Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
dinsdag 9 juni 2015 om 13:56
dinsdag 9 juni 2015 om 15:25
Dankjewel Feder! Ja het is heel erg dubbel he? Iemand bij je hebben is heerlijk, maar ten koste van wat? Hij heeft bijna geen kwaliteit van leven meer. Dat maakt mij zo verdrietig. Ook omdat hij zelf aan het opgeven is. Iets wat ik volledig begrijp overigens (voor zover ik dat kan). Leven moet geen lijden zijn. Voor hem hoop ik dat er snel een eind aan komt.
dinsdag 9 juni 2015 om 15:40
Prima_donna, allereerst heel veel sterkte de komende tijd. Ik las net over dat mensen euthanasie als behoorlijk naar hadden ervaren en wilde je mijn verhaal vertellen.
Mijn schoonvader lag in het ziekenhuis met maag- en slokdarmkanker en kon niet meer eten en drinken en vond het mooi geweest. Mijn schoonmoeder lag daarom tijdelijk in een verpleegtehuis. Op een zondag werden wij gebeld dat mijn schoonmoeder waarschijnlijk die dag zou overlijden door de longontsteking die ze had. Stomverbaasd zijn wij naar haar toegegaan, ze had dan wel longontsteking maar het ging heel goed met haar. Binnen een paar uur was zij niet meer aanspreekbaar en 12 uur na het eerste telefoontje is ze overleden. Zelf heeft ze daar niets van gemerkt maar voor ons was het wel zwaar om het zo te zien.
Mijn schoonvader is 2 weken later overleden door euthanasie. Gek genoeg hebben wij dat als heel mooi ervaren. Ook heel dankbaar dat wij er bij konden zijn en hem konden steunen. Het was mooi geweest voor hem, het was helemaal niet leuk meer. Zijn overlijden is dan wel in 2 minuten maximaal gebeurd maar wij zagen het helemaal niet als executie. Het ging heel snel maar dat was juist goed en mooi.
Ik hoop dat je nog mooie momenten met je vader kan hebben en dat het afscheid niet te naar voor jullie wordt. Gelukkig kunnen jullie nog met elkaar praten en kan je al je vragen stellen.
Mijn schoonvader lag in het ziekenhuis met maag- en slokdarmkanker en kon niet meer eten en drinken en vond het mooi geweest. Mijn schoonmoeder lag daarom tijdelijk in een verpleegtehuis. Op een zondag werden wij gebeld dat mijn schoonmoeder waarschijnlijk die dag zou overlijden door de longontsteking die ze had. Stomverbaasd zijn wij naar haar toegegaan, ze had dan wel longontsteking maar het ging heel goed met haar. Binnen een paar uur was zij niet meer aanspreekbaar en 12 uur na het eerste telefoontje is ze overleden. Zelf heeft ze daar niets van gemerkt maar voor ons was het wel zwaar om het zo te zien.
Mijn schoonvader is 2 weken later overleden door euthanasie. Gek genoeg hebben wij dat als heel mooi ervaren. Ook heel dankbaar dat wij er bij konden zijn en hem konden steunen. Het was mooi geweest voor hem, het was helemaal niet leuk meer. Zijn overlijden is dan wel in 2 minuten maximaal gebeurd maar wij zagen het helemaal niet als executie. Het ging heel snel maar dat was juist goed en mooi.
Ik hoop dat je nog mooie momenten met je vader kan hebben en dat het afscheid niet te naar voor jullie wordt. Gelukkig kunnen jullie nog met elkaar praten en kan je al je vragen stellen.
dinsdag 9 juni 2015 om 17:17
Bedankt voor het delen van je verhaal veensteker. Jemig wat heftig om je schoonouders beide zo snel na elkaar te verliezen. Lijkt me vreselijk. Hoe zijn jullie er daarna mee omgegaan? Ik kan me voorstellen dat euthanasie een..tja hoe moet ik het zeggen.. mooi afscheidsmoment kan zijn. Ik vind het me alleen moeilijk in te beelden nu mijn vader zo jong is. Ik weet niet hoe oud jou schoonouders waren? Niet dat leeftijd er veel toe doet. Gemis is gemis. Al merk ik wel dat het juist zo steekt omdat hij zo jong is. Vind het echt erg dat jij en je vriend ze zo snel naar elkaar moesten wegbrengen.
Hij heeft geen goede dag vandaag en ik ook niet. leren lukt niet en ben een depressief wrak lijkt het wel. Waar ligt de grens tussen gezond omgaan met een moeilijke situatie en depressiviteit? Denk dat ik hier gewoon even doorheen moet maar ik vind het heel zwaar. Wil het liefst in bed kruipen en een maand jiet wakker worden haha.
Hij heeft geen goede dag vandaag en ik ook niet. leren lukt niet en ben een depressief wrak lijkt het wel. Waar ligt de grens tussen gezond omgaan met een moeilijke situatie en depressiviteit? Denk dat ik hier gewoon even doorheen moet maar ik vind het heel zwaar. Wil het liefst in bed kruipen en een maand jiet wakker worden haha.
dinsdag 9 juni 2015 om 20:02
Mijn schoonouders waren al ouder daarom konden wij er vrede mee hebben. Mijn schoonvader had het echt niet leuk meer en mijn schoonmoeder had echt niet alleen achter moeten blijven. Dan had ze in het verzorgingstehuis moeten blijven. Ze kon niet meer praten, eten, drinken en nog maar een paar stappen lopen.
Ze kenden elkaar al bijna vanaf de geboorte dus alleen achterblijven zou veel naarder geweest zijn.
Wij misten ze natuurlijk heel erg, ze waren de beste ouders en schoonouders, maar het was goed zo. Langer leven op deze manier was niet te doen.
Ik vind het heel knap dat je zo doorzet met je studie, ook voor je vader fijn om te zien dat je een doorzetter bent. Ik hoop dat je het af kunt maken en ook veel bij je vader kan zijn.
Ze kenden elkaar al bijna vanaf de geboorte dus alleen achterblijven zou veel naarder geweest zijn.
Wij misten ze natuurlijk heel erg, ze waren de beste ouders en schoonouders, maar het was goed zo. Langer leven op deze manier was niet te doen.
Ik vind het heel knap dat je zo doorzet met je studie, ook voor je vader fijn om te zien dat je een doorzetter bent. Ik hoop dat je het af kunt maken en ook veel bij je vader kan zijn.
dinsdag 9 juni 2015 om 20:12
Wat een super presentatie heb je gegeven zeg, een 8! Wat goed! Al zal het nu wel op de achtergrond aan het raken zijn met het minder goede nieuws van je vader. Laat het verdriet toe Donna, het is beter het te uiten. Opkroppen betekend alleen maar dat je er later mee moet dealen, ik kan het je vertellen.
Veel sterkte voor je Donna.
Veel sterkte voor je Donna.
dinsdag 9 juni 2015 om 20:21
Lieve prima-donna ,
Wat moet dit allemaal heftig voor je zijn....
Mijn vader is nu bijna een jaar geleden overleden na jaren lang ziek te zijn geweest.
Steeds weer herinneringen ,vaderdag verjaardag ect
Ik hoop dat je de kracht zult krijgen ,ik mis mijn vader nog verschrikkelijk helaas kunnen we binnen onze familie het verdriet niet delen,de wil is er niet ..Ik hoop dat je steun krijgt en hebt.
Ik leef met het idee dat mijn vader wilde dat ik wel gelukkig blijf en niet bij de pakken neer zit.
Zoals hij schreef in mijn poëzie album...niet te veel verdriet schreef hij.
Dat geeft mij de kracht en al de mooie herinneringen aan hem om door te gaan en toch te genieten.
Leef bij het moment en meer kun je niet doen,heel veel sterkte meid. En wat betreft je studie, het is wat het is heel begrijpelijk dat je in deze situatie geen stof op kunt nemen,daar zal alle begrip voor zijn.
Wat moet dit allemaal heftig voor je zijn....
Mijn vader is nu bijna een jaar geleden overleden na jaren lang ziek te zijn geweest.
Steeds weer herinneringen ,vaderdag verjaardag ect
Ik hoop dat je de kracht zult krijgen ,ik mis mijn vader nog verschrikkelijk helaas kunnen we binnen onze familie het verdriet niet delen,de wil is er niet ..Ik hoop dat je steun krijgt en hebt.
Ik leef met het idee dat mijn vader wilde dat ik wel gelukkig blijf en niet bij de pakken neer zit.
Zoals hij schreef in mijn poëzie album...niet te veel verdriet schreef hij.
Dat geeft mij de kracht en al de mooie herinneringen aan hem om door te gaan en toch te genieten.
Leef bij het moment en meer kun je niet doen,heel veel sterkte meid. En wat betreft je studie, het is wat het is heel begrijpelijk dat je in deze situatie geen stof op kunt nemen,daar zal alle begrip voor zijn.
dinsdag 9 juni 2015 om 21:30
dinsdag 9 juni 2015 om 22:12
dinsdag 9 juni 2015 om 22:13
dinsdag 9 juni 2015 om 23:10
We hadden ook het één en ander uitgesproken (dacht ik) Peerke. Maar kennelijk was het weer een geval van: ik deed mijn zegje en hij klapte dicht. Hij praatte gewoon niet. Het voelt net alsof mijn verdriet hem niet uit kwam. Bij hem ging alles juist voor de wind. Hij zei dat hij er al langer mee zat. Ik word daar zo kwaad van.. ZEG DAT DAN wilde ik schreeuwen.. maarja via de mail heb ik niet echt kans om te reageren. Hij deed de laatste tijd al ongeinteresseerd. Waarom hij dan niets zegt? Geen idee. Ik denk dat hij blij was dat hij niet met mij hoefde te dealen daarna. Voel me echt heel gekwetst en genaaid. Hij wilde me nog een keer zien om alles goed af te sluiten, maar daar voel ik niets voor. Hij krijgt van mijn part de rambam.
Super bedankt voor al jullie steun. Kan het momenteel heel goed gebruiken.
Super bedankt voor al jullie steun. Kan het momenteel heel goed gebruiken.
dinsdag 9 juni 2015 om 23:35
@ikeaverslaafde Precies, wat moet ik nog zeggen dan? Hij kwetst me enorm. Daarnaast zei hij zelfs dat hij met tegenzin naar me toe ging. Kreeg het gevoel alsof hij me natrapte.. Ik kan niets veranderen aan mijn gedrag als hij niet zegt wat ik fout doe. En daarnaast weet ik wel dat ik niet het zonnetje in huis ben momenteel, maar dit.. Laf 
Morgen moet ik het aan mijn ouders vertellen. Die waren heel gek met hem. Pap heeft hem zelfs nog een boormachine gegeven voor zijn nieuwe project. Als erfenisje zeg maar. Shit hey ik ga hem nog missen ook..
Morgen moet ik het aan mijn ouders vertellen. Die waren heel gek met hem. Pap heeft hem zelfs nog een boormachine gegeven voor zijn nieuwe project. Als erfenisje zeg maar. Shit hey ik ga hem nog missen ook..
dinsdag 9 juni 2015 om 23:45
dinsdag 9 juni 2015 om 23:53
Logisch. Je hebt je zegje niet kunnen doen, want hij heeft het via e-mail gedaan. Misschien een idee om hem een brief/mail te schrijven, lekker even te schelden of wat ook, en deze dan (LET OP, BELANGRIJK!) NIET op te sturen. Dan kun je het ten minste even ergens kwijt. Schrijf zolang je wilt. En dan zie je morgen wel weer verder.
woensdag 10 juni 2015 om 00:02
Zo laat? Het is pas 12 uur. Afgelopen nachten heb ik steeds doorgewerkt tot een uur of 2, maar nu is eigenlijk de eerste keer in 5 dagen dat dat niet nodig is. (Leuk he, eigen baas, dan kun je helemaal je eigen tijden indelen ).
Wat ook wel eens wil helpen, is filmpjes van kittens kijken op YouTube. *mauw!*
Nu ga ik echt, hoor!
Wat ook wel eens wil helpen, is filmpjes van kittens kijken op YouTube. *mauw!*
Nu ga ik echt, hoor!