Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 8 december 2015 om 13:34
Hee allemaal en ook de nieuwe, gezellig!
@linaatje, lief dat je aan me denkt, het gaat hier mwah. Nou ja behoorlijk bagger nog steeds, qua energie en de rest daarmee ook. Nog steeds heel erg aan het worstelen, aan het frustreren, aan het bang zijn voor de moeheid en bang dat het nooit meer over gaat. En het frustreren dat ik met deze instelling natuurlijk ook niet beter wordt maar dat mijn lot echt in mijn eigen handen ligt...
Maar buiten dat, heb ik vandaag wel een goede dag. Vanochtend naar de internist geweest en hoewel hij vreesde niet veel voor me te kunnen doen is toch flink bloed afgetapt en ontlastingsonderzoek gedaan, dus we zien wel. Hij was iig superlief! En ergens geeft het 'we kunnen niets voor u doen' te horen me altijd wel even een powerboost, heel gek is dat. Dat ik voel: ok, ook prima, ik doe het wel zelf!
Idem met mijn huishouden: mijn ouders doen momenteel een groot deel voor me maar ik heb daar zo schoon genoeg van joh... Mijn moeder kan echt irritant zijn met bemoeienis en frustraties, terwijl mijn vader soort van verslagen zit te zwijgen... Ieuw ieuw ieuw, echt naar. Ok nu ga ik even los: dat gepanikeer van moeder dat zo toch niet langer kan, en als de internist me niet kan helpen dat ik naar een neuroloog moet, en naar een andere psycholoog, en elke dag moet wandelen, en dat mijn poezen uit huis moeten want die maken er een bende van, en dat ze voor mij en mijn vriend moet koken, terwijl mijn vriend mijn moeders prakjes niet te eten vindt, en we dat bovendien wel zelf kunnen regelen, maar daar is mijn moeder het niet mee eens: ik kan obviously niet voor mezelf zorgen want anders zat ik er niet zo bij... Anyways, goedbedoeld maar superirritant, dus ik ben nu maar zelf weer aan de schoonmaak gegaan... fuck it, al doe ik het kruipend.
Zo, dat lucht even op
@linaatje, lief dat je aan me denkt, het gaat hier mwah. Nou ja behoorlijk bagger nog steeds, qua energie en de rest daarmee ook. Nog steeds heel erg aan het worstelen, aan het frustreren, aan het bang zijn voor de moeheid en bang dat het nooit meer over gaat. En het frustreren dat ik met deze instelling natuurlijk ook niet beter wordt maar dat mijn lot echt in mijn eigen handen ligt...
Maar buiten dat, heb ik vandaag wel een goede dag. Vanochtend naar de internist geweest en hoewel hij vreesde niet veel voor me te kunnen doen is toch flink bloed afgetapt en ontlastingsonderzoek gedaan, dus we zien wel. Hij was iig superlief! En ergens geeft het 'we kunnen niets voor u doen' te horen me altijd wel even een powerboost, heel gek is dat. Dat ik voel: ok, ook prima, ik doe het wel zelf!
Idem met mijn huishouden: mijn ouders doen momenteel een groot deel voor me maar ik heb daar zo schoon genoeg van joh... Mijn moeder kan echt irritant zijn met bemoeienis en frustraties, terwijl mijn vader soort van verslagen zit te zwijgen... Ieuw ieuw ieuw, echt naar. Ok nu ga ik even los: dat gepanikeer van moeder dat zo toch niet langer kan, en als de internist me niet kan helpen dat ik naar een neuroloog moet, en naar een andere psycholoog, en elke dag moet wandelen, en dat mijn poezen uit huis moeten want die maken er een bende van, en dat ze voor mij en mijn vriend moet koken, terwijl mijn vriend mijn moeders prakjes niet te eten vindt, en we dat bovendien wel zelf kunnen regelen, maar daar is mijn moeder het niet mee eens: ik kan obviously niet voor mezelf zorgen want anders zat ik er niet zo bij... Anyways, goedbedoeld maar superirritant, dus ik ben nu maar zelf weer aan de schoonmaak gegaan... fuck it, al doe ik het kruipend.
Zo, dat lucht even op
dinsdag 8 december 2015 om 14:49
Poeh bloem.... als ik dat lees krijg ik het eerlijk gezegd spaans benauwd. Klinkt alsof er, wellicht goedbedoeld, heel veel druk van moeders komt. Poezen weg? Is ze niet wijs? Die poezels heb je nu juist harder nodig dan ooit, wat geeft het dat ze de halve tuin mee naar binnen nemen? Je bent niet gek hoor, je hoeft niet naar een neuroloog. Je hebt alleen rust nodig en tijd En ja, die neiging om al het lichamelijke uit te sluiten heb ik zelf ook, maar at some point komt het gewoon aan op rust nemen en jezelf dat gunnen.
dinsdag 8 december 2015 om 18:37
Jeetje bloem wat heftig en frustrerend. Niet iets wat je erbij kan hebben. Hoe lang ben je nu al met al bezig? Las ook dat het een tijdje beter is gegaan met je!
Kweejebo; pff wordt daar helemaal gek van ben al bij fysio, Manueel, chiropractor, cranio sacraal geweest, maar blijft terugkomen. Maar ja hoort erbij blijkbaar.
Fijne avond
Kweejebo; pff wordt daar helemaal gek van ben al bij fysio, Manueel, chiropractor, cranio sacraal geweest, maar blijft terugkomen. Maar ja hoort erbij blijkbaar.
Fijne avond
dinsdag 8 december 2015 om 20:31
Haha die katten zijn zeeeker fijn nu pussywillow!
Ik ben echt een beetje crazy cat lady af en toe.
Ik zing liedjes tegen ze.
This one goes out to all of you! My cats.
Het zijn er trouwens maar twee, het klinkt een beetje als poezenmayhem nu hier
Linaatje ik ben er echt al een poos zoet mee... Vanaf september vorig jaar. Waarbij ik wel weer een hele hoop terug had opgebouwd maar weer heftig teruggevallen
Ik ben echt een beetje crazy cat lady af en toe.
Ik zing liedjes tegen ze.
This one goes out to all of you! My cats.
Het zijn er trouwens maar twee, het klinkt een beetje als poezenmayhem nu hier
Linaatje ik ben er echt al een poos zoet mee... Vanaf september vorig jaar. Waarbij ik wel weer een hele hoop terug had opgebouwd maar weer heftig teruggevallen
dinsdag 8 december 2015 om 22:28
Ik word soms best zenn als ik naar die luie kat van mij kijk. Ik zou echt niet zonder kunnen en willen. Ze is mijn steun en toeverlaat nu. Klink ik als een crazy cat lady? Haha zou best kunnen.
Hier afgelopen weekend sinterklaas gevierd maar dat was wat teveel van het goede, want ik ben nu weer down en huilerig. Vermoeidheid heeft echt een ontzettende impact.
Hier afgelopen weekend sinterklaas gevierd maar dat was wat teveel van het goede, want ik ben nu weer down en huilerig. Vermoeidheid heeft echt een ontzettende impact.
woensdag 9 december 2015 om 10:07
Ik vind katten ook echt inspirerend, ofwel ben ik een beetje jaloers: echt kampioenen in niks doen! eigenlijk doe ik zo'n beetje hetzelfde als mijn katten. hangen op de bank, af en toe ff naar de keuken om iets te eten, dan weer hangen... Oh even een dutje... Dat gaat hen beduidend makkelijker af haha!
Balen pussy dat je even niet zo fijn voelt, hopelijk heb je wel leuke kadootjes gehad?
Misschien helpt dit een beetje, als je t nog niet kent. Het is wel echt overtreffende trap van down, maar ik vond het toch wel grappig en troostend ergens:
http://hyperboleandahalf. ... ntures-in-depression.html
http://hyperboleandahalf. ... /depression-part-two.html
Balen pussy dat je even niet zo fijn voelt, hopelijk heb je wel leuke kadootjes gehad?
Misschien helpt dit een beetje, als je t nog niet kent. Het is wel echt overtreffende trap van down, maar ik vond het toch wel grappig en troostend ergens:
http://hyperboleandahalf. ... ntures-in-depression.html
http://hyperboleandahalf. ... /depression-part-two.html
woensdag 9 december 2015 om 11:51
Nou ik kan sinds onze reuze rode kater bij ons is ook zo jaloers zijn op zijn leven!
(Al heeft hij ook een pittige tijd achter de rug als zwerfkat en 2x lange tijd gezeten in de opvang)
Hij slaapt zoveel, eet op dezelfde tijden, poept en plast op dezelfde tijd, slaat af en toe een speelgoed muisje, krabt aan de krabpaal, miauwt als hij geaaid wil worden en verder liggen en snurken!!
Onze vorige kat van 22 had zoveel meer energie. We aten laatst kippenpoot, nou hij tilde even zijn hoofd op, rook even en sliep daarna weer verder. Nou vroeger moesten we snel eten anders was onze poes er al met de kip vandoor.
Merk ook dat ik het rusten ook fijner vind nu er weer gezellig iemand naast me ligt
Fijn Bloem dat je naar het Havenziekenhuis bent geweest, ik vond ze daar zo aardig en begripvol vergeleken met het hele gedoe met mijn huisarts die niet naar me wilde luisteren. Heftig de reacties van je moeder, zeg je dit weleens tegen haar, al zijn dit waarschijnlijk patronen die er al jaaaaaarenlang inzitten....
Ik ben ook moe, heb ook Sinterklaas gevierd bij mijn zus, hebben maar een erg kleine familie, waren met zijn vijven dus gelukkig niet te druk, anders was ik ook niet gegaan.
Met de bus en trein naar mijn moeder in Brabant gegaan, nou dat hakte er wel in qua prikkels! Moet ook altijd via Utrecht Centraal en is echt een mierenhoop, ben ook altijd gedesoriënteerd want ze zijn al tijden bezig en het verandert dus steeds. Aan de andere kant ben ik blij dat het wel lukt het reizen met het openbaar vervoer, is ook tijden anders geweest.
Ik pak zeker wel mijn rust bij mijn moeder, maar is toch anders dan thuis. Nu weer pas op de plaats, merk het dat het eerst dat ik hele zware benen krijg, herkennen jullie deze klacht?
Fijn dat je de webinar hebt bekeken Inge. Vind het ook wel wat zwart/wit maar is ook wel kort om in een half uur dit uit te leggen.
Ik krijg van mijn psychologe nu allerlei informatie over hoe een burn out werkt lichamelijk en hoe dit te herstellen.
Ook het in de ochtend (vroeg) wakker worden en dan de tsunami voelen die vanuit je buik komt met onrust/angst gevoel, blijkt dus door het verhoogde cortisol gehalte te komen. Is normaal 'het wakker worden hormoon' en bij ons dus helemaal ontregeld.
Als ik nu onrustig wakker word denk ik, Oh mijn Cortisol speelt weer op, voelt wel anders....
Normaal ging ik me bedenken, hoe komt dit toch, blijft dit heel de dag etc etc.
Ik zo naar mijn nieuwe psychologe. Heb vragenlijsten ingevuld ben benieuwd wat eruit komt. Mijn vriend zei gisteren al, hoor ik eindelijk met wat voor TBS' er ik in huis woon
Succes vandaag weer iedereen!
(Al heeft hij ook een pittige tijd achter de rug als zwerfkat en 2x lange tijd gezeten in de opvang)
Hij slaapt zoveel, eet op dezelfde tijden, poept en plast op dezelfde tijd, slaat af en toe een speelgoed muisje, krabt aan de krabpaal, miauwt als hij geaaid wil worden en verder liggen en snurken!!
Onze vorige kat van 22 had zoveel meer energie. We aten laatst kippenpoot, nou hij tilde even zijn hoofd op, rook even en sliep daarna weer verder. Nou vroeger moesten we snel eten anders was onze poes er al met de kip vandoor.
Merk ook dat ik het rusten ook fijner vind nu er weer gezellig iemand naast me ligt
Fijn Bloem dat je naar het Havenziekenhuis bent geweest, ik vond ze daar zo aardig en begripvol vergeleken met het hele gedoe met mijn huisarts die niet naar me wilde luisteren. Heftig de reacties van je moeder, zeg je dit weleens tegen haar, al zijn dit waarschijnlijk patronen die er al jaaaaaarenlang inzitten....
Ik ben ook moe, heb ook Sinterklaas gevierd bij mijn zus, hebben maar een erg kleine familie, waren met zijn vijven dus gelukkig niet te druk, anders was ik ook niet gegaan.
Met de bus en trein naar mijn moeder in Brabant gegaan, nou dat hakte er wel in qua prikkels! Moet ook altijd via Utrecht Centraal en is echt een mierenhoop, ben ook altijd gedesoriënteerd want ze zijn al tijden bezig en het verandert dus steeds. Aan de andere kant ben ik blij dat het wel lukt het reizen met het openbaar vervoer, is ook tijden anders geweest.
Ik pak zeker wel mijn rust bij mijn moeder, maar is toch anders dan thuis. Nu weer pas op de plaats, merk het dat het eerst dat ik hele zware benen krijg, herkennen jullie deze klacht?
Fijn dat je de webinar hebt bekeken Inge. Vind het ook wel wat zwart/wit maar is ook wel kort om in een half uur dit uit te leggen.
Ik krijg van mijn psychologe nu allerlei informatie over hoe een burn out werkt lichamelijk en hoe dit te herstellen.
Ook het in de ochtend (vroeg) wakker worden en dan de tsunami voelen die vanuit je buik komt met onrust/angst gevoel, blijkt dus door het verhoogde cortisol gehalte te komen. Is normaal 'het wakker worden hormoon' en bij ons dus helemaal ontregeld.
Als ik nu onrustig wakker word denk ik, Oh mijn Cortisol speelt weer op, voelt wel anders....
Normaal ging ik me bedenken, hoe komt dit toch, blijft dit heel de dag etc etc.
Ik zo naar mijn nieuwe psychologe. Heb vragenlijsten ingevuld ben benieuwd wat eruit komt. Mijn vriend zei gisteren al, hoor ik eindelijk met wat voor TBS' er ik in huis woon
Succes vandaag weer iedereen!
donderdag 10 december 2015 om 10:31
@Paddestoel hoe was het bij de psychologe? Dat van die tsunami 's ochtends, zó herkenbaar.. cortisol dus! Maar volgens mij zijn ze er nog niet helemaal over uit of dat echt zo is hoor, ben even gaan googelen maar wat is er eigenlijk weinig bekend over burn-out! Dit bijv. http://www.kennislink.nl/ ... ijkt-niet-af-bij-burn-out
Heb datzelfde gevoel trouwens vanaf dat ik van plan ben te gaan slapen, daarom lig ik ook zo lang wakker.
Ik ben gisteren op tijd in slaap gevallen, heb zelfs doorgeslapen, wekker ging vanochtend om 7 uur maar oei wat was dat zwaa1r! Ik voel de vermoeidheid zoveel meer als ik toegeef aan de slaap... en dan lukt het ook niet om wakker te worden! Uiteindelijk tot 9 uur geslapen en nog kom ik niet tot actie. Wil mezelf een schop onder m'n reet geven, maarja moet juist lief zijn voor mezelf nu...
Heb datzelfde gevoel trouwens vanaf dat ik van plan ben te gaan slapen, daarom lig ik ook zo lang wakker.
Ik ben gisteren op tijd in slaap gevallen, heb zelfs doorgeslapen, wekker ging vanochtend om 7 uur maar oei wat was dat zwaa1r! Ik voel de vermoeidheid zoveel meer als ik toegeef aan de slaap... en dan lukt het ook niet om wakker te worden! Uiteindelijk tot 9 uur geslapen en nog kom ik niet tot actie. Wil mezelf een schop onder m'n reet geven, maarja moet juist lief zijn voor mezelf nu...
vrijdag 11 december 2015 om 19:15
Die link die je plaatst is al uit 2006 he, is alweer zo'n 10jr terug... Wel bizar dat toen al zo'n 9% van de bevolking een BO zou hebben, welk percentage zou dat nu dan zijn;-)
Volgens mij is er al wel meer bekend welke mechanismen en hormonen een rol spelen, maar nog steeds lastig door de verschillende systemen en gedragingen van de persoon zelf om eenduidige benaming of behandeling te geven..
Volgens mij is er al wel meer bekend welke mechanismen en hormonen een rol spelen, maar nog steeds lastig door de verschillende systemen en gedragingen van de persoon zelf om eenduidige benaming of behandeling te geven..
vrijdag 11 december 2015 om 21:49
zaterdag 12 december 2015 om 16:37
Kwejeebo, welkom! Hoe ik slaap, varieert. In terugvallen heb ik moeite met in- en doorslapen, en ben ik 's ochtends niet altijd gemotiveerd om bijtijds op te staan. In goede periodes lukt het me om weer ritme op te bouwen, met op tijd naar bed en op tijd opstaan (wekker zetten). Uiteindelijk werkt dat toch wel het beste, het is soms alleen lastig om het uit te voeren. Ik moet daar bij mezelf heel goed op letten (gelukkig houdt manlief het ook in de gaten). Als ik heel moe ben, doe ik soms ook dutjes. Soms helpt een wandelingetje juist, maar soms is het enige dat helpt, slapen. Dan geef ik daar ook aan toe.
Paddestoel, ik roep dat ook heel vaak, dat ik nu even een lange periode zonder stress wil, om nu echt te kunnen herstellen. Maar inderdaad, zo werkt het leven niet. Helaas...
Dank voor de link naar het webinar, erg interessant. Ze praat wel lijzig, maar dat was ergens ook wel rustgevend, haha.
Inge, die speciale powernap-ruimtes zouden ze hier ook moeten invoeren. Lijkt me superfijn. Ik heb wel eens stiekem dutjes gedaan op het werk, en daarna kon ik er weer goed tegenaan. Koffie, een pauze, even wandelen, dat werkt soms niet zo goed als een goede powernap.
Hier gaat het inmiddels een tikje beter. Heb de afgelopen week echt heel rustig aan gedaan. Maar ik was flink overprikkeld, zelfs de tv was soms al te veel. Nou, dat is lang niet zo geweest. Dus ik leef weer een beetje m'n kneutigere bejaardenleventje. Iets wat ik eigenlijk had moeten blijven doen. Meer wandelen, meer frutselen en knutselen en minder tv. Op een gegeven moment had ik behoefte aan meer prikkels, maar zoals alles bij mij, ook hierin weet ik dan moeilijk te doseren. Ach, ik leer er weer van en ooit komt het vast goed.
Maar omdat ik gek word van het aanmodderen dat nu toch al heel lang duurt, heb ik weer contact opgenomen met mijn oude psych. Omdat ik destijds zo'n moeite had met het afscheid, heb ik nooit een goede afbouw gehad. Ik moest het rigoureus afkappen om verder te kunnen. Maar zo'n afbouwfase mis ik nu wel, ik wil af en toe even kunnen toetsen hoe het gaat. Inmiddels durf ik het weer aan om hem te zien, ligt het verdriet grotendeels achter me. Al ben ik nog wel benieuwd hoe het gaat als ik hem daadwerkelijk zie... Maar ik denk vooral dat het verstandig is om weer even met hem te praten en dingen op een rij te zetten.
Ik heb bij het UWV nooit verteld over mijn burnout, en ik twijfel of ik dat moet doen. Officieel ben ik beter gemeld (nog toen ik nog werkte), maar ja, het gaat nog steeds niet helemaal goed en ik val dus regelmatig terug. Ik denk regelmatig dat ik met baan een stuk sneller zou herstellen, omdat het de nodige afleiding en structuur biedt. Dat juist het hebben van geen werk en het moeten solliciteren veel stress oplevert en mij belemmert. Dus voor mijn gevoel zijn er twee goede opties: óf ik ga aan het werk óf ik stop met solliciteren en ga bijvoorbeeld parttime vrijwilligerswerk doen en daarnaast focus ik me op mijn herstel. Dat vrijwilligerswerk biedt dan de structuur en afleiding. Vrijwilligerswerk én solliciteren én herstellen is gewoon te veel. Ik probeer wel eens wat erbij te doen, maar dan kost me dan steeds te veel energie.
Zouden jullie in mijn situatie het UWV vertellen dat ik zo kwakkel? Ik weet niet of het juist slim is en dat ze iets voor mij kunnen betekenen, of dat ik mezelf ermee in de vingers snijd.
Paddestoel, ik roep dat ook heel vaak, dat ik nu even een lange periode zonder stress wil, om nu echt te kunnen herstellen. Maar inderdaad, zo werkt het leven niet. Helaas...
Dank voor de link naar het webinar, erg interessant. Ze praat wel lijzig, maar dat was ergens ook wel rustgevend, haha.
Inge, die speciale powernap-ruimtes zouden ze hier ook moeten invoeren. Lijkt me superfijn. Ik heb wel eens stiekem dutjes gedaan op het werk, en daarna kon ik er weer goed tegenaan. Koffie, een pauze, even wandelen, dat werkt soms niet zo goed als een goede powernap.
Hier gaat het inmiddels een tikje beter. Heb de afgelopen week echt heel rustig aan gedaan. Maar ik was flink overprikkeld, zelfs de tv was soms al te veel. Nou, dat is lang niet zo geweest. Dus ik leef weer een beetje m'n kneutigere bejaardenleventje. Iets wat ik eigenlijk had moeten blijven doen. Meer wandelen, meer frutselen en knutselen en minder tv. Op een gegeven moment had ik behoefte aan meer prikkels, maar zoals alles bij mij, ook hierin weet ik dan moeilijk te doseren. Ach, ik leer er weer van en ooit komt het vast goed.
Maar omdat ik gek word van het aanmodderen dat nu toch al heel lang duurt, heb ik weer contact opgenomen met mijn oude psych. Omdat ik destijds zo'n moeite had met het afscheid, heb ik nooit een goede afbouw gehad. Ik moest het rigoureus afkappen om verder te kunnen. Maar zo'n afbouwfase mis ik nu wel, ik wil af en toe even kunnen toetsen hoe het gaat. Inmiddels durf ik het weer aan om hem te zien, ligt het verdriet grotendeels achter me. Al ben ik nog wel benieuwd hoe het gaat als ik hem daadwerkelijk zie... Maar ik denk vooral dat het verstandig is om weer even met hem te praten en dingen op een rij te zetten.
Ik heb bij het UWV nooit verteld over mijn burnout, en ik twijfel of ik dat moet doen. Officieel ben ik beter gemeld (nog toen ik nog werkte), maar ja, het gaat nog steeds niet helemaal goed en ik val dus regelmatig terug. Ik denk regelmatig dat ik met baan een stuk sneller zou herstellen, omdat het de nodige afleiding en structuur biedt. Dat juist het hebben van geen werk en het moeten solliciteren veel stress oplevert en mij belemmert. Dus voor mijn gevoel zijn er twee goede opties: óf ik ga aan het werk óf ik stop met solliciteren en ga bijvoorbeeld parttime vrijwilligerswerk doen en daarnaast focus ik me op mijn herstel. Dat vrijwilligerswerk biedt dan de structuur en afleiding. Vrijwilligerswerk én solliciteren én herstellen is gewoon te veel. Ik probeer wel eens wat erbij te doen, maar dan kost me dan steeds te veel energie.
Zouden jullie in mijn situatie het UWV vertellen dat ik zo kwakkel? Ik weet niet of het juist slim is en dat ze iets voor mij kunnen betekenen, of dat ik mezelf ermee in de vingers snijd.
zaterdag 12 december 2015 om 17:52
zondag 13 december 2015 om 14:02
Gisteren iets teveel activiteit en prikkels gehad na een avondje met een paar vriendinnen. Gevolg: tot half 12 geslapen en nu lam op de bank.
Ik kijk de herhaling van Sunny's side of spirit, over omgaan net stress in andere landen. Dit keer is sunny, die zelf een burn out gehad heeft, in Taiwan. Voor wie het gemist heeft:het is echt heel interessant!
@Stokstaart, vervelend dat het zo op en neer blijft gaan, maar ik begrijp niet helemaal hoe je zit met werk. Misschien heb ik erover heen gelezen maar heb je op het moment een baan? Of ben je 'beter' gemeld en heb je sollicitatieplicht vanuit het uwv? In dat laatste geval zou ik geloof ik wel aangeven dat je weer terugvalt, wat heb je te verliezen?
Ik kijk de herhaling van Sunny's side of spirit, over omgaan net stress in andere landen. Dit keer is sunny, die zelf een burn out gehad heeft, in Taiwan. Voor wie het gemist heeft:het is echt heel interessant!
@Stokstaart, vervelend dat het zo op en neer blijft gaan, maar ik begrijp niet helemaal hoe je zit met werk. Misschien heb ik erover heen gelezen maar heb je op het moment een baan? Of ben je 'beter' gemeld en heb je sollicitatieplicht vanuit het uwv? In dat laatste geval zou ik geloof ik wel aangeven dat je weer terugvalt, wat heb je te verliezen?
maandag 14 december 2015 om 18:11
In dat geval zou ik juist maar snel aan het uwv melden dat je nog niet (volledig) hersteld bent, dus ziekmelden. De verzekeringsarts van het uwv overlegt dan wel met je hoe de situatie nu is en in overleg met jou, hoe een reintergatrietraject eruit kan zien. Als je vanuit ww solliciteert terwijl je eigenlijk niet of maar gedeeltelijk in staat bent om te werken, snijd je alleen jezelf in de vingers.
dinsdag 15 december 2015 om 18:05
Hoi allemaal,
Stokstaartje ik zou eens informatie inwinnen bij het Uwv of ze je eventueel kunnen helpen hiermee. Het is altijd wel erg wisselend wie je aan de telefoon krijgt, maar het proberen waard denk ik. Ik snap dat het teveel is, solliciteren, herstellen en nog vrijwilligerswerk dat lukt nu niet.
Nou ik vorige week mijn uitkomt besproken met mijn psychologe van mijn persoonlijkheidsonderzoek. Confronterend maar ook zo verhelderend!
Heb mijzelf vanuit mijn jeugd bepaalde patronen aangeleerd die niet erg handig zijn in combinatie met mijn persoonlijkheid en hooggevoeligheid.
Altijd maar doorgaan, altijd sterk moeten zijn, kiezen voor de moeilijkste banen en altijd de eerste stap zetten als iets moeilijk is...
(Waarschijnlijk herkennen jullie er wel een aantal )
Heb al wel flinke stappen gezet die beter bij mijzelf passen (verhuizen uit de stad ivm alle prikkels, geen banen meer met agressie willen aankunnen, erg rustige vriend etc
Maar ben nu 39 en eindelijk begin ik mijzelf echt beter te begrijpen, heftig maar ook fijn!
Heb volgende week nu een afspraak bij een chronische stress release coach. Hij gaat een psycho fysiologische meting bij mij uitvoeren. Er wordt dan gekeken hoe ik reageer op stress (dmv opdrachtjes) en hoelang mijn lichaam nodig heeft om te herstellen. Ben erg benieuwd.
Ben blij met mijn overstap naar deze psychologe! Ze bekijkt de situatie zowel vanuit de lichamelijke als geestelijke kant, heeft zelf een burn out gehad en heeft (net zoals ik) een verpleegkundige achtergrond. Veel overeenkomsten en herkenning dus!
Fijne avond iedereen!
Stokstaartje ik zou eens informatie inwinnen bij het Uwv of ze je eventueel kunnen helpen hiermee. Het is altijd wel erg wisselend wie je aan de telefoon krijgt, maar het proberen waard denk ik. Ik snap dat het teveel is, solliciteren, herstellen en nog vrijwilligerswerk dat lukt nu niet.
Nou ik vorige week mijn uitkomt besproken met mijn psychologe van mijn persoonlijkheidsonderzoek. Confronterend maar ook zo verhelderend!
Heb mijzelf vanuit mijn jeugd bepaalde patronen aangeleerd die niet erg handig zijn in combinatie met mijn persoonlijkheid en hooggevoeligheid.
Altijd maar doorgaan, altijd sterk moeten zijn, kiezen voor de moeilijkste banen en altijd de eerste stap zetten als iets moeilijk is...
(Waarschijnlijk herkennen jullie er wel een aantal )
Heb al wel flinke stappen gezet die beter bij mijzelf passen (verhuizen uit de stad ivm alle prikkels, geen banen meer met agressie willen aankunnen, erg rustige vriend etc
Maar ben nu 39 en eindelijk begin ik mijzelf echt beter te begrijpen, heftig maar ook fijn!
Heb volgende week nu een afspraak bij een chronische stress release coach. Hij gaat een psycho fysiologische meting bij mij uitvoeren. Er wordt dan gekeken hoe ik reageer op stress (dmv opdrachtjes) en hoelang mijn lichaam nodig heeft om te herstellen. Ben erg benieuwd.
Ben blij met mijn overstap naar deze psychologe! Ze bekijkt de situatie zowel vanuit de lichamelijke als geestelijke kant, heeft zelf een burn out gehad en heeft (net zoals ik) een verpleegkundige achtergrond. Veel overeenkomsten en herkenning dus!
Fijne avond iedereen!
zondag 20 december 2015 om 14:50
Wat een stilte hier... Slecht teken of goed teken?
Bij mij ging t eventjes wat minder, 4,5wk nu halve dosering AD, ging hele tijd prima en maandag werd ik niet lekker op m'n werk, of eigenlijk snachts al, maar wel proberen te werken.. Maar ging na 2,5u helaas niet fijn, vervelende buik, licht in m'n hoofd.. Virusje te pakken dus! Dus hele week ziekgemeld geweest, en ging zelf twijfelen of t toch opeens bijwerkingen waren van de afbouw of alleen 'gewoon' virus, wat ook wel om me heen heerste.. Sinds gister gaat t weer echt beter:-) vrijdag opeens weer ouderwets wat spanning in m'n lijf; wat ik direct herken! Baalde dus wel.. Maar probeerde ik nuchter ernaar te kijken. En nu gaat t gelukkig weer goed! Gisteravond uit eten geweest ivm m'n vaders verjaardag, was leuk, en daarna bij m'n zus gelogeerd. En nu weer thuis en voel me echt weer prima! Dus mijn persoonlijke theorie... Ik heb een winters virusje gehad, en doordat ik fysiek dus even duidelijk verzwakt was, merkte ik opeens wel een beetje wat van ontwenningsverschijnselen en lagere dosering...
As do. nog telefonisch overleg met huisarts, zodat ik 3e kerstdag helemaal ga stoppen:-) spannend!! Heb dan hele week vrij, en vrijblijvende afspraken staan, dus we gaan t zien! En heb van de week m'n nieuwe bazen ingelicht met een lang maar helder bericht gestuurd dat ik openkaart wilde spelen, over m'n afbouw van medicatie en evt mogelijkheid dat ik me dus ziek moet melden als de afbouw heftig wordt... Voelde goed! En erg fijne reactie van beiden, en allebei zijn ze ervaringsdeskundigen in burnout bleek (van eentje wist ik het al), dus ze wensten me vooral succes en hebben in januari als t achter de rug is een gesprekje hoe het gaat! Betere reactie kon ik niet krijgen , dus ben blij dat ik ze vooraf bericht heb. Ben sowieso wel van open communicatie, dus was voor mij logische stap... Maar hangt natuurlijk altijd van de situatie af.
Hoe is het bij jullie? Plannen voor de kerst of lekker rustig aan en spontaan , om te zien hoe het gaat? Advies van mij is , ga vooral niet urenlang.. Het zijn veel prikkels, en liever met een voldaan gevoel weer naar huis dan overprikkeld en teleurgesteld! Ik ga ook bewust wat later erheen... En als t nodig is ga ik lekker even buiten aan de wandel!
Succes en plezier!!
Bij mij ging t eventjes wat minder, 4,5wk nu halve dosering AD, ging hele tijd prima en maandag werd ik niet lekker op m'n werk, of eigenlijk snachts al, maar wel proberen te werken.. Maar ging na 2,5u helaas niet fijn, vervelende buik, licht in m'n hoofd.. Virusje te pakken dus! Dus hele week ziekgemeld geweest, en ging zelf twijfelen of t toch opeens bijwerkingen waren van de afbouw of alleen 'gewoon' virus, wat ook wel om me heen heerste.. Sinds gister gaat t weer echt beter:-) vrijdag opeens weer ouderwets wat spanning in m'n lijf; wat ik direct herken! Baalde dus wel.. Maar probeerde ik nuchter ernaar te kijken. En nu gaat t gelukkig weer goed! Gisteravond uit eten geweest ivm m'n vaders verjaardag, was leuk, en daarna bij m'n zus gelogeerd. En nu weer thuis en voel me echt weer prima! Dus mijn persoonlijke theorie... Ik heb een winters virusje gehad, en doordat ik fysiek dus even duidelijk verzwakt was, merkte ik opeens wel een beetje wat van ontwenningsverschijnselen en lagere dosering...
As do. nog telefonisch overleg met huisarts, zodat ik 3e kerstdag helemaal ga stoppen:-) spannend!! Heb dan hele week vrij, en vrijblijvende afspraken staan, dus we gaan t zien! En heb van de week m'n nieuwe bazen ingelicht met een lang maar helder bericht gestuurd dat ik openkaart wilde spelen, over m'n afbouw van medicatie en evt mogelijkheid dat ik me dus ziek moet melden als de afbouw heftig wordt... Voelde goed! En erg fijne reactie van beiden, en allebei zijn ze ervaringsdeskundigen in burnout bleek (van eentje wist ik het al), dus ze wensten me vooral succes en hebben in januari als t achter de rug is een gesprekje hoe het gaat! Betere reactie kon ik niet krijgen , dus ben blij dat ik ze vooraf bericht heb. Ben sowieso wel van open communicatie, dus was voor mij logische stap... Maar hangt natuurlijk altijd van de situatie af.
Hoe is het bij jullie? Plannen voor de kerst of lekker rustig aan en spontaan , om te zien hoe het gaat? Advies van mij is , ga vooral niet urenlang.. Het zijn veel prikkels, en liever met een voldaan gevoel weer naar huis dan overprikkeld en teleurgesteld! Ik ga ook bewust wat later erheen... En als t nodig is ga ik lekker even buiten aan de wandel!
Succes en plezier!!
zondag 20 december 2015 om 19:35
Het is hier inderdaad rustig.
Wauw Inge: je gaat helemaal stoppen met AD! Wat super! Fijn dat je zoveel goede adviezen en begrip bijkrijgt.
Ik geniet echt van alle dierenverhalen hier. Zo fijn dat hier veel dierenliefhebbers zijn. Haha Bloem This one goes out to all of you! My cats. Fantastisch
Hier gaat het langzaamaan beter. Er was gewoon teveel aan de hand en beetje bij beetje kan alles opgelost worden of krijgen we goed nieuws of soms ook wel heel pittig nieuws (enkele overlijdens). Maar er is licht in de tunnel en dat voel ik wel. Heb een paar dagen echt gedacht dat mijn BO terug was, moe, prikkelbaar, huilen, spierpijn en wazig hoofd,...
Feestdagen gaan we rustig aan doen. Geen grote plannen. Gewoon genieten
Veel liefs allemaal!
Wauw Inge: je gaat helemaal stoppen met AD! Wat super! Fijn dat je zoveel goede adviezen en begrip bijkrijgt.
Ik geniet echt van alle dierenverhalen hier. Zo fijn dat hier veel dierenliefhebbers zijn. Haha Bloem This one goes out to all of you! My cats. Fantastisch
Hier gaat het langzaamaan beter. Er was gewoon teveel aan de hand en beetje bij beetje kan alles opgelost worden of krijgen we goed nieuws of soms ook wel heel pittig nieuws (enkele overlijdens). Maar er is licht in de tunnel en dat voel ik wel. Heb een paar dagen echt gedacht dat mijn BO terug was, moe, prikkelbaar, huilen, spierpijn en wazig hoofd,...
Feestdagen gaan we rustig aan doen. Geen grote plannen. Gewoon genieten
Veel liefs allemaal!
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 21 december 2015 om 12:26
Ja idd rustig geweest. Fijn Inge dat je klaar voor bent om helemaal af te bouwen. Voelt goed zeker? Zit nu op 6 weken citalopram. Voelde me echt de laatste 2 weken super, maar ben nog bezig om oxazepam af te bouwen en dat valt wel zwaar vooral omdat het goed ging. Dus nu ook wel weer een dip. Merk toch nog echt die onzekerheid en dat weinige vertrouwen in mezelf. Komt vast goed. Heb jij nog last van je spieren Inge? Of is dat beter geworden?
Feestdagen maar weer even rustig aan doen. Kids slapen gelukkig weer thuis, maar kost wel aardig wat energie!! Hoop 2016 een goed jaar gaat worden voor ons alle.
Xx
Feestdagen maar weer even rustig aan doen. Kids slapen gelukkig weer thuis, maar kost wel aardig wat energie!! Hoop 2016 een goed jaar gaat worden voor ons alle.
Xx
maandag 21 december 2015 om 18:44
Linaatje, heb je ook al 6wkn oxazepam gebruikt?
Ik heb geen last van m'n spieren eigenlijk, vandaag weer gewerkt, en ging gelukkig weer helemaal goed en fijn:-), geeft me weer vertrouwen dat het virus uit m'n lijf is en ik geen bijwerkingen even meer heb van afbouw:-)! Nog even 2 dgn werken deze week (wo en do) en dan lekker week vrij! (Alhoewel duimen dat t lekker wordt ondanks verdere afbouw haha)
Heb weer alle vertrouwen dat ik me er goed door ga slaan en t wie weet zelfs wel meevalt bij me:-)
Ik heb geen last van m'n spieren eigenlijk, vandaag weer gewerkt, en ging gelukkig weer helemaal goed en fijn:-), geeft me weer vertrouwen dat het virus uit m'n lijf is en ik geen bijwerkingen even meer heb van afbouw:-)! Nog even 2 dgn werken deze week (wo en do) en dan lekker week vrij! (Alhoewel duimen dat t lekker wordt ondanks verdere afbouw haha)
Heb weer alle vertrouwen dat ik me er goed door ga slaan en t wie weet zelfs wel meevalt bij me:-)
maandag 21 december 2015 om 23:13
Hihi Inge wat fijn voor je! hoop dat het goed gaat!
Linaatje, ik heb ook veel last van mijn rug, schouders en zelfs borstspieren, krampen zeurderig gevoel erg vervelend beetje kruiken tegenaan leggen en warmte wil soms nog wel eens werken
Pussywillow dat niet slapen heb ik ook nog regelmatig hoor, vooral na een drukke avond dan ben je moe maar lig je klaarwakker in je nest :o
@Bloem ik begrijp dat je nu intern zit? ga even terug lezen hihi, veel succes!
Hier ook van de week even een terugval, doe nu 1 uurtje vrijwilligers werk bij de stal waar ik ook paardrijd, even een uurtje meer en de rest van de dag lopen huilen en overstuur van geweest, kan dan zo'n domper zijn he?
Dag daarna ging ik naar een escape room met mijn vriendinnen en uit eten, dat uit eten heb ik buiten doorgebracht nogal hartkloppingen en werd er naar van de drukte, veelste veel, dus de klachten zijn de laatste dagen tgv van dat toegenomen.
ik merk dan ook meteen dat ik 100000x alerter ben na zon "terugval" op mijn lijf, bijna té. als het een tijdje goed gaat dan gaat het veel zorgerlozer ik had echt een paar top weken gehad, nouja zal wel weer terug komen.
Feestdagen sws kei-hard luieren. Werd me nog gevraagd of ik naar Denhelder wou komen voor paar nachten logeren maar durf niet zo goed, 2,5 uur bijna rijden en daar veel alleen zijn vond toch nog iets te spannend,
Fijne feestdagen allemaal
Linaatje, ik heb ook veel last van mijn rug, schouders en zelfs borstspieren, krampen zeurderig gevoel erg vervelend beetje kruiken tegenaan leggen en warmte wil soms nog wel eens werken
Pussywillow dat niet slapen heb ik ook nog regelmatig hoor, vooral na een drukke avond dan ben je moe maar lig je klaarwakker in je nest :o
@Bloem ik begrijp dat je nu intern zit? ga even terug lezen hihi, veel succes!
Hier ook van de week even een terugval, doe nu 1 uurtje vrijwilligers werk bij de stal waar ik ook paardrijd, even een uurtje meer en de rest van de dag lopen huilen en overstuur van geweest, kan dan zo'n domper zijn he?
Dag daarna ging ik naar een escape room met mijn vriendinnen en uit eten, dat uit eten heb ik buiten doorgebracht nogal hartkloppingen en werd er naar van de drukte, veelste veel, dus de klachten zijn de laatste dagen tgv van dat toegenomen.
ik merk dan ook meteen dat ik 100000x alerter ben na zon "terugval" op mijn lijf, bijna té. als het een tijdje goed gaat dan gaat het veel zorgerlozer ik had echt een paar top weken gehad, nouja zal wel weer terug komen.
Feestdagen sws kei-hard luieren. Werd me nog gevraagd of ik naar Denhelder wou komen voor paar nachten logeren maar durf niet zo goed, 2,5 uur bijna rijden en daar veel alleen zijn vond toch nog iets te spannend,
Fijne feestdagen allemaal
dont be afraid to build youre own path
maandag 21 december 2015 om 23:20
oh bedoelde kweejebo zie ik nu, als ik het goed schrijf. gwn dutten. in het begin sliep ik rustig 15 uur op een dag. als een gek hahaha, nu alleen als ik iets echt druks heb gedaan. ik zou als ik jou was niet smiddags 4/5 uur gaan slapen, dutjes van half uur ofzo lijken me geen kwaad te kunnen, slaaptabletten zou ik btw niet fout vinden hoor, om je ritme terug te vinden en je lijf rust te gunnen
dont be afraid to build youre own path
dinsdag 22 december 2015 om 11:53
Net hier even wat bijgelezen, en zoals altijd weer veel herkenbaars.
Iemand vroeg onlangs naar hoe de rest het doet met dutjes. De meeste dagen doe ik wel een dutje wanneer ik voel dat het nodig is, ik zet dan mn wekker op een uur en dat is perfect. Ik lig dan meestal nog even wakker, slaap een half uurtje of zo, en word vaak wakker net voordat m'n wekker afgaat. De laatste weken heb ik wel iets geks: net niet moe genoeg zijn voor een dutje, maar wel te moe om verder te doen en geen dutje te doen. Best lastig, maar misschien ook wel enigszins een teken van een beetje beterschap?
Weet je wat ik iets geks vind? En ik vraag me natuurlijk af of jullie dat ook zo ervaren... Ik vind dat er echt een groot verschil is tussen 'burnout-moe' en 'gewoon moe'. Burnout-moe is veel meer een allesoverheersende en wazige vermoeidheid. En dat verschil, dat maakt het moeilijk om m'n vermoeidheid tegen anderen uit te leggen. Ik kan er soms van gruwen dat als ik aangeef moe te zijn, iemand antwoordt: "ja, ik ben ook moe" omdat ik weet dat we het écht niet over hetzelfde hebben.
En verder, sinds kort heb ik de zekerheid dat ik niet meer terug moet naar m'n oude job, een hele opluchting. Ik krijg sowieso nog hersteltijd tot februari, en dan word ik ontslagen, waarna ik officieel werkloos ben (en nog een uitkering krijg) en stilaan op zoek kan/moet naar een nieuwe job. Dat was toch wel een hele opluchting! Ik heb me er ondertussen wel wat mee verzoend dat ik minstens een jaar zoet zal zijn met deze burnout...
Iemand vroeg onlangs naar hoe de rest het doet met dutjes. De meeste dagen doe ik wel een dutje wanneer ik voel dat het nodig is, ik zet dan mn wekker op een uur en dat is perfect. Ik lig dan meestal nog even wakker, slaap een half uurtje of zo, en word vaak wakker net voordat m'n wekker afgaat. De laatste weken heb ik wel iets geks: net niet moe genoeg zijn voor een dutje, maar wel te moe om verder te doen en geen dutje te doen. Best lastig, maar misschien ook wel enigszins een teken van een beetje beterschap?
Weet je wat ik iets geks vind? En ik vraag me natuurlijk af of jullie dat ook zo ervaren... Ik vind dat er echt een groot verschil is tussen 'burnout-moe' en 'gewoon moe'. Burnout-moe is veel meer een allesoverheersende en wazige vermoeidheid. En dat verschil, dat maakt het moeilijk om m'n vermoeidheid tegen anderen uit te leggen. Ik kan er soms van gruwen dat als ik aangeef moe te zijn, iemand antwoordt: "ja, ik ben ook moe" omdat ik weet dat we het écht niet over hetzelfde hebben.
En verder, sinds kort heb ik de zekerheid dat ik niet meer terug moet naar m'n oude job, een hele opluchting. Ik krijg sowieso nog hersteltijd tot februari, en dan word ik ontslagen, waarna ik officieel werkloos ben (en nog een uitkering krijg) en stilaan op zoek kan/moet naar een nieuwe job. Dat was toch wel een hele opluchting! Ik heb me er ondertussen wel wat mee verzoend dat ik minstens een jaar zoet zal zijn met deze burnout...
dinsdag 22 december 2015 om 12:26
Fijn voor de dames die medicatie aan het afbouwen zijn, goed teken.
Vienna, heb je ook dat bij slecht nieuws of nare dingen je slechter kunt incasseren, gewoon vanuit een gebrek aan energie/ vermoeidheid? Ik had gisteren woorden met iemand, maar merk dat ik van 'al een tijdje aardig goed' zo ineens weer helemaal terug bij af ben. Intens moe en veel janken . Zo jammer.... ik heb helemaal niet het vermogen om met klootzakken om te gaan op dit moment.
En de eerste tijd kan geen kattenfilmpje mijn slechte gevoel weer goed maken
Jade, goed dat je al een uurtje vrijwilligt, als je maar zorgt dat het je niet meer energie kost om te herstellen daarvan, ten koste van de dingen die je energie geven. Om die reden heb ik het vrijwilligen weer in de ijskast gezet. Ik wil eerst nog verder herstelt zijn zodat de leuke dingen doen niet ten koste gaan van het vrijwilligerswerk en het meer in balans is. Betekent ook dat ik me erbij neer heb moeten leggen dat ik wel wat langer dan 'een paar maandjes' zoet ben met mijn burn out. Het zij zo. Ik ben het idee van zo snel mogelijk weer aan het werk komen, en weer in mijn oude werk terug komen, langzaam aan het laten gaan.
Ben het met je eens Naoko, BO-vermoeidheid is beslist anders moe dan normaal moe. Het is een soort geestelijke, lichamelijke en emotionele uitputting. Een enorm intense moeheid. Als ik iets te enthousiast wat gedaan heb voel ik het opnieuw, alsof je compleet leeg bent en alle leven uit je gezogen is. De eerste vijf maanden kon ik me nauwelijks van mijn bed naar de bank verplaatsen, en alleen nadat ik 's morgens na een paar uur plafondstaren, een beetje energie terug voelde stromen in mijn benen. Die ergste intense vermoeidheid is er gelukkig nu wel vanaf maar de batterij is nog lang niet opgeladen.
Vienna, heb je ook dat bij slecht nieuws of nare dingen je slechter kunt incasseren, gewoon vanuit een gebrek aan energie/ vermoeidheid? Ik had gisteren woorden met iemand, maar merk dat ik van 'al een tijdje aardig goed' zo ineens weer helemaal terug bij af ben. Intens moe en veel janken . Zo jammer.... ik heb helemaal niet het vermogen om met klootzakken om te gaan op dit moment.
En de eerste tijd kan geen kattenfilmpje mijn slechte gevoel weer goed maken
Jade, goed dat je al een uurtje vrijwilligt, als je maar zorgt dat het je niet meer energie kost om te herstellen daarvan, ten koste van de dingen die je energie geven. Om die reden heb ik het vrijwilligen weer in de ijskast gezet. Ik wil eerst nog verder herstelt zijn zodat de leuke dingen doen niet ten koste gaan van het vrijwilligerswerk en het meer in balans is. Betekent ook dat ik me erbij neer heb moeten leggen dat ik wel wat langer dan 'een paar maandjes' zoet ben met mijn burn out. Het zij zo. Ik ben het idee van zo snel mogelijk weer aan het werk komen, en weer in mijn oude werk terug komen, langzaam aan het laten gaan.
Ben het met je eens Naoko, BO-vermoeidheid is beslist anders moe dan normaal moe. Het is een soort geestelijke, lichamelijke en emotionele uitputting. Een enorm intense moeheid. Als ik iets te enthousiast wat gedaan heb voel ik het opnieuw, alsof je compleet leeg bent en alle leven uit je gezogen is. De eerste vijf maanden kon ik me nauwelijks van mijn bed naar de bank verplaatsen, en alleen nadat ik 's morgens na een paar uur plafondstaren, een beetje energie terug voelde stromen in mijn benen. Die ergste intense vermoeidheid is er gelukkig nu wel vanaf maar de batterij is nog lang niet opgeladen.
