Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
dinsdag 16 juni 2015 om 20:59
Wat gaat het snel soms he... En aan de andere kant soms niet snel genoeg....
De roes die je beschrijft is heel herkenbaar. Ook de morfine, Thuiszorg... Het fijne aan Thuiszorg vond ik ( naast de zekerheid dat er mensen mee kijken hoe het gaat) dat ik het zorgen wat los kon laten. Echt " zorgen voor" mijn vader deed ik niet ( deed mijn moeder meer) maar het gaf opluchting dat we er niet meer alleen voor stonden. We konden ons meer richten op er gewoon zijn.
Heel veel sterkte voor de komende dagen. En iedereen ervaart het op haar eigen manier; nu huilen je moeder en zusje veel en heb jij rust, morgen kan het andersom zijn. Fijn dat jullie er voor elkaar kunnen zijn.
De roes die je beschrijft is heel herkenbaar. Ook de morfine, Thuiszorg... Het fijne aan Thuiszorg vond ik ( naast de zekerheid dat er mensen mee kijken hoe het gaat) dat ik het zorgen wat los kon laten. Echt " zorgen voor" mijn vader deed ik niet ( deed mijn moeder meer) maar het gaf opluchting dat we er niet meer alleen voor stonden. We konden ons meer richten op er gewoon zijn.
Heel veel sterkte voor de komende dagen. En iedereen ervaart het op haar eigen manier; nu huilen je moeder en zusje veel en heb jij rust, morgen kan het andersom zijn. Fijn dat jullie er voor elkaar kunnen zijn.
woensdag 17 juni 2015 om 18:30
Matroejka. Bedankt voor het delen van je verhaal. Het lijkt me een hele zware periode voor jullie geweest. Maar ook een periode die jullie hechter heeft gemaakt.
Ik lees er heel veel herkenbaars in. Hoe je geleefd wordt en hoe dit elk gedeelte van je leven beinvloedt. Mijn ex (waar ik acht jaar een relatie mee had) kon het ook niet aan. Nadat mijn vader drie jaar ziek was zijn wij uit elkaar gegaan. Wij woonden ook samen en alles. Nouja hij kon de situatie redelijk aan. Ik ben toen heel erg veranderd waardoor ik geen emoties meer toeliet en toen groeiden we uit elkaar. We zijn nog steeds hele goede vrienden en hij leeft nog steeds erg mee gelukkig.
Ook het gedeelte dat je er voor hem moet zijn en dat jou goede dagen door zijn slechte dagen ook slechte dagen werden. Dat lijkt me heel erg zwaar als partner. Ik vind het super knap dat je er zo mee omgesprongen bent.
Voor de rest.. het gaat nu niet goed. Vader is echt 'out of it' door de morfine. Huisarts kwam vandaag langs en pap zei dat het wel ging zo. Terwijl het eigenlijk niet gaat. Maar ik wil me er ook niet mee bemoeien, alles wat hij vindt dat goed voelt doen we. Vannacht blijf ik op, zodat er altijd iemand wakker is. Hartverscheurend hoe hij hoest en niets zelf meer kan. Nergens zit kracht meer in. Ik ben vanmiddag even gaan slapen, zodat de dagen niet zo lang zijn. Mijn zusje zit de hele tijd boven op haar slaapkamer te gamen. Aan de ene kant merk ik dat ik dat niet zo goed kan hebben. Maar aan de andere kant denk ik ook dat ze niet veel heeft aan deze periode. Ze kan het niet aan om haar vader zo te zien. Het wringt een beetje, maar het is ook makkelijk voor mij om boos te worden (ik word niet boos op haar voor de duidelijkheid, maar in mijn hoofd). Ik word altijd eerst boos voordat ik verdrietig ben. Gelukkig is de thuiszorg heel lief. Ik probeer mijn moeder maar te helpen waar ik kan.
Ik lees er heel veel herkenbaars in. Hoe je geleefd wordt en hoe dit elk gedeelte van je leven beinvloedt. Mijn ex (waar ik acht jaar een relatie mee had) kon het ook niet aan. Nadat mijn vader drie jaar ziek was zijn wij uit elkaar gegaan. Wij woonden ook samen en alles. Nouja hij kon de situatie redelijk aan. Ik ben toen heel erg veranderd waardoor ik geen emoties meer toeliet en toen groeiden we uit elkaar. We zijn nog steeds hele goede vrienden en hij leeft nog steeds erg mee gelukkig.
Ook het gedeelte dat je er voor hem moet zijn en dat jou goede dagen door zijn slechte dagen ook slechte dagen werden. Dat lijkt me heel erg zwaar als partner. Ik vind het super knap dat je er zo mee omgesprongen bent.
Voor de rest.. het gaat nu niet goed. Vader is echt 'out of it' door de morfine. Huisarts kwam vandaag langs en pap zei dat het wel ging zo. Terwijl het eigenlijk niet gaat. Maar ik wil me er ook niet mee bemoeien, alles wat hij vindt dat goed voelt doen we. Vannacht blijf ik op, zodat er altijd iemand wakker is. Hartverscheurend hoe hij hoest en niets zelf meer kan. Nergens zit kracht meer in. Ik ben vanmiddag even gaan slapen, zodat de dagen niet zo lang zijn. Mijn zusje zit de hele tijd boven op haar slaapkamer te gamen. Aan de ene kant merk ik dat ik dat niet zo goed kan hebben. Maar aan de andere kant denk ik ook dat ze niet veel heeft aan deze periode. Ze kan het niet aan om haar vader zo te zien. Het wringt een beetje, maar het is ook makkelijk voor mij om boos te worden (ik word niet boos op haar voor de duidelijkheid, maar in mijn hoofd). Ik word altijd eerst boos voordat ik verdrietig ben. Gelukkig is de thuiszorg heel lief. Ik probeer mijn moeder maar te helpen waar ik kan.
woensdag 17 juni 2015 om 20:04
Ja ik herken het ook wel. Zit zelf ook al de halve dag in de woonkamer te gamen Alleen ze zit boven en ik hoop dat ze daar geen spijt van gaat krijgen. Ze is heel introvert en zachtaardig, dus weet nooit goed wat er in haar omgaat. Maak me daarom dus wel zorgen om haar. Dat ze zichzelf geen dingen gaat verwijten en dat niet deelt met ons. Ieder doet dit op z'n eigen manier.
Het gaat steeds slechter. Ondanks de hoge dosis medicijnen wordt hij zelf ook steeds hopelozer en dat vind ik heel moeilijk. Ik kan dit niet verlichten voor hem en wil ook niet de optie tot palliatieve sedatie steeds noemen. Straks denkt hij nog dat ik van hem af wil. Dat is natuurlijk absoluut niet waar, eerder het tegenovergestelde. Maar dit kan zo niet langer doorgaan. Moeder trekt het steeds slechter en zusje zit boven. Ondertussen ben ik regelmatig heel boos op alles en de wereld, maar wel rustig. Thuiszorg komt zo weer.
Het gaat steeds slechter. Ondanks de hoge dosis medicijnen wordt hij zelf ook steeds hopelozer en dat vind ik heel moeilijk. Ik kan dit niet verlichten voor hem en wil ook niet de optie tot palliatieve sedatie steeds noemen. Straks denkt hij nog dat ik van hem af wil. Dat is natuurlijk absoluut niet waar, eerder het tegenovergestelde. Maar dit kan zo niet langer doorgaan. Moeder trekt het steeds slechter en zusje zit boven. Ondertussen ben ik regelmatig heel boos op alles en de wereld, maar wel rustig. Thuiszorg komt zo weer.
woensdag 17 juni 2015 om 21:37
Ja dat hoop ik. Alleen hij zit zo onder de medicijnen dat hij het niet allemaal mee krijgt. Hij lijdt echt ontzettend, hij krijgt nu ook last van het liggen en is nauwelijks verstaanbaar. Ik ben verder de hele dag bij mijn moeder, helpen als hij moet verliggen, water halen etc. Pff ben er echt even zat van Ik kan mijn boosheid goed kwijt in spel dat ik speel, beetje PVP (player vs player) doen haha, dan voel ik me altijd beter. Als ik mijn verhalen hier terug lees klopt er ook niks van de grammatica en spelling..normaal let ik daar heel erg op haha.
woensdag 17 juni 2015 om 23:19
woensdag 17 juni 2015 om 23:55
@paperlantern sorry ik had over je post heengelezen. Ja die mooie en moeilijke momenten. Die mooie momenten zijn vanaf nu voorbij heb ik het idee. Het wordt steeds erger.
Ik heb nu de wacht tot half vier en dan maak ik mijn moeder wakkrr. Vader is erg onrustig en krijgt last van het liggen.
Dankje quinta voor de knuffel ja een verschrikking is dit. elke dag wordt het erger en kan hij minder. Laat het alsjeblieft snel voorbij zijn.
Ik heb nu de wacht tot half vier en dan maak ik mijn moeder wakkrr. Vader is erg onrustig en krijgt last van het liggen.
Dankje quinta voor de knuffel ja een verschrikking is dit. elke dag wordt het erger en kan hij minder. Laat het alsjeblieft snel voorbij zijn.
donderdag 18 juni 2015 om 10:39
Denk aan je Donna
Hoop voor jou dat het inderdaad snel over is. Maar onderschat het lichaam niet. Mijn moeder heeft twee maanden niet echt gegeten en gedronken, het hielp wel als ik mijn eten mee nam en bij haar ging zitten. Als een klein kind wilde ze dan steeds een hapje , tot ik het erom ging doen natuurlijk.
Nadat ze de sedatie hebben ingezet heeft mijn moeder nog bijna 7 dagen geslapen voor ze overleed. Want ja, als het hart doortikt.... Zelfs de thuiszorg kwam de laatste twee dagen aarzelend binnen, bang dat we waren vergeten te melden dat ze overleden was.
Wat betreft je zusje, het is haar keuze, hoe moeilijk het ook is. Woont zij nog thuis? Misschien is het dan ook moeilijker. Mijn broer wilde er ook niets van weten, hij liep heen en weer tussen zijn eigen huis en het huis van mijn ouders. Bij mijn ouders ging hij altijd schoonmaken, in overleg met mijn moeder. Wat zal ik nu doen, hoe moet ik dat doen. Zo hadden ze blijkbaar toch contact.
Overigens ook wel schattig, mijn moeder was ook out door de morfine. Mijn vader heeft absoluut twee linkerhanden en kan niet klussen. Al die tijd dat ze morfine kreeg dacht ze dat ze in een verpleeghuis lag (daar heeft ze jaren gewerkt) en complimenteerde ze mijn vader zeker tien keer per dag dat het zo knap was dat hij de kamer in het verpleegtehuis net zo had weten in te richten als hun huis.
Toen ik haar de dag voor de sedatie in de rolstoel een rondje door het huis reed zag ze wel dat ze thuis was. Maar vond het nog steeds zo knap van mijn vader, dat hij zelfs de gang van het verpleeghuis net zo had weten te maken als thuis, en de tuin enzo... Pas toen ik haar naar buiten wilde rijden zodat ze de voordeur zag viel het kwartje dat ze echt thuis was.
Hoop voor jou dat het inderdaad snel over is. Maar onderschat het lichaam niet. Mijn moeder heeft twee maanden niet echt gegeten en gedronken, het hielp wel als ik mijn eten mee nam en bij haar ging zitten. Als een klein kind wilde ze dan steeds een hapje , tot ik het erom ging doen natuurlijk.
Nadat ze de sedatie hebben ingezet heeft mijn moeder nog bijna 7 dagen geslapen voor ze overleed. Want ja, als het hart doortikt.... Zelfs de thuiszorg kwam de laatste twee dagen aarzelend binnen, bang dat we waren vergeten te melden dat ze overleden was.
Wat betreft je zusje, het is haar keuze, hoe moeilijk het ook is. Woont zij nog thuis? Misschien is het dan ook moeilijker. Mijn broer wilde er ook niets van weten, hij liep heen en weer tussen zijn eigen huis en het huis van mijn ouders. Bij mijn ouders ging hij altijd schoonmaken, in overleg met mijn moeder. Wat zal ik nu doen, hoe moet ik dat doen. Zo hadden ze blijkbaar toch contact.
Overigens ook wel schattig, mijn moeder was ook out door de morfine. Mijn vader heeft absoluut twee linkerhanden en kan niet klussen. Al die tijd dat ze morfine kreeg dacht ze dat ze in een verpleeghuis lag (daar heeft ze jaren gewerkt) en complimenteerde ze mijn vader zeker tien keer per dag dat het zo knap was dat hij de kamer in het verpleegtehuis net zo had weten in te richten als hun huis.
Toen ik haar de dag voor de sedatie in de rolstoel een rondje door het huis reed zag ze wel dat ze thuis was. Maar vond het nog steeds zo knap van mijn vader, dat hij zelfs de gang van het verpleeghuis net zo had weten te maken als thuis, en de tuin enzo... Pas toen ik haar naar buiten wilde rijden zodat ze de voordeur zag viel het kwartje dat ze echt thuis was.
donderdag 18 juni 2015 om 13:34
Jullie zijn zo lief dames. Doet me echt goed
@Feder Mijn vader eet al een maand heel weinig en vanaf dit weekend helemaal niet meer. Ik denk dat hij een halve liter water/ranja per dag drinkt. Ik merk dat ik in de ontkenning zit en hoop dat hij snel gaat. Hiermee zit ik mezelf alleen maar dwars want het kan nog, zoals je zegt, langer duren dan je denkt. Ik probeer ook gewoon alles te nemen zoals het komt. Maar omdat hij een beetje knorrig wordt en we nauwelijks met hem kunnen communiceren vind ik dat heel moeilijk. Ik wil gewoon niet meer dat hij lijdt
Ik heb tot elf uur in bed gelegen vanmorgen, dus dat doet me wel goed. Nu zit ik weer in de kamer te wachten tot ik kan helpen. We krijgen hopelijk meer thuiszorg straks. Mijn moeder kan mijn vader niet goed meer schoonhouden. Gelukkig is de hik wel voorbij, hij ligt nu te slapen en snurkt zelfs lichtelijk haha. Ik merk wel dat ik het steeds minder goed trek. Als ik hem help probeer ik een beetje te glimlachen, zodat de sfeer niet te bedrukt wordt. Maar het is zo lastig. Jullie weten dat allemaal net zo goed (helaas).
Mijn moeder weet ook niet wat ze met de tijd moet doen. Stofzuigen kan niet want dan wordt hij wakker, dus nu is ze de grond aan het borstelen Stiekem moet ik daar ook vreselijk om lachen.
Herkennen jullie het ook dat je soms de neiging hebt om hele politieke oncorrecte grapjes te maken? Ik merk dat ik soms dingen zeg waarvan ik twee minuten later denk "Ooh Prima, dat kan echt niet". Stukje coping denk ik haha. Vanavond komt de huisarts weer.
@Feder Mijn vader eet al een maand heel weinig en vanaf dit weekend helemaal niet meer. Ik denk dat hij een halve liter water/ranja per dag drinkt. Ik merk dat ik in de ontkenning zit en hoop dat hij snel gaat. Hiermee zit ik mezelf alleen maar dwars want het kan nog, zoals je zegt, langer duren dan je denkt. Ik probeer ook gewoon alles te nemen zoals het komt. Maar omdat hij een beetje knorrig wordt en we nauwelijks met hem kunnen communiceren vind ik dat heel moeilijk. Ik wil gewoon niet meer dat hij lijdt
Ik heb tot elf uur in bed gelegen vanmorgen, dus dat doet me wel goed. Nu zit ik weer in de kamer te wachten tot ik kan helpen. We krijgen hopelijk meer thuiszorg straks. Mijn moeder kan mijn vader niet goed meer schoonhouden. Gelukkig is de hik wel voorbij, hij ligt nu te slapen en snurkt zelfs lichtelijk haha. Ik merk wel dat ik het steeds minder goed trek. Als ik hem help probeer ik een beetje te glimlachen, zodat de sfeer niet te bedrukt wordt. Maar het is zo lastig. Jullie weten dat allemaal net zo goed (helaas).
Mijn moeder weet ook niet wat ze met de tijd moet doen. Stofzuigen kan niet want dan wordt hij wakker, dus nu is ze de grond aan het borstelen Stiekem moet ik daar ook vreselijk om lachen.
Herkennen jullie het ook dat je soms de neiging hebt om hele politieke oncorrecte grapjes te maken? Ik merk dat ik soms dingen zeg waarvan ik twee minuten later denk "Ooh Prima, dat kan echt niet". Stukje coping denk ik haha. Vanavond komt de huisarts weer.
donderdag 18 juni 2015 om 13:53
Een stervensproces is niet voorspelbaar, ook niet wanneer er sprake is van palliatieve sedatie maar in het laatste stadium worden tegenwoordig medicijnen gegeven die ervoor zorgen dat iemand niet hoeft te lijden. Een paar jaar geleden heb ik dat van nabij meegemaakt met een oom, hij gleed heel rustig weg, zonder pijn, zonder angst. Ik hoop dat je tot het laatst bij je vader kunt zijn, het is zo belangrijk om afscheid te kunnen nemen, ik had die mogelijkheid niet en dat doet na bijna 28 jaar nog pijn.
verba volant, scripta manent.
donderdag 18 juni 2015 om 17:18
Ja ik houd steeds zijn hand vast, hand op zijn rug en kriebel door zijn haar. Hij jammerde net al dat hij niet meer kon. Hij houdt zo lang vol. Vanavond komt de huisarts weer. Het is alleen de vraag of hij genoeg bij zinnen is om te communiceren dat hij wil inslapen.
Heb net maar even wat vies fastfood in huis gehaald. Dat ruikt niet en krijgen mijn moeder en zus igg nog iets warms binnen. Ze eten iok slecht.
Heb net maar even wat vies fastfood in huis gehaald. Dat ruikt niet en krijgen mijn moeder en zus igg nog iets warms binnen. Ze eten iok slecht.
donderdag 18 juni 2015 om 18:03
quote:prima_donna schreef op 18 juni 2015 @ 17:24:
Mariannedavids wat erg dat je nooit afscheid hebt kunnen nemen. Dat lijkt me idd iets dat je nooit echt los laat.
Ik kreeg een telefoontje van iemand die ik niet kende, mijn ouders waren in ons zomerhuisje "ik ben bang dat ik een akelige mededeling voor u heb, uw vader is plotseling overleden". Op het moment dat de telefoon ging voelde ik al iets van een onheilstijding.
Hoe vreselijk het naderende afscheid ook is, je kunt je vader nog koesteren in zijn laatste dagen, laat hem weten dat je van hem houdt, geef hem een knuffel ook al denk je dat hij het niet merkt, meer kun je niet doen, je vader kan niet meer, jij en je andere familieleden moeten hem laten weten dat het goed is, dat hij zijn taak heeft volbracht en dat hij mag rusten.
Mariannedavids wat erg dat je nooit afscheid hebt kunnen nemen. Dat lijkt me idd iets dat je nooit echt los laat.
Ik kreeg een telefoontje van iemand die ik niet kende, mijn ouders waren in ons zomerhuisje "ik ben bang dat ik een akelige mededeling voor u heb, uw vader is plotseling overleden". Op het moment dat de telefoon ging voelde ik al iets van een onheilstijding.
Hoe vreselijk het naderende afscheid ook is, je kunt je vader nog koesteren in zijn laatste dagen, laat hem weten dat je van hem houdt, geef hem een knuffel ook al denk je dat hij het niet merkt, meer kun je niet doen, je vader kan niet meer, jij en je andere familieleden moeten hem laten weten dat het goed is, dat hij zijn taak heeft volbracht en dat hij mag rusten.
verba volant, scripta manent.