Gezondheid
alle pijlers
Terugval eetstoornis
woensdag 10 februari 2016 om 19:59
Ik weet dat er op dit Forum (helaas) genoeg ervaringsdeskundigen zitten op het gebied van eetstoornissen. Aan jullie heb ik een paar vragen.
Als je in een terugval zit, hoe ben je er weer uitgekomen?
Heb je hulp gezocht, en in welke vorm dan?
Blijft het altijd op de loer liggen voor je gevoel? En in welke situaties komt het dan weer naar de oppervlakte?
Wist je omgeving van je terugval en hoe reageerde die?
Als je in een terugval zit, hoe ben je er weer uitgekomen?
Heb je hulp gezocht, en in welke vorm dan?
Blijft het altijd op de loer liggen voor je gevoel? En in welke situaties komt het dan weer naar de oppervlakte?
Wist je omgeving van je terugval en hoe reageerde die?
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 11 februari 2016 om 21:19
De huisartsenpraktijk is morgen gesloten. Dus zal nu toch tot maandag moeten wachten.
Ik heb mijn vriend verteld dat mijn eetstoornis terug is.
In het verleden hebben we over dit onderwerp heel veel ruzie gehad. Dat wil ik nu echt niet, daarom durf ik hem er nu niet in te betrekken.
Ik heb mijn vriend verteld dat mijn eetstoornis terug is.
In het verleden hebben we over dit onderwerp heel veel ruzie gehad. Dat wil ik nu echt niet, daarom durf ik hem er nu niet in te betrekken.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 11 februari 2016 om 21:41
quote:estrellas2 schreef op 11 februari 2016 @ 21:19:
De huisartsenpraktijk is morgen gesloten. Dus zal nu toch tot maandag moeten wachten.
Ik heb mijn vriend verteld dat mijn eetstoornis terug is.
In het verleden hebben we over dit onderwerp heel veel ruzie gehad. Dat wil ik nu echt niet, daarom durf ik hem er nu niet in te betrekken.
Owh van je ha had ik niet meegekregen .
Ik begrijp dat die ruzies het je extra moeilijk maken om te delen. Heel vervelend voor je. Heb je iemand anders waar je dit mee kunt delen? Je moet dit echt niet alleen doen, je weet vast wel dat een es gedijt op geheimen.
De huisartsenpraktijk is morgen gesloten. Dus zal nu toch tot maandag moeten wachten.
Ik heb mijn vriend verteld dat mijn eetstoornis terug is.
In het verleden hebben we over dit onderwerp heel veel ruzie gehad. Dat wil ik nu echt niet, daarom durf ik hem er nu niet in te betrekken.
Owh van je ha had ik niet meegekregen .
Ik begrijp dat die ruzies het je extra moeilijk maken om te delen. Heel vervelend voor je. Heb je iemand anders waar je dit mee kunt delen? Je moet dit echt niet alleen doen, je weet vast wel dat een es gedijt op geheimen.
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
donderdag 11 februari 2016 om 22:11
Er zijn wel wat vriendinnen die het weten. Spreek ze eigenlijk alleen via de app.
Oh en nog een vriend die mij laatst vroeg of ik zoveel afgevallen was. Heb heb ik het ook verteld, hij weet ook van mijn verleden. Hoj vraagt me dan ook wel eens op de man af hoe het gaat. En letterlijk hoe het met eten gaat. Doodeng vind ik dat, benauwend ook. Ik merk nu ook dat ik afstand hou.
Oh en nog een vriend die mij laatst vroeg of ik zoveel afgevallen was. Heb heb ik het ook verteld, hij weet ook van mijn verleden. Hoj vraagt me dan ook wel eens op de man af hoe het gaat. En letterlijk hoe het met eten gaat. Doodeng vind ik dat, benauwend ook. Ik merk nu ook dat ik afstand hou.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 21 februari 2016 om 12:43
Even een up voor mezelf.
Ik ben vorige week naar de huisarts geweest, moest er toevallig toch zijn voor mijn jongste.
Hij vond het gezien mijn situatie niet heel vreemd dat dit nu weer opspeelt en ik mag altijd komen om te praten.
Ik heb bloed laten prikken en zal daar vd week de uitslag wel van krijgen.
Ik voelde me vorige week niet lekker, veel duizelig ook. Blijkbaar het begin van een buikgriep.
Deze is nu bijna op zn retour maar ik ben nog wel misselijk en last van mijn darmen.
Door deze buikgriep ben ik nog meer afgevallen en nu heb ik vooral veel moeite om weer te gaan eten. Deels door het fysieke aspect maar ook wel het psychische.
Ik ben vorige week naar de huisarts geweest, moest er toevallig toch zijn voor mijn jongste.
Hij vond het gezien mijn situatie niet heel vreemd dat dit nu weer opspeelt en ik mag altijd komen om te praten.
Ik heb bloed laten prikken en zal daar vd week de uitslag wel van krijgen.
Ik voelde me vorige week niet lekker, veel duizelig ook. Blijkbaar het begin van een buikgriep.
Deze is nu bijna op zn retour maar ik ben nog wel misselijk en last van mijn darmen.
Door deze buikgriep ben ik nog meer afgevallen en nu heb ik vooral veel moeite om weer te gaan eten. Deels door het fysieke aspect maar ook wel het psychische.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 21 februari 2016 om 17:26
Estrella,geen ervaring met eetstoornissen,gelukkig maar. Maar heb je text zitten lezen. Geen smoesjes meer en schuif het niet voor je
uit! Ga gelijk hulp zoeken en eten is ook belangrijk. Je moet weer goed voor jezelf zorgen. Sterkte met alles! Snap dat dit behoorlijk
moeilijk is. Maar gooi het bijltje niet erbij neer!
uit! Ga gelijk hulp zoeken en eten is ook belangrijk. Je moet weer goed voor jezelf zorgen. Sterkte met alles! Snap dat dit behoorlijk
moeilijk is. Maar gooi het bijltje niet erbij neer!
zondag 21 februari 2016 om 17:53
Ik vind het moeilijk. Ergens ben ik er gewoon van overtuigd dat ik dit zelf nog om kan keren. En ik heb vertrouwen in de aanpak van mijn psycholoog.
Aan de andere kant, deze terugval duurt nu al 4 weken. Het is niet dat ik helemaal niet meer eet maar het lukt me niet om onbezorgd te eten. Zoveel dingen die ik niet "mag" eten. Terwijl 2 maanden geleden, zondag gewoon patatdag was en ik daar aan mee deed. Ik kan het me nu niet voorstellen meer. Maar wil er wel naar terug.
Nu lukt het me fysiek niet om normaal te eten maar wat als dat wel weer gaat? Ik moet gewoon die boterham gaan eten en die aardappels bij het avond eten. En niet bang zijn voor het volle gevoel.
Aan de andere kant, deze terugval duurt nu al 4 weken. Het is niet dat ik helemaal niet meer eet maar het lukt me niet om onbezorgd te eten. Zoveel dingen die ik niet "mag" eten. Terwijl 2 maanden geleden, zondag gewoon patatdag was en ik daar aan mee deed. Ik kan het me nu niet voorstellen meer. Maar wil er wel naar terug.
Nu lukt het me fysiek niet om normaal te eten maar wat als dat wel weer gaat? Ik moet gewoon die boterham gaan eten en die aardappels bij het avond eten. En niet bang zijn voor het volle gevoel.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 21 februari 2016 om 19:22
Hoe langer je wacht met gespecialiseerde hulp zoeken hoe moeilijker het wordt om de eetstoornis weer in bedwang te krijgen. Al die smoesjes en redenen worden door de eetstoornis in je oor gefluisterd. Zorg goed voor jezelf en ga komende week opnieuw naar de huisarts om je door te laten verwijzen. Zodat je zo snel mogelijk weer gewoon mee kan doen met zondag patatdag zonder je daar de hele week druk om te maken.
maandag 22 februari 2016 om 10:54
Het gaat niet eens zozeer om die patat-dag. Het gaat om de paniek en de angst die je voelt en ervaart. Wil je zo door het leven?
Je beperkt jezelf enorm. In je geluk, in je rust, in je welzijn.
Die beperking wil jij indammen, echter zonder hulp zal die inperking enkel groter en heviger worden.
Niemand kan je dwingen hulp te aanvaarden. Daarvoor ben jij zelf aan zet. Je moet je wel realiseren dat jij verplicht bent aan jezelf, en aan je kinderen, en aan je man om goed voor jezelf te zorgen. Als jij niet goed voor jezelf zorgt doet of kan een ander dat ook niet.
Gevolg zal zijn dat niet alleen jij daarvan hinder ondervind, maar ook je allerliefsten. Wil je hen dit aandoen?
Gun je jezelf en je gezin een moeder en partner die zich fijn voelt? Die goed voor zichzelf zorgt? Die prettig in haar vel zit? Die het goede voorbeeld kan zijn voor de kinderen, waar deze kinderen haar haar hele leven, hun hele toekomst, dankbaar om zullen zijn?
Vergis je niet, kinderen merken en voelen heel veel. Een eetstoornis heeft veel meer gevolgen dan enkel die die jij ervaart.
Geloof me lieverd, ik praat vanuit eigen ervaring.
Je beperkt jezelf enorm. In je geluk, in je rust, in je welzijn.
Die beperking wil jij indammen, echter zonder hulp zal die inperking enkel groter en heviger worden.
Niemand kan je dwingen hulp te aanvaarden. Daarvoor ben jij zelf aan zet. Je moet je wel realiseren dat jij verplicht bent aan jezelf, en aan je kinderen, en aan je man om goed voor jezelf te zorgen. Als jij niet goed voor jezelf zorgt doet of kan een ander dat ook niet.
Gevolg zal zijn dat niet alleen jij daarvan hinder ondervind, maar ook je allerliefsten. Wil je hen dit aandoen?
Gun je jezelf en je gezin een moeder en partner die zich fijn voelt? Die goed voor zichzelf zorgt? Die prettig in haar vel zit? Die het goede voorbeeld kan zijn voor de kinderen, waar deze kinderen haar haar hele leven, hun hele toekomst, dankbaar om zullen zijn?
Vergis je niet, kinderen merken en voelen heel veel. Een eetstoornis heeft veel meer gevolgen dan enkel die die jij ervaart.
Geloof me lieverd, ik praat vanuit eigen ervaring.
maandag 22 februari 2016 om 13:46
Ik besef heel goed wat voor inpakt het op mijn gezin kan hebben. Daarom ben ik ook vrij snel naar mijn psycholoog gestapt ermee en heb ik mijn omgeving ingelicht.
De stap naar gespecialiseerde hulp vind ik gewoon erg groot.
Woensdag ga ik het er met mijn psycholoog over hebben wat zij vind van gespecialiseerde hulp, ik weet niet zeker of zij dat zelf ook is, en of ze ook iemand in mijn omgeving weet.
De stap naar gespecialiseerde hulp vind ik gewoon erg groot.
Woensdag ga ik het er met mijn psycholoog over hebben wat zij vind van gespecialiseerde hulp, ik weet niet zeker of zij dat zelf ook is, en of ze ook iemand in mijn omgeving weet.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
maandag 22 februari 2016 om 14:37
Al vind je de stap naar gespecialiseerde hulp erg groot zo ben ik van mening dat je NU actie moet ondernemen. Natuurlijk is dat niet makkelijk maar hoe langer je het voor je uitschuift hoe moeilijker en groter je de stap zult vinden. Geen smoesjes meer en geen ja maar! Ja,ook ik ben streng maar ik bedoel het gewoon goed. Ik vind je post namelijk erg zorgwekkend.
maandag 22 februari 2016 om 16:25
Estrellas, houd jezelf niet langer voor de gek door te denken dat je dit zelf nog wel kan keren. Je zit er al weer veel dieper in dan je zelf wilt geloven. En wacht asjeblieft niet af "wat je psycholoog van gespecialiseerde hulp vind" want als ik hoor hoe je reageert op situaties omtrent eten weet ik wel zeker dat je die hulp hard nodig hebt!
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
dinsdag 23 februari 2016 om 22:27
Oke, ik ben er inmiddels uit. Ik heb inderdaad gespecialiseerde hulp nodig. Ik kom er denk ik zelf niet meer uit nu.
Vanavond weer de eeuwige discussie gehad over wat te eten morgen. Mijn vriend opperde hutspot. En ik kan er nu echt niet meer omheen. Ik heb al 5 weken geen aardappelen gegeten en ik merk de irritatie bij hem.
Maar ook de paniek bij mezelf.
Kom op Estrellas, waar ben je mee bezig. Waarom raak je in paniek?
Ik heb veel belangrijkere zaken om me zorgen over te maken dan dat stomme eten of niet eten.
Vanavond weer de eeuwige discussie gehad over wat te eten morgen. Mijn vriend opperde hutspot. En ik kan er nu echt niet meer omheen. Ik heb al 5 weken geen aardappelen gegeten en ik merk de irritatie bij hem.
Maar ook de paniek bij mezelf.
Kom op Estrellas, waar ben je mee bezig. Waarom raak je in paniek?
Ik heb veel belangrijkere zaken om me zorgen over te maken dan dat stomme eten of niet eten.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 24 februari 2016 om 09:44
woensdag 24 februari 2016 om 10:07
Wat erg voor je dat je een terugval hebt en wat knap van je dat je stappen neemt!
Probeer contact te houden met de mensen die van je es afweten en probeer eerlijk te zijn. Ik weet dat dat moeilijk is, want zij gaan proberen jouw es te 'verstoren', maar echt, zorg dat je in de gaten wordt gehouden. Het is bij mij het eerste wat ik doe zodra ik merk dat het weer om de hoek komt kijken. Ik trek aan de bel bij mijn moeder en mijn vriend en geef toe dat ik mezelf niet vertrouw en dat ik bang ben voor mezelf. Of ze me alsjeblieft willen monitoren zodat ik er niet opnieuw helemaal in word opgezogen. Omdat ik weet dat zodra het zover is, ik niet meer te bereiken ben en alleen nog maar kan focussen op calorieën.
Het is een weg van vallen en opstaan, en voor mij zal dat waarschijnlijk altijd zo blijven. Als ik stress heb, onrustig ben, of de controle verlies, dan is mijn es mijn 'easy' way out: afvallen, dat kan ik als geen ander, en ik heb er helemaal niemand voor nodig.
Je gaat weer opstaan, echt! Schroom niet om me een berichtje te sturen als je je hart wil luchten, je hoeft dit niet alleen te doen
Probeer contact te houden met de mensen die van je es afweten en probeer eerlijk te zijn. Ik weet dat dat moeilijk is, want zij gaan proberen jouw es te 'verstoren', maar echt, zorg dat je in de gaten wordt gehouden. Het is bij mij het eerste wat ik doe zodra ik merk dat het weer om de hoek komt kijken. Ik trek aan de bel bij mijn moeder en mijn vriend en geef toe dat ik mezelf niet vertrouw en dat ik bang ben voor mezelf. Of ze me alsjeblieft willen monitoren zodat ik er niet opnieuw helemaal in word opgezogen. Omdat ik weet dat zodra het zover is, ik niet meer te bereiken ben en alleen nog maar kan focussen op calorieën.
Het is een weg van vallen en opstaan, en voor mij zal dat waarschijnlijk altijd zo blijven. Als ik stress heb, onrustig ben, of de controle verlies, dan is mijn es mijn 'easy' way out: afvallen, dat kan ik als geen ander, en ik heb er helemaal niemand voor nodig.
Je gaat weer opstaan, echt! Schroom niet om me een berichtje te sturen als je je hart wil luchten, je hoeft dit niet alleen te doen
