ADHD bij volwassenen

Dank je wel madelief_81. Ik ga de website bekijken. Ik volg wat jullie hier schrijven en ik wil tomaatje ook een mailtje sturen voor de link van de facebookgroep. Ik heb er misschien overheen gelezen, maar wat is er met de tepel?

Hehe, heb even bijgelezen, weer veel herkenning hier!

Ik las iets, volgens mij van Madelief of Carmen, over steeds weer iets nieuws willen, en als het nieuwe/leuke eraf is, dan is het op.

Dat vind ik namelijk zelf ook heel moeilijk. Ik maak nooit iets af en heb nog nooit ergens langer dan 1 jaar gewerkt, Nu begin ik in september met een hbo opleiding en ben als de dood dat het nu ook gaat gebeuren.

Zo irritant!

Ik wil me trouwens ook graag aanmelden voor de fbgroep:)

Fijn weekend allemaal!

Hallo allemaal, ik heb tot nu toe alleen meegelezen. Mijn vriend heeft recent de diagnose add gekregen waardoor veel puzzelstukjes op zijn plaats beginnen te vallen. Verdriet ook wel omdat hij al 40 is, en nu pas begrijpt wat er aan de hand was en waarom veel dingen voor hem zo'n strijd zijn geweest. Hij heeft altijd hard over zichzelf geoordeeld (lui, laks, niks afmaken enz).



Ik heb veel aan jullie verhalen omdat sommige dingen herkenbaar zijn en ik bij sommige dingen ook denk van hé dat heeft hij ook, ligt dat ook al aan de add!



In ieder geval, ik snap het heel goed, maar ik vind het erg jammer om jullie niet meer te kunnen lezen als jullie naar Facebook verhuizen!

Hallo allemaal. Daar ben ik ook weer even. Wel op de mobiel, dus even een korte reactie



@Jesa. Begrijp ik het nou goed dat je en zwanger bent en tegelijkertijd vastloopt met je scriptie? Wat studeer je? Misschien kan ik je wel helpen. Ik werk namelijk (deels) als afstudeerbegeleider.



Later even meer. Het is bedtijd voor dochter.

bij mijn werd het vastgesteld toen ik37 was, ben nu 41. 100% afgekeurd relatie over. en ien persoon lijkstoornis nao. jme leven op zijn kop.

Wat een herkenning. Ik heb zelf ADD. Alleen mijn man weet het. Ik ben zijn verjaardag nu drie keer op een jaar vergeten. Terwijl ik het mij iedere keer paar weken van tevoren voorneem om het niet te vergeten. Wat verjaardag vergeten betreft is het erger geworden sinds we samenwonen. Zijn enige reactie was dit keer....ja ik ben het nu gewend. Zo sneu. Maar tegelijkertijd is hij ook mijn stabiele factor. En grote steun. De schat heeft laatst mijn hele kledingkast uitgestald en opgeruimd. Het was echt erg. Ik bleef me er reuze aan irriteren maar ik kon me op een of ander manier er niet toe zetten. En natuurlijk heb ik wel heel veel aan te merken aan hoe hij alles heeft geordend, maar ik ben al blij dat hij dit deed. Verder de k ik dat ik mij enigzins wel goed heb aangepast. Sommige dingen zullen denk ik nooit helemaal veranderen. De inhoud van mijn tas zal nooit op orde zijn, echt een samenraapsel van veel troep. Ik zal waarschijnlijk nooit een portemonnee dragen. Dingen waar hij zich al 10 jaar aan irriteert maar ook zich bij heeft neergelegd. Vandaag op mijn werk moest ik iemand inwerken. Daar heb ik dus best een hekel aan. Ik heb niet het geduld om iemand iets goed uit te leggen en geduldig te blijven. En dat diegene het niet zo snel snapt of op simpele dingen blijft doorvragen. Als ik zelf werk heb laten liggen, dan blijft dat door mijn achterhoofd spoken. En ik vind het ook sneu voor diegene die ingewerkt moet worden. Maar helaas was ik degene die het moest doen. Ik heb zelf ook een hekel om ingewerkt te worden. De helft van iemands tekst gaat langs mij heen. Veel liever ga ik zelf op onderzoek uit en vind ik alles uit. En mocht ik ergens niet uitkomen dan laat ik het wel weten.

Hoi allemaal, goed idee, zo'n faceboekgroep! Ik zal ook even een e-mail sturen. Als we daar een tijdje schrijven en het is leuk, kunnen we wmb ook wel een keer een meet doen.



Later uitgebreider.

Ik voel me geloof ik wel prettiger bij een geheime groep. Je kunt toch ook, nadat iedereen lid is geworden, de groep veranderen van besloten naar geheim? Als zich er hier dan later nog iemand aandient, dan kan de groep even op besloten en weer terug naar geheim, toch? Gaan jullie trouwens met je echte naam op de faceboekgroep?

Bij mijn partner 50 jaar onlangs adhd geconstateerd (na diagnose zoon) mijn partner is ook zwaar depressief en door zijn adhd zijn baan kwijt geraakt. Lees hier herkenbare situaties. Dit hele gebeuren leunt zwaar op ons gezin, en onbegrip bij de buitenwereld, vooral bij mijn schoonfamilie (daar zitten er nog een paar weet ik nu ). Onze situatie zwaar en lastig, en ben soms die adhd buien helemaal zat..

Ik wel carmhen, mij maakt dat niet uit. De groep heet ook niet adhdvrouwen dus voor buitenstaanders helemaal niet zichtbaar wat het echt is

Wow, wat een reacties! Ik was allang weer vergeten dat ik had gepost



Ik wilde op heel veel dingen reageren die ik had gelezen hier, maar ik weet de helft al niet meer. Paar dingen:

- Ik las iets over dieten. Ik ben direct gestopt met cafeïne in al haar vormen (koffie, thee, cola, etc) en dat scheelde enorm! Ook merk ik nu minder onrust sinds ik geen pasta meer eet, maar dat kan toeval zijn. Ik ben nu gestopt met zuivel en overgegaan op sojameuk om te kijken of dat iets uitmaakt, maar tot nu toe niet.

- Wie gebruikt er Dex? Ik zat er laatst ook naar te kijken, misschien is het een optie nu ik gestopt ben met Ritalin (wat overigens echt troep is, ook al werkte het wel. Ik heb een haat-liefdeverhouding met Ritalin).

- Als laatste wilde ik melden dat adhd'ers gewoon kunnen functioneren in de maatschappij, ondanks dat mijn vele therapeuten zeiden van niet. Ik heb gestudeerd (vraag niet hoe, maar het is gelukt), en een fulltime baan in het onderwijs. Laat je niet gek maken door mensen die zeggen dat je een stapje terug moet doen, met dingen moet leren leven of iets langzaam opbouwen. Onderschat nooit de voordelen die ook bij adhd horen.



- Oh ja, laatste: ik zag iemand het over additudemag hebben. Zo'n leuke en fijne site! Vrijwel alles is positief en simpel en joehoe enzo. Als er een tvshow van gemaakt zou worden zou dat op z'n Amerikaans a la Oprah zijn. Zoiets.



Ik ga weer verder lezen tussen de reacties. Aju

Heerlijk een en al herkenning hier.

Ik word ook graag lid van de fb groep

ik heb tomaatje een email gestuurd!

-

quote:jannaj123 schreef op 23 mei 2014 @ 17:57:

Hehe, heb even bijgelezen, weer veel herkenning hier!

Ik las iets, volgens mij van Madelief of Carmen, over steeds weer iets nieuws willen, en als het nieuwe/leuke eraf is, dan is het op.

Dat vind ik namelijk zelf ook heel moeilijk. Ik maak nooit iets af en heb nog nooit ergens langer dan 1 jaar gewerkt, Nu begin ik in september met een hbo opleiding en ben als de dood dat het nu ook gaat gebeuren.



Dit herken ik ook! Heb hierdoor ook een hele hoop vertraagde/onafgemaakte studies achter de rug.



Verschrikkelijk, ik ben best intelligent, maar in de praktijk kan ik er dus niks mee, want wie wil nou iemand hebben die samen 12 jaar heeft gestudeerd?



En zelfs als werkgever over zijn hart zou strijken zou ik zelf naar twee jaar alweer met tegenzin naar mijn werk gaan....



Is daar een pilletje tegen?

Hallo!



Ik heb me vandaag ingeschreven hier. Ik heb sinds 1,5 jaar de diagnose ADHD en OCD. Vandaag weer eens een dipdag. Heb een nieuwe baan maar het ging weer compleet fout en ik kreeg de opmerking... zoo wat ben jij chaotisch zeg!!! tja.... ADHD... maar.... dat weten ze niet... want dan was ik natuurlijk nooit aangenomen. Ik wilde met een schone lei beginnen. Nieuwe therapie, nieuwe medicijnen.. hoppa... dacht ik

Ik werd namelijk net zwanger na de diagnose waardoor ik geen medicijnen mocht. Ik voel me behoorlijk alleen en onbegrepen. Net thuis weer woorden gehad. Ik kon ff niet meer en mijn man was boos dat ik niet wilde helpen met de kinderen. Wat ik normaal altijd doe maar door het gesprek op mijn werk was ik ff van het padje af....

Hallo,



Wat een herkenbaarheid

Ik voel me ook zo vaak eenzaam en onbegrepen.

Ik ben 33 en bij mij is in 2010 add gediagnostiseerd.

Ook ik heb een haat liefde verhouding met ritalin.

Ik krijg energie en de eerste paar weken werkt het goed.

Maar dan weer t gevoel dat ik jezelf verlies zo gevoelloos en ook voel ik me soms dom ..

Ik voel me vaak moe .. Heb ook een rot jaar .

Me vader is kort geleden overleden . We hebben geldzorgen, mijn dochter is ook pas gediagnostiseerd met adhd ze is 6.

Ze is kei druk en opstandig en ik ben moe.

Moeten we haar wel of geen medicatie geven ?

Moeilijk hoor .



Soms zou ik lekker alleen een weekje op een mooi eiland willen zitten.

Ik voel me ook altijd de saaie piet bij vrienden

Als we een feestje hebben ben ik altijd de eerste die naar bed wil .

Al die prikkels dood vermoeiend .



Ik wil me gaan verdiepen in e nummers misschien dat ik zo meer energie krijg .

Gelukkig heeft me beste vriendin het ook en begrijpt ze t ook goed.



Maar heel fijn om zoveel herkenbare dingen te lezen .

Ik ben helemaal niet alleen .

Hoe gaan jullie naaste familie ermee om ? Ouders , partners ?

Hallo allemaal!

Wat een fijn topic!

Ik was aan het googlen over ADHD en kwam toen hier uit, snel een account op Viva aangemaakt zodat ik mee kan praten



Ik ben 18 jaar, volgende maand 19 en ik weet sinds november dat ik ADHD (het gecombineerde type) heb. Ik slik al sinds oktober ritalin (daar ben ik toen al mee begonnen ondanks dat ik nog geen diagnose had, omdat mijn studie toen al mis dreigde te lopen). Ik was in eerste instantie heel opgelucht en ook best 'blij' met de diagnose, éindelijk wist ik waarom alles mij zoveel moeite leek te kosten en waarom het me niet lukte om 'net zoals de rest te zijn'.



Mijn studiekeuze is ook heel vreemd verlopen. Ik maak al sinds jongs af aan muziek en bleek hier ook goed in te zijn. Zonder er echt hard voor te werken belandde ik op een hoog niveau en ik riep ook altijd dat ik naar het conservatorium wilde. Pas toen het einde van de middelbare school naderde en ik mijn school inmiddels met een vooropleiding combineerde (wat één grote ramp was) besefte ik pas waar ik mee bezig was; of besefte ik eigenlijk dat ik totaal níet wist waar ik mee bezig was. Ik had en heb, een schijthekel aan het vele uren studeren op mijn instrument, dit is voor iedere conservatoriumstudent een beproeving, om dat elke dag opnieuw te doen, laat staan als je ook nog eens ADHD hebt.

Ik ben altijd in de muziek blijven hangen omdat ik hier nou eenmaal mijn identiteit aan ontleende en het gevoel had dat ik anders helemaal niemand was/niets kon. Zo voel ik dat nog steeds een beetje, al stel ik in de muziekwereld zelf ook geen drol voor.

Ik belandde vorig jaar door dat studiedilemma in een piekerstoornis, waar ik nog steeds tegen vecht. Ik werd wel aangenomen op het conservatorium en heb daar inmiddels een turbulent jaar achter de rug. Helaas niet met de benodigde resultaten; moet door alle ellende eromheen het eerste jaar over doen.



En ik weet dus echt niet of ik dat wil. Nog een jaar vechten tegen alle dingen die moeten (een heel aantal theorievakken, hoofdvakles, kamermuziekles, repetities, drie á vier uur per dag individueel studeren en dan nog het huiswerk van de andere vakken bijhouden).

Ik ben ontzettend bang dat ik het komend jaar weer niet op kan brengen, ook omdat heel wat dingen eraan me niet eens boeien.



Aan de andere kant wil ik mezelf zo graag bewijzen door dat eerste jaar te halen.



Dan nog een dilemma; ik weet wel bijna zeker dat ik niet heel mijn leven muzikant wil zijn, het is ontzettend zwaar en natuurlijk heb je met geen enkele studie een totaal zekere toekomst, maar met muziek heb je áltijd een onzekere toekomst.

Verder heb ik nog geen HBO-studies gevonden die ik écht heel graag zou willen doen en ik heb altijd naar het WO gewild (al kan ik niet heel goed beargumenteren waarom ik dat per se wil, haha).

Mijn plan dit jaar was om mijn propedeuse te halen en dan naar de universiteit te gaan.

Echter ben ik heel erg afgeschrikt door alle verhalen die ik hoor over de combinatie ADHD + WO (überhaupt de combinatie ADHD + studie...).



Ik weet het echt allemaal niet meer. Ondertussen baal ik ook dat ik nu niet ontzettend van mijn jeugd aan het genieten ben, want dat doe ik nu niet bepaald. Ik zit telkens te piekeren, 's ochtends baal ik als ik wakker word en 's avonds ben ik opgelucht als ik eindelijk kan slapen en de dag overleefd heb. Ik ben ook zó bang voor de toekomst, ik ben ontzettend bang dat ik overal in ga mislukken, dat ik al mijn vriendschappen verlies en dat ik nooit een vaste relatie krijg. Ik zie mezelf al helemaal met een uitkering en vijf katten wegkwijnen in een of andere lelijke flat in een achterstandswijk :\



Anyway, ik ben blij dat ik dit topic gevonden heb en hopelijk kunnen we elkaar hier met zijn allen een beetje steun bieden



Ik vroeg me af of jullie ook zo'n grote moeite hadden met studiekeuze, of met keuzes in het algemeen?

Ben benieuwd of die twijfelzucht veroorzaakt word door mijn ADHD...



Nog twee boekentips;

ADHD voor dummies van Jeff Strong en Michael O. Flanagan;

heel overzichtelijk en structureel boek over ongeveer alles over en rondom ADHD.

Aandacht, een kopzorg? van Kathleen Nadeau; behandelt ongeveer dezelfde onderwerpen als bovenstaand boek maar heeft ook nog een extra hoofdstuk speciaal voor vrouwen met AD(H)D, omdat die tegen andere problemen aanlopen.



Liefs,

Romanceable

WO is misschien moeilijk voor een ADHD'er.



Maar HBO doen zonder dat je hart daar ligt (omdat je eigenlijk WO had willen doen) is waarschijnlijk nog veel lastiger.



Bij mij ging ik pas aan het werk bij een zware WO studie, omdat ik me toen pas uitgedaagd voelde. En als je weet dat je ADHD hebt kun je daar ook rekening mee houden.

Ik lees mee Hoogstwaarschijnlijk ADD hiero, pff.

@romancable, hopelijk lees je dit nog. IK heb zelf het wo met succes afgerond en vrijwilligerswerk gedaan met achterstandsjongeren waarin ik hen ook begeleidden met o.a. studiekeuze. Als je hulp wilt laat dat even weten, dan geef ik je mijn email.