Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:11
Wat afschuwelijk voor je vader en voor jou.
Ik heb er geen ervaring mee en ik denk dat ik ook zo zou reageren als ik het zou horen. Volkomen in paniek, boos, radeloos.
Maar weet je, ik denk niet dat je het nu al hoeft te accepteren. Er is je een traject van afscheid gegund. Een periode waar je vast steeds meer grip op de situatie gaat krijgen. Waarin je rustiger kunt worden en samen met je vader en familie het hele proces kunt doormaken.
Je denkt dat je niet zonder je vader kunt maar je kunt het wel. Het is vreselijk, het is afschuwelijk, het leven verliest even vrijwel alle glans maar je kunt het wel.
Sterkte!
Ik heb er geen ervaring mee en ik denk dat ik ook zo zou reageren als ik het zou horen. Volkomen in paniek, boos, radeloos.
Maar weet je, ik denk niet dat je het nu al hoeft te accepteren. Er is je een traject van afscheid gegund. Een periode waar je vast steeds meer grip op de situatie gaat krijgen. Waarin je rustiger kunt worden en samen met je vader en familie het hele proces kunt doormaken.
Je denkt dat je niet zonder je vader kunt maar je kunt het wel. Het is vreselijk, het is afschuwelijk, het leven verliest even vrijwel alle glans maar je kunt het wel.
Sterkte!
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:16
Heel veel sterkte.
Mijn vader is ruim 1 jaar geleden aan de gevolgen van een hersentumor overleden. 1,5 jaar voor zijn overlijden kregen wij het bericht van de tumor. Het is een onwijs zware tijd geweest, maar op een vreemde manier soms ook heel mooi. Je leeft heel intens met elkaar.
Hij is maar 57 jaar oud geworden en ik mis hem nog altijd.
Ik kan je maar 1 tip geven. Breng zoveel mogelijk tijd met elkaar door, maar neem vooral ook tijd voor jezelf. Je hebt het echt nodig.
Meid, heel veel sterkte
Mijn vader is ruim 1 jaar geleden aan de gevolgen van een hersentumor overleden. 1,5 jaar voor zijn overlijden kregen wij het bericht van de tumor. Het is een onwijs zware tijd geweest, maar op een vreemde manier soms ook heel mooi. Je leeft heel intens met elkaar.
Hij is maar 57 jaar oud geworden en ik mis hem nog altijd.
Ik kan je maar 1 tip geven. Breng zoveel mogelijk tijd met elkaar door, maar neem vooral ook tijd voor jezelf. Je hebt het echt nodig.
Meid, heel veel sterkte
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:20
Wat afschuwelijk meid.
Helaas zit ik in net zo'n soort situatie. Mijn vader is 51 jaar en heeft uitgezaaide blaaskanker waar hij aan komt te overlijden. Het is een lang verhaal wat ik je nu zal besparen. Er zou eerst helemaal niks aan gedaan kunnen worden, want er was geen geschikte behandeling voor de vorm van kanker die hij heeft. Maar omdat hij nog in zo'n goede conditie is, willen ze toch met een andere chemo proberen zijn klachten wat te verminderen en eventueel zijn leven iets te verlengen.
Spannende tijden dus. Je leeft echt met ups en downs. Je verlegt steeds je grenzen. Kanker is echt een rotziekte, hoe dan ook.
Helaas zit ik in net zo'n soort situatie. Mijn vader is 51 jaar en heeft uitgezaaide blaaskanker waar hij aan komt te overlijden. Het is een lang verhaal wat ik je nu zal besparen. Er zou eerst helemaal niks aan gedaan kunnen worden, want er was geen geschikte behandeling voor de vorm van kanker die hij heeft. Maar omdat hij nog in zo'n goede conditie is, willen ze toch met een andere chemo proberen zijn klachten wat te verminderen en eventueel zijn leven iets te verlengen.
Spannende tijden dus. Je leeft echt met ups en downs. Je verlegt steeds je grenzen. Kanker is echt een rotziekte, hoe dan ook.
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:24
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:26
Dank voor de snelle reacties, tranen lopen over mijn wangen, het begint weer.
Ik weet dat ik niet de enige bent wiens vader/moeder dat overkomt, maar ik ken ook niemand in mijn buurt, vrienden die dat ook meegemaakt heeft, en ik wil er gewoon over praten met mensen die dit ook memaken, misschien dat we een beetje steun voor elkaar kunnen zijn.
Ik ben ook niet wezen werken de laatste 3 dagen, maandag begin ik weer, afleiding doet goed, anders loop ik alleen maar te malen en daar wordt je ook helemaal gek van.
En door de medicatie "durf" ik dat ook wel weer.
Ik weet dat ik niet de enige bent wiens vader/moeder dat overkomt, maar ik ken ook niemand in mijn buurt, vrienden die dat ook meegemaakt heeft, en ik wil er gewoon over praten met mensen die dit ook memaken, misschien dat we een beetje steun voor elkaar kunnen zijn.
Ik ben ook niet wezen werken de laatste 3 dagen, maandag begin ik weer, afleiding doet goed, anders loop ik alleen maar te malen en daar wordt je ook helemaal gek van.
En door de medicatie "durf" ik dat ook wel weer.
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:28
Ik heb geen woorden om je te helpen. Ik ben mijn vader zelf in december 2 jaar geleden verloren. Maar bij mij gebeurde het plotseling. Hij overleed aan een hersenbloeding. Het lijkt me ook vreselijk om hem op deze manier te verliezen.
Het enige wat ik tegen je kan zeggen is dat je verder leeft, maar het is en blijft moeilijk. Het leven verliest een tijdje zijn glans.
Ik kan er nu redelijk mee omgaan, maar ik heb ook periodes gehad dat ik dacht dat ik gek werd van verdriet.
Probeer om zoveel mogelijk tijd met hem door te brengen en zeg alles tegen hem wat je altijd al wilde zeggen.
En blijf hier schrijven als je daar behoefte aan hebt. Mij heeft dat heel vaak geholpen.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel.
Het enige wat ik tegen je kan zeggen is dat je verder leeft, maar het is en blijft moeilijk. Het leven verliest een tijdje zijn glans.
Ik kan er nu redelijk mee omgaan, maar ik heb ook periodes gehad dat ik dacht dat ik gek werd van verdriet.
Probeer om zoveel mogelijk tijd met hem door te brengen en zeg alles tegen hem wat je altijd al wilde zeggen.
En blijf hier schrijven als je daar behoefte aan hebt. Mij heeft dat heel vaak geholpen.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel.
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:32
Precies. Ik merk ook dat afleiding vaak goed werkt. Heel stom misschien, maar het forum is soms echt een uitlaatklep voor mij.
Het nieuws is alleen nog zo vers voor jou. Dat is moeilijk. Ik weet al een jaar dat er niks meer aan te doen is, en het is nu een maand geleden dat mijn vader gestopt is met werken omdat het echt niet meer ging. Bij mij is het nieuws alweer wat 'bezonken.' A bekruipt me elke dag wel een keer het gevoel: 'hoe moet het nou, als hij echt heel ziek gaat worden en doodgaat? Hoe moet het met mijn moeder? Hoe red ik me?' Enzovoorts.
Misschien is het wel goed om een psycholoog te raadplegen. Het heeft mij geholpen dingen op een rijtje te zetten.
Het nieuws is alleen nog zo vers voor jou. Dat is moeilijk. Ik weet al een jaar dat er niks meer aan te doen is, en het is nu een maand geleden dat mijn vader gestopt is met werken omdat het echt niet meer ging. Bij mij is het nieuws alweer wat 'bezonken.' A bekruipt me elke dag wel een keer het gevoel: 'hoe moet het nou, als hij echt heel ziek gaat worden en doodgaat? Hoe moet het met mijn moeder? Hoe red ik me?' Enzovoorts.
Misschien is het wel goed om een psycholoog te raadplegen. Het heeft mij geholpen dingen op een rijtje te zetten.
zaterdag 11 oktober 2008 om 00:00
Lief van jullie dat jullie gelijk reageren.
Hadden jullie dat dan ook dat ongeloof en dachten dat het niet waar kon zijn?
Ik denk, stom om te zeggen misschien, het ziekenhuis heeft een fout gemaakt, maar ik weet ook wel dat het niet is.
Praten jullie ook veel met je vader over de ziekte?
Vanavond is hij weer geweest en we hebben gezellig gepraat, moest heel ff huilen en merkte dat hij dat niet leuk vond, ik heb me snel herwonnen en toen was het ook ontspannend en gewoon alsof er niets aan de hand is.
Daar ben ik dan wel weer blij om, want ik heb een goed gevoel over de avond, en hij ook, dat merkte ik en daar gaat het toch om?
Hadden jullie dat dan ook dat ongeloof en dachten dat het niet waar kon zijn?
Ik denk, stom om te zeggen misschien, het ziekenhuis heeft een fout gemaakt, maar ik weet ook wel dat het niet is.
Praten jullie ook veel met je vader over de ziekte?
Vanavond is hij weer geweest en we hebben gezellig gepraat, moest heel ff huilen en merkte dat hij dat niet leuk vond, ik heb me snel herwonnen en toen was het ook ontspannend en gewoon alsof er niets aan de hand is.
Daar ben ik dan wel weer blij om, want ik heb een goed gevoel over de avond, en hij ook, dat merkte ik en daar gaat het toch om?
zaterdag 11 oktober 2008 om 00:04
Och meis wat vreselijk voor je. Een aatal weken geleden heb ik ook te horen gekregen dat er bij mijn tante - die ik zo goed als mijn moeder beschouw - ook kanker is geconstateerd.
Het niet weten hoe het zal gaan en hoe lang je nog hebt met elkaar, maar vooral ook de angst dat degene waar je zo ontzettend van houdt misschien een enorme lijdensweg te gaan heeft is ondraaglijk.
Probeer er veel over te praten. Met wie dan ook. Iedereen waar je je daar dan prettig bij voelt. Mocht dat niet lukken ga dan vooral naar de huisarts en/of laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Dit is niet iets dat je alleen kunt verwerken. Je hebt hier hulp en (onder)steun(ing) bij nodig....
Veel sterkte de komende tijd
Het niet weten hoe het zal gaan en hoe lang je nog hebt met elkaar, maar vooral ook de angst dat degene waar je zo ontzettend van houdt misschien een enorme lijdensweg te gaan heeft is ondraaglijk.
Probeer er veel over te praten. Met wie dan ook. Iedereen waar je je daar dan prettig bij voelt. Mocht dat niet lukken ga dan vooral naar de huisarts en/of laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Dit is niet iets dat je alleen kunt verwerken. Je hebt hier hulp en (onder)steun(ing) bij nodig....
Veel sterkte de komende tijd
zaterdag 11 oktober 2008 om 00:12
Ik praat wel met mijn vader over zijn ziekte. Maar we praten ook veel over leukere dingen. Gewone 'gezellige' avonden zijn echt goud waard nu.
Mijn psycholoog gaf een goede tip. Mijn vader helpt ons altijd met financiën en zaken. Ik weet daar niks van af. Het was altijd wel makkelijk dat hij dat regelde voor mij. De psycholoog zei tegen mij: 'vraag aan je vader hoe hij alles regelt. Leer van hem, nu het nog kan.' Het stomme is, het is zo waar als wat. Dit is de kans om dingen aan hem te vragen die je wil weten, en dingen van hem te leren. Sommige mensen verliezen hun vader (of moeder) van de ene op de andere dag. Ik heb de 'mazzel' (heel ongelukkig gekozen maar ik weet niks anders) dat ik nog een tijdje aan het idee kan wennen dat hij komt te overlijden.
Er zijn ook hele mooie boeken te koop. Zoals 'papa, vertel es.' Er staan allemaal vragen in over vroeger en hoe hij jou als kind zag. Die kan hij invullen en het is misschien later een mooie herinnering aan je vader.
Mijn psycholoog gaf een goede tip. Mijn vader helpt ons altijd met financiën en zaken. Ik weet daar niks van af. Het was altijd wel makkelijk dat hij dat regelde voor mij. De psycholoog zei tegen mij: 'vraag aan je vader hoe hij alles regelt. Leer van hem, nu het nog kan.' Het stomme is, het is zo waar als wat. Dit is de kans om dingen aan hem te vragen die je wil weten, en dingen van hem te leren. Sommige mensen verliezen hun vader (of moeder) van de ene op de andere dag. Ik heb de 'mazzel' (heel ongelukkig gekozen maar ik weet niks anders) dat ik nog een tijdje aan het idee kan wennen dat hij komt te overlijden.
Er zijn ook hele mooie boeken te koop. Zoals 'papa, vertel es.' Er staan allemaal vragen in over vroeger en hoe hij jou als kind zag. Die kan hij invullen en het is misschien later een mooie herinnering aan je vader.
zaterdag 11 oktober 2008 om 02:45
Wat een vreselijk nieuws krijg je dan.. ik moet er niet aan denken één van mijn ouders te verliezen. Heel veel sterkte Jonnie, en ook Ring en Lapin.
Ik heb jarenlang in het ziekenhuis gewerkt als maatschappelijk werker, en veel mensen en hun families begeleid in het afscheid nemen. Soms gaat het snel, soms heb je nog tijd met elkaar. Wat bijna overal gelijk is, is dat het voor mensen zo waardevol is als je dingen eerlijk naar elkaar uit kunt spreken. Wel praten over je verdriet, onder andere.
Jonnie, het klinkt gek, maar je mag huilen bij je vader. Hij is je vader, jij bent zijn kind. Hij wil jou kunnen troosten als jij verdriet hebt, dat is zo'n oergevoel van ouders. Ook als hij zelf verdriet heeft. Neem hem, nu hij zelf ziek is, die rol van vader niet af. Wees nog af en toe even pappa's meisje. Dat mag, echt.
Omdat je inmiddels volwassen bent, kun je hem vragen wat je voor hem kunt doen. Wat hij prettig vindt. Luister daarnaar en neem hem serieus. Ga niet voor hem denken. Ouders houden zich groot voor hun kinderen, en dat hoort ook zo te zijn. Heeft je vader een nieuwe partner, waar hij zijn verhaal bij kwijt kan?
Overigens zijn er goede boeken geschreven over het omgaan met sterven en rouwen, onder andere van Elisabeth Kübler-Ross. Google er maar eens op....
Ik heb jarenlang in het ziekenhuis gewerkt als maatschappelijk werker, en veel mensen en hun families begeleid in het afscheid nemen. Soms gaat het snel, soms heb je nog tijd met elkaar. Wat bijna overal gelijk is, is dat het voor mensen zo waardevol is als je dingen eerlijk naar elkaar uit kunt spreken. Wel praten over je verdriet, onder andere.
Jonnie, het klinkt gek, maar je mag huilen bij je vader. Hij is je vader, jij bent zijn kind. Hij wil jou kunnen troosten als jij verdriet hebt, dat is zo'n oergevoel van ouders. Ook als hij zelf verdriet heeft. Neem hem, nu hij zelf ziek is, die rol van vader niet af. Wees nog af en toe even pappa's meisje. Dat mag, echt.
Omdat je inmiddels volwassen bent, kun je hem vragen wat je voor hem kunt doen. Wat hij prettig vindt. Luister daarnaar en neem hem serieus. Ga niet voor hem denken. Ouders houden zich groot voor hun kinderen, en dat hoort ook zo te zijn. Heeft je vader een nieuwe partner, waar hij zijn verhaal bij kwijt kan?
Overigens zijn er goede boeken geschreven over het omgaan met sterven en rouwen, onder andere van Elisabeth Kübler-Ross. Google er maar eens op....
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 11 oktober 2008 om 07:18
Tijdens de periode dat er borstkanker bij mijn moeder geconstateerd werd heb ik nog niet zoveel gelachen als toen. We zijn er van uit gegaan dat we nu elkaar een leuke tijd gunde. Dat heel de tijd huilen (heb helemaal niet gehuild, was alleen maar lamgeslagen) de kanker niet doet verdwijnen, maar er wel voor zorgen dat je met een naar gevoel terug zou kijken, omdat we niet meer van elkaar zouden hebben genoten. Dus heel veel grove grappen en heel veel echt lachen. Gelukkig heb ik mijn moeder nog... maar e.e.a. heeft mijn kijk op het omgaan met verdriet wel veranderd. Al begrijp ik dat niet iedereen op deze manier kan en wil leven. Maar geniet ook van de tijd die je met je vader hebt... laat hem weten dat jij het zonder hem ook redt (los van het verdriet). Maar dat hij zich geen zorgen hoeft te maken over zijn 'kleine meid'.
Ik wens je heel veel kracht toe voor de aankomende periode. En vergeet niet te genieten van je vader!
Ik wens je heel veel kracht toe voor de aankomende periode. En vergeet niet te genieten van je vader!
zaterdag 11 oktober 2008 om 08:41
In de eerste plaats heel veel sterkte.
Gelukkig heb ik mijn beide ouders nog, maar ik vrees ook voor de dag dat ze iets gaan mankeren of er opeens gewoon helemaal niet meer zijn.
Voor mij is het het ergste wat me kan overkomen. Ik vrees dat ik ook aan de pillen zou gaan om de scherpe kantjes er af te halen, maar daarna moeten leren leven met de leegte die de 2 belangrijkste en liefste mensen in mijn leven zouden achterlaten. Het lijkt me nu nog 'n onmogelijke opgave.
Gelukkig heb ik mijn beide ouders nog, maar ik vrees ook voor de dag dat ze iets gaan mankeren of er opeens gewoon helemaal niet meer zijn.
Voor mij is het het ergste wat me kan overkomen. Ik vrees dat ik ook aan de pillen zou gaan om de scherpe kantjes er af te halen, maar daarna moeten leren leven met de leegte die de 2 belangrijkste en liefste mensen in mijn leven zouden achterlaten. Het lijkt me nu nog 'n onmogelijke opgave.
zaterdag 11 oktober 2008 om 09:16
Ik heb niet alle berichten gelezen dus als ik in herhaling val sorry...
Ten eerste wens ik je sterkte... afschuwelijk wat je moet doormaken.
Mijn vader is drie jaar geleden plotseling overleden. Ik dacht altijd dat ik niet zonder hem kon maar ja.. hij ging dood en ik moest wel. Het leven gaat door, hoe hard het ook klinkt. Maak er het beste van in de tijd die je nog samen hebt. Echt, dat is zo belangrijk. Ouders gaan op een gegeven moment dood, dat is hoe het gaat, en het is altijd te vroeg en altijd pijnlijk. Maak er het beste van. Je zult zien dat het leven doorgaat, hoewel je je vader niet vergeet, hij zal altijd bij je zijn en je zult de kracht vinden om door te gaan! Sterkte, ik weet hoe moelijk het is, maar alles komt goed.
Ten eerste wens ik je sterkte... afschuwelijk wat je moet doormaken.
Mijn vader is drie jaar geleden plotseling overleden. Ik dacht altijd dat ik niet zonder hem kon maar ja.. hij ging dood en ik moest wel. Het leven gaat door, hoe hard het ook klinkt. Maak er het beste van in de tijd die je nog samen hebt. Echt, dat is zo belangrijk. Ouders gaan op een gegeven moment dood, dat is hoe het gaat, en het is altijd te vroeg en altijd pijnlijk. Maak er het beste van. Je zult zien dat het leven doorgaat, hoewel je je vader niet vergeet, hij zal altijd bij je zijn en je zult de kracht vinden om door te gaan! Sterkte, ik weet hoe moelijk het is, maar alles komt goed.
zaterdag 11 oktober 2008 om 10:08
Wij zitten hier in net zo`n situatie.
Mijn schoonmoeder heeft kanker. Eerst borstkanker, na behandeling toch een amputatie, toen bestralen. En toen bleek dat het niet heeft geholpen. Het zit nu in haar hele lichaam. Hoeveel tijd we hebben weten we niet, we genieten van elk moment dat we samen hebben.
Ik merk wel dat ze nu aftakeld, begint pijnlijke plekken te krijgen en is erg moe.
Mijn schoonmoeder is 74, maar ook op die leeftijd kunnen mensen niet gemist worden, alhoewel ik me terdege van bewust ben dat het een ander verhaal is dan als iemand nog een heel leven voor zich heeft.
Hier heeft mijn dochter (10) er het moeilijkst mee. Bij ons komt de klap achteraf pas denk ik. Het is zo onwerkelijk.
Mijn schoonmoeder heeft kanker. Eerst borstkanker, na behandeling toch een amputatie, toen bestralen. En toen bleek dat het niet heeft geholpen. Het zit nu in haar hele lichaam. Hoeveel tijd we hebben weten we niet, we genieten van elk moment dat we samen hebben.
Ik merk wel dat ze nu aftakeld, begint pijnlijke plekken te krijgen en is erg moe.
Mijn schoonmoeder is 74, maar ook op die leeftijd kunnen mensen niet gemist worden, alhoewel ik me terdege van bewust ben dat het een ander verhaal is dan als iemand nog een heel leven voor zich heeft.
Hier heeft mijn dochter (10) er het moeilijkst mee. Bij ons komt de klap achteraf pas denk ik. Het is zo onwerkelijk.
zaterdag 11 oktober 2008 om 10:27
Jonnie, hoe gaat het nu?
Ik ben onder de indruk van het stukje wat Poezewoes hier schreef. Ik denk dat je dat nog even goed moet lezen. Ze heeft ook ervaring met mensen die afscheid moeten nemen door haar werk in het ziekenhuis.
Je houdt me wel bezig hoor. Ik ben net wakker, maar het eerste wat ik vanmorgen dacht was 'even hier kijken'.
Ik blijf hier meelezen en met je meeleven.
* Claire, dankjewel, lief van je. *
Ik ben onder de indruk van het stukje wat Poezewoes hier schreef. Ik denk dat je dat nog even goed moet lezen. Ze heeft ook ervaring met mensen die afscheid moeten nemen door haar werk in het ziekenhuis.
Je houdt me wel bezig hoor. Ik ben net wakker, maar het eerste wat ik vanmorgen dacht was 'even hier kijken'.
Ik blijf hier meelezen en met je meeleven.
* Claire, dankjewel, lief van je. *
zaterdag 11 oktober 2008 om 11:09
Mijn vader stierf ruim 5 jaar geleden aan kanker, hij werd 52 jaar.
Wat voor hem heel belangrijk was, was dat iedereen 'normaal' deed. Hij vond niks zo vervelend als mensen die over hun vakantie volgend jaar begonnen, en dan er middenin afbraken, want ja, dan zou hij er niet meer zijn. Hij had genoeg aan zichzelf. We hebben er wel over gepraat, maar hij vond het erger voor zijn eigen moeder, dan voor ons, zijn kinderen, dat hij zou sterven. Vanuit het oogpunt dat het de normale gang van zaken is dat ouders vóór hun kinderen gaan. Hij heeft ook zolang als mogelijk zijn leven geleid zoals altijd. Werken, hobby's en lekker eten (hoewel dat laatste door zijn ziekte natuurlijk wel steeds moeilijker was).
Weet je -en dat klinkt hard-, er kwam een moment dat hij zo ziek was, dat het sterven als een opluchting kwam. We wilden hem niet kwijt, maar we wilden hem zo ook niet meer houden.
Jij zit nu in de beginfase. Maar besef dat dit al een gedeelte van de rouwperiode is, en dat je dit nog samen kunt delen. Dat is het voordeel als iemand ziek is en niet onverwacht gaat. Ooit komt er een moment dat het makkelijker te hanteren is.
Probeer nog leuke dingen te doen samen, en met zijn ziekte om te gaan als iets dat bij hem hoort. Probeer ook, als je dat lukt tenminste, om ramptoerisme te voorkomen. Veel mensen waar je al jaaaaaren niks meer van hebt gehoord, komen ineens langs om nog afscheid te nemen. Schroom niet om deze mensen niet te laten komen, ze voegen niks toe.
Heel veel sterkte.
zaterdag 11 oktober 2008 om 12:20
hoi jonnie.
wat ontzettend afschuwelijk voor je.
mijn vader is 8 jaar geleden overleden aan leukemie, hij werd 40.
wij als gezin hebben een jaar lang geleefd tussen hoop en vrees. tot die vrijdag waarin ons in het ziekenhuis verteld werd dat mijn vader dood zou gaan.
die maandagavond daar op raakte mijn vader in een coma en dinsdagochtend is hij overleden.
wees er voor je vader. maar ook voor jezelf. praat erover. dat je een beetje gekalmeerd bent door die medicijnen is misschien goed als je op bent van het huilen. maar aan de andere kant, het is niet meer dan normaal dat je zoveel moet huilen, laat het maar zo veel mogelijk de vrije loop. maar hou je wel in bij je vader. praat met hem, breng tijd door met hem. alles waarvan je nu weet ik krijg er later spijt van als ik hem dat nu niet vertel, vertel hem dat.
dat ongeloof en verzet dat je voelt, is niet meer dan normaal. je familie is zo belangrijk voor je, tuurlijk wil je het niet geloven, het is ook zo onwerkelijk!
het is verschrikkelijk, maar het is niet anders. je moet hier door heen, je kunt niet anders. je hoeft niet vrolijk te zijn, of je anders voor te doen. doe als het kan zoals je je voelt. niemand vind je raar of wat dan ook als je verdrietig bent, het is echt niet meer dan logisch. praat over je gevoelens. het lucht op. hoe raar het nu ook klinkt, je kunt het wel. het doet verschrikkelijk veel pijn, maar het leven gaat door en jij leeft door. en dus kun je het wel, omdat het niet anders is. je komt hier wel door heen.
heel veel sterkte.
als je msn of hyves hebt en je wilt een keer praten of je hebt vragen, laat het maar weten.
liefs ashley
wat ontzettend afschuwelijk voor je.
mijn vader is 8 jaar geleden overleden aan leukemie, hij werd 40.
wij als gezin hebben een jaar lang geleefd tussen hoop en vrees. tot die vrijdag waarin ons in het ziekenhuis verteld werd dat mijn vader dood zou gaan.
die maandagavond daar op raakte mijn vader in een coma en dinsdagochtend is hij overleden.
wees er voor je vader. maar ook voor jezelf. praat erover. dat je een beetje gekalmeerd bent door die medicijnen is misschien goed als je op bent van het huilen. maar aan de andere kant, het is niet meer dan normaal dat je zoveel moet huilen, laat het maar zo veel mogelijk de vrije loop. maar hou je wel in bij je vader. praat met hem, breng tijd door met hem. alles waarvan je nu weet ik krijg er later spijt van als ik hem dat nu niet vertel, vertel hem dat.
dat ongeloof en verzet dat je voelt, is niet meer dan normaal. je familie is zo belangrijk voor je, tuurlijk wil je het niet geloven, het is ook zo onwerkelijk!
het is verschrikkelijk, maar het is niet anders. je moet hier door heen, je kunt niet anders. je hoeft niet vrolijk te zijn, of je anders voor te doen. doe als het kan zoals je je voelt. niemand vind je raar of wat dan ook als je verdrietig bent, het is echt niet meer dan logisch. praat over je gevoelens. het lucht op. hoe raar het nu ook klinkt, je kunt het wel. het doet verschrikkelijk veel pijn, maar het leven gaat door en jij leeft door. en dus kun je het wel, omdat het niet anders is. je komt hier wel door heen.
heel veel sterkte.
als je msn of hyves hebt en je wilt een keer praten of je hebt vragen, laat het maar weten.
liefs ashley
