Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
vrijdag 27 maart 2015 om 23:44
Dank u schone slaapster .
We zitten nog even gezellig te nachtbraken met dochter. Ik geloof dat ze het wel gezellig vindt om weer bij ons te zijn. Ze heeft kranig geholpen met de verzorging van zoon (we doen zo veel mogelijk zelf) en lekker met/tegen hem gekletst. Dochter heeft het prima naar haar zin op haar logeeradres, ze gaat iedere dag een paar uur naar huis om met de poes te knuffelen of gewoon om even alleen te zijn en op school gaat het best goed, ik hoor zowaar van hoge cijfers! En tot mijn onmetelijke verbazing heeft ze wat huiswerk meegenomen hierheen .
En af en toe komt er weer zo'n heerlijk puberale opmerking tussendoor. De verpleegster moest er ook al om lachen, en zoon amuseerde zich ook wel geloof ik. Lekker hoor, weer even met zijn vieren (al ligt zoon dan een paar honderd meter verderop).
We zitten nog even gezellig te nachtbraken met dochter. Ik geloof dat ze het wel gezellig vindt om weer bij ons te zijn. Ze heeft kranig geholpen met de verzorging van zoon (we doen zo veel mogelijk zelf) en lekker met/tegen hem gekletst. Dochter heeft het prima naar haar zin op haar logeeradres, ze gaat iedere dag een paar uur naar huis om met de poes te knuffelen of gewoon om even alleen te zijn en op school gaat het best goed, ik hoor zowaar van hoge cijfers! En tot mijn onmetelijke verbazing heeft ze wat huiswerk meegenomen hierheen .
En af en toe komt er weer zo'n heerlijk puberale opmerking tussendoor. De verpleegster moest er ook al om lachen, en zoon amuseerde zich ook wel geloof ik. Lekker hoor, weer even met zijn vieren (al ligt zoon dan een paar honderd meter verderop).
zaterdag 28 maart 2015 om 12:34
Wat een fijne positieve verhalen LV, gelukkig gaat het elke keer een stapje beter met je zoon.
En dochter nu ook nog bij jullie, even je gezin weer compleet. Hoe reageert dochter op zoon, heeft ze het er erg moeilijk mee hem zo te zien?
En voor het kaartje, hoe oud is je zoon (ongeveer)? Dat ik niet met een heel erg niet bij zijn leeftijd passend kaartje aankom
Heeft hij al veel kaartjes ontvangen? Ik hoop dat het de boel een beetje opfleurt.
En dochter nu ook nog bij jullie, even je gezin weer compleet. Hoe reageert dochter op zoon, heeft ze het er erg moeilijk mee hem zo te zien?
En voor het kaartje, hoe oud is je zoon (ongeveer)? Dat ik niet met een heel erg niet bij zijn leeftijd passend kaartje aankom
Heeft hij al veel kaartjes ontvangen? Ik hoop dat het de boel een beetje opfleurt.
zaterdag 28 maart 2015 om 12:45
Zoon is tien.
We zijn net weer even langs geweest, beetje tegen hem gekletst, foto's van de poes laten zien en een hoofdstuk voorgelezen uit Pluk. Hij had weer wat last van ontwenning omdat ze de clonidine weer wat hebben afgebouwd, maar hij was goed bij. We hebben even lekker geknuffeld, en toen gaf hij aan dat hij graag wilde slapen en dat we wat hem betrof wel weer even konden gaan wieberen . Hij geeft zijn grenzen dus heel goed aan, en daar ben ik heel blij mee. Voorlopig gaan we dus maar een schema hanteren van meerdere korte bezoeken per dag, met tussendoor rust. Het is ook wel lekker dat het weekend is, dan is de witte jassen-parade ook wat minder .
Pijn heeft hij niet, geen hoofdpijn en ook niet aan de plek waar ze huid hebben weggeschraapt. Op dit moment heb ik zelfs een beetje het idee dat hij meer last heeft van de medicatie dan van die hersenkneuzing. Ik ben dus blij dat dat nu wordt afgebouwd.
Zus is hartstikke lief met hem. Gisteren schrok ze wel een beetje, want dat ene oog zit nog steeds grotendeels dicht en hij ademt door zijn mond dus die staat dan weer open. Maar daar was ze snel aan gewend en ze helpt nu zelfs al een beetje mee met de verzorging. En nu is ze geheel vrijwillig huiswerk aan het maken .
We zijn net weer even langs geweest, beetje tegen hem gekletst, foto's van de poes laten zien en een hoofdstuk voorgelezen uit Pluk. Hij had weer wat last van ontwenning omdat ze de clonidine weer wat hebben afgebouwd, maar hij was goed bij. We hebben even lekker geknuffeld, en toen gaf hij aan dat hij graag wilde slapen en dat we wat hem betrof wel weer even konden gaan wieberen . Hij geeft zijn grenzen dus heel goed aan, en daar ben ik heel blij mee. Voorlopig gaan we dus maar een schema hanteren van meerdere korte bezoeken per dag, met tussendoor rust. Het is ook wel lekker dat het weekend is, dan is de witte jassen-parade ook wat minder .
Pijn heeft hij niet, geen hoofdpijn en ook niet aan de plek waar ze huid hebben weggeschraapt. Op dit moment heb ik zelfs een beetje het idee dat hij meer last heeft van de medicatie dan van die hersenkneuzing. Ik ben dus blij dat dat nu wordt afgebouwd.
Zus is hartstikke lief met hem. Gisteren schrok ze wel een beetje, want dat ene oog zit nog steeds grotendeels dicht en hij ademt door zijn mond dus die staat dan weer open. Maar daar was ze snel aan gewend en ze helpt nu zelfs al een beetje mee met de verzorging. En nu is ze geheel vrijwillig huiswerk aan het maken .
zaterdag 28 maart 2015 om 14:07
zaterdag 28 maart 2015 om 15:28
Hoi LV,
Wat fijn om je zo vol goede moed te lezen. Jij kent je zoon het beste, zo zie je maar weer! Laat de medici maar dokteren, jij bent zijn spreekbuis op dit moment. Doe je fantastisch.
Denk je er wel om dat als hij straks thuis is en je adrenaline werkt uit en het dagelijks leven neemt je weer over, dat jij dan de klap kan verwachten? Bouw je dat even voor jezelf in? Ik herken veel van jou in mij, kop derveur en goan! En als het weer gewoon is, dat je dan (bijvoorbeeld) opeens begint te dromen, te hyperventileren en voor jezelf alles gaat verwerken. Neem jij ook goed jezelf in acht lieve LV?
Wat fijn om je zo vol goede moed te lezen. Jij kent je zoon het beste, zo zie je maar weer! Laat de medici maar dokteren, jij bent zijn spreekbuis op dit moment. Doe je fantastisch.
Denk je er wel om dat als hij straks thuis is en je adrenaline werkt uit en het dagelijks leven neemt je weer over, dat jij dan de klap kan verwachten? Bouw je dat even voor jezelf in? Ik herken veel van jou in mij, kop derveur en goan! En als het weer gewoon is, dat je dan (bijvoorbeeld) opeens begint te dromen, te hyperventileren en voor jezelf alles gaat verwerken. Neem jij ook goed jezelf in acht lieve LV?
zaterdag 28 maart 2015 om 21:21
Nou, vandaag mag van mij zo snel mogelijk vergeten worden. Weer gedoe met ontwennen. Ik ben voor gaan lezen uit Pluk, en daar werd ie wel rustiger van. Maar toen begon de vacpomp moeilijk te doen: die was lek. Lapmiddelen hielpen niet, dus uiteindelijk moest het gips eraf en vervangen worden door een brace, die gewoon open en dicht kan. Na een heleboel gesodemieter hadden ze het ding weer aan de praat en moest de boel opnieuw vacuum gezogen worden, zonder verdoving. En dat doet Pijn. Kortom: een rotdag. Uiteindelijk heb ik gevraagd of ze hem zijn inslapertje wat eerder konden geven, want vanaf dat hij had aangegeven te willen slapen (half twaalf) had die arme prul nog geen oog dicht gedaan. Gelukkig ging de verpleeg op mijn verzoek in en toen sliep ie binnen drie minuten.
Lichtpuntjes waren er ook: hij bleef ondanks alle gedoe mooi aanspreekbaar én beleefd, want hij zwaaide iedere witjas netjes weer uit bij vertrek . Hij krijgt zijn ene oog weer een beetje open en hij kan nog gewoon lezen. Vooral met dat laatste ben ik blij, want dat behoort toch echt wel tot de hogere hersenfuncties.
Nou nog 'even' van die medicijnen af. Hoe dat moet weet niemand, want op een verlaging van de clonidil reageert hij onmiddellijk, en niet op een positieve manier. Ze gaan het nu langzamer afbouwen, hopelijk werkt dat beter. En hij moet er toch echt van af, want hij wordt er hartstikke duf van en op die manier kan hij ook nauwelijks worden beoordeeld.
Lichtpuntjes waren er ook: hij bleef ondanks alle gedoe mooi aanspreekbaar én beleefd, want hij zwaaide iedere witjas netjes weer uit bij vertrek . Hij krijgt zijn ene oog weer een beetje open en hij kan nog gewoon lezen. Vooral met dat laatste ben ik blij, want dat behoort toch echt wel tot de hogere hersenfuncties.
Nou nog 'even' van die medicijnen af. Hoe dat moet weet niemand, want op een verlaging van de clonidil reageert hij onmiddellijk, en niet op een positieve manier. Ze gaan het nu langzamer afbouwen, hopelijk werkt dat beter. En hij moet er toch echt van af, want hij wordt er hartstikke duf van en op die manier kan hij ook nauwelijks worden beoordeeld.
zaterdag 28 maart 2015 om 21:30
Uitleg vacuverhaal: om de nieuwe huid in zijn knieholte te fixeren én om vocht af te voeren is er een spons (vacspons) op zijn been geplakt die vacuüm gezogen wordt door een zogeheten vacpomp. Die heeft hij al eerder gehad, om het smerige wondvocht af te voeren. Nu moest het been echter extra worden gefixeerd, omdat beweging de nieuwe huid verhindert zich vast te zetten (en zoon is nou eenmaal dol op bewegen). Dat hadden ze gedaan met gips, maar dat bleek achteraf niet zo handig, want de pomp raakte lek (en trok dus niet meer goed vacuum) en toen konden ze er alleen maar bij door zoon naar de gipskamer te rijden en de boel open te zagen. Zeer stressvol allemaal, want in een ziekenhuis gaat er rustig een paar uur heen met zo'n akkefietje.
zaterdag 28 maart 2015 om 21:32
zaterdag 28 maart 2015 om 21:36
LV het is ook wel een hele moeilijke plek voor een vacuumpomp..in je knieholte. Dat ding werkt het best op platte plekken zeg maar..je buik of zo.
Ik werk waar zoon ligt en jullie ook zijn, alleen op een andere afdeling. Als ik iets kan doen?? Naar de bieb voor meer voorleesboeken, weet ik veel. Laat maar weten dan..
Sterkte!
Ik werk waar zoon ligt en jullie ook zijn, alleen op een andere afdeling. Als ik iets kan doen?? Naar de bieb voor meer voorleesboeken, weet ik veel. Laat maar weten dan..
Sterkte!
