Psyche
alle pijlers
quarter-life crisis?
dinsdag 19 augustus 2014 om 20:31
Even mijn hart luchten en van me af schrijven.
Al enige tijd heb ik een soort van twijfels over mijn leven. En eigenlijk over van alles....
Eigenlijk heb ik alles goed voor elkaar. Ik woon in de stad waar ik altijd al wilde wonen en heb een mooie en goed betaalbare huurwoning. Ik heb een baan, waarmee ik meer dan voldoende verdien om mezelf te onderhouden. Ik heb het financieel goed voor elkaar, en weinig te klagen.
En toch is er een raar gevoel. Ik denk veel na over mezelf en mijn leven. Dan denk ik: is dit wat ik wil? Gelukkig ben ik well: ik voel me echt gezegend: heb een baan, vrienden en ben gezond. Wat wil je nog meer?
Er is een soort angst. Mijn beste vriendin is ernstig ziek geworden, kanker. Goed te behandelen dat wel, maar daardoor denk ik nu nog meer over mijn leven en wat ik er eigenlijk mee wil. En ik ben ook bang om mijn baan kwijt te raken. Ik hoor tegenwoordig van zo veel mensen dat ze ontslagen worden. Ook in mijn branche is het allemaal niet meer zo zeker en rooskleurig dan het ooit was.
En soms dan denk ik na: stel dat mijn leven er de komende jaren zo uit blijft zien als nu? Het kabbelt allemaal rustig voort, maar echt spannende dingen gebeuren er niet. Ik mis iets, maar wat? Het is dus heel dubbel allemaal. Aan de ene kant ben ik bang om kwijt te raken wat ik nu heb: een baan, leuk huis etc. Maar aan de andere kant krijg ik ook de kriebels als ik me voor stel dat mijn leven er zo uit blijft zien als nu. Ik ben bang om straks oud te zijn en te denken: had ik maar......
Ik weet het dus allemaal niet zo goed. Oké, ik ben gelukkig echt waar. Maar is dit het dan? haal ik wel alles eruit wat erin zit? Ik ben best een creatief en extravert persoon, dan vraag ik me wel eens af: benut ik mijn capaciteiten wel voldoende?
Waar ik echt veel energie en voldoening uit haal is reizen en nieuwe mensen ontmoeten. Maar ik kan natuurlijk ook niet continu op vakantie gaan.
Er knaagt iets aan me, waar ik de vinger niet op kan leggen. Wat is dit? Ik ben tevreden met mijn leven, maar ook weer niet. Ik pieker veel. Mijn zus denkt dat dit komt, doordat ik geen relatie heb en ze denkt dat ik wel rust zal vinden als er een man op mijn pad komt, wat ik dan weer onzin vind. Een vriendin van me zegt dat dit een quarter-life crisis is.
Herkenbaar voor iemand? Wat is er met mij?
Al enige tijd heb ik een soort van twijfels over mijn leven. En eigenlijk over van alles....
Eigenlijk heb ik alles goed voor elkaar. Ik woon in de stad waar ik altijd al wilde wonen en heb een mooie en goed betaalbare huurwoning. Ik heb een baan, waarmee ik meer dan voldoende verdien om mezelf te onderhouden. Ik heb het financieel goed voor elkaar, en weinig te klagen.
En toch is er een raar gevoel. Ik denk veel na over mezelf en mijn leven. Dan denk ik: is dit wat ik wil? Gelukkig ben ik well: ik voel me echt gezegend: heb een baan, vrienden en ben gezond. Wat wil je nog meer?
Er is een soort angst. Mijn beste vriendin is ernstig ziek geworden, kanker. Goed te behandelen dat wel, maar daardoor denk ik nu nog meer over mijn leven en wat ik er eigenlijk mee wil. En ik ben ook bang om mijn baan kwijt te raken. Ik hoor tegenwoordig van zo veel mensen dat ze ontslagen worden. Ook in mijn branche is het allemaal niet meer zo zeker en rooskleurig dan het ooit was.
En soms dan denk ik na: stel dat mijn leven er de komende jaren zo uit blijft zien als nu? Het kabbelt allemaal rustig voort, maar echt spannende dingen gebeuren er niet. Ik mis iets, maar wat? Het is dus heel dubbel allemaal. Aan de ene kant ben ik bang om kwijt te raken wat ik nu heb: een baan, leuk huis etc. Maar aan de andere kant krijg ik ook de kriebels als ik me voor stel dat mijn leven er zo uit blijft zien als nu. Ik ben bang om straks oud te zijn en te denken: had ik maar......
Ik weet het dus allemaal niet zo goed. Oké, ik ben gelukkig echt waar. Maar is dit het dan? haal ik wel alles eruit wat erin zit? Ik ben best een creatief en extravert persoon, dan vraag ik me wel eens af: benut ik mijn capaciteiten wel voldoende?
Waar ik echt veel energie en voldoening uit haal is reizen en nieuwe mensen ontmoeten. Maar ik kan natuurlijk ook niet continu op vakantie gaan.
Er knaagt iets aan me, waar ik de vinger niet op kan leggen. Wat is dit? Ik ben tevreden met mijn leven, maar ook weer niet. Ik pieker veel. Mijn zus denkt dat dit komt, doordat ik geen relatie heb en ze denkt dat ik wel rust zal vinden als er een man op mijn pad komt, wat ik dan weer onzin vind. Een vriendin van me zegt dat dit een quarter-life crisis is.
Herkenbaar voor iemand? Wat is er met mij?
woensdag 20 augustus 2014 om 18:38
quote:hatsetats schreef op 20 augustus 2014 @ 16:20:
[...]
Maar daar gaat het mis vaak. Want vooral jonge mensen zijn behoorlijk verwend met alles krijgen wat je hartje begeerd.Wat een aanname weer. Misschien is TO best bereid om haar leven radicaal om te gooien en offers te maken. Punt is dat ze gewoon nog niet weet wat ze wil. Dat wist ik 10 jaar geleden ook nog niet.
[...]
Maar daar gaat het mis vaak. Want vooral jonge mensen zijn behoorlijk verwend met alles krijgen wat je hartje begeerd.Wat een aanname weer. Misschien is TO best bereid om haar leven radicaal om te gooien en offers te maken. Punt is dat ze gewoon nog niet weet wat ze wil. Dat wist ik 10 jaar geleden ook nog niet.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:40
Als ik jouw OP lees dan mis ik de uitdaging in jouw leven. Is dat niet wat je zoekt? Je hebt nu een baan, een huurhuis, vrienden. Allemaal prima maar blijkbaar voor jou niet voldoende.
Vraag je eens af wat je nog meer zou willen en waarom je daar niet aan begint. Als je die reden weet dan kun je daar ook wat aan doen.
Volgens mij weet je het namelijk best maar ben je angstig om het uit te voeren.
Key is om erachter te komen waar die angst vandaan komt en of deze reëel is.
Dan pas kun je een afweging maken/besluit nemen of dit het leven is waar jij toch wel gelukkig mee bent. Of niet.
Uiteindelijk moet je hier zelf achter komen en er is niemand die dat voor jou kan uitvogelen.
Vraag je eens af wat je nog meer zou willen en waarom je daar niet aan begint. Als je die reden weet dan kun je daar ook wat aan doen.
Volgens mij weet je het namelijk best maar ben je angstig om het uit te voeren.
Key is om erachter te komen waar die angst vandaan komt en of deze reëel is.
Dan pas kun je een afweging maken/besluit nemen of dit het leven is waar jij toch wel gelukkig mee bent. Of niet.
Uiteindelijk moet je hier zelf achter komen en er is niemand die dat voor jou kan uitvogelen.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:47
quote:jasse schreef op 20 augustus 2014 @ 18:26:
Wat reageer je raar. Ik schrijf overigens nergens dat mijn generatie het moeilijker heeft dan andere generaties en dat crisistijd alleen aan ons voorbehouden is. Ik schrijf enkel dat iedere generatie en ieder mens zijn veldslagen wel te strijden heeft.
Ach kom, hou toch op met je 'lans breken'. Stel je niet aan. Ja het is crisis. Dus? Er zijn zwaardere crises geweest. Ik ben in de jaren 80 groot geworden, had je docenten die zeiden 'waarom zou ik je les geven, je krijgt toch geen baan en trouwens, de bom valt toch wel'.
Wij hadden geen quarterlige crisis. We hadden wel huilies. En maar klagen, en de overheid maar de schuld geven en maar kniezen met z'n allen op de Soosjale Akademie.
En raad eens? Die huilies van toen zijn nog steeds zeurkousen die geen enkele verantwoordelijkheid voor hun eigen leven nemen. Die nog steeds alleen maar klagen en schelden op de overheid.
Mij hoor je echter niet klagen over die tijd. Mijn pa werd volwassen in de jaren 30, google er maar eens op en schaam je de ogen uit je kop met je moeilijk aan een baan en huis kunnen komen.
Wat reageer je raar. Ik schrijf overigens nergens dat mijn generatie het moeilijker heeft dan andere generaties en dat crisistijd alleen aan ons voorbehouden is. Ik schrijf enkel dat iedere generatie en ieder mens zijn veldslagen wel te strijden heeft.
Ach kom, hou toch op met je 'lans breken'. Stel je niet aan. Ja het is crisis. Dus? Er zijn zwaardere crises geweest. Ik ben in de jaren 80 groot geworden, had je docenten die zeiden 'waarom zou ik je les geven, je krijgt toch geen baan en trouwens, de bom valt toch wel'.
Wij hadden geen quarterlige crisis. We hadden wel huilies. En maar klagen, en de overheid maar de schuld geven en maar kniezen met z'n allen op de Soosjale Akademie.
En raad eens? Die huilies van toen zijn nog steeds zeurkousen die geen enkele verantwoordelijkheid voor hun eigen leven nemen. Die nog steeds alleen maar klagen en schelden op de overheid.
Mij hoor je echter niet klagen over die tijd. Mijn pa werd volwassen in de jaren 30, google er maar eens op en schaam je de ogen uit je kop met je moeilijk aan een baan en huis kunnen komen.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
woensdag 20 augustus 2014 om 18:48
Ik heb het trouwens ook gehad hoor, het moment waar ik dacht: is dit het nou?
Blijkbaar was dat het niet voor mij.
Ik heb de relatie vaarwel gezegd, koophuis vaarwel, veel vrienden vaarwel en opnieuw begonnen.
Paar jaar later heb ik ook mijn vaste baan vaarwel gezegd.
Ondertussen ben ik een bedrijf begonnen in iets wat ik heel erg leuk vond. Paar jaar later nog 1.
Heerlijk vond ik het en dat vind ik nog steeds. Het feit dat mijn leven niet helemaal is uitgestippeld vind ik fijn. Ik weet bijvoorbeeld nooit waar ik over een jaar werkzaam ben of met welk project ik weer bezig ben.
Die "onzekerheid" ligt me goed en vind ik fijn. Ik vind het uitdagend.
Ben blij dat ik 9 jaar geleden die beslissing heb genomen.
Blijkbaar was dat het niet voor mij.
Ik heb de relatie vaarwel gezegd, koophuis vaarwel, veel vrienden vaarwel en opnieuw begonnen.
Paar jaar later heb ik ook mijn vaste baan vaarwel gezegd.
Ondertussen ben ik een bedrijf begonnen in iets wat ik heel erg leuk vond. Paar jaar later nog 1.
Heerlijk vond ik het en dat vind ik nog steeds. Het feit dat mijn leven niet helemaal is uitgestippeld vind ik fijn. Ik weet bijvoorbeeld nooit waar ik over een jaar werkzaam ben of met welk project ik weer bezig ben.
Die "onzekerheid" ligt me goed en vind ik fijn. Ik vind het uitdagend.
Ben blij dat ik 9 jaar geleden die beslissing heb genomen.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:53
Okay andere mensen hebben het nog zwaarder. Dat neemt het probleem voor TO niet weg.
Haar probleem is trouwens ook een kans, een kans om een leven te leiden zoals zij dat wil. Als TO iets ander wil moet ze dat vooral doen. Ik zie het verband met crisissen, en heftige ellende niet zo.
(Vind het verstandig dat TO hier nu mee bezig is, in plaats van zo'n 50-er die erachter komt dat ie niet tevreden is en een heel leven weer op zijn kop zet)
Haar probleem is trouwens ook een kans, een kans om een leven te leiden zoals zij dat wil. Als TO iets ander wil moet ze dat vooral doen. Ik zie het verband met crisissen, en heftige ellende niet zo.
(Vind het verstandig dat TO hier nu mee bezig is, in plaats van zo'n 50-er die erachter komt dat ie niet tevreden is en een heel leven weer op zijn kop zet)
woensdag 20 augustus 2014 om 18:56
woensdag 20 augustus 2014 om 19:02
Niemand zegt dat je je leven nooit om mag gooien. Juist vooral doen zou ik zeggen. Maar daarover nadenken al direct een crisis noemen? Klagen dat het nu zo moeilijk is voor jongeren want ik kan geen huis vinden? Dat vind ik je reinste aanstelleritus.
Mijn eerste baantje was achter de lopende band in een stink magazijn. Kon ik net de huur van mijn lekkende kamer mee betalen.
Ik werd gek thuis dus hoppa wég. Mijn vrienden van de Havo die vage studies deden zaten in een existentiële crisis, ik werkte en deed wat aan mijn shit.
En nee dat zeg ik niet omdat ik het moeilijker had. Ik had het denk ik een stuk makkelijker, ik liet me geen crisis aanpraten.
Mijn eerste baantje was achter de lopende band in een stink magazijn. Kon ik net de huur van mijn lekkende kamer mee betalen.
Ik werd gek thuis dus hoppa wég. Mijn vrienden van de Havo die vage studies deden zaten in een existentiële crisis, ik werkte en deed wat aan mijn shit.
En nee dat zeg ik niet omdat ik het moeilijker had. Ik had het denk ik een stuk makkelijker, ik liet me geen crisis aanpraten.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
woensdag 20 augustus 2014 om 19:04
woensdag 20 augustus 2014 om 19:09
quote:hatsetats schreef op 20 augustus 2014 @ 18:47:
[...]
Ach kom, hou toch op met je 'lans breken'. Stel je niet aan. Ja het is crisis. Dus? Er zijn zwaardere crises geweest. Ik ben in de jaren 80 groot geworden, had je docenten die zeiden 'waarom zou ik je les geven, je krijgt toch geen baan en trouwens, de bom valt toch wel'.
Wij hadden geen quarterlige crisis. We hadden wel huilies. En maar klagen, en de overheid maar de schuld geven en maar kniezen met z'n allen op de Soosjale Akademie.
En raad eens? Die huilies van toen zijn nog steeds zeurkousen die geen enkele verantwoordelijkheid voor hun eigen leven nemen. Die nog steeds alleen maar klagen en schelden op de overheid.
Mij hoor je echter niet klagen over die tijd. Mijn pa werd volwassen in de jaren 30, google er maar eens op en schaam je de ogen uit je kop met je moeilijk aan een baan en huis kunnen komen.Ik klaag helemaal niet. Ik zeg alleen maar dat niet alle mensen van mijn leeftijd alles op een zilveren blaadje aangeboden krijgen en dan nog zeuren en vragen om meer ook. Omdat dat de strekking was van wat jij zei. Terwijl ik mijn vrienden en leeftijdsgenoten gewoon zie werken, voor hun ouders zie zorgen, zonder te klagen onbetaalde stages zie volgen en zie hoe ze trauma's verwerken uit het verleden/ziek worden/naasten verliezen/geen baan kunnen krijgen, en er iets van proberen te maken. Naast alle mooie dingen die je als mens ook meemaakt natuurlijk. Net zoals mensen vroeger deden en later hopelijk nog steeds zullen doen. Ik zeg dus, nogmaals, niet dat de jeugd van nu het lood en loodzwaar heeft en veel zwaarder dan anderen. Ik bied gewoon wat tegenwicht tegenover wat jij zegt.
En huidige crisis nam ik daarvoor even als een los, algemeen voorbeeld en ik heb overigens gewoon geschiedenislessen gevolgd. Mensen die maar eindeloos neerkijken op jongere generaties hebben toevallig een paar vervelende jongeren om hen heen of kijken gewoon met teveel afstand/zelfmedelijden naar de jeugd van nu imo.
Maargoed dit gaat wel erg offtopic.
[...]
Ach kom, hou toch op met je 'lans breken'. Stel je niet aan. Ja het is crisis. Dus? Er zijn zwaardere crises geweest. Ik ben in de jaren 80 groot geworden, had je docenten die zeiden 'waarom zou ik je les geven, je krijgt toch geen baan en trouwens, de bom valt toch wel'.
Wij hadden geen quarterlige crisis. We hadden wel huilies. En maar klagen, en de overheid maar de schuld geven en maar kniezen met z'n allen op de Soosjale Akademie.
En raad eens? Die huilies van toen zijn nog steeds zeurkousen die geen enkele verantwoordelijkheid voor hun eigen leven nemen. Die nog steeds alleen maar klagen en schelden op de overheid.
Mij hoor je echter niet klagen over die tijd. Mijn pa werd volwassen in de jaren 30, google er maar eens op en schaam je de ogen uit je kop met je moeilijk aan een baan en huis kunnen komen.Ik klaag helemaal niet. Ik zeg alleen maar dat niet alle mensen van mijn leeftijd alles op een zilveren blaadje aangeboden krijgen en dan nog zeuren en vragen om meer ook. Omdat dat de strekking was van wat jij zei. Terwijl ik mijn vrienden en leeftijdsgenoten gewoon zie werken, voor hun ouders zie zorgen, zonder te klagen onbetaalde stages zie volgen en zie hoe ze trauma's verwerken uit het verleden/ziek worden/naasten verliezen/geen baan kunnen krijgen, en er iets van proberen te maken. Naast alle mooie dingen die je als mens ook meemaakt natuurlijk. Net zoals mensen vroeger deden en later hopelijk nog steeds zullen doen. Ik zeg dus, nogmaals, niet dat de jeugd van nu het lood en loodzwaar heeft en veel zwaarder dan anderen. Ik bied gewoon wat tegenwicht tegenover wat jij zegt.
En huidige crisis nam ik daarvoor even als een los, algemeen voorbeeld en ik heb overigens gewoon geschiedenislessen gevolgd. Mensen die maar eindeloos neerkijken op jongere generaties hebben toevallig een paar vervelende jongeren om hen heen of kijken gewoon met teveel afstand/zelfmedelijden naar de jeugd van nu imo.
Maargoed dit gaat wel erg offtopic.
woensdag 20 augustus 2014 om 19:49
quote:saartjuhzes schreef op 20 augustus 2014 @ 18:56:
[...]
Exact. Je leven niet leuk? Dan gooi je het om. Jij had het lef om dat te doen.
En vooral dat je je niet hebt laten ompraten door types die vinden dat je vooral dankbaar dient te zijn.Die types ken ik zoiezo niet. Wel de types die denken dat je het allemaal is komen aanwaaien. En dat is het natuurlijk niet. Wil je iets, dan moet je ervoor gaan. Niet erover zeuren en mijmeren en ondertussen niets aan de situatie willen doen. Dat heeft nooit iemand echt verder gebracht.
[...]
Exact. Je leven niet leuk? Dan gooi je het om. Jij had het lef om dat te doen.
En vooral dat je je niet hebt laten ompraten door types die vinden dat je vooral dankbaar dient te zijn.Die types ken ik zoiezo niet. Wel de types die denken dat je het allemaal is komen aanwaaien. En dat is het natuurlijk niet. Wil je iets, dan moet je ervoor gaan. Niet erover zeuren en mijmeren en ondertussen niets aan de situatie willen doen. Dat heeft nooit iemand echt verder gebracht.
woensdag 20 augustus 2014 om 20:06
woensdag 20 augustus 2014 om 21:47
quote:hatsetats schreef op 20 augustus 2014 @ 20:10:
Wat is er trouwens mis met dankbaar zijn? Ik heb goden zij gedankt enorm veel om dankbaar voor te zijn.Niks mis mee. Maar het moet niet als argument gebruikt worden om vooral je leven maar niet om te gooien. Soms is het verstandiger dat wél te doen.
Wat is er trouwens mis met dankbaar zijn? Ik heb goden zij gedankt enorm veel om dankbaar voor te zijn.Niks mis mee. Maar het moet niet als argument gebruikt worden om vooral je leven maar niet om te gooien. Soms is het verstandiger dat wél te doen.
woensdag 20 augustus 2014 om 22:44
quote:saartjuhzes schreef op 20 augustus 2014 @ 21:47:
[...]
Niks mis mee. Maar het moet niet als argument gebruikt worden om vooral je leven maar niet om te gooien. Soms is het verstandiger dat wél te doen.
Op zich mee eens.
Echter, ik vind dat er ook niks mis is met een reality check. Je mag heel goed beseffen dat je het goed hebt. Dat die 'is dit alles' twijfel alleen maar kan bestaan omdat je het méér dan goed hebt.
En dat je heel goed na mag denken alvorens je dat opgeeft, want wie zegt nou dat je na het omgooien wél gelukkig bent?
[...]
Niks mis mee. Maar het moet niet als argument gebruikt worden om vooral je leven maar niet om te gooien. Soms is het verstandiger dat wél te doen.
Op zich mee eens.
Echter, ik vind dat er ook niks mis is met een reality check. Je mag heel goed beseffen dat je het goed hebt. Dat die 'is dit alles' twijfel alleen maar kan bestaan omdat je het méér dan goed hebt.
En dat je heel goed na mag denken alvorens je dat opgeeft, want wie zegt nou dat je na het omgooien wél gelukkig bent?
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
woensdag 20 augustus 2014 om 22:59
quote:hatsetats schreef op 20 augustus 2014 @ 22:44:
[...]
Op zich mee eens.
Echter, ik vind dat er ook niks mis is met een reality check. Je mag heel goed beseffen dat je het goed hebt. Dat die 'is dit alles' twijfel alleen maar kan bestaan omdat je het méér dan goed hebt.
En dat je heel goed na mag denken alvorens je dat opgeeft, want wie zegt nou dat je na het omgooien wél gelukkig bent?Ja, dat zijn ook zeker belangrijke overwegingen. TO, doe er je voordeel mee!
[...]
Op zich mee eens.
Echter, ik vind dat er ook niks mis is met een reality check. Je mag heel goed beseffen dat je het goed hebt. Dat die 'is dit alles' twijfel alleen maar kan bestaan omdat je het méér dan goed hebt.
En dat je heel goed na mag denken alvorens je dat opgeeft, want wie zegt nou dat je na het omgooien wél gelukkig bent?Ja, dat zijn ook zeker belangrijke overwegingen. TO, doe er je voordeel mee!
woensdag 20 augustus 2014 om 23:40
So, wat een reacties weer erbij gekregen.
Fijn dat mensen het herkennen. Het is niet dat ik niet gelukkig ben, integendeel. Maar er mist iets, een uitdaging of zo. Maar wat?
En natuurlijk ben ik ontzettend dankbaar voor wat ik heb en tel ik mijn zegeningen. En nee, ik denk ook echt niet dat alles komt aanwaaien. Tot mijn 23e was er spanning en uitdaging en nu zit alles in rustiger vaarwater en mis ik iets......ik voel een soort onrust.
Fijn dat mensen het herkennen. Het is niet dat ik niet gelukkig ben, integendeel. Maar er mist iets, een uitdaging of zo. Maar wat?
En natuurlijk ben ik ontzettend dankbaar voor wat ik heb en tel ik mijn zegeningen. En nee, ik denk ook echt niet dat alles komt aanwaaien. Tot mijn 23e was er spanning en uitdaging en nu zit alles in rustiger vaarwater en mis ik iets......ik voel een soort onrust.
donderdag 21 augustus 2014 om 09:10
Ik vind het niet gek dat je onrustig bent. Sinds ik klaar ben met mijn studie en gewoon ben gaan werken, heb ik er regelmatig last van. Alles lijkt een sleur te worden. In mijn geval is het gewoon een kwestie van te weinig nieuwe ervaringen. Als je studeert moet je regelmatig nieuwe stof leren, examens doen, met nieuwe mensen in een project werken enz. Dat is er niet meer. Een partner hebben zorgt in eerste instantie wel voor afleiding hoor, maar op een gegeven moment wordt dat ook gewoon. 
Hoewel ik op het moment geen werk heb (stomme crisis), realiseer ik mij wel dat ik het nog best super goed heb. Ik ben jong, gezond, eigen huis, leuke vriend, vrienden en familie enz. Maar toch onrustig af en toe. Ik ben bewust op zoek gegaan naar nieuwe ervaringen.
Reizen is natuurlijk heel goed daarvoor, maar zoals je zegt, kun je niet de hele tijd doen. Ik ben een thuisstudie begonnen, niet omdat ik zo nodig die kant op wil, maar zodat je weer iets nieuws leert. Mijn vriend en ik zijn gaan salsadansen, omdat het iets is dat je samen doet en iets heel anders is dan de sporten die we normaal doen. Probeer elke week iets nieuws. Een andere route naar je werk, vrienden, familie, ga ergens een proefles doen (dansen, paardrijden enz), probeer elke week een nieuw recept, koop eens groente die je nooit eet. Kleine ervaringen en veranderingen, maar het helpt echt!
Hoewel ik op het moment geen werk heb (stomme crisis), realiseer ik mij wel dat ik het nog best super goed heb. Ik ben jong, gezond, eigen huis, leuke vriend, vrienden en familie enz. Maar toch onrustig af en toe. Ik ben bewust op zoek gegaan naar nieuwe ervaringen.
Reizen is natuurlijk heel goed daarvoor, maar zoals je zegt, kun je niet de hele tijd doen. Ik ben een thuisstudie begonnen, niet omdat ik zo nodig die kant op wil, maar zodat je weer iets nieuws leert. Mijn vriend en ik zijn gaan salsadansen, omdat het iets is dat je samen doet en iets heel anders is dan de sporten die we normaal doen. Probeer elke week iets nieuws. Een andere route naar je werk, vrienden, familie, ga ergens een proefles doen (dansen, paardrijden enz), probeer elke week een nieuw recept, koop eens groente die je nooit eet. Kleine ervaringen en veranderingen, maar het helpt echt!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
donderdag 21 augustus 2014 om 10:05
quote:dianaf schreef op 21 augustus 2014 @ 09:10:
. Reizen is natuurlijk heel goed daarvoor, maar zoals je zegt, kun je niet de hele tijd doen. Ik ben een thuisstudie begonnen, niet omdat ik zo nodig die kant op wil, maar zodat je weer iets nieuws leert. Mijn vriend en ik zijn gaan salsadansen, omdat het iets is dat je samen doet en iets heel anders is dan de sporten die we normaal doen. Probeer elke week iets nieuws. Ook goede tips inderdaad. Bij iedereen past weer wat anders. Je hoeft niet per se volcontinu over de planeet te reizen, tenzij dat natuurlijk voor jou 'je ding' is.
Ik zelf heb ook een redelijk geregeld leven, koophuis, vriend werkt al, ik studeer binnenkort af.
Maar de vakanties besteed ik aan een bijzondere manier van reizen die ook een soort hobby is: Zeezeilen. Ik heb daar dan ook een blog over, met foto's en tekeningen. Zo kan ik mijn creativiteit en onrust kwijt.
Ik haat het word 'passie' maar daar begint het wel aardig op te lijken. Ik ben er altijd mee bezig, het is een soort project bijna, en dat zorgt dat ik mijn leven gaaf blijf vinden, dat het geen sleur wordt.
. Reizen is natuurlijk heel goed daarvoor, maar zoals je zegt, kun je niet de hele tijd doen. Ik ben een thuisstudie begonnen, niet omdat ik zo nodig die kant op wil, maar zodat je weer iets nieuws leert. Mijn vriend en ik zijn gaan salsadansen, omdat het iets is dat je samen doet en iets heel anders is dan de sporten die we normaal doen. Probeer elke week iets nieuws. Ook goede tips inderdaad. Bij iedereen past weer wat anders. Je hoeft niet per se volcontinu over de planeet te reizen, tenzij dat natuurlijk voor jou 'je ding' is.
Ik zelf heb ook een redelijk geregeld leven, koophuis, vriend werkt al, ik studeer binnenkort af.
Maar de vakanties besteed ik aan een bijzondere manier van reizen die ook een soort hobby is: Zeezeilen. Ik heb daar dan ook een blog over, met foto's en tekeningen. Zo kan ik mijn creativiteit en onrust kwijt.
Ik haat het word 'passie' maar daar begint het wel aardig op te lijken. Ik ben er altijd mee bezig, het is een soort project bijna, en dat zorgt dat ik mijn leven gaaf blijf vinden, dat het geen sleur wordt.