Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
zaterdag 4 april 2015 om 22:42
quote:Lady-Voldemort schreef op 04 april 2015 @ 22:36:
[...]
Gek genoeg zijn ze juist dol op hem, ze staan nog net niet in de rij om te vertellen hoe erg ze hem wel niet gaan missen volgende week . Maar het zijn ook allemaal schatten hoor, ook de mannen. Als er één beroepsgroep is die een standbeeld verdient is het wel de verpleging, echt waar.
Voor de verpleging dan (en een beetje voor Nouschi )
[...]
Gek genoeg zijn ze juist dol op hem, ze staan nog net niet in de rij om te vertellen hoe erg ze hem wel niet gaan missen volgende week . Maar het zijn ook allemaal schatten hoor, ook de mannen. Als er één beroepsgroep is die een standbeeld verdient is het wel de verpleging, echt waar.
Voor de verpleging dan (en een beetje voor Nouschi )
zondag 5 april 2015 om 18:11
En alweer een goede dag! Zoon is zijn infuus kwijt, en de sondevoeding hebben we vanmiddag ook maar uitgezet omdat hij zelf al enorm goed eet en drinkt. We hebben een spelletje Uno gespeeld, hij kende de regels nog prima en hield het (relatief natuurlijk) heel lang vol. Hij heeft ook even op mijn computer gespeeld (kende alle wachtwoorden nog ) en we zijn even met hem buiten geweest. Dat laatste vond hij leuk, maar ook erg vermoeiend.
En nu hebben we hem even geïnstalleerd met een paar Donald Ducks, een luisterboek en zijn onafscheidelijke belletje, om zelf ook even te kunnen eten. Die luisterboeken zijn echt de uitvinding van de eeuw, zoon is er dol op.
En nu hebben we hem even geïnstalleerd met een paar Donald Ducks, een luisterboek en zijn onafscheidelijke belletje, om zelf ook even te kunnen eten. Die luisterboeken zijn echt de uitvinding van de eeuw, zoon is er dol op.
maandag 6 april 2015 om 00:00
Sjee, LV, wat gaat dat enorm snel, dat herstel van jouw zoon!
Al kan het jou natuurlijk niet snel genoeg gaan.
Wat een kanjers zijn jullie allemaal!
Enne, je kán gewoon niet alsmaar uitsluitend positief zijn met wat je meegemaakt hebt.
Ook al gaat het zo positief vooruit in no time, zijn zijn vermogens allemaal intact, weet hij de wachtwoorden nog.
De schrik dat je dat nog niet kon weten, die angst die alweer bijna vergeten lijkt zodra het goed afloopt, is wel degelijk reeel geweest!
Dat zie je nu bij die andere jongen waar jij van hoorde: het hád anders kunnen gaan en dat was een echte dreiging van verlies van dat kind zoals je hem kende, joúw gezonde en mooie kind dat daar gehavend en wel lag.
Onderschat svp niet wat dat met jullie als ouders en zus doet, vanaf de zijlijn, die machteloosheid en alleen maar kunnen hopen en bidden..
En idd: mag een schaafwond soms geen pijn doen omdat er erger pijnen bestaan?
Ik hoop juist dat je ook flink hebt kunnen huilen, van angstiger stress en daarna opluchting, ontroering, om de enorme liefde die je dan extra intens voelt tov het vanzelfsprekende als alles maar normaal en goed gaat.
Dan houd je ook van elkaar, maar sta je daar nooit zó heftig bij stil dan wanneer dat in gevaar is (geweest).
Huilen is dan geen zelfmedelijden, geen zeikerd, geen zwakte of teer poppetje die niks kan hebben oid, he.
Tuurlijk tel je je zegeningen en ben je dankbaar nu.
En naarmate het beter gaat komen ook de dagelijkse dingen weer terug, wat weer een teken is van herstel naar normaal.
wat enorm fijn om te lezen dat jullie naar buiten zijn geweest, sonde en infuus eruit zijn, hij zelf weer eet en drinkt, steeds dichterbij het gewone leven terugkeert.
Hij toont zich kranig en jij/jullie ook!
Ik bewonder hoe jullie het handellen als gezin.
Fijne paasdagen!
Al kan het jou natuurlijk niet snel genoeg gaan.
Wat een kanjers zijn jullie allemaal!
Enne, je kán gewoon niet alsmaar uitsluitend positief zijn met wat je meegemaakt hebt.
Ook al gaat het zo positief vooruit in no time, zijn zijn vermogens allemaal intact, weet hij de wachtwoorden nog.
De schrik dat je dat nog niet kon weten, die angst die alweer bijna vergeten lijkt zodra het goed afloopt, is wel degelijk reeel geweest!
Dat zie je nu bij die andere jongen waar jij van hoorde: het hád anders kunnen gaan en dat was een echte dreiging van verlies van dat kind zoals je hem kende, joúw gezonde en mooie kind dat daar gehavend en wel lag.
Onderschat svp niet wat dat met jullie als ouders en zus doet, vanaf de zijlijn, die machteloosheid en alleen maar kunnen hopen en bidden..
En idd: mag een schaafwond soms geen pijn doen omdat er erger pijnen bestaan?
Ik hoop juist dat je ook flink hebt kunnen huilen, van angstiger stress en daarna opluchting, ontroering, om de enorme liefde die je dan extra intens voelt tov het vanzelfsprekende als alles maar normaal en goed gaat.
Dan houd je ook van elkaar, maar sta je daar nooit zó heftig bij stil dan wanneer dat in gevaar is (geweest).
Huilen is dan geen zelfmedelijden, geen zeikerd, geen zwakte of teer poppetje die niks kan hebben oid, he.
Tuurlijk tel je je zegeningen en ben je dankbaar nu.
En naarmate het beter gaat komen ook de dagelijkse dingen weer terug, wat weer een teken is van herstel naar normaal.
wat enorm fijn om te lezen dat jullie naar buiten zijn geweest, sonde en infuus eruit zijn, hij zelf weer eet en drinkt, steeds dichterbij het gewone leven terugkeert.
Hij toont zich kranig en jij/jullie ook!
Ik bewonder hoe jullie het handellen als gezin.
Fijne paasdagen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 6 april 2015 om 08:49
Fijne berichten weer om te lezen LV en familie.
Ik vind jullie zulke kanjers.
Ik lees over dat jongetje dat niet meer beter wordt en hoe vreselijk is dat.
Maar ik sluit me aan bij meerdere posters die hebben gezegd dat dit niet betekent dat jij een zeikerd bent. Want lieve help, jullie zijn ook door een achtbaan van dikke stress, zorgen en onzekerheid gegaan. En dat het herstel nu zo vreselijk goed gaat, dat wist je van te voren niet.
Dus geef jezelf ruimte om ook die schrik en angst te voelen. Het is allemaal onderdeel van het verwerkingsproces en die emoties te bestempelen als "zeiken" verstoort dat proces. Wees lief voor je zoon maar ook voor jezelf! En blijf ondertussen de focus op het goede houden. Maar dat doen jullie al, dat zie ik in dit hele topic
Ik vind jullie zulke kanjers.
Ik lees over dat jongetje dat niet meer beter wordt en hoe vreselijk is dat.
Maar ik sluit me aan bij meerdere posters die hebben gezegd dat dit niet betekent dat jij een zeikerd bent. Want lieve help, jullie zijn ook door een achtbaan van dikke stress, zorgen en onzekerheid gegaan. En dat het herstel nu zo vreselijk goed gaat, dat wist je van te voren niet.
Dus geef jezelf ruimte om ook die schrik en angst te voelen. Het is allemaal onderdeel van het verwerkingsproces en die emoties te bestempelen als "zeiken" verstoort dat proces. Wees lief voor je zoon maar ook voor jezelf! En blijf ondertussen de focus op het goede houden. Maar dat doen jullie al, dat zie ik in dit hele topic
