Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
donderdag 18 juni 2015 om 22:39
quote:MarianneDavids schreef op 18 juni 2015 @ 18:03:
[...]
Ik kreeg een telefoontje van iemand die ik niet kende, mijn ouders waren in ons zomerhuisje "ik ben bang dat ik een akelige mededeling voor u heb, uw vader is plotseling overleden". Op het moment dat de telefoon ging voelde ik al iets van een onheilstijding.
Hoe vreselijk het naderende afscheid ook is, je kunt je vader nog koesteren in zijn laatste dagen, laat hem weten dat je van hem houdt, geef hem een knuffel ook al denk je dat hij het niet merkt, meer kun je niet doen, je vader kan niet meer, jij en je andere familieleden moeten hem laten weten dat het goed is, dat hij zijn taak heeft volbracht en dat hij mag rusten.
Ik sluit me hierbij aan en zeg ook begeleid hem naar boven waar geen pijn meer is.
Voor hem een opluchting en ook voor jullie.
Misschien is het een idee om fotoboeken te pakken en je vader vertellen wat je ziet op de foto,s van vroeger.
Geloof me hij pikt het wel op.
Ik geef je een warme omhelzing en kracht voor de komende dagen.
[...]
Ik kreeg een telefoontje van iemand die ik niet kende, mijn ouders waren in ons zomerhuisje "ik ben bang dat ik een akelige mededeling voor u heb, uw vader is plotseling overleden". Op het moment dat de telefoon ging voelde ik al iets van een onheilstijding.
Hoe vreselijk het naderende afscheid ook is, je kunt je vader nog koesteren in zijn laatste dagen, laat hem weten dat je van hem houdt, geef hem een knuffel ook al denk je dat hij het niet merkt, meer kun je niet doen, je vader kan niet meer, jij en je andere familieleden moeten hem laten weten dat het goed is, dat hij zijn taak heeft volbracht en dat hij mag rusten.
Ik sluit me hierbij aan en zeg ook begeleid hem naar boven waar geen pijn meer is.
Voor hem een opluchting en ook voor jullie.
Misschien is het een idee om fotoboeken te pakken en je vader vertellen wat je ziet op de foto,s van vroeger.
Geloof me hij pikt het wel op.
Ik geef je een warme omhelzing en kracht voor de komende dagen.
het leven is als n neus,haal eruit wat erin zit.
donderdag 18 juni 2015 om 23:26
Ja, die grappen herken ik wel. Mijn moeder riep regelmatig dat alles kut was aan haar lijf, waarop ik dan antwoordde, "nee mam, het is kanker!" Mijn vader en broer konden hier niet zo goed tegen, maar gelukkig hadden mijn moeder en ik ineens dezelfde humor.
Ik was erbij toen ze haar haar liet afscheren en we gingen kijken voor een pruik. Later vroeg ze me waar het me aan deed denken toen ze het haar afscheerde. Aangezien we allebei graag verhalen over de oorlog lezen had ik wel door dat ze meiden bedoelde die in de oorlog met Duitse soldaten hadden gevreeën die na de oorlog kaalgeschoren werden. Dus elke keer daarna als ze ondeugend was vroeg ik haar of ik alsnog de pek en veren moest gaan halen.
Of die grapjes zo correct waren weet ik niet, maar wij hadden er in elk geval veel lol om
Ik moet er wel bij zeggen dat veel mensen door de morfine erg knorrig en chagrijnig worden. Mijn moeder was haar hele leven geen lieve vrouw, zij werd door de morfine juist heel lief en meegaand.
Het idee van Jamadi van de fotoboeken is een goed idee, hebben wij ook gedaan. Vond ze geweldig!
nog een paar extra knuffels. En ik hoop dat het gesprek met de huisarts voor je vader het gewenste resultaat opleverd.
Ik was erbij toen ze haar haar liet afscheren en we gingen kijken voor een pruik. Later vroeg ze me waar het me aan deed denken toen ze het haar afscheerde. Aangezien we allebei graag verhalen over de oorlog lezen had ik wel door dat ze meiden bedoelde die in de oorlog met Duitse soldaten hadden gevreeën die na de oorlog kaalgeschoren werden. Dus elke keer daarna als ze ondeugend was vroeg ik haar of ik alsnog de pek en veren moest gaan halen.
Of die grapjes zo correct waren weet ik niet, maar wij hadden er in elk geval veel lol om
Ik moet er wel bij zeggen dat veel mensen door de morfine erg knorrig en chagrijnig worden. Mijn moeder was haar hele leven geen lieve vrouw, zij werd door de morfine juist heel lief en meegaand.
Het idee van Jamadi van de fotoboeken is een goed idee, hebben wij ook gedaan. Vond ze geweldig!
nog een paar extra knuffels. En ik hoop dat het gesprek met de huisarts voor je vader het gewenste resultaat opleverd.
vrijdag 19 juni 2015 om 03:49
Lieve vivadames,
pap heeft het kenbaar kunnen maken en rond vijf uur gistermiddag is de pallitieve sedatie ingezet. Mam zus en ik huilen, maar vredig. We zaten bij hem en hebben afscheid van elkaar genomen.
Echter een uur later wilde hij gewoon weer rechtop zitten, drinken etc. Dit is tot middernacht door gegaan hij was nog gewoon bij bewustzijn (half), zelfs nadat de dokter de dosis nog had verdubbeld. Ik kon er echt niet tegen en ben toen maar gaan slapen. Nu heb ik weer wacht. De thuiszorg heeft de dosis rond middernacht weer verhoogd en nu ligt hij eindelijk te slapen. Jemig wat een nacht. Ik ben zo bang om hem nu wakker te maken. Ik wist niet dat zoiets kon gebeuren en ik vond het zo erg.
pap heeft het kenbaar kunnen maken en rond vijf uur gistermiddag is de pallitieve sedatie ingezet. Mam zus en ik huilen, maar vredig. We zaten bij hem en hebben afscheid van elkaar genomen.
Echter een uur later wilde hij gewoon weer rechtop zitten, drinken etc. Dit is tot middernacht door gegaan hij was nog gewoon bij bewustzijn (half), zelfs nadat de dokter de dosis nog had verdubbeld. Ik kon er echt niet tegen en ben toen maar gaan slapen. Nu heb ik weer wacht. De thuiszorg heeft de dosis rond middernacht weer verhoogd en nu ligt hij eindelijk te slapen. Jemig wat een nacht. Ik ben zo bang om hem nu wakker te maken. Ik wist niet dat zoiets kon gebeuren en ik vond het zo erg.
vrijdag 19 juni 2015 om 05:06
Hey deken op de bank. Ik zou zo jou nickname kunnen hebben haha. Het gaat best redelijk nu. Heb even drie uur slaap gepakt en zit nu beneden te waken. Vader is gelukkig rustig. Moeder ligt achter me op de bank te slapen. Maar jeetje wat een ellende... het is net alsof die man zijn rust niet gegund was. Heel zwaar vond ik afgelopen 24 uur.
Ik ben blij dat hij zo rustig slaapt nu. Hij snurkt zelfs een beetje. Familie van vaders kant zijn langs geweest om afscheid te nemen. Was emotioneel en intens maar heel fijn. Nu ben ik vooral heel erg moe. Kan niet wachten tot ik straks weer op bed lig. Vandaag komt nog meer thuiszorg en de huisarts en familie. We proberen het rustig aan te doen.
Het dringt nog niet helemaal door dat ik mijn vader nooit meer zal spreken, nooit meer samen sigaretje roken en grappen.. ik voel nog niks. klap zal nog wel komen denk ik.
Ik ben blij dat hij zo rustig slaapt nu. Hij snurkt zelfs een beetje. Familie van vaders kant zijn langs geweest om afscheid te nemen. Was emotioneel en intens maar heel fijn. Nu ben ik vooral heel erg moe. Kan niet wachten tot ik straks weer op bed lig. Vandaag komt nog meer thuiszorg en de huisarts en familie. We proberen het rustig aan te doen.
Het dringt nog niet helemaal door dat ik mijn vader nooit meer zal spreken, nooit meer samen sigaretje roken en grappen.. ik voel nog niks. klap zal nog wel komen denk ik.
vrijdag 19 juni 2015 om 20:14
Bedankt Voor de steun lieve dames mijn vader ligt eindelijk rustig te slapen. Ik voel me heel vredig. Vandaag ging werkelijk alles mis. Alles wat in de soep kon lopen, deed dat ooK. Moet er stiekem ook wel om lachen Want het is zo typisch. Ik ben zo blij dat pap rust heeft. Nu is het wachten en waken