontkennen, want ik weet dat het er is, maar het gewoon even niet voelen.
En als ik hier schrijf moet ik voelen. Ik kan hier niet schrijven zonder te voelen, dat gaat gewoon niet. En dus ontwijk ik dit topic bij periodes.
Maar nu kan ik het niet ontwijken. De gebeurtenissen hier op het forum zijn daarvoor té heftig. Komen te dichtbij. Zulke mooie mensen die ziek zijn, zulke mooie mensen die nog volop aan het vechten zijn, en zulke mooie mensen die niet meer hoeven te vechten.
Hero zei altijd dat kanker niet oneerlijk was, dat niemand koos wie er kanker kreeg of wie niet. Dat kanker niet op leeftijd, afkomst, huidskleur, achtergrond, of karakter let, en dus juist tandenknarsend eerlijk is in wie het krijgt en wie niet. Dat ben ik nu even niet met hem eens, het lijkt wel of er toch een selectie wordt gemaakt; dat het vaker de goede, lieve, warme mensen zijn die het treft. En ach, eerlijk of oneerlijk...het blijft een K*tziekte.
Ik kan nu niet anders dan terugdenken aan toen. Aan Hero, die het zo moeilijk vond om te sterven en dan Mopsey niet naar de basisschool te zien gaan. Haar niet weg te zien huppelen met een rugtasje op haar rug, haar twee staartjes dansend op het ritme van haar beentjes. Gisteren is ze voor het eerst gegaan, en ze danste voor me uit de school in. En in mijn eentje liep ik achter haar aan, en besloot voor twee te genieten van dit beeld. Een rugzakje heb ik haar echter niet omgedaan, je kunt je eigen emoties ook teveel tarten. Hij had hier zo graag bijgeweest.
Ik kan ook niet anders dan terugdenken aan anderhalve maand voor Hero stierf. Toen kreeg hij, net als Patrick, zijn sta-op-stoel. Ik hoopte zo dat dit hem wat verlichting en ontspanning zou brengen, maar net als Patrick heeft hij daar veel te kort gebruik van mogen maken. Een maand na zijn overlijden kwamen ze de stoel al weer ophalen. We hadden hem natuurlijk in bruikleen, en de stoel zou nu naar mensen gaan die ook zo'n stoel nodig hadden maar waarvan de verzekering geen volledige stoel vergoedde. Ik hoop zo dat de stoel op een goede plek terecht is gekomen, bij iemand die er heel veel en heel lang van geniet.
En ik kan niet anders dan terugdenken aan al die uren in het ziekenhuis, hand in hand tot onze handpalmen glibberig werden, in spanning afwachtend op de volgende uitslag. De gang in turend of de oncoloog er al aankwam, en als hij eraan kwam zo krampachtig proberen de lijnen op zijn gezicht te lezen zodat je je in kon stellen op goed of slecht nieuws. Het luisteren en staren naar ene computerscherm, en proberen met al je mentale kracht de cijfertjes en getalletjes naar iets goeds om te buigen. De uitslagen te beïnvloeden, puur omdat je het zo graag wil. De angst, de woede, de opluchting, en bovenal... het samen zijn.
Nu zijn we niet meer samen, en vraag ik Hero om als hij niet meer bij mij kan zijn, dan toch goed te zorgen voor die mensen die het nu zo nodig hebben. Te helpen door te gaan, beter te worden, of juist te helpen met loslaten. Misschien hoort hij me, misschien niet.
Misschien heeft hij Mops ook daar in het kringetje van kleuters zien zitten, haar voetjes wiebelend onder haar stoel, misschien ook niet.
Misschien helpt hij allang, misschien ook niet.
Misschien weet hij dat hij precies over een week jarig is, misschien ook niet.
Ik weet het echter wel, en probeer voor twee te leven en te genieten. Maar soms ben ik ook voor twee verdrietig; voor hem en voor mij...
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 19 juni 2008 om 10:18
Mimsey, jij bent een mooi mens, die het samen met jouw Mopsey gaat redden. Zoveel aandacht als jij hebt van anderen hier op het forum die ook die zware weg moeten gaan, daar heb ik bewondering voor.
Je hebt wel eens gezegd dat alleen jouw Hero de echte Mims zag, maar ik denk dat je die echte Mims ook hier op het forum hebt laten zien. En ik denk dat een heleboel mensen het met me eens zijn dat die Mims iemand is die heel kostbaar en waardevol is, een gul en meevoelend mens.
Ik wens jou heel veel sterkte. Leef je leven voor twee. Heb verdriet voor twee. En misschien ook wel voor drie, als je Mops meerekent. Ga je eigen weg en doe wat goed is en voelt voor jou.
Mims, jij komt er wel!
Je hebt wel eens gezegd dat alleen jouw Hero de echte Mims zag, maar ik denk dat je die echte Mims ook hier op het forum hebt laten zien. En ik denk dat een heleboel mensen het met me eens zijn dat die Mims iemand is die heel kostbaar en waardevol is, een gul en meevoelend mens.
Ik wens jou heel veel sterkte. Leef je leven voor twee. Heb verdriet voor twee. En misschien ook wel voor drie, als je Mops meerekent. Ga je eigen weg en doe wat goed is en voelt voor jou.
Mims, jij komt er wel!
donderdag 19 juni 2008 om 10:18
Jee Mims, je krijgt het nog steeds voor elkaar, dat ik moet huilen. Het helpt natuurlijk ook niet erg dat ik net weer een berichtje bij Kris heb achtergelaten. De dag begint weer triest bij mij, terwijl de zon eindelijk volop schijnt hier. Maar mijn verdriet om jullie valt natuurlijk helemaal in het niet bij het verdriet wat jij en Kris voelen. Het zou mooi zijn als het gedeelte wat ik voel (en een heleboel anderen hier met mij) bij jullie weggehaald zou kunnen worden. Maar zo werkt het helaas niet.
Dikke knuffel
Dikke knuffel
donderdag 19 juni 2008 om 11:13
ach lieve mims, ik weet hoe je op zag tegen het moment dat mops naar de basisschool zou gaan en nu is het al zover. Wat ontzettend verdrietig dat dit weer een moment was wat je alleen moets doormaken. Waarbij je niet samen met Hero kon genieten van dat huppelende meisje met die staartjes op haar rug......Ik kan niet anders zeggen dat ik zo blij ben dat ik je ken, dat ik zoveel respect heb voor hoe je het doet en dat ik het zo graag makkelijker voor je wil maken. Helaas kan ik dat niet. Kus.
donderdag 19 juni 2008 om 13:41
quote:mimsey schreef op 19 juni 2008 @ 10:10:
Een tijd hier niet geschreven, een hele tijd.
.
.
.
.
Ik kan nu niet anders dan terugdenken aan toen. Aan Hero, die het zo moeilijk vond om te sterven en dan Mopsey niet naar de basisschool te zien gaan. Haar niet weg te zien huppelen met een rugtasje op haar rug, haar twee staartjes dansend op het ritme van haar beentjes. ....
Tot hier hield ik het droog
Kutzooi is het soms toch, de wereld, het leven, alles.
De wereld die zo mooi kan zijn, die zich opmaakt voor de zomer, oranje kleurt onder het voetbalenthousiasme en steeds weer nieuw leven brengt. Die wereld die zo licht kan zijn, vol vreugde en geluk kent zoveel donkere en moeilijke kanten. Zoveel verdriet, soms op precies dezelfde plek als vrolijkheid.
Mims, wat houd je goed stand, wat ben je toch een kanjer van een mens. Wat doen jouw verhalen ons beseffen hoe dun de lijn tussen geluk en verdriet kan zijn. En wat is het godverdomme oneerlijk dat jij zoveel groot verdriet te verwerken krijgt.
Een tijd hier niet geschreven, een hele tijd.
.
.
.
.
Ik kan nu niet anders dan terugdenken aan toen. Aan Hero, die het zo moeilijk vond om te sterven en dan Mopsey niet naar de basisschool te zien gaan. Haar niet weg te zien huppelen met een rugtasje op haar rug, haar twee staartjes dansend op het ritme van haar beentjes. ....
Tot hier hield ik het droog
Kutzooi is het soms toch, de wereld, het leven, alles.
De wereld die zo mooi kan zijn, die zich opmaakt voor de zomer, oranje kleurt onder het voetbalenthousiasme en steeds weer nieuw leven brengt. Die wereld die zo licht kan zijn, vol vreugde en geluk kent zoveel donkere en moeilijke kanten. Zoveel verdriet, soms op precies dezelfde plek als vrolijkheid.
Mims, wat houd je goed stand, wat ben je toch een kanjer van een mens. Wat doen jouw verhalen ons beseffen hoe dun de lijn tussen geluk en verdriet kan zijn. En wat is het godverdomme oneerlijk dat jij zoveel groot verdriet te verwerken krijgt.
donderdag 19 juni 2008 om 15:09
Lieve lieve Mims........ ik laat hier niet vaak een bericht achter. Laat dus niet vaak weten dat ik eigenlijk iedere dag aan je denk en je zo vaak in gedachten zoveel goeds toewens.
Je hebt het prachtig beschreven, hoe je de eerste schooldag van Mopsey hebt beleefd.... Zo prachtig, en toch ook zo verdrietig........ Meis; HUGS!
Je hebt het prachtig beschreven, hoe je de eerste schooldag van Mopsey hebt beleefd.... Zo prachtig, en toch ook zo verdrietig........ Meis; HUGS!
donderdag 19 juni 2008 om 16:28
donderdag 19 juni 2008 om 21:16
Ik dacht al na je post van vannacht dat je wel ergens tussen vannacht en vandaag ook hier zou posten. Het maakt veel los hè? En dan ook nog op zo'n belangrijke dag als de eerste schooldag van je mooie grote dochter.
Ben blij dat ik je even gesproken heb gisteravond, ook om de dingen die je mij te zeggen had. Hier is weer vanalles aan het malen geslagen, ook door de dingen die jij gezegd hebt. Je weet altijd zo goed de kern te raken, lieve Mims.
Vandaag heb je me tot tranen geroerd met jouw bericht. Meisje, meisje toch, wat weet jij zo veel ondragelijks met zo veel kracht te dragen. Een diepe buiging voor jou.
Ben blij dat ik je even gesproken heb gisteravond, ook om de dingen die je mij te zeggen had. Hier is weer vanalles aan het malen geslagen, ook door de dingen die jij gezegd hebt. Je weet altijd zo goed de kern te raken, lieve Mims.
Vandaag heb je me tot tranen geroerd met jouw bericht. Meisje, meisje toch, wat weet jij zo veel ondragelijks met zo veel kracht te dragen. Een diepe buiging voor jou.
vrijdag 20 juni 2008 om 00:02
vrijdag 20 juni 2008 om 12:49
kan me goed voorstellen dat het moeilijk is om hier op het forum te zitten. en vooral op bepaalde gebeurtenissen komt het verdriet dubbel zo hard om het hevige gemis. en de eerste schooldag van je kleine meid. ik weet wel zeker dan hero van boven meekijkt. kanker is gewoon een oneerlijke rotziekte ik heb ook vaak het gevoel dat de liefste mensen het overkomen. djinnie
zaterdag 21 juni 2008 om 01:22
Lieve Mimsey,
ik wil je bedanken voor je lieve en vooral waardevolle berichtjes. Ik realiseer me goed dat het voor jou niet makkelijk is. Zeker toen ik las over de sta-op stoel voor Hero kreeg ik even geen adem meer. En de eerste schooldag van Mopsey. Mims, ik weet niet hoe je het doet. Je bent voor mij het bewijs dat doorgaan mogelijk is, ondanks alle pijn en verdriet die we eeuwig met ons mee zullen dragen.
Ik hoop eerlijk dat Patrick Hero ontmoet en dat Hero hem wegwijs kan maken. Het is voor mij een troostende gedachte!
Dikke knuffel, Kris
ik wil je bedanken voor je lieve en vooral waardevolle berichtjes. Ik realiseer me goed dat het voor jou niet makkelijk is. Zeker toen ik las over de sta-op stoel voor Hero kreeg ik even geen adem meer. En de eerste schooldag van Mopsey. Mims, ik weet niet hoe je het doet. Je bent voor mij het bewijs dat doorgaan mogelijk is, ondanks alle pijn en verdriet die we eeuwig met ons mee zullen dragen.
Ik hoop eerlijk dat Patrick Hero ontmoet en dat Hero hem wegwijs kan maken. Het is voor mij een troostende gedachte!
Dikke knuffel, Kris
