Jong en burnout

Hahahaha, sorry. Jullie hebben het echt mis Rood, kort haar! Bizar eigenlijk dat je zo'n beeld hebt van mensen, zonder dat je ze ooit gezien hebt!

Wat betreft ADD, ik kan me wel concentreren maar niet lang. Hooguit 10 minuten intensief, daarna moet ik echt iets anders gaan doen en even bewegen. Ik ben super vergeetachtig en ben een ramp met deadlines, planningen en agenda's. Mijn huis bestaat dan ook voor een groot deel uit post-its

Ik kan ontzettend stuiteren, echt heel hyper zijn maar heb ook dagen dat ik 'gemiddeld' ben

Vooral het concentreren merk ik bij schoolwerk, maar ook in kroegen, op terrassen of bij feestjes. Ik vind het heel moeilijk om dan het gesprek te volgen omdat alle omgevingsgeluiden even 'hard' binnen komen. Een gesprek voeren met een vriendin, die tegelijkertijd thee gaat zetten is ook gedoemd te mislukken.

Gelukkig weet ik het van mezelf, dat scheelt wel veel merk ik. Ik ga gewoon geen goede gesprekken voeren op het terras oid, dat kost me veel te veel energie en maakt mij geen gelukkig mens.

Mijn omgeving weet inmiddels ook dat ik zo ben en gaan dus ook geen thee zetten als ik midden in mijn verhaal zit, kijken me niet scheef aan als ik geen idee heb waar ze het over hebben (terwijl ze dat dus een week daarvoor ook al verteld hebben).



Het is vermoeiend, maar ik weet ook simpelweg niet beter. Het was voor mij aan het begin ook heel lastig om uit te leggen wat er dan anders was, omdat ik niet weet hoe een ander bepaalde dingen ervaart.



Nouja, even een blik in mijn hoofd dus



Hier gaat het wat minder, zit met een beginnende keelontsteking en een flinke oorontsteking. Zit dus met een flinke bak thee en twee watjes in m'n oren op de bank. Stiekem voel ik me best zielig



Mijn wedervraag word dan weer waar jullie ergens wonen (noorden, zuiden of provincies, net waar je je prettig bij voelt )

Bah niet leuk Kaarsje, zo ziek zijn. Veel beterschap. Manlief is ook ziek en ligt heel zielig op de bank. Het zit jammer genoeg nog steeds onder de mensen.



Wat jammer dat de reünie tegenviel Inge. Super dat je nog helemaal naar huis gereden bent. Raar toch dat mensen je na zoveel jaar soms niet meer herkennen. Schattig je katjes, wat een schatjes zijn het toch.



Oei volgens mij heb ik niemands kapsel goed geraden. Heb zelf lang blond haar met slag soms krullen(mijn haren doen altijd waar zit zin in hebben, zucht) in. Doe graag mee met de nieuwe vraag: woon in de Antwerpse Kempen.



Nog een hele fijne zonnige zondag iedereen. xxx

Beel, wat kan jij je vertwijfeling mooi verwoorden. Misschien moet jij die burnout-roman schrijven waar je naar op zoek was

Het komt me ontzettend bekend voor. In het prille begin dacht ik echt bijna zeker te weten dat ik niet in huis had wat nodig was om hier uit te klimmen. Want alles wat ik was en ben, had uiteindelijk tot mijn downfall geleid. Ik voelde zo'n diepe teleurstelling in mezelf en in het leven. Ik weet nog dat ik tegen mijn psych zei: deze burnout kan tot 2 dingen leiden: of ik 'vind mezelf', of ik spring van een gebouw.

En nu koester ik juist eigenlijk vooral de momenten dat ik helemaal niet bezig ben met de vraag wie ik eigenlijk ben. Ik weet misschien gewoon nu even niet wie ik ben, en wat ik wil en worden wil, maar dat is ok. Nog steeds heb ik de zekerheid dat de zon opgaat en onder gaat, het lente wordt, de beestjes in de wei staan, ik liefde voel voor mijn vrienden/lief en ik daarvan geniet.



Inge zei geloof ik eens, dat de 'te' er alleen af mag, bij sommige eigenschappen. Dat vond ik fijn om te horen, dat je niet helemaal anders hoeft te worden, maar sommige dingen gewoon net een tikkeltje minder zodat je niet steeds over je grenzen gaat.



@Inge, jammer dat het wat tegenviel, de reunie! Grappig is dat, dat je je dan weer echt even zo'n jong verlegen meisje kan voelen. Maar super dat je bent gegaan!

@kaarsje, beterschap!



Ik woon in Rotterdam trouwens. Ik las eens dat daar de meeste burnoutgevallen van NL voorkomen...



Zo, vandaag lekker dagje aan zee, nu wel moe en daardoor wat sjaggerijnig, even lekker suf buizen! xx

@Bloem en Inge: Ik zit er even wat dieper over na te denken over het woordje 'te'. Het is namelijk zo'n dooddoener die ik zelf ook te pas en te onpas gebruik. Toch, het is denk ik wel de sleutel. Zoals jullie al zeggen, het zijn dezelfde eigenschappen die je zo ver brengen als die je neerhalen. Ook alweer zo'n dooddoener. Dingen die je allang weet.

Totdat ze ineens samen klikken. Dan kom ik opeens op iets dat ik werkelijk kan oefenen concreet: doen wat ik doe van nature maar dan steeds denken of ik niet 'te' bezig ben en het eventueel ter plaatse een tandje minderen. Interessant en zeker iets dat ik vanaf nu ga bekijken, elke dag, zo vaak mogelijk. Zo ben ik dan ook wel weer



Oh hier trouwens rood/blond lang haar en Amsterdam, waar ik never nooit weg wil



@Kaarsje: hoop dat het beter gaat met je oren. En het lijkt me best lastig als alles zo tegelijk binnenkomt, maar het klinkt alsof je daar wel goed mee om hebt leren gaan. Denk door je verhaal ook meteen, nee, ik heb geen ADD. Maar het is natuurlijk ook allemaal een geleidende schaal, waarbij je tussen het ene uiterste en het andere uiterste alle plekjes ertussen in hebt.

goedemorgen allemaal!



Woehoe, ik ga over twee weekjes lekker een paar dagen naar Ierland! In een houten huisje in de heuvels met open haard EN sauna EN ligbad! Dat wordt ontspannen geblazen =) Zin in! Wilde altijd al eens naar Ierland maar de belofte van mooi weer trok me altijd naar het zuiden... maar eind maart is het meestal toch overal wisselvallig, dus waarom niet Ierland, gewapend met alles wat een regenachtig weekend toch erg fijn kan maken.



Ik merk trouwens dat het fijne weer me goed doet, jullie ook? Lekker zo de hort op met oppashondje.



fijne dag!

Wauw Bloem dat klinkt als genieten! Ierland lijkt mij heel mooi en idyllisch. Heerlijk dat je dat in het vooruitzicht hebt.



Het weer doet mij ook goed. Ben ook veel meer buiten, lekker in de tuin bezig en de kipjes en konijntjes blij zien, zalig!



@Inge: is het boek 'Ik ben Pelgrim', een aanrader? Heb nu net weer een Esther Verhoef (leest zo makkelijk weg) uit en zoek weer een nieuwe.

doe ik ook even een duit in het zakje:

What is the what, van Dave Eggers. Wel zielig! maar fantastisch. Sowieso bijna alles van Dave Eggers, de Circel is ook te gek.

Merci voor de boekentips. Dave Eggers is volledig uitgeleend bij de bib, zal voor een volgende keer zijn. En we hebben warempel een boek van David Baldacci (de verzamelaars) staan. Manlief eens voor zijn verjaardag gehad. En we hebben hem allebei nog niet gelezen, oeps! Vond ook nog 5 ongelezen Karin Slaughter boeken, echt een tijdje te weinig gelezen.



Gisteren was een super dag. Heb voor de tweede keer op ons paardje gereden en ze doet het super. Kwam helemaal blij weer thuis en bij thuiskomst lag er een uitnodiging voor de volgende sollicitatieronde klaar. Vreugde dansje gedaan en daarna bruiste ik van energie. Heb nog tig dingen gedaan, auto gewassen, konijnenhok schoongemaakt, manlief vertroeteld (is nog steeds ziek), half boek uitgelezen,.... was gisterenavond bang dat ik het vandaag moest gaan bekopen en dat valt reuze mee. Tijd voor een

@Vienna: word helemaal vrolijk van je. Wat een fijne dag en wat fijn dat het je niet teveel gekost heeft vandaag!



Ik was gister voor het eerst mijn afdeling op. Ik reed ernaar toe en had gewoon zin om te gaan, om iedereen weer te zien. Had ze de dag van tevoren een mail gestuurd met een korte uitleg over het hoe en waarom van mijn plotselinge afwezigheid, zodat ik niet 15 keer hoefde te vertellen hoe het met me is.

Het was echt leuk om mijn collega's weer te zien, al waren we wat onwennig met elkaar .

Zij omdat ze niet zo goed wisten of ik zou gaan huilen als ze iets zouden zeggen en ik omdat ik zo lang weg ben geweest en een beetje zenuwachtig was ook wel.



Heb een gesprek gehad met mijn leidinggevende, dat was aan de ene kant heel fijn maar aan de andere kant duurde het gesprek meer dan een uur, ze is nogal kletserig en ik ook. Een heleboel info en plannen en inzichten in de afdeling. Teveel merk ik nu. Ik ben er echt van van de leg vandaag.



Maar goed vanaf volgende week begin ik met 2 x2 uur werken. Kleine taakjes zonder deadline, wel gewoon mijn eigen werk. Spannend maar het voelt ook wel goed. Ik was haast vergeten dat ik een leven heb buiten mijn huisje om.



De uitdaging ligt vooral op het sociale vlak merk ik.

De snelle grapjes die mensen maken, waar ik normaal het hardst aan meedoe?

Ik trek het niet, vind het niet interessant en heb er geen zin in.

De behoefte van mijn leidinggevende om de afdeling naar een hoger plan te tillen?

Echt heel leuk maar ik wil er nu nog even niet mee te maken hebben. Ik wil gewoon mijn eigen werk doen en niet nadenken over de grote lijnen, over uitdagingen en ego strelende vooruitzichten.



Moest vandaag echt wel even huilen van alle indrukken die in mijn hoofd nog rondtollen, beetje koppijn ook. Ben dus maar stoofvlees gaan maken.



Mijn bedrijfsarts had wel een heel erg inzichtelijk plaatje over burnout. Het kwam erop neer dat je een weegschaal hebt met Belasting aan de ene kant, Belastbaarheid aan de andere kant.

Onder het bakje belastbaarheid hangt nog een bakje met reserves waar je uit kunt putten als de balans tussen belasting en belastbaarheid even tijdelijk scheef is.

Als je te lang op de reserves teert dan zijn uiteindelijk beide bakjes leeg ---> burnout.

Tot zover niks nieuws.

Maaaaar, ik dacht dat ik nu bezig was met het bakje reserves aanvullen en dat is dus niet zo.

Het bakje belastbaarheid is eerst aan de beurt en dat is nu een soort gebroken been dat net uit het gips komt. Weinig spieren en slap. Dat been ga je eerst weer oefenen tot het weer stevig staat (re-integratieproces)

En dan, pas dan, gaat je reserve bakje zich weer langzaam vullen.

En dan ben je op het punt aan het komen waar Inge nu is, dat je een reünie enigszins aankan.



Ik was zo blij met deze uitleg omdat het me met de neus op de feiten drukt: ik ben nog 'ziek' en dat gaat echt nog wel even duren. Snappen jullie dat dat helpt?

Oh en Bloem: wat tof Ierland!! Sinds ik Game Of Thrones verslaafde werd wil ik er ook zo graag naar toe.

@beel, wat goed hee, dat het best ok ging allemaal en je zin hebt weer te beginnen! De kop is eraf! Niet gek dat je het nog eventjes moet verwerken nu, maar dat zal steeds makkelijker gaan. Ik had nog niet eerder echt zo nagedacht over de relatie belastbaarheid - reserves, ik gebruik het een beetje doorelkaar ofzo. Ik ben weer opgeroepen door de UWV bedrijfsarts. Blijft toch een beetje spannend, ik ken deze ook nog niet. En die belastbaarheid- reserves gedachte is daar wel van belang, want ik hoop dat ik hem weet te overtuigen dat ik echt nog beter eventjes geen baantje op niet-therapeutische basis kan nemen, maar nog even blijf vrijwilligen tot ik voel dat ik echt weer een klein beetje stevig sta.



@vienna, wat heerlijk dat je zo'n fijne dag hebt gehad vol energie! Geeft vertrouwen!



@inge, tja, mijn moeder... Volgens mij veranderd ze nooit meer echt, en daar moet ik het maar een beetje mee doen, geloof ik. Ik denk dat we altijd wel een beetje een weerbarstige relatie zullen houden. Dus ik weet niet echt of het gesprek echt lang beklijft, maar voor mezelf voelt het wel goed, dat we het iig wel hebben gehad.



Een goede vriendin van me is een echt stresskipje. Het is nu zelfs zover dat ze paniekaanvallen heeft, zich ongelofelijk moe voelt en haar menstruatie helemaal in de war is- dit zijn natuurlijk allemaal signalen waar onze alarmbellen bij af gaan. Ik vind het maar moeilijk hoor! Natuurlijk heb ik haar een paar keer, en een keer of twee echt met klem, gewaarschuwd dat ze echt gas terug moet nemen of anders, kijk naar mij. Ze is bovendien ook nog eens zelfstandige zonder arbeidsongeschikheidsverzekering dus als ze omvalt heeft ze echt niks. Maarja, ik vraag me af wat mij zelf had laten afremmen, sommige dingen leer je echt pas als het te laat is. Wat zouden jullie doen?

oh en beel, wat is jou ultieme recept voor stoofvlees?

Maak ik nooit maar firsts for everything...

Wauw Beel wat goed dat je weer op je werk geweest bent. En ook nog goed voorbereid met eerst een mail sturen. Kan mij voorstellen dat je achteraf wel wat stoom moest afblazen, het zijn ook heel veel indrukken en ook veel informatie. Snap het gesprek met je leidinggevende niet heel goed, waarom dat gaat over plannen en inzichten voor de toekomst. Dat lijkt mij voor jou op dit moment niet echt van toepassing? Fijn dat de 2x2u beginnen goed voelt.

Het stuk draagkracht en draaglast is heel herkenbaar. Bij mij was ook draagvlak heel belangrijk. Had op een gegeven moment toch echt wel familie en vrienden verwaarloosd en merkte pas te laat hoe belangrijk ze voor mij zijn (gelukkig al veel contacten weer opgebouwd). De metafoor van het gebroken been uit de gips is wel een heel toepasbare. Je kunt echt heel mooi observerend beschrijven. Iemand had al eens geopperd dat je zelf een boek kunt schrijven over BO, en echt dat zou je kunnen (moet het natuurlijk ook willen), je kunt echt zo goed uitdagingen en gedachten omschrijven, echt prachtig!



@Bloem: niet makkelijk om bij een vriendin te zien dat ze mogelijk naar een BO kan gaan krijgen. Heb je het al met haar over gehad? Vooral het stuk dat je aspecten bij haar herkent?



@Inge: misschien heeft het genezingsproces veel tijd gekost, maar als je zo hoor heeft het bij jou echt super veel opgebracht.



Vandaag weer een super mooie en dag, heerlijk!

Dank jullie wel voor de reacties. Ik vind het echt zo waardevol om hier te kunnen delen en herkenning te lezen bij jullie. Las gister ook even op een ander topic van iemand die een nickname heeft met iets citroenerigs erin, Bloem reageerde er gelukkig op een gegeven moment met wat nuances. Maar als ik dan lees hoe kort door de bocht men reageert op iemand die overduidelijk aan haar grens zit, krijg ik echt een knoop in mijn buik en stress in m'n nek.

Ik prijs mezelf gelukkig met mijn werkgever, ze gaan namelijk met me om alsof ik belangrijk voor ze ben, alsof ik iets toevoeg en waardevol ben, en volgens mij heb jij, Inge, net zo'n fijne werkgever.

Ja, ik werd er echt naar van.



Dank voor de schrijf complimenten ...dat vind ik echt leuk om te horen. Als ik geen burnout had zou ik er aan beginnen



@Bloem: spannend dat je naar een nieuwe uwv arts moet, hoop dat het een beetje relaxed type is.

Wat betreft je vriendin...lastig is dat he? Hoe reageert ze als je haar waarschuwt? Mijn beste vriendin schrok wel zo van mijn instorting dat ze beter op haar uren is gaan letten, maar ik zie ook aan haar hoe snel oude en slechte gewoonten er weer insluipen. Ook zij kan zich eigenlijk echt geen burnout veroorloven. Ik denk dat je niet meer kan doen dan haar wijzen op jouw situatie en misschien met haar eens kijken of er kleine dingen zijn die ze kan doen om te maken dat ze bijtankt her en der? Misschien als je met kleine stapjes komt dat ze niet zo schrikt of niet in de weerstand schiet?



Het ultieme recept voor stoofvlees, voor zover ik nu heb uitgeprobeerd, ik begin ook pas net met mijn carrière in de keuken, daar had ik eerder, uiteraard, geen tijd voor, is het volgende:

http://www.mijnreceptenbo ... en-ontbijtkoek-16003.html

Heel lekker, echt ouderwets. Ik heb het gegeten met rode kool met appeltjes en aardappelpuree.



Sowieso merk ik nu hoe belangrijk het is om dingen te ontdekken die ik kan doen om op een dag zoals gister, waarop ik echt weer van de leg was, mezelf tot rust te dwingen. Zoals ovenschotel maken. Heb ook meteen zelf couscous gemaakt op de traditionele manier. Ook lekker tijdrovend.



Goede nieuws is dat ik me vandaag weer beter voelde. Wat een winst is dat, dat er op en neer te ontdekken is en ook te weten waardoor het komt. Echt ik kan wel zingen vandaag, zo blij dat ik weer terugveer. Eigenlijk wat Inge ook schrijft, maar bij mij dan nog in het mini, hoe fijn is het om je beter te voelen.



@Vienna: ik denk dat mijn leidinggevende zich niet zo goed bewust is van de belasting die het gesprek mij gaf. Ik heb ook pas vrij laat duidelijk gemaakt dat het teveel werd. Was ook enthousiast en wilde graag de ins en outs weten. Pas later besefte ik me dat ik die helemaal nog niet wil weten eigenlijk. Leermomentje dus. En ook iets dat ik moet aangeven.



Nou weer een hele lap

aaaah heel stuk geschreven maar werd opeens uitgelogd. Nou, samengevat: allemaal hartverwarmende reacties naar jullie allemaal, en toen nog een blij stukje over mijn nieuwe plantjes. Gisteren helemaal los gegaan in het 'grootste tuincentrum van de regio'. Vandaag mijn dakterras opgroenen & -kleuren, en vanavond naar een toneelstuk, jee!



geniet van het zonnetje!

Beel, ik denk dat de angsten die je beschrijft wel vergelijkbaar zijn met de situatie waar ik nu in zit. Bij mij overheerst het verdriet, maar daaronder zit zeker ook angst om het straks alleen te moeten gaan doen. Niet helemaal alleen, want ik heb een partner en vrienden, maar ik bedoel zonder psycholoog. En ik weet wel dat ik het afgelopen jaar heel veel heb geleerd en sterker uit de strijd ben gekomen, maar ik had wel altijd die psych om op terug te vallen. Ik moet nu op mezelf gaan vertrouwen, gaan geloven en ervaren dat ik het zelf prima red met alle handvatten die ik heb meegekregen. Dat is spannend. Dus ik begrijp absoluut waar je nu last van hebt. Ik weet jouw situatie even niet meer zo goed. Heb jij ook hulp van een psycholoog die je kan helpen om oude patronen te doorbreken?



Je vroeg of ik boos ben op mijn psych omdat hij niet inzag dat ik nog niet helemaal klaar ben. Nee, dat is niet het geval. Het is echt alleen het gevoel van in de steek gelaten worden. Ik ben er nog niet uit of dat iets van nu is of dat het iets van vroeger is dat ik op hem projecteer. Dat wil ik nog wel gaan uitzoeken.



Wat fijn trouwens dat je zin had om naar je werk te gaan. Jammer dat je leidinggevende je meteen zo overbelastte. Ze had je nog helemaal niet moeten lastigvallen met die informatie, dat komt tezijnertijd wel. Het is ook logisch dat het je geen bal interesseert hoe het met de afdelingsplannen staat, je hebt al genoeg aan je hoofd. Eerst maar eens rustig wennen en die kleine taken oppakken. Neem je tijd, geef goed je grenzen aan. Fijn dat het taken zonder deadlines zijn, maak daar gebruik van en doe zo rustig aan als nu goed voelt. Ik heb de eerste twee weken van 2x2 uur zelfs niet eens gewerkt. Mijn enige taak was aanwezig zijn. Ik vond het fijn om zo weer rustig te kunnen wennen om uberhaupt weer naar het werk te gaan en daar een paar uur te zijn. Ik vulde mijn tijd vooral met kletsen en dat was al belastend genoeg. Misschien is dat voor jou ook een idee?



Goede uitleg van je bedrijfsarts. Ik snap dat het je helpt met beseffen waar je nu staat en het te accepteren. Ik wou dat mijn bedrijfsarts dat destijds ook zo had gezegd.



Inge, mooie wijze woorden (die van je hapto). Daar ben ik het helemaal mee eens! Ook ben ik blij voor je dat het zo goed met je gaat. Dat heb je wel verdiend! Je hebt er keihard voor gewerkt, nu mag je er de vruchten van gaan plukken. Je schreef laatst dat je je OP nog eens had gelezen en hoeveel er was veranderd. Dat is zeker zo. Ik vind het nog altijd mooi dat dit topic zo actief blijft, er was blijkbaar echt behoefte aan. Mij heeft het in ieder geval veel opgeleverd, dank daarvoor



Bloem, dat klinkt heerlijk zeg! Ierland staat ook nog op mijn lijstje.

Het warme weer deed me inderdaad goed, ook al had ik niet altijd zin om naar buiten te gaan. Maar het is altijd fijner om vanuit je woonkamer naar een blauwe dan naar een grijze lucht te kijken.



Wat die vriendin betreft: dat zijn inderdaad behoorlijke alarmbellen. Wat zei ze die keren dat je haar waarschuwde? Leek de boodschap binnen te komen? Ik denk dat je niet meer kunt doen dan wat je nu doet, ze zal het toch zelf moeten gaan inzien. Hopelijk lukt dat haar voor ze omvalt.

Hoi hoi allemaal! Allemaal lekker genoten van het weekend?



Wat is het fijn om je positieve post te lezen Beel. Mooi dat je blij bent met je leidinggevende en je helemaal kunt uitleven in ovenschotels.



@ Bloem: plantjes en tuincentrum = lentegevoel, zalig! Toneelstuk leuk geweest?



@Inge: goed idee om alleen deze pagina nog te lezen van het forum. Merk dat ik mij soms schuldig voel, te empathisch wordt, droevig etc van andere onderwerpen.



@stokstaartje: Heb niet echt tips (ivm psy). Vind wel dat jij hele grote stappen vooruit hebt gezet. Het verschil tussen uitvinden of het iets van vroeger of heden is wat je projecteert is niet makkelijk. Vaak toch een wisselwerking.



Hier een moeizaam weekend. Zaterdag heel weinig energie en manlief heeft heel solidair meegedaan met een thuis - blijf - dagje. Gisteren toch weer over mijn grenzen gegaan. We zijn bezig met het zadelmak maken van ons paardje en manlief had gisteren tijd om mee te gaan, dus ik dacht hup er weer op (oude patroon) en niet naar mijn lichaam en gevoel geluisterd. Resultaat: paard was onrustig en sprong opeens weg en ik had niet de reflex om daarop te reageren. Ben er keihard afgevallen. Heel mijn lichaam is beurs en van de pijn wakker geworden. Super blij dat ik mijn rijhelm op had en manlief erbij was om paard op te vangen (ze liep bijna over mij heen, hij had zijn vingerkootje uit de kom van paardje tegen houden). Waarom blijven grenzen aanvoelen en daarop anticiperen zo moeilijk voor mij? Heb het idee nog steeds alles op een heel rustig tempo te doen en nog steeds niet aan het werk. Merk dat ik gefrustreerd ben en best moeilijk heb met mijn wel heel rustige leventje momenteel. Sorry dat ik zo somber klink.

@stokstaartje, ik moet een beetje denken aan leren fietsen, vroeger. Nog een tijdje had mijn vader een koord aan mijn bagagedrager gebonden wat hij vasthield, zonder kon/durfde ik niet. Ik fietste een heel stuk en merkte op dat mijn vader honderden meters achter me stilstond, het koord was los. Mijn eerste gevoel: oh, eikel!! En daarna: maar dan kan ik het dus helemaal zelf! Ik hoop dat jij dat straks ook zo ervaart, dat je het eigenlijk gewoon de hele tijd al zelf doet.



@vienna, och wat vervelend met je paardje. Ik zag het laatst in het bos, dat ze een veulen zadelmak maakten, dat zag er pittig uit! Het blijft ook echt supermoeilijk om altijd aan te voelen waar je grenzen liggen, vooral als het een tijdje erg goed gaat en je meer blijkt te kunnen dan je eigenlijk dacht. En opeens is er dan die grens. In dat boek van Carien Karstens wat je leest, staat een verhaal van een meisje dat telkens als ze weer wat energie heeft, te veel hooi op haar vork neemt en weer terug bij af is. Ik kan soms echt panikeren: ik ben toch niet dat meisje??? Misschien moet ik dit nu juist niet tegen je zeggen, maarja je zal het sowieso snel genoeg tegen komen in je boek. Ik bedoel maar te zeggen: ik denk dat we dat allemaal zo voelen. Maar dat we toch steeds minder diep terugvallen: het welbekende 2 stappen vooruit, 1 achteruit. Ik vind dat je het echt goed doet hoor!



Hier wel een lekker weekendje gehad, een toneelstuk in Hoorn, nachtje daar blijven slapen. Vriendje was een beetje ziekig dus rustig aan gedaan verder. Wel nog heel uitgebreid Javaans gekookt gisteren. Het valt me op dat jullie zo relaxt van koken worden, ik heb dat niet echt. Vooral niet als ik iets ingewikkelds maak. Ik wordt er toch een beetje nerveuzig en excited van, als het heel lekker is dan kan ik soms de eerste minuten aan tafel nauwelijks wat uitbrengen van enthousiasme maar ook wel zenuwen. Ik denk omdat het toch een beetje een prestatieding is voor mij. Ik heb ook een tijdje als kok gewerkt vroeger. Nah ja, je hebt van die dingen.



Ik merk dat ik een beetje opkijk tegen het gesprek met bedrijfsarts volgende week. 5 maanden geleden was ik zo'n hoopje ellende dat het niet moeilijk was overtuigend te zijn als iemand die nog niet kan werken. Maar nu voel ik me een beetje een fraudeur ofzo? Omdat het persoonlijk echt best redelijk gaat over het algemeen, ik probeer ook gewoon maar te genieten van het rustige leventje, en vaak lukt dat best. Ik kom niet meer ziek en ellendig over. Ik heb eigenlijk niet vaak last van schuldgevoelens, maar nu borrelt het toch wel. Ik hoop dat de bedrijfsarts genoeg burnouters heeft gezien om het juist in te schatten allemaal.



fijne dag allemaal!

Hai meiden,



Ach Bloem kan me zo voorstellen dat je je zorgen maakt over je afspraak. Maar weet je, meer dan vertellen hoe het (echt) is kun je niet. Je kunt echt niet meer doen.

Het hangt ook zo af van wie je voor je krijgt en daar heb je helemaal geen invloed op. Bah.



@Vienna, jeetje dat is wel een heel pijnlijke manier om te beseffen dat je nog beter naar je lichaam moet luisteren.



@Stokstaartje, wat Bloem vertelt over dat fietsen met haar vader, dat is wel een mooie vergelijking denk ik. Maar wel rot dat je je zo in de steek gelaten voelt, ben benieuwd of je daar samen met de psych uit kan komen.

Ik heb een coach waar ik naar toe kan gaan als het mij allemaal te ingewikkeld wordt. Vervelende is dat ze niet vergoed wordt. Ik heb heel veel vertrouwen in haar en weet dat ik bij haar terecht kan. Maar ik zit de laatste tijd toch ook na te denken of ik niet iets structurelers moet zoeken om weer eens in mijn grenzen en verkeerde gewoonten te duiken. Ik heb alleen echt geen zin in een psycholoog. Dus weet niet zo goed wat dan. Misschien een haptonoom, daar heb ik in het verleden wel baat bij gehad.



2 voorwaarts, 1 terug, voelt bij mij als: 16 voorwaarts, omdat het ineens zo goed voelt om me even goed te voelen, 27 terug, omdat het dubbel zo rot voelt om me dan weer te beseffen dat ik met dat goede gevoel er niet ben. Dat er echt iets is en dat dat niet ineens toch, als een wonder der natuur plotsklaps achter me ligt. Ik word steeds als het goede gevoel weer even weg is toch behoorlijk verdrietig en moedeloos.



Het voelt bij mij nu als een soort niemandsland. Ja het gaat beter, en nee het gaat nog niet goed.

nog even voor de zekerheid, om eventuele misverstanden uit te sluiten: ik ga alles natuurlijk gewoon zeggen zoals het is, niet verbloemend of verdraaiend hoor, dat bedoel ik niet met 'fraudeur'. Maar meer: als je ziek bent, moet je je de hele dag ellendig voelen, en mag je niet met een boek genieten van het zonnetje. Maarja door alleen maar zitten kniezen word ik niet beter natuurlijk.



@beel, wel goed misschien om nog wat extra begeleiding te nemen! Ik vind mijn psycholoog trouwens heel coachend (hij is ook coach met hardlopen), die zitten er ook tussen. Een vrijgevestigde psycholoog voelt trouwens sowieso minder geinstitutionaliseerd en deprimerend. Maar een haptonoom is zeker ook een idee. Wanneer ga je weer naar je werk trouwens?



zo, weer t zonnetje in met boek



xx