Psyche
alle pijlers
Eén op drie Nederlanders eenzaam
donderdag 25 september 2014 om 20:21
Eén op de drie jongeren in Nederland voelt zich eenzaam. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 1400 mensen onder en 19.000 mensen boven de 24 jaar.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
vrijdag 26 september 2014 om 08:55
quote:stekelbaars schreef op 26 september 2014 @ 08:11:
Soms heb ik het idee dat mensen die zeggen dat ze eenzaam zijn niet weten wat échte eenzaamheid is. Dat is niet hetzelfde als alleen zijn.
Daar heb je volkomen gelijk in. Alleen zijn is fijn.
En ik weet inderdaad niet wat echte eenzaamheid is, omdat ik een relatie heb en familie.
Heb jij enig idee waardoor het komt?
Soms heb ik het idee dat mensen die zeggen dat ze eenzaam zijn niet weten wat échte eenzaamheid is. Dat is niet hetzelfde als alleen zijn.
Daar heb je volkomen gelijk in. Alleen zijn is fijn.
En ik weet inderdaad niet wat echte eenzaamheid is, omdat ik een relatie heb en familie.
Heb jij enig idee waardoor het komt?
vrijdag 26 september 2014 om 09:00
quote:BAMmetjebamie schreef op 26 september 2014 @ 08:33[/message]:
Ik voel me best vaak eenzaam maar m.i. ligt dat niet aan gebrek aan contact met andere mensen.
Eerder aan gebrek aan contact met mezelf.
Klinkt vast heel zweverig maar ik denk dat daar de oorzaak van eenzaamheid ligt.
niet zweverig, maar juist heel mooi verwoord!!
contact met jezelf is heel belangrijk.
Ik voel me best vaak eenzaam maar m.i. ligt dat niet aan gebrek aan contact met andere mensen.
Eerder aan gebrek aan contact met mezelf.
Klinkt vast heel zweverig maar ik denk dat daar de oorzaak van eenzaamheid ligt.
niet zweverig, maar juist heel mooi verwoord!!
contact met jezelf is heel belangrijk.
wij slapen nooit.
vrijdag 26 september 2014 om 09:02
Ik denk voor alle eenzaamheid, Korenwolf maar ik weet dat natuurlijk niet zeker. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan, ik bedenk dat Zomaar met mijn Boerenverstand.
Waarom ik dat denk ga ik proberen uit te leggen als ik wat wakkerder ben en me achter mijn laptop heb geïnstalleerd.
Geef me een uurtje.
Of twee
Waarom ik dat denk ga ik proberen uit te leggen als ik wat wakkerder ben en me achter mijn laptop heb geïnstalleerd.
Geef me een uurtje.
Of twee
vrijdag 26 september 2014 om 09:09
STekelbaars, wat lijkt me dit zwaar!
Het is lastig uit zo'n vicieuze cirkel te komen, maar niet onmogelijk. Je bent nog maar 33 jaar en hebt nog een heel leven voor je. En wat heb je nu te verliezen, helemaal niets, lijkt mij zo.
Het kan zijn dat ik nu iets zeg dat je kwetst of wat je al tientallen keren geprobeerd hebt, dat is niet mijn bedoeling. Ik heb gemerkt dat als ik mij ellendig voel, ik vooral kijk naar wat ik niet heb. Maar als ik dat omdraai en kijk naar wat ik wil, dan is er nogal een verschil met hoe mijn leven er nu uitziet. Belangrijk is eerst om te focussen op wat je wilt. Ga eens lekker dromen. Wat wil je echt, waar wordt je gelukkig van, waar gaat je hart sneller van kloppen? En ga dan eens kijken, hoe je in kleine stapjes, die richting uit kan komen.
Deze site vind ik bijzonder inspirerend: Klik.
Hopelijk heb jij, en ook anderen hier wat aan.
Het is lastig uit zo'n vicieuze cirkel te komen, maar niet onmogelijk. Je bent nog maar 33 jaar en hebt nog een heel leven voor je. En wat heb je nu te verliezen, helemaal niets, lijkt mij zo.
Het kan zijn dat ik nu iets zeg dat je kwetst of wat je al tientallen keren geprobeerd hebt, dat is niet mijn bedoeling. Ik heb gemerkt dat als ik mij ellendig voel, ik vooral kijk naar wat ik niet heb. Maar als ik dat omdraai en kijk naar wat ik wil, dan is er nogal een verschil met hoe mijn leven er nu uitziet. Belangrijk is eerst om te focussen op wat je wilt. Ga eens lekker dromen. Wat wil je echt, waar wordt je gelukkig van, waar gaat je hart sneller van kloppen? En ga dan eens kijken, hoe je in kleine stapjes, die richting uit kan komen.
Deze site vind ik bijzonder inspirerend: Klik.
Hopelijk heb jij, en ook anderen hier wat aan.
vrijdag 26 september 2014 om 09:14
quote:BAMmetjebamie schreef op 26 september 2014 @ 08:33:
Ik voel me best vaak eenzaam maar m.i. ligt dat niet aan gebrek aan contact met andere mensen.
Eerder aan gebrek aan contact met mezelf.
Klinkt vast heel zweverig maar ik denk dat daar de oorzaak van eenzaamheid ligt.
Ik denk dat dit de clou is, Bammetje. Als we werkelijk een goed contact met onszelf hebben, zullen we eenzaamheid niet zo gauw voelen.
Neemt niet weg dat het heel gezond is om contacten te hebben, anders wordt het wereldje wel heel klein.
Ik voel me best vaak eenzaam maar m.i. ligt dat niet aan gebrek aan contact met andere mensen.
Eerder aan gebrek aan contact met mezelf.
Klinkt vast heel zweverig maar ik denk dat daar de oorzaak van eenzaamheid ligt.
Ik denk dat dit de clou is, Bammetje. Als we werkelijk een goed contact met onszelf hebben, zullen we eenzaamheid niet zo gauw voelen.
Neemt niet weg dat het heel gezond is om contacten te hebben, anders wordt het wereldje wel heel klein.
vrijdag 26 september 2014 om 09:24
Ik wil Bammetjes betoog niet torpederen voor het geschreven is, maar ik denk dat het toch anders is. Ik denk dat je als je werkelijk contact hebt met jezelf, je de eenzaamheid des te scherper kan voelen.
Ik heb dat ervaren in een groep, na een meditatie van een aantal dagen. Ik durf best te beweren dat ik toen goed contact had met mezelf. Maar de afwijzing door anderen na afloop was een pijnlijk contrast daarmee.
Ik heb dat ervaren in een groep, na een meditatie van een aantal dagen. Ik durf best te beweren dat ik toen goed contact had met mezelf. Maar de afwijzing door anderen na afloop was een pijnlijk contrast daarmee.
vrijdag 26 september 2014 om 09:29
Ik heb me jarenlang gruwelijk eenzaam gevoeld.
Allereerst als kind, emotioneel verwaarloosd, op school gepest, én op het bijbelclubje, én op de sportvereniging....
Van het dorp waar ik opgegroeid ben, ken ik vooral de stoeptegels.
Nodigde ik een keer een klasgenootje thuis uit, dan bleef dat bij die ene keer. De sfeer thuis was om te snijden.
Middelbare school zelfde laken en pak. Zo heb ik eens aan het eind van een schoolweek geconstateerd dat er niemand tegen me gepraat had. Geen beurt van de docenten, geen gedag van de conciërge.... en geen klasgenoten die contact maakten. Dat is eenzaamheid ten top.
Vanaf mijn 15e kreeg ik vrienden, eerst door op kamp te gaan, later ontmoette ik ze op mijn studentenflat.
Maar nog, ondanks vriendschappen, voelde ik me heel veel heel eenzaam. Achteraf gezien 2 redenen:
1. Ik had nooit geleerd mezelf lief te hebben, en mezelf en mijn grenzen serieus te nemen. Altijd maar voorwaarden, eisen en regels die ik me oplegde. Altijd maar bezig om ´het´ te snappen, zodat ik net als anderen kon doen en dan ´normaal´ zijn.
2. Naast dat ik getraumatiseerd was, had ik ook een eetprobleem en heb daar decennia in mijn eentje mee doorgemodderd.
Traumabehandeling, EMDR, lotgenotencontact voor mijn eetprobleem... dat heeft gemaakt dat ik mezelf meer naar waarde kan schatten. Toen ik een half jaar naar die lotgenotengroep ging, merkte ik opeens dat ik me niet meer als ´de gepeste´ beschouwde. Ik was gewoon Hanke en hoorde erbij. Een vreugdevolle ervaring.
Sindsdien voel ik me nog steeds af en toe alleen. Zeker in de weekenden als vrienden het druk hebben met hun eigen gezin. Of op dagen dat ik i.v.m. mijn beperkingen kalm aan moet doen.
Maar dat gruwelijke gevoel van nergens bijhoren, niet geliefd zijn en niemand die -mocht dat nodig zijn- voor me zorgt... dat heb ik niet meer.
Allereerst als kind, emotioneel verwaarloosd, op school gepest, én op het bijbelclubje, én op de sportvereniging....
Van het dorp waar ik opgegroeid ben, ken ik vooral de stoeptegels.
Nodigde ik een keer een klasgenootje thuis uit, dan bleef dat bij die ene keer. De sfeer thuis was om te snijden.
Middelbare school zelfde laken en pak. Zo heb ik eens aan het eind van een schoolweek geconstateerd dat er niemand tegen me gepraat had. Geen beurt van de docenten, geen gedag van de conciërge.... en geen klasgenoten die contact maakten. Dat is eenzaamheid ten top.
Vanaf mijn 15e kreeg ik vrienden, eerst door op kamp te gaan, later ontmoette ik ze op mijn studentenflat.
Maar nog, ondanks vriendschappen, voelde ik me heel veel heel eenzaam. Achteraf gezien 2 redenen:
1. Ik had nooit geleerd mezelf lief te hebben, en mezelf en mijn grenzen serieus te nemen. Altijd maar voorwaarden, eisen en regels die ik me oplegde. Altijd maar bezig om ´het´ te snappen, zodat ik net als anderen kon doen en dan ´normaal´ zijn.
2. Naast dat ik getraumatiseerd was, had ik ook een eetprobleem en heb daar decennia in mijn eentje mee doorgemodderd.
Traumabehandeling, EMDR, lotgenotencontact voor mijn eetprobleem... dat heeft gemaakt dat ik mezelf meer naar waarde kan schatten. Toen ik een half jaar naar die lotgenotengroep ging, merkte ik opeens dat ik me niet meer als ´de gepeste´ beschouwde. Ik was gewoon Hanke en hoorde erbij. Een vreugdevolle ervaring.
Sindsdien voel ik me nog steeds af en toe alleen. Zeker in de weekenden als vrienden het druk hebben met hun eigen gezin. Of op dagen dat ik i.v.m. mijn beperkingen kalm aan moet doen.
Maar dat gruwelijke gevoel van nergens bijhoren, niet geliefd zijn en niemand die -mocht dat nodig zijn- voor me zorgt... dat heb ik niet meer.
vrijdag 26 september 2014 om 09:37
vrijdag 26 september 2014 om 10:39
Wauw Hanke, wat je schrijft "Ik had nooit geleerd mezelf lief te hebben, en mezelf en mijn grenzen serieus te nemen. Altijd maar voorwaarden, eisen en regels die ik me oplegde. Altijd maar bezig om ´het´ te snappen, zodat ik net als anderen kon doen en dan ´normaal´ zijn." herken ik enorm maar was me er niet van bewust dat ik het idd ook zo ervaar. Op zo'n manier ben je nooit ontspannen in (nieuw) gezelschap. Sterker... is het energieverslindend. Ik kan ook vaak denken als ik merk dat ik geen aansluiting heb: 'Straks ga ik naar huis en dan ben ik er weer vanaf'. Dat heb ik een groot deel van m'n leven gedacht. Op school, zwemles, clubjes, zwangerschapsgym, als ik op het schoolplein stond te wachten op mijn kinderen. Bij partner en kinderen voel ik me op m'n best. Maar het betekent ook wel dat ik een groot beroep op ze doe... en daar moet ik voor oppassen.
vrijdag 26 september 2014 om 11:05
Onbegrepen voelen is één van die dingen die ik steeds terug zie komen. Het is ook niet niks om op jezelf teruggeworpen te worden doordat mensen jou of jouw inzichten niet willen of kunnen 'zien', zeker niet als dat steeds terug blijft komen.
Wat ik ook een belangrijke vind is het geen goed contact hebben met jezelf. Er komt inderdaad heel wat zelfliefde bij kijken om je prettig in je vel te voelen, ook al ben je alleen of in welke omstandigheid dan ook. Je eigen beste vriendin zijn is een heel belangrijk gegeven om goed in je vel te zitten en niet gevoelig te zijn voor de mening en/of het oordeel van een ander.
Ook zelfkennis is er eentje die ik graag in het rijtje wil zetten. Als je jezelf kent en weet waar één en ander vandaan komt bij je, dan ben je niet afhankelijk van de gedachten en ideeën van een ander en kan je zelf al een heel eind komen met het bedenken waarom bepaalde zaken niet helemaal naar wens verlopen. Natuurlijk is feedback fijn, maar het is nog fijner om daar niet afhankelijk van te zijn, zodat je met rust in je lijf je medemens tegemoet kunt treden zonder dat je je druk hoeft te maken wat die ander vindt en waarom. Gewoon lekker relaxed jezelf zijn en weten wat dat inhoudt, houdt volgens mij ook de eenzaamheid buiten de deur.
Wat ik de moeilijkste vorm van eenzaamheid vind is die uit de jeugd is meegekomen. Als kind en tiener valt er zo weinig aan te doen. Er is nog niet de wijsheid om met dergelijke situaties om te gaan, het wordt meest ondergaan en dat vind ik heel erg. Het geeft ook geen basis om er later met noeste arbeid iets aan te veranderen, want die eenzaamheid is de basis en ik vind het dan ook razend knap van hen die daar later wel hun weg uit hebben kunnen vinden.
Wat ik ook een belangrijke vind is het geen goed contact hebben met jezelf. Er komt inderdaad heel wat zelfliefde bij kijken om je prettig in je vel te voelen, ook al ben je alleen of in welke omstandigheid dan ook. Je eigen beste vriendin zijn is een heel belangrijk gegeven om goed in je vel te zitten en niet gevoelig te zijn voor de mening en/of het oordeel van een ander.
Ook zelfkennis is er eentje die ik graag in het rijtje wil zetten. Als je jezelf kent en weet waar één en ander vandaan komt bij je, dan ben je niet afhankelijk van de gedachten en ideeën van een ander en kan je zelf al een heel eind komen met het bedenken waarom bepaalde zaken niet helemaal naar wens verlopen. Natuurlijk is feedback fijn, maar het is nog fijner om daar niet afhankelijk van te zijn, zodat je met rust in je lijf je medemens tegemoet kunt treden zonder dat je je druk hoeft te maken wat die ander vindt en waarom. Gewoon lekker relaxed jezelf zijn en weten wat dat inhoudt, houdt volgens mij ook de eenzaamheid buiten de deur.
Wat ik de moeilijkste vorm van eenzaamheid vind is die uit de jeugd is meegekomen. Als kind en tiener valt er zo weinig aan te doen. Er is nog niet de wijsheid om met dergelijke situaties om te gaan, het wordt meest ondergaan en dat vind ik heel erg. Het geeft ook geen basis om er later met noeste arbeid iets aan te veranderen, want die eenzaamheid is de basis en ik vind het dan ook razend knap van hen die daar later wel hun weg uit hebben kunnen vinden.
vrijdag 26 september 2014 om 11:22
quote:Cateautje schreef op 26 september 2014 @ 11:05:
Wat ik de moeilijkste vorm van eenzaamheid vind is die uit de jeugd is meegekomen. Als kind en tiener valt er zo weinig aan te doen. Er is nog niet de wijsheid om met dergelijke situaties om te gaan, het wordt meest ondergaan en dat vind ik heel erg. Het geeft ook geen basis om er later met noeste arbeid iets aan te veranderen, want die eenzaamheid is de basis en ik vind het dan ook razend knap van hen die daar later wel hun weg uit hebben kunnen vinden.Ja, deze vorm van eenzaamheid speelt me tot op de dag van vandaag nog parten.
Wat ik de moeilijkste vorm van eenzaamheid vind is die uit de jeugd is meegekomen. Als kind en tiener valt er zo weinig aan te doen. Er is nog niet de wijsheid om met dergelijke situaties om te gaan, het wordt meest ondergaan en dat vind ik heel erg. Het geeft ook geen basis om er later met noeste arbeid iets aan te veranderen, want die eenzaamheid is de basis en ik vind het dan ook razend knap van hen die daar later wel hun weg uit hebben kunnen vinden.Ja, deze vorm van eenzaamheid speelt me tot op de dag van vandaag nog parten.
vrijdag 26 september 2014 om 11:37
quote:noekske74 schreef op 26 september 2014 @ 11:33:
Momenteel probeer ik er niets meer aan te doen. Te vaak mijn neus gestoten. Ik probeer nu mijn verwachtingen naar anderen bij te stellen maar dat kost grote moeite.
Hoe zit het met jezelf? Je hebt je blijkbaar innerlijk teruggetrokken, maar voel je je prettig met jezelf en zo niet, heb je er weleens aan gedacht daar iets aan te doen zodat de gevoelsafhankelijkheid naar anderen toe een stuk verminderd kan worden.
Het allerbelangrijkste is toch dat je gelukkig bent met jezelf.
Momenteel probeer ik er niets meer aan te doen. Te vaak mijn neus gestoten. Ik probeer nu mijn verwachtingen naar anderen bij te stellen maar dat kost grote moeite.
Hoe zit het met jezelf? Je hebt je blijkbaar innerlijk teruggetrokken, maar voel je je prettig met jezelf en zo niet, heb je er weleens aan gedacht daar iets aan te doen zodat de gevoelsafhankelijkheid naar anderen toe een stuk verminderd kan worden.
Het allerbelangrijkste is toch dat je gelukkig bent met jezelf.
vrijdag 26 september 2014 om 11:49
Het prettig voelen met mezelf gaat in ups en downs. De downs worden vaak veroorzaakt doordat mijn gedachten dan weer terug gaan naar het verleden waarin ik te vaak eenzaam en letterlijk alleen ben geweest. Vooral in mijn tienertijd. Anderen waren vaak niet gelukkig met mij, met mijn aanwezigheid....ik werd als lastig ervaren.
vrijdag 26 september 2014 om 12:06
vrijdag 26 september 2014 om 12:33
Voor mij is eenzaamheid het gevoel van een schrijnende pijn die ik voel als ik me afgewezen voel en het idee heb dat ik er alleen voor sta en niet begrepen word door de mensen om mij heen.
Dit gevoel ken ik wel. Maar gelukkig niet dagelijks.
Ik heb heus wel (een klein) groepje mensen om mij heen. Niet bepaald veel mensen, en dat vind ik niet erg, want ik ben graag veel op mezelf.
En ik zit nu in een periode dat ik erg snel overprikkeld raak en veel met mijn eigen emoties bezig ben. Dat vind ik voor nu ook wel even goed.
Maar als ik een hele slechte dag heb en dus écht het idee heb dat ik er helemaal niemand op de wereld is die mij begrijpt en ik het gevoel heb dat ik door iedereen word afgewezen, ja dan voel ik me erg eenzaam. En dat ervaar ik als een bijna fysieke pijn.
Ik zou over een tijdje best wel weer een relatie willen hebben en wat meer sociale contacten. Maar nu nog niet. Ik ben er (nog) niet klaar voor. Ik bemerk dat ik eerst een paar dingen uit het verleden verwerkt moet hebben, voordat ik mijn sociale leven weer écht goed kan oppakken.
En dan nóg heb ik maar een paar vriendinnen nodig. Mijn leven moet wel een beetje overzichtelijk blijven.
Dit gevoel ken ik wel. Maar gelukkig niet dagelijks.
Ik heb heus wel (een klein) groepje mensen om mij heen. Niet bepaald veel mensen, en dat vind ik niet erg, want ik ben graag veel op mezelf.
En ik zit nu in een periode dat ik erg snel overprikkeld raak en veel met mijn eigen emoties bezig ben. Dat vind ik voor nu ook wel even goed.
Maar als ik een hele slechte dag heb en dus écht het idee heb dat ik er helemaal niemand op de wereld is die mij begrijpt en ik het gevoel heb dat ik door iedereen word afgewezen, ja dan voel ik me erg eenzaam. En dat ervaar ik als een bijna fysieke pijn.
Ik zou over een tijdje best wel weer een relatie willen hebben en wat meer sociale contacten. Maar nu nog niet. Ik ben er (nog) niet klaar voor. Ik bemerk dat ik eerst een paar dingen uit het verleden verwerkt moet hebben, voordat ik mijn sociale leven weer écht goed kan oppakken.
En dan nóg heb ik maar een paar vriendinnen nodig. Mijn leven moet wel een beetje overzichtelijk blijven.
vrijdag 26 september 2014 om 12:55
quote:Cateautje schreef op 26 september 2014 @ 11:05:
Onbegrepen voelen is één van die dingen die ik steeds terug zie komen. [...]
Wat ik ook een belangrijke vind is het geen goed contact hebben met jezelf. Er komt inderdaad heel wat zelfliefde bij kijken om je prettig in je vel te voelen, [...]
Ook zelfkennis is er eentje die ik graag in het rijtje wil zetten. [...]
Wat ik de moeilijkste vorm van eenzaamheid vind is die uit de jeugd is meegekomen. Als kind en tiener valt er zo weinig aan te doen. Er is nog niet de wijsheid om met dergelijke situaties om te gaan, [...]
Wat me opvalt, is dat je de oorzaken zoekt bij het individu, en niet bij de samenleving. Als je eenzaam bent, dan ligt dat (blijkbaar) aan jezelf, aan je gebrek aan zelfkennis, zelfliefde, je jeugd, wat niet al.
Je kunt het ook zoeken bij de samenleving als geheel. Niet alles is eigen verantwoordelijkheid, sommige dingen moet je echt zoeken bij het grote geheel. Wijken die zo zijn ingericht dat je elkaar nergens tegenkomt. Tuinen en balkons met hoge schuttingen. Mensen die op straat altijd een koptelefoon dragen, zodat ze afgesloten zijn van de buitenwereld. Zieken en gehandicapten die niet passen in het beeld van de maakbare samenleving, en die daarom buiten beeld moeten blijven. Ouderen die alleen in beeld komen als ze het Zwitserlevengevoel vertegenwoordigen. Falend anti-pestbeleid in het onderwijs. Et cetera,
Onbegrepen voelen is één van die dingen die ik steeds terug zie komen. [...]
Wat ik ook een belangrijke vind is het geen goed contact hebben met jezelf. Er komt inderdaad heel wat zelfliefde bij kijken om je prettig in je vel te voelen, [...]
Ook zelfkennis is er eentje die ik graag in het rijtje wil zetten. [...]
Wat ik de moeilijkste vorm van eenzaamheid vind is die uit de jeugd is meegekomen. Als kind en tiener valt er zo weinig aan te doen. Er is nog niet de wijsheid om met dergelijke situaties om te gaan, [...]
Wat me opvalt, is dat je de oorzaken zoekt bij het individu, en niet bij de samenleving. Als je eenzaam bent, dan ligt dat (blijkbaar) aan jezelf, aan je gebrek aan zelfkennis, zelfliefde, je jeugd, wat niet al.
Je kunt het ook zoeken bij de samenleving als geheel. Niet alles is eigen verantwoordelijkheid, sommige dingen moet je echt zoeken bij het grote geheel. Wijken die zo zijn ingericht dat je elkaar nergens tegenkomt. Tuinen en balkons met hoge schuttingen. Mensen die op straat altijd een koptelefoon dragen, zodat ze afgesloten zijn van de buitenwereld. Zieken en gehandicapten die niet passen in het beeld van de maakbare samenleving, en die daarom buiten beeld moeten blijven. Ouderen die alleen in beeld komen als ze het Zwitserlevengevoel vertegenwoordigen. Falend anti-pestbeleid in het onderwijs. Et cetera,