Psyche
alle pijlers
Verlies van huisdier
maandag 11 januari 2016 om 19:08
Ik ben 27 jaar oud en heb een poes sinds dat ik 11 jaar was, ze is nu 16,5 en in het eindstadium van haar leven (chronisch nierfalen). Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen, in de belangrijkste jaren van mijn leven was ze er voor me en ons hele huis staat vol met spulletjes en foto's van haar.
Het doet me nu al zo ontzettend veelpijn om te bedenken dat ze er straks niet meer is, zo'n grote leegte en een enorm gemis. Ze komt nooit meer terug, en de rest van mijn leven moet ik zonder haar door gaan brengen. De dingen waar zij zo van genoot zal ze nooit meer ervaren. Ik weet me er echt heel weinig raad mee en verzet me er hevig tegen.
Helaas begrijpt niet iedereen je als je met zoiets als dit zit. En advies kan ik dan ook maar moeilijk vinden. Ik dacht, misschien is er hier iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt, en mij kan helpen.
Het doet me nu al zo ontzettend veelpijn om te bedenken dat ze er straks niet meer is, zo'n grote leegte en een enorm gemis. Ze komt nooit meer terug, en de rest van mijn leven moet ik zonder haar door gaan brengen. De dingen waar zij zo van genoot zal ze nooit meer ervaren. Ik weet me er echt heel weinig raad mee en verzet me er hevig tegen.
Helaas begrijpt niet iedereen je als je met zoiets als dit zit. En advies kan ik dan ook maar moeilijk vinden. Ik dacht, misschien is er hier iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt, en mij kan helpen.
maandag 11 januari 2016 om 20:29
Twee jaar geleden plotseling afscheid moeten nemen van mijn kat. Lag dood voor de voordeur, zo uit het niets. Vijftien jaar lief en leed gedeeld; ik had nooit vriendinnen. Zíj was mijn vriendin..mijn alles. Ik was ook kapot van verdriet, wist met mijn gevoel geen raad. Voelde me alleen, onbegrepen..na 1,5 jaar toch weer een kat genomen..maar toch ga je vergelijken. De eerste blijft het speciaalst. Ben blij met mijn huidige kat(ten)..ze geven zoveel afleiding,plezier en liefde. Het verdriet slijt..maar vergeten doe je nooit. Denk er iedere dag aan.
Ik had geen keuze; het lot had al bepaald. Het lijkt mij veel moeilijker om die keuze zelf te moeten maken. Wanneer lijd het beestje, wanneer houd het écht op. Pfoe..heel veel sterkte!
Ik had geen keuze; het lot had al bepaald. Het lijkt mij veel moeilijker om die keuze zelf te moeten maken. Wanneer lijd het beestje, wanneer houd het écht op. Pfoe..heel veel sterkte!
Carpe Diem.
maandag 11 januari 2016 om 20:57
ja, dat zijn toch wel de ergste rouwperioden van je leven. Anders dan dat je een mens verliest, maar niet minder hevig.
Vroeger toen ik klein was waren mijn ouders hondenfokkers en vond ik het ook ellendig als zo'n hond dan oud werd en dat hij er dan op een dag niet meer was, maar toen ik later zelf honden had vond ik de veroudering, ziekte en het onvermijdelijke moeilijke besluit verschrikkelijk ingrijpend.
Zeven keer een hond voor de laatste keer naar de dierenarts gebracht en de laatste keren vond ik het genoeg; ik wist zeker dat ik het niet nog een keer aankon dus daarna nog wel af en toe een logee of opvanghond, maar niet meer voor vast.
Vroeger toen ik klein was waren mijn ouders hondenfokkers en vond ik het ook ellendig als zo'n hond dan oud werd en dat hij er dan op een dag niet meer was, maar toen ik later zelf honden had vond ik de veroudering, ziekte en het onvermijdelijke moeilijke besluit verschrikkelijk ingrijpend.
Zeven keer een hond voor de laatste keer naar de dierenarts gebracht en de laatste keren vond ik het genoeg; ik wist zeker dat ik het niet nog een keer aankon dus daarna nog wel af en toe een logee of opvanghond, maar niet meer voor vast.
it's a big club and you ain't in it
maandag 11 januari 2016 om 21:08
ik heb nog jaren het liedje "Open einde" beluisterd van Rob de Nijs en dan werd ik helemaal triest en melancholiek (want dit gaat hierover), maar op een gegeven moment zie je daar ook geen oplossing meer in. Hij kwam er niet mee terug.
Dus de laatste zeven jaren kijk ik ook nooit meer naar zijn foto's. Dan zie je stokoud dier met flossige krullen in zijn nek, doffe ogen, hangende kop, mager en verfomfaaid. Vroeger zo'n prachtig dier. Nee ik wil het echt niet meer.
Dus de laatste zeven jaren kijk ik ook nooit meer naar zijn foto's. Dan zie je stokoud dier met flossige krullen in zijn nek, doffe ogen, hangende kop, mager en verfomfaaid. Vroeger zo'n prachtig dier. Nee ik wil het echt niet meer.
it's a big club and you ain't in it
maandag 11 januari 2016 om 21:24
quote:heleen87 schreef op 11 januari 2016 @ 21:10:
Kijk je weleens naar oude foto's, van toen ze nog jonger waren?Ik bijvoorbeeld wel, ik heb een een prachtige foto waar ze samen op staan, waren ze nog kleiner zijn dan mijn handpalm, alleen de staartjes staken er buitenuit zo klein nog, maar keurig netjes poseren in de rieten stoel, echt schitterend mooi kiekje, ook heb ik van allebei een volwassen foto zowel in de slaapkamer alsmede in de woonkamer, zo kan ik ze toch bij elkaar houden.
Kijk je weleens naar oude foto's, van toen ze nog jonger waren?Ik bijvoorbeeld wel, ik heb een een prachtige foto waar ze samen op staan, waren ze nog kleiner zijn dan mijn handpalm, alleen de staartjes staken er buitenuit zo klein nog, maar keurig netjes poseren in de rieten stoel, echt schitterend mooi kiekje, ook heb ik van allebei een volwassen foto zowel in de slaapkamer alsmede in de woonkamer, zo kan ik ze toch bij elkaar houden.
maandag 11 januari 2016 om 21:28
@heleen; ik dacht er te laat aan om even te kijken Ik word eigenlijk nooit vrolijk van hun foto's, hun dood heeft die herinneringen eigenlijk overstemd. Dat gaat vooral over de laatste twee honden en vooral de allerlaatste. Dan bedenk ik nog steeds of ik het anders had kunnen doen; had ik hem meer eten moeten geven, niet zo lang buiten moeten lopen terwijl hij alleen maar naar binnen wou, enz.
it's a big club and you ain't in it
maandag 11 januari 2016 om 21:30
quote:RionyRiony schreef op 11 januari 2016 @ 21:28:
@heleen; ik dacht er te laat aan om even te kijken Ik word eigenlijk nooit vrolijk van hun foto's, hun dood heeft die herinneringen eigenlijk overstemd. Dat gaat vooral over de laatste twee honden en vooral de allerlaatste. Dan bedenk ik nog steeds of ik het anders had kunnen doen; had ik hem meer eten moeten geven, niet zo lang buiten moeten lopen terwijl hij alleen maar naar binnen wou, enz.Ik denk dat je nooit alles goed kunt doen, voor niemand. Schuldgevoel heb ik nauwelijks, maar er zijn toch altijd dingen die je fout hebt gedaan. Ik denk dat het iets is wat je los moet laten, omdat het je niet helpt bij de verwerking?
@heleen; ik dacht er te laat aan om even te kijken Ik word eigenlijk nooit vrolijk van hun foto's, hun dood heeft die herinneringen eigenlijk overstemd. Dat gaat vooral over de laatste twee honden en vooral de allerlaatste. Dan bedenk ik nog steeds of ik het anders had kunnen doen; had ik hem meer eten moeten geven, niet zo lang buiten moeten lopen terwijl hij alleen maar naar binnen wou, enz.Ik denk dat je nooit alles goed kunt doen, voor niemand. Schuldgevoel heb ik nauwelijks, maar er zijn toch altijd dingen die je fout hebt gedaan. Ik denk dat het iets is wat je los moet laten, omdat het je niet helpt bij de verwerking?
maandag 11 januari 2016 om 21:31
quote:Websurfer1974 schreef op 11 januari 2016 @ 21:24:
[...]
Ik bijvoorbeeld wel, ik heb een een prachtige foto waar ze samen op staan, waren ze nog kleiner zijn dan mijn handpalm, alleen de staartjes staken er buitenuit zo klein nog, maar keurig netjes poseren in de rieten stoel, echt schitterend mooi kiekje, ook heb ik van allebei een volwassen foto zowel in de slaapkamer alsmede in de woonkamer, zo kan ik ze toch bij elkaar houden. Maakt dit je vrolijk of verdrietig? Daar ben ik wel benieuwd naar. Zo horen vrolijk?
[...]
Ik bijvoorbeeld wel, ik heb een een prachtige foto waar ze samen op staan, waren ze nog kleiner zijn dan mijn handpalm, alleen de staartjes staken er buitenuit zo klein nog, maar keurig netjes poseren in de rieten stoel, echt schitterend mooi kiekje, ook heb ik van allebei een volwassen foto zowel in de slaapkamer alsmede in de woonkamer, zo kan ik ze toch bij elkaar houden. Maakt dit je vrolijk of verdrietig? Daar ben ik wel benieuwd naar. Zo horen vrolijk?
maandag 11 januari 2016 om 21:33
quote:catmommy schreef op 11 januari 2016 @ 20:29:
Twee jaar geleden plotseling afscheid moeten nemen van mijn kat. Lag dood voor de voordeur, zo uit het niets. Vijftien jaar lief en leed gedeeld; ik had nooit vriendinnen. Zíj was mijn vriendin..mijn alles. Ik was ook kapot van verdriet, wist met mijn gevoel geen raad. Voelde me alleen, onbegrepen..na 1,5 jaar toch weer een kat genomen..maar toch ga je vergelijken. De eerste blijft het speciaalst. Ben blij met mijn huidige kat(ten)..ze geven zoveel afleiding,plezier en liefde. Het verdriet slijt..maar vergeten doe je nooit. Denk er iedere dag aan.
Ik had geen keuze; het lot had al bepaald. Het lijkt mij veel moeilijker om die keuze zelf te moeten maken. Wanneer lijd het beestje, wanneer houd het écht op. Pfoe..heel veel sterkte!Lieve Catmommy, ik kan me goed in jouw verhaal vinden. Vooral vroeger had ik helemaal geen vriendinnetjes, toen ik Mekkie kreeg. Daarom is ze in mijn leven zo belangrijk voor me geweest. Ik denk dat het voor jou een geluk bij een ongeluk is dat het lot voor jullie de beslissing heeft gemaakt.
Twee jaar geleden plotseling afscheid moeten nemen van mijn kat. Lag dood voor de voordeur, zo uit het niets. Vijftien jaar lief en leed gedeeld; ik had nooit vriendinnen. Zíj was mijn vriendin..mijn alles. Ik was ook kapot van verdriet, wist met mijn gevoel geen raad. Voelde me alleen, onbegrepen..na 1,5 jaar toch weer een kat genomen..maar toch ga je vergelijken. De eerste blijft het speciaalst. Ben blij met mijn huidige kat(ten)..ze geven zoveel afleiding,plezier en liefde. Het verdriet slijt..maar vergeten doe je nooit. Denk er iedere dag aan.
Ik had geen keuze; het lot had al bepaald. Het lijkt mij veel moeilijker om die keuze zelf te moeten maken. Wanneer lijd het beestje, wanneer houd het écht op. Pfoe..heel veel sterkte!Lieve Catmommy, ik kan me goed in jouw verhaal vinden. Vooral vroeger had ik helemaal geen vriendinnetjes, toen ik Mekkie kreeg. Daarom is ze in mijn leven zo belangrijk voor me geweest. Ik denk dat het voor jou een geluk bij een ongeluk is dat het lot voor jullie de beslissing heeft gemaakt.
maandag 11 januari 2016 om 21:37
quote:heleen87 schreef op 11 januari 2016 @ 21:30:
[...]
Ik denk dat je nooit alles goed kunt doen, voor niemand. Schuldgevoel heb ik nauwelijks, maar er zijn toch altijd dingen die je fout hebt gedaan. Ik denk dat het iets is wat je los moet laten, omdat het je niet helpt bij de verwerking?het is allemaal vervaagd en ik denk er niet dagelijks meer aan, maar ik zie voornamelijk nog maar zijn laatste jaren en vooral weken voor me. Al jaren voordat hij uiteindelijk sterft loop je met allerlei ouderdomskwalen naar de dierenarts en dan hangt het eigenlijk al in de lucht dat je vroeg of laat afscheid moet nemen. Op het laatst heb je een hele apotheek, en je denkt dan "wanneer is het genoeg voor hem?". Het is zó beladen dat het bij mij alle leuke momenten weggevaagd heeft. Daarom heb ik nooit meer een andere gewild.
[...]
Ik denk dat je nooit alles goed kunt doen, voor niemand. Schuldgevoel heb ik nauwelijks, maar er zijn toch altijd dingen die je fout hebt gedaan. Ik denk dat het iets is wat je los moet laten, omdat het je niet helpt bij de verwerking?het is allemaal vervaagd en ik denk er niet dagelijks meer aan, maar ik zie voornamelijk nog maar zijn laatste jaren en vooral weken voor me. Al jaren voordat hij uiteindelijk sterft loop je met allerlei ouderdomskwalen naar de dierenarts en dan hangt het eigenlijk al in de lucht dat je vroeg of laat afscheid moet nemen. Op het laatst heb je een hele apotheek, en je denkt dan "wanneer is het genoeg voor hem?". Het is zó beladen dat het bij mij alle leuke momenten weggevaagd heeft. Daarom heb ik nooit meer een andere gewild.
it's a big club and you ain't in it
maandag 11 januari 2016 om 21:44
quote:heleen87 schreef op 11 januari 2016 @ 21:31:
[...]
Maakt dit je vrolijk of verdrietig? Daar ben ik wel benieuwd naar. Zo horen vrolijk?
Mij maakt het zeker wel vrolijk, in het begin dacht ik nog wel eens dat ik misschien bepaalde dingen anders aan had moeten pakken, signalen eerder door had moeten hebben, maar uiteindelijk is er toch weer die dankbaarheid dat een leidensweg haar verder bespaard is gebleven, nu geniet ik echt van die foto's en de mooie herinneringen, waar eerst regelmatig de tranen over mijn wangen rolde van verdriet om mijn kleine meid, rollen nu de tranen over mijn wangen van het lachen als ik denk aan wat voor lekker stunteltje het was.
Ik ben blij dat ik foto's heb waar ze allebei bijna hetzelfde op staan in mijn geval, het overlijden heb ik wel verwerkt, dat gaat vanzelf, maar op deze manier is ze toch gewoon echt bij ons gebleven. Kan ik je echt wel aanraden, maar dat zal vast per persoon verschillen.
[...]
Maakt dit je vrolijk of verdrietig? Daar ben ik wel benieuwd naar. Zo horen vrolijk?
Mij maakt het zeker wel vrolijk, in het begin dacht ik nog wel eens dat ik misschien bepaalde dingen anders aan had moeten pakken, signalen eerder door had moeten hebben, maar uiteindelijk is er toch weer die dankbaarheid dat een leidensweg haar verder bespaard is gebleven, nu geniet ik echt van die foto's en de mooie herinneringen, waar eerst regelmatig de tranen over mijn wangen rolde van verdriet om mijn kleine meid, rollen nu de tranen over mijn wangen van het lachen als ik denk aan wat voor lekker stunteltje het was.
Ik ben blij dat ik foto's heb waar ze allebei bijna hetzelfde op staan in mijn geval, het overlijden heb ik wel verwerkt, dat gaat vanzelf, maar op deze manier is ze toch gewoon echt bij ons gebleven. Kan ik je echt wel aanraden, maar dat zal vast per persoon verschillen.
maandag 11 januari 2016 om 21:47
ik snap dat heel goed
ik had een jack russel en hij was 13 toen hij tijdens de wandeling een hartstilstand kreeg
hij was mn beste vriend. Ik zei altijd dat het mn broer was.
We hebben hem laten cremeren en de urn met lichtje staat bij mn moeder op het dressoir
verder hebben we een schilderij laten maken van een foto van hem (handgeschilderd.nl)
en die is zo mooi. Ik heb de foto ervan in groot formaat in mn eigen huis hangen en kijk ik er elke dag naar
ik heb nog steeds veel verdriet van het gemis ookal is het bijna 5 jaar geleden. ik kan er niks aan doen maar als ik aan hem denk moet ik huilen dat slijt echt niet...nog niet
we hebben wel sinds 2 jaar een nieuwe jack russel en dat is wel fijn ookal vervangt het niks
ik had een jack russel en hij was 13 toen hij tijdens de wandeling een hartstilstand kreeg
hij was mn beste vriend. Ik zei altijd dat het mn broer was.
We hebben hem laten cremeren en de urn met lichtje staat bij mn moeder op het dressoir
verder hebben we een schilderij laten maken van een foto van hem (handgeschilderd.nl)
en die is zo mooi. Ik heb de foto ervan in groot formaat in mn eigen huis hangen en kijk ik er elke dag naar
ik heb nog steeds veel verdriet van het gemis ookal is het bijna 5 jaar geleden. ik kan er niks aan doen maar als ik aan hem denk moet ik huilen dat slijt echt niet...nog niet
we hebben wel sinds 2 jaar een nieuwe jack russel en dat is wel fijn ookal vervangt het niks
dinsdag 12 januari 2016 om 14:47
quote:heleen87 schreef op 12 januari 2016 @ 13:48:
Bedankt voor het delen van jullie dierbare herinneringen.
Mekkie is al een week op haar einde, maar leeft af en toe toch weer een beetje op, ik ben blij met iedere dag dat ze nog leeft als ik wakker word.Zou je het niet fijner vinden om haar gewoon rustig in te laten slapen? Dan kan je je erop voorbereiden en erbij zijn. Dat kan ook gewoon thuis gedaan worden. Zo te lezen heeft beestje er ook geen lol meer in om nog langer te blijven..
Bedankt voor het delen van jullie dierbare herinneringen.
Mekkie is al een week op haar einde, maar leeft af en toe toch weer een beetje op, ik ben blij met iedere dag dat ze nog leeft als ik wakker word.Zou je het niet fijner vinden om haar gewoon rustig in te laten slapen? Dan kan je je erop voorbereiden en erbij zijn. Dat kan ook gewoon thuis gedaan worden. Zo te lezen heeft beestje er ook geen lol meer in om nog langer te blijven..
dinsdag 12 januari 2016 om 16:37
quote:heleen87 schreef op 11 januari 2016 @ 19:23:
[...]
Ik moest echt huilen van je reactie. Heb je ervaren dat je de nieuwe poes ging vergelijken met de overleden poes? Of dat niet?
Nee, omdat ik twee jaar heb gewacht dat ik weer een katje nam. Toen pas voelde ik dat ik er klaar voor was en kwam mijn huidige poezebeest op mijn pad, dat moest gewoon zo zijn. Niemand kan ooit mijn eerste kat vervangen en op zo is er ook geen enkele poes die mijn huidige poezebeest kan vervangen. Ze zijn bijzonder ieder op hun eigen manier en ook op een speciale manier in mijn leven gekomen en op momenten dat ik ze juist nodig was.
Hoe is het nu met jou kat, houdt hij het een beetje vol en hoe is het met jou?
[...]
Ik moest echt huilen van je reactie. Heb je ervaren dat je de nieuwe poes ging vergelijken met de overleden poes? Of dat niet?
Nee, omdat ik twee jaar heb gewacht dat ik weer een katje nam. Toen pas voelde ik dat ik er klaar voor was en kwam mijn huidige poezebeest op mijn pad, dat moest gewoon zo zijn. Niemand kan ooit mijn eerste kat vervangen en op zo is er ook geen enkele poes die mijn huidige poezebeest kan vervangen. Ze zijn bijzonder ieder op hun eigen manier en ook op een speciale manier in mijn leven gekomen en op momenten dat ik ze juist nodig was.
Hoe is het nu met jou kat, houdt hij het een beetje vol en hoe is het met jou?