Kinderen ongewenst?

quote:HoiPippiLangkous schreef op 24 juli 2008 @ 10:14:

T, zie mijn voorbeeld. In mijn geval was dat echt teveel moeite. En dat weet jij niet en je kind al helemaal niet, maar soms trek je dat gewoon niet. Kind of geen kind hoor, dat maakt in mijn geval niet zoveel uit.

Ik ben toen wel vaker een coupé verder gaan zitten omdat iemand een praatje begon en ik kon dat gewoon niet handelen, ik had genoeg aan mijn verdriet, kon er gewoon niks bij hebben.

Dat staat misschien verzuurd, dat kan best zo overkomen.Dat je op dat moment heel veel verdriet hebt kan ik inkomen. Ik weet ook niet hoe het bij jou is gegaan; als ik een heel irritant kind tegenover me hebt gehad en ik was met mijn gedachten elders, dan had ik misschien net zo gereageerd, maar bij mij is het dus meerdere malen voorgekomen dat mijn zoon heel vriendelijk "hoi" tegen mensen zei, maar dat er gewoon niks werd teruggezegd. Vriendelijkheid kost niks denk ik dan.

quote:traincha2 schreef op 24 juli 2008 @ 10:23:

[...]





Dat je op dat moment heel veel verdriet hebt kan ik inkomen. Ik weet ook niet hoe het bij jou is gegaan; als ik een heel irritant kind tegenover me hebt gehad en ik was met mijn gedachten elders, dan had ik misschien net zo gereageerd, maar bij mij is het dus meerdere malen voorgekomen dat mijn zoon heel vriendelijk "hoi" tegen mensen zei, maar dat er gewoon niks werd teruggezegd. Vriendelijkheid kost niks denk ik dan.Ja, dat heb ik ook vaak meegemaakt.

Ik kan me nog wel wat verjaardagen van mijn zus herinneren dat ik ook iets kleins kreeg. En wij hadden het echt niet breed hoor, ik ben echt niet verwend. Geen idee waarom mijn moeder dat deed, ik zal het eens vragen.

En ik heb ook welenes gezien dat kinderen een kadootje meenamen voor het zusje van de jarige, dat vond ik heel raar eigenlijk.

Trouwens, door kinderen uit het sociale leven weg te houden, kweek je compleet wereldvreemde volwassenen lijkt me.

quote:fashionvictim schreef op 24 juli 2008 @ 10:21:

[...]





Echt? Ik ken het totaal niet en doe het ook zelf niet. Ik zou het ook niet op prijs stellen als iemand een cadeau voor mijn zoon meeneemt als ik jarig ben, hallo, IK ben toch jarig, niet hij?



Oeps. Ik bekend schuld. Ik neem heel vaak cadeautjes mee voor mijn (kleine) neefjes, nichtjes en kinderen van vriendinnen. Omdat ik het leuk vind ze te verwennen. Hebben ouders dit liever niet?



Ik heb het artikel in de Linda gelezen, maar zoals FV al zei, is childbashen hip, dus ik vind het een vermakelijk verhaaltje, maar doe er verder niet veel op uit.

Hoe of wat precies weet ik ook niet meer hoor. Ik werd spontaan zo verdrietig van dat onbevangen leven, dat ik echt op mijn lip moest bijten om niet te huilen. En daar had ik geen trek in, klaar.

Dus kop omgedraaid en tranen verbeten. Had moeders niks gezegd dan had ik mezlef heus wel weer bij elkaar geraapt of had Meneer Nilsson een leuke opmerking gemaakt.

quote:traincha2 schreef op 24 juli 2008 @ 10:03:

Nou, in zoverre dat ik me dus niet kan voorstellen dat je een kind wat je gewoon vriendelijk groet - wat mijn zoon dus meestal doet - niet leuk vind. Ik vind het dan zielig dat er dan niks teruggezegd wordt. Dan denk ik: goh, het kind is toch vriendelijk? Is het dan zoveel moeite om even terug te groeten?Maar ik heb soms gewoon geen zin in contact. Niet met jouw kind, niet met jou, met niemand. Helaas moet ook ik de boodschappen gewoon doen, dus is er kans dat ik iemand tegen kom. En zeker met kinderen en oude mensen is de kans erg groot dat als je teruggroet er een heel gesprek moet volgen. En kom daar met goed fatsoen maar eens onderuit als je al "hallo" terug hebt gezegd.

Voor mijn nichtjes heb ik ook altijd wel iets hoor. Smurfen, nijntjes, een klein kadootje en altijd iets lekkers in huis.

quote:HoiPippiLangkous schreef op 24 juli 2008 @ 10:24:

Ik kan me nog wel wat verjaardagen van mijn zus herinneren dat ik ook iets kleins kreeg. En wij hadden het echt niet breed hoor, ik ben echt niet verwend. Geen idee waarom mijn moeder dat deed, ik zal het eens vragen.

En ik heb ook welenes gezien dat kinderen een kadootje meenamen voor het zusje van de jarige, dat vond ik heel raar eigenlijk.Nou dan had je het beter voor elkaar dan ik. Mijn zusje kreeg altijd ook een cadeautje als ik jarig was (want anders was het zo zielig, en omdat zij nog klein was zou ze niet begrijpen waarom zij geen cadeau kreeg en ik wel). Ik kreeg nooit iets als zij jarig was, want ik was al jarig geweest

quote:fashionvictim schreef op 24 juli 2008 @ 10:19:

[...]





Egocentrisch is iets anders dan egoistisch, vandaar dat ik je egocentrisch noemde. Jij vindt dat het leven alleen om jouw genot draait en vindt zelfs dat anderen zich aan jouw genot moeten aanpassen door bijvoorbeeld kinderen te weren uit de publieke ruimtes. Dat vind ik extreem egocentrisch.

Egocentrisch zou zijn als ikzelf géén rekening met anderen hield en ondertussen wel van die anderen zou verwachten dat ze rekening met mij hielden. Ik houd wél rekening met anderen en zorg dat ik geen geluidsoverlast veroorzaak bijv. is het dan teveel gevraagd om te verwachten dat anderen ook 'n klein beetje moeite doen hun mogelijke overlast voor de omgeving te beperken?



quote:En nee, ik heb geen nanny, en ik ben zelfs alleenstaand, en toch herken ik het beeld dat je schetst niet of nauwelijks. Het enige "jugglen" dat ik moet doen is 's ochtends een kind afleveren en 's avonds weer ophalen en dat is de enige verandering in mijn dagelijkse routine, dat ik 1 extra stop moet maken voordat ik naar mijn werk of naar huis ga. Nou poeh poeh, wat een ellende. Verder ga ik nog steeds uit eten, kan ik nog steeds reizen, naar dezelfde bestemmingen als waar ik zonder kind heen ging, (doe het alleen niet uit geldgebrek, maar dat geldgebrek heeft niets met kind te maken) , gedraag ik me op die bestemmingen precies hetzelfde als vroeger, alleen heb ik nu altijd gezelschap. Op vakantie neem ik nog steeds een koffer vol boeken mee die ik aan het eind van de vakantie uit heb, slaap ik nog steeds uit, ga ik nog steeds de hele avond uit eten, drink ik nog steeds gezellig wijntjes op het strand, spreek ik nog steeds af met vrienden, er is niets áf gegaan, er zijn alleen dingen bíj gekomen.

Maar gaat je kind dan niet sporten en spelen waar je hem/haar ook naartoe moet begeleiden en ophalen?



Je had dus al voor je kind een ander soort leven dan ik. Idd als je strandvakanties ambieert is dat voor 'n kind ook leuk. Rondreizen door verre landen ligt dan toch wat anders en al helemaal financieel.



quote:Mijn wereld is juist vergroot door een kind, in plaats van gekrompen.Mooi toch? Maar andere mensen, andere wensen, dus dat gaat niet automatisch voor iedereen op.

quote:Bagheera schreef op 24 juli 2008 @ 10:29:

[...]





Oeps. Ik bekend schuld. Ik neem heel vaak cadeautjes mee voor mijn (kleine) neefjes, nichtjes en kinderen van vriendinnen. Omdat ik het leuk vind ze te verwennen. Hebben ouders dit liever niet?



Ik heb het artikel in de Linda gelezen, maar zoals FV al zei, is childbashen hip, dus ik vind het een vermakelijk verhaaltje, maar doe er verder niet veel op uit.Ach, een kleinigheidje omdat je het gewoon leuk vindt mijn kind weer te zien heb ik echt geen moeite mee hoor, maar de nieuwste huppelepup garage omdat het zo zielig is dat ik jarig ben en hij anders niks krijgt zou ik inderdaad niet op prijs stellen. Als hij jarig is krijgt hij cadeaus, als ik jarig ben krijg ik ze, dat lijkt me vrij logisch en ik wil ook echt niet dat hij dat anders gaat zien. Hij krijgt meer dan zat, dus compensatiecadeaus omdat hij een dagje niet in het middelpunt staat is een trend die ik liever niet in mijn huis tegenkom.

.

Overigens, als iemand mij groet, of dat nu iemand van 8 of van 80 is, zeg ik altijd wel gewoon hallo terug. Heb daar ook niet zo'n moeite mee en gaat eigenlijk vanzelf.

quote:elninjoo schreef op 24 juli 2008 @ 10:34:

[...]



Egocentrisch zou zijn als ikzelf géén rekening met anderen hield en ondertussen wel van die anderen zou verwachten dat ze rekening met mij hielden. Ik houd wél rekening met anderen en zorg dat ik geen geluidsoverlast veroorzaak bijv. is het dan teveel gevraagd om te verwachten dat anderen ook 'n klein beetje moeite doen hun mogelijke overlast voor de omgeving te beperken?





[...]



Maar gaat je kind dan niet sporten en spelen waar je hem/haar ook naartoe moet begeleiden en ophalen?



Je had dus al voor je kind een ander soort leven dan ik. Idd als je strandvakanties ambieert is dat voor 'n kind ook leuk. Rondreizen door verre landen ligt dan toch wat anders en al helemaal financieel.





[...]



Mooi toch? Maar andere mensen, andere wensen, dus dat gaat niet automatisch voor iedereen op.



Nee, hij is nog te jong voor sporten, vanaf dit najaar begint dat. Spelen doet hij wel, maar daar is niks jugglen aan hoor. Gewoon kind wegbrengen en zelf heerlijk naar de kapper gaan en daarna weer ophalen, ik zie het probleem niet zo.



Ik "ambieer" geen strandvakanties, ik ben alleen geen backpacker. Maar ik ken wel mensen die dat wel zijn en dat ook met kinderen doen. Zelf hebben wij een rondreis door de woestijn in de planning staan die ik samen met zoon ga doen, gewoon wij tweetjes. Duurt nog eventjes want het is een vrij intensieve trek waar hij nu nog te jong voor is, maar ik weet zeker dat we dat beiden hartstikke leuk zullen vinden. Citytrips heb ik al wel gedaan met zoon en dan gaan we gewoon shoppen, naar het theater, uit eten, dingen bezichtigen, etcetera. Al die dingen die ik ook deed zonder kind, dus.



Mijn punt was dus dat je precies dezelfde dingen mét kind kunt doen als die je zonder kind deed. Het enige wat ik zonder kind doe is de kroeg of een club, maar dat lijkt me nogal logisch. Maar voor ik een kind had ging ik bijvoorbeeld veel naar Ibiza en ik zie geen enkele reden waarom ik dat mét kind niet ook zou kunnen doen, kwestie van 's nachts een oppas en bob's your uncle.

Voor iemand die een hekel heeft aan kinderen, is je nick wel heel bijzonder gekozen; el ninjo. Zit daar een speciale gedachte achter?

Je interesse in dit forum lijkt voornamelijk uit te gaan naar thema's als kinderen/opvoeding/ouderschap, ben je niet stiekem bezig met een proefschrift?

Eigenlijk ben ik verbaasd dat er op reacties van anderen überhaupt wordt gelet. Afgelopen dinsdag ben ik met mijn neefje en mijn moeder gaan winkelen. Ik heb een tijdje achter de buggy gelopen en hij zal ongetwijfeld hebben gezwaaid naar mensen, maar ik heb totaal niet op de reacties gelet. Ik was lekker naar de etalages aan het kijken of met mijn moeder aan het kletsen. Wat kan mij het schelen hoe anderen reageren. Of ze nu naar hem teruglachen of boos worden, het interesseert me helemaal niet.

quote:Julus schreef op 24 juli 2008 @ 10:45:

Voor iemand die een hekel heeft aan kinderen, is je nick wel heel bijzonder gekozen; el ninjo. Zit daar een speciale gedachte achter?

Je interesse in dit forum lijkt voornamelijk uit te gaan naar thema's als kinderen/opvoeding/ouderschap, ben je niet stiekem bezig met een proefschrift?

Mijn nick is 'n combi van het bekende klimaatsverschijnsel wat in Peru (een van mijn favoriete landen) het kerstkindje wordt genoemd. Aangezien ikzelf met kerst geboren ben vond ik dat wel 'n leuke benaming. En Elninjoo klinkt gewoon leuker dan het vrouwelijke La Niña. Verder zit er geen diepere achtergrond achter.



Nee, ik schrijf hier geen proefschrift over. Ik houd gewoon wel van onderwerpen op forums waar vanuit beide standpunten gepassioneerd gediscuseerd wordt. Naast dit onderwerp heb ik op dit forum ook al 't onderdeel 'reizen' ontdekt en nog wel meer onderwerpen die me aanspreken. Maar had niet verwacht dat mijn reply van gisteren gelijk zoveel animo voor deze topic teweeg zou brengen, dus vandaar dat ik dit topic wel met regelmaat zal blijven volgen.

quote:elninjoo schreef op 24 juli 2008 @ 10:34:

[...]



Egocentrisch zou zijn als ikzelf géén rekening met anderen hield en ondertussen wel van die anderen zou verwachten dat ze rekening met mij hielden. Ik houd wél rekening met anderen en zorg dat ik geen geluidsoverlast veroorzaak bijv. is het dan teveel gevraagd om te verwachten dat anderen ook 'n klein beetje moeite doen hun mogelijke overlast voor de omgeving te beperken?





Nee, dat is niet teveel gevraagd en dat is ook precies wat de meeste mensen gewoon doen hoor. Dat kinderen nog niet precies weten hoe alles hoort, dat ze niet weten dat ze rekening met anderen behoren te houden kun je die kinderen niet kwalijk nemen. Het is de taak van de ouders dat aan hun kinderen te leren, maar meestal gaat dat niet vanzelf en niet heel snel. En dús zul je in je leven altijd kinderen tegenkomen die schreeuwen, rennen of waar je je ook maar aan ergert. In de meeste gevallen gewoon omdat ze het nog niet geleerd hebben.

Dat leerproces duurt nou eenmaal een aantal jaar (tot ver in de puberteit, soms langer, soms korter), maar schijnbaar wil jij dat niet inzien en verwacht jij van ouders dat ze hun kinderen drillen omdat jíj last van die kinderen hebt. (en last is een zeer relatief begrip).

Dát vind ik zeer egocentrisch en getuigt van weinig inlevingsvermogen. Tuurlijk is een schreeuwend kind irritant (vertel mij wat....), maar ja, als je je daar zo vreselijk aan ergert als jij ons wil doen geloven heb je volgens mij een erg zwaar leven.



Over kindvrije plekken: heb het al eerder gezegd: het ene kind is het andere niet en het is aan de ouder om in te schatten of het kind mee kan of niet. Meeste ouders zijn niet volslagen debiel en kunnen dat prima. Uitzonderingen zullen er natuurlijk altijd zijn.



En nog even dit: kinderen staat NIET boven de wet, zoals jij lijkt te denken. Weliswaar werkt de wet anders voor kinderen, maar beetje logisch nadenken en je weet waarom dat is..........

quote:Liv schreef op 24 juli 2008 @ 11:19:

[...]





Nee, dat is niet teveel gevraagd en dat is ook precies wat de meeste mensen gewoon doen hoor. Dat kinderen nog niet precies weten hoe alles hoort, dat ze niet weten dat ze rekening met anderen behoren te houden kun je die kinderen niet kwalijk nemen. Het is de taak van de ouders dat aan hun kinderen te leren, maar meestal gaat dat niet vanzelf en niet heel snel. En dús zul je in je leven altijd kinderen tegenkomen die schreeuwen, rennen of waar je je ook maar aan ergert. In de meeste gevallen gewoon omdat ze het nog niet geleerd hebben.

Dat leerproces duurt nou eenmaal een aantal jaar (tot ver in de puberteit, soms langer, soms korter), maar schijnbaar wil jij dat niet inzien en verwacht jij van ouders dat ze hun kinderen drillen omdat jíj last van die kinderen hebt. (en last is een zeer relatief begrip).

Dát vind ik zeer egocentrisch en getuigt van weinig inlevingsvermogen. Tuurlijk is een schreeuwend kind irritant (vertel mij wat....), maar ja, als je je daar zo vreselijk aan ergert als jij ons wil doen geloven heb je volgens mij een erg zwaar leven.



Over kindvrije plekken: heb het al eerder gezegd: het ene kind is het andere niet en het is aan de ouder om in te schatten of het kind mee kan of niet. Meeste ouders zijn niet volslagen debiel en kunnen dat prima. Uitzonderingen zullen er natuurlijk altijd zijn.



En nog even dit: kinderen staat NIET boven de wet, zoals jij lijkt te denken. Weliswaar werkt de wet anders voor kinderen, maar beetje logisch nadenken en je weet waarom dat is..........

Toch wordt weer niet goed gelezen. Dat 'n kind uit zichzelf rent en gilt dan kan ik dat kind niet kwalijk nemen. Maar dat ouders erbij staan of hun neus bloedt ipv in elk geval te proberen het kind op te laten houden (dit uiteraard in openbare gelegenheden zoals bijv. een winkel) en zich ook nog niet eens verontschuldigen tegenover een bijv. oud vrouwtje waar 't kind in z'n uitbundigheid tegen aan liep, dat soort zaken schieten bij mij dus in 't verkeerde keelgat.



Ik heb zelf jonge dieren getraind en weet dus dat die zich niet gelijk aangepast gedragen, maar het eerste wat je doet als je ook maar denkt dat een ander er last van zou kunnen hebben, is jezelf verontschuldigen.

Fash, mag ik vragen hoe oud jouw zoon ook alweer is? Ik dacht 3 of 4. Kan me persoonlijk weinig voorstellen bij jouw leven in combi met nog een peuter/kleine kleuter zoon. Stel je je eigen leven nu niet heel idealistisch voor? Want vooralsnog is mijn best goed opgevoede dochter niet in staat om te gaan trekken door de woestijn, om mee te gaan dineren waarbij ik vooral wijntjes zit te nippen en mijn kind muisstil onhoorbaar en onzichtbaar onder de tafel zit te spelen, totdat ik twee uur later eens aan een armpje trek en zeg, kom, we gaan.



Ik moet mijn dochter ook zeker niet meenemen naar tarzan of een balletuitvoering, want ze zit in haar waarom fase. Dus dan is het over alles (want alles is nieuw) wat is dat mama, wat doet die mevrouw mama, etc. En na tien of twintig minuten de boel eens aangekeken te hebben, begint ze zich te vervelen en gaat zo over haar stoel hangen. Naar andere mensen kijken en daar contact mee proberen te maken (de gruwel van een boel mensen). Als ik haar dan wil corrigeren en haar weer met haar neus naar voren op die stoel trek, gaat ze sputteren, want ze wil niet naar voren kijken (saaaaai), dus wil achterstevoren zitten en dan is bij ons de strijd begonnen en ik verzeker je dat je dan binnen 10 minuten een huilend kind hebt en een rood aanlopende moeder.



Why bother, ik ga niet naar dat soort gelegenheden. Daar is mijn kind gewoon te klein voor. Dat komt hooguit een beetje met 7 jaar ofzo. Vanaf toen kan ik me herinneren dat mijn moeder mij begon mee te nemen en dat waren meestal middagvoorstellingen en ook nog wel redelijk op kinderen gericht, dus kinderballet ofzo. En dat duurt dan een uur. Wat heeft een kind van 3 of 4 in godesnaam te zoeken bij een theater of ballet?? Zo leuk is jouw kind echt niet, dat de achterbuurman of buurvrouw bij die voorstelling zin heeft om het halve stuk naar het grijnzende koppie van jouw zoon te kijken.



En ik wil nog meer schrijven, dus kom later terug.

Elninjo, ik vond je gisteren echt oerend vervelend, want wat kan er een bak negativiteit uit jouw toetsenbord komen zeg. Gelukkig ben je vanochtend met een beter en genuanceerder been uit bed gekomen. Dus hou dat vast zou ik zeggen.



Kom zometeen nog eventjes mijn inzichten delen : )

Zp, ben ik weer.

Ik vind het vrij hypocriet om als ouders te stellen dat je leven niet of nauwelijks verandert. Kom op zeg, we weten allemaal dat dat wél zo is. Misschien voor een enkeling niet, maar dan ben je echt de uitzondering op de regel. Is dat ook wat je tegen meisjes zegt die nog geen kinderen hebben, maar spelen met de gedachte? Ahjo, je leven blijft gewoon hetzelfde hoor. Nou, degene die dat tegen mij gezegd zou hebben, had kunnen rekenen op een verbaal. Je leven verandert! En goed ook!

En dat is ook logisch. Je krijgt er een kind bij en dat kind bestaat niet alleen maar uit een 1 dimensionale uitvoering die een aan/uit knop heeft. Mijn kind neemt ruimte in, mijn kind heeft zorg nodig (het minst moeilijke van een kind krijgen), mijn kind vestigd aandacht op het feit dat ze bestaat, ze wil jouw aandacht, voor haar en haar alleen, want ze is klein en mens en heeft in het begin van haar leven nog alle bevestiging nodig voor haar bestaansrecht. Ze neemt plek in in huis, want ze neemt een kamer in beslag. Ze neemt plek in de woonkamer, want ze heeft daar haar speelgoed, anders wordt mijn huis en mijn spullen haar speelgoed, omdat ze nog klein is, maakt ze rommel. Ze is soms ziek, rochelend, vervelend, ze is soms druk en onvermoeibaar, ze is soms moe en huilerig, ze is vaak lief en ondeugend en nieuwsgierig en ontdekkend en al deze vormen van zichzelf neemt ze overal mee naartoe.



Voor haar bestaat (nog) geen decorum en soms past dat goed bij de omgeving waar ze is en soms niet. En als dat niet past, dan ben ik als ouder verplicht en verantwoordelijk om de situaties wel passend te krijgen. Dus dat betekend dan ook dat ik weg moet gaan. Een ziek kind moet ik ophalen, ondanks mijn plannetjes. Een dreinend kind moet ik meenemen van daar waar we dan ook zijn, ook al had ik net hele andere plannen. En ik kan nooit zomaar de deur uit lopen. Kan me niet voorstellen hoe ouders kunnen beweren dat hun leven niet anders is geworden. Ten minste niet als dat leven niet een beetje meer leek op de levens die de kinderlozen hier -naar ik aanneem- leven.



Zonder kind zou ik Elninjo kunnen zijn geweest. De veel minder zure en agressieve versie, dat wel. Maar toch hadden we redelijk wat raakvlakken. Ik had ook echt niks met kinderen, totdat mijn eierstokken de foxtrot gingen doen en mij bij de kladden grepen. Maar daarvoor konden ze me vierkant gestolen worden. ik vond ze zelfs een beetje eng. Ik lachte wel vriendelijk terug naar een lachende peuter, maar hoopte stiekem dat de peuter in kwestie dat niet als aanleiding zou zien om met mij van blikken te willen wisselen, want daar had ik gewoon echt geen behoefte aan (ben ook zo'n mens dat graag alleen is). Dat gevoel is misschien minder voorkomend dan wat de meeste mensen beleven, maar het is echt niet zo bizar hoor en heeft niks van doen met kinderen haten. Er niks mee ophebben, mag dat ook? Ik heb nu nl. nog steeds niks op met honden. Ik tolereer ze en een hele enkeling vind ik wel een lief beestje, maar ze moeten vooral niet tegen me op willen springen en veel aandacht willen, want dan vind ik het al snel vervelend worden.



Er bestaat echt veel meer een middenweg tussen de ouders enerzijds en de kinderlozen anderzijds. Het is toch niet nodig om er twee soorten kampen van te maken??

quote:intiem schreef op 24 juli 2008 @ 12:07:

Fash, mag ik vragen hoe oud jouw zoon ook alweer is? Ik dacht 3 of 4. Kan me persoonlijk weinig voorstellen bij jouw leven in combi met nog een peuter/kleine kleuter zoon. Stel je je eigen leven nu niet heel idealistisch voor? Want vooralsnog is mijn best goed opgevoede dochter niet in staat om te gaan trekken door de woestijn, om mee te gaan dineren waarbij ik vooral wijntjes zit te nippen en mijn kind muisstil onhoorbaar en onzichtbaar onder de tafel zit te spelen, totdat ik twee uur later eens aan een armpje trek en zeg, kom, we gaan.



Ik moet mijn dochter ook zeker niet meenemen naar tarzan of een balletuitvoering, want ze zit in haar waarom fase. Dus dan is het over alles (want alles is nieuw) wat is dat mama, wat doet die mevrouw mama, etc. En na tien of twintig minuten de boel eens aangekeken te hebben, begint ze zich te vervelen en gaat zo over haar stoel hangen. Naar andere mensen kijken en daar contact mee proberen te maken (de gruwel van een boel mensen). Als ik haar dan wil corrigeren en haar weer met haar neus naar voren op die stoel trek, gaat ze sputteren, want ze wil niet naar voren kijken (saaaaai), dus wil achterstevoren zitten en dan is bij ons de strijd begonnen en ik verzeker je dat je dan binnen 10 minuten een huilend kind hebt en een rood aanlopende moeder.



Why bother, ik ga niet naar dat soort gelegenheden. Daar is mijn kind gewoon te klein voor. Dat komt hooguit een beetje met 7 jaar ofzo. Vanaf toen kan ik me herinneren dat mijn moeder mij begon mee te nemen en dat waren meestal middagvoorstellingen en ook nog wel redelijk op kinderen gericht, dus kinderballet ofzo. En dat duurt dan een uur. Wat heeft een kind van 3 of 4 in godesnaam te zoeken bij een theater of ballet?? Zo leuk is jouw kind echt niet, dat de achterbuurman of buurvrouw bij die voorstelling zin heeft om het halve stuk naar het grijnzende koppie van jouw zoon te kijken.



En ik wil nog meer schrijven, dus kom later terug.

Elninjo, ik vond je gisteren echt oerend vervelend, want wat kan er een bak negativiteit uit jouw toetsenbord komen zeg. Gelukkig ben je vanochtend met een beter en genuanceerder been uit bed gekomen. Dus hou dat vast zou ik zeggen.



Kom zometeen nog eventjes mijn inzichten delen : )





Mijn zoon is 4,5 en trekken door de woestijn gaan we inderdaad pas over een paar jaar doen, dat zei ik er ook bij. Maar uit eten heb ik al heel vaak gedaan, sterker nog, ik ga alleen maar uit eten mét kind en ik schaar pannenkoekenhuis en McDrek niet onder uit eten gaan.



Dan heb ik het over met een groep vriendinnen de hele zondag dimsummen en dus ook wijntjes drinken, op een terras met een vriendin uit eten, naar de Thai, naar een loungerestaurant, zelfs naar Michelinsterrenrestaurants is mijn zoon al meegeweest.



Ik heb namelijk nooit oppas oid, ik laat mijn kind niet graag achter als ik zelf iets leuks ga doen. Hij hoort bij mij en ik heb hem graag bij me.



Ik ben 1 keer met mijn zoon op een echte vakantie geweest en toen gingen we gewoon met zijn tweeën. Was een zonvakantie en ik ben elke avond met hem tot een uur of half 12 's avonds uit geweest. Eerst eten, daarna even wat kindervermaak (kinderdisco, bowlen, speeltoestand, dat soort dingen) tot een uur of half 10, 10 uur en daarna ben ik elke avond met hem naar shows geweest. Naar de kroeg was idd geen goed idee, of alleen op een terras hangen zonder dat daar iets te zien is is om die tijd ook niet erg leuk want dan gaat de vermoeidheid parten spelen. Maar een dansshow vond hij alleen maar leuk, en dat kon prima tot een uur of 12 zonder een centje pijn. Dan hoor je hem niet, staat of zit hij alleen maar te kijken.



Maar goed, mijn zoon gaat ook weleens mee naar dingen van mijn werk (ook theatershows ofzo, of muziekvoorstellingen) dus hij is er ook wel aan gewend. Ook gaat hij mee naar de Uitmarkt of andere festivals en mee naar familiefeesten tot diep in de nacht met muziek, bands, deejays enzo.

quote:elninjoo schreef op 24 juli 2008 @ 11:44:

[...]



Toch wordt weer niet goed gelezen. Dat 'n kind uit zichzelf rent en gilt dan kan ik dat kind niet kwalijk nemen. Maar dat ouders erbij staan of hun neus bloedt ipv in elk geval te proberen het kind op te laten houden (dit uiteraard in openbare gelegenheden zoals bijv. een winkel) en zich ook nog niet eens verontschuldigen tegenover een bijv. oud vrouwtje waar 't kind in z'n uitbundigheid tegen aan liep, dat soort zaken schieten bij mij dus in 't verkeerde keelgat.



Ik heb zelf jonge dieren getraind en weet dus dat die zich niet gelijk aangepast gedragen, maar het eerste wat je doet als je ook maar denkt dat een ander er last van zou kunnen hebben, is jezelf verontschuldigen.



Dat heb ik wel degelijk gelezen hoor. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat je je vooral ook heel erg ergert aan die kinderen en het evt. lawaai dat ze produceren (je zegt zelf al dat je erg gesteld bent op je rust) En zoals ik al zei: de meeste ouders doen gewoon hun best, bieden verontschuldigingen aan (ik wel, en ik zie de meeste ouders dat gewoon doen), dus wat is je punt nu precies? Dat er ouders zijn die het niet (in jouw boekje dan) goed doen? Tja, dat zul je helaas altijd houden. Kun je wel op een forum gaan lopen klagen, maar daar bereik je die doelgroep niet mee.

Dat jij dan vervolgens kindvrije plekken wenst is een beetje wereldvreemd: er zijn zat plekken waar weinig tot geen kinderen komen en bovendien: helaas, pindakaas, kinderen leven nu eenmaal ook in onze maatschappij, deal with it!

Hoort je kind dan niet op bed te liggen???

quote:intiem schreef op 24 juli 2008 @ 12:26:

Er bestaat echt veel meer een middenweg tussen de ouders enerzijds en de kinderlozen anderzijds. Het is toch niet nodig om er twee soorten kampen van te maken??Maar dat is wel wat er gebeurt toch?