Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
zondag 1 mei 2016 om 10:45
quote:Zeeland1970 schreef op 01 mei 2016 @ 00:11:
Dankje voor je toelichting, Enn.
Is idd wel oude valkuil; dingen naar me toetrekken, overmatig veel verantwoordelijkheidsgevoel hebben, willen helpen en troosten etc.
Die neiging heb ik al een aantal keer moeten onderdrukken. Als hij dan zo wanhopig tekeer gaat over dat hij zich ZO rot voelt. Soms voel ik de impuls om het af te zwakken of sussen, hem gerust te stellen.
Maar vd andere kant denk ik dan ook meteen ijzig koud van "Ja, joh, BEETJE laat dit, hè? dat had je maar moeten bedenken vóór dat je je lul 15 jaar lang in 25 Oost-europese hoeren dipte"
Denk je dat alleen of kan je dat ook tegen hem zeggen? Of voelt hij zich dan weer zo rot. En wil je niet dat hij zich rot voelt? Mag jij je wel rot voelen.
Ga een beetje in de zon zitten vandaag.
Dankje voor je toelichting, Enn.
Is idd wel oude valkuil; dingen naar me toetrekken, overmatig veel verantwoordelijkheidsgevoel hebben, willen helpen en troosten etc.
Die neiging heb ik al een aantal keer moeten onderdrukken. Als hij dan zo wanhopig tekeer gaat over dat hij zich ZO rot voelt. Soms voel ik de impuls om het af te zwakken of sussen, hem gerust te stellen.
Maar vd andere kant denk ik dan ook meteen ijzig koud van "Ja, joh, BEETJE laat dit, hè? dat had je maar moeten bedenken vóór dat je je lul 15 jaar lang in 25 Oost-europese hoeren dipte"
Denk je dat alleen of kan je dat ook tegen hem zeggen? Of voelt hij zich dan weer zo rot. En wil je niet dat hij zich rot voelt? Mag jij je wel rot voelen.
Ga een beetje in de zon zitten vandaag.
Everything you see I owe to spaghetti!
zondag 1 mei 2016 om 11:01
Enn, ik begrijp je gedachtegang. Het is idd soort van 'gewoonte' om terug te vallen naar de aanpak vanuit de 'gezamenlijke basis'. Iets om me bewust van te zijn.
Dr Phile : ik probeer die frequentie ook te snappen. Het lijkt nl wat 'weinig' voor een 'echte' seksverslaving. (Ik realiseer me dat dit stom klinkt) Ik heb hem hierover bevraagd en hij zegt dat hij nooit per Internet seks contact heeft gehad. Wel dat hij op hookers punt nl mee las bij de reviews als soort van ritueel, dat hij vast ging fantaseren over met wie hij seks zou willen gaan hebben. En dat hij seks filmpjes bekeek. (Naam v die site gaf hij me ook.) Maar dus verder geen webcam contacten oid.
Of het 'waar' is weet ik niet. Het kwam wel geloofwaardig over. Maarja, ik geloofde zijn eerste week biecht ook. ("Het was echt maar 4x")
Dr Phile : ik probeer die frequentie ook te snappen. Het lijkt nl wat 'weinig' voor een 'echte' seksverslaving. (Ik realiseer me dat dit stom klinkt) Ik heb hem hierover bevraagd en hij zegt dat hij nooit per Internet seks contact heeft gehad. Wel dat hij op hookers punt nl mee las bij de reviews als soort van ritueel, dat hij vast ging fantaseren over met wie hij seks zou willen gaan hebben. En dat hij seks filmpjes bekeek. (Naam v die site gaf hij me ook.) Maar dus verder geen webcam contacten oid.
Of het 'waar' is weet ik niet. Het kwam wel geloofwaardig over. Maarja, ik geloofde zijn eerste week biecht ook. ("Het was echt maar 4x")
zondag 1 mei 2016 om 11:09
quote:Annapicobella schreef op 01 mei 2016 @ 10:45:
[...]
Denk je dat alleen of kan je dat ook tegen hem zeggen? Of voelt hij zich dan weer zo rot. En wil je niet dat hij zich rot voelt? Mag jij je wel rot voelen.
Ga een beetje in de zon zitten vandaag.
Dat ZEG ik dan ook.
Hij huilt dat hij zich zo zo ZO slecht voelt, zich ZO bang voelt ook om alles kwijt te raken, dat hij ALLES kapot heeft gemaakt.
Ik luister gelaten, (voel het appèl dat het op mij doet om die angst weg te nemen, of om iets hoopvols te zeggen), maar zeg dan het enige dat ik KAN zeggen, nl dat dat ook een hele reële angst is. Dat hij alles idd kapot heet gemaakt. En dat ik oprecht niet WEET of dit ooit nog goed kan komen.
Ik weet niet of de zon gaat schijnen vandaag trouwens, het ziet er hier nu heel bewolkt uit.
[...]
Denk je dat alleen of kan je dat ook tegen hem zeggen? Of voelt hij zich dan weer zo rot. En wil je niet dat hij zich rot voelt? Mag jij je wel rot voelen.
Ga een beetje in de zon zitten vandaag.
Dat ZEG ik dan ook.
Hij huilt dat hij zich zo zo ZO slecht voelt, zich ZO bang voelt ook om alles kwijt te raken, dat hij ALLES kapot heeft gemaakt.
Ik luister gelaten, (voel het appèl dat het op mij doet om die angst weg te nemen, of om iets hoopvols te zeggen), maar zeg dan het enige dat ik KAN zeggen, nl dat dat ook een hele reële angst is. Dat hij alles idd kapot heet gemaakt. En dat ik oprecht niet WEET of dit ooit nog goed kan komen.
Ik weet niet of de zon gaat schijnen vandaag trouwens, het ziet er hier nu heel bewolkt uit.
zondag 1 mei 2016 om 11:16
M.i. is gezien zijn verhaal het geen seksverslaving. Een verslaafde wil alleen maar meer en meer en meer en vernietigt alles en iedereen om zijn verslaving in stand te houden.
Maar ja wat doe je met die wetenschap? Niks volgens mij.
Het gegeven blijft wat er gebeurd is en hoe nu verder?
Gaat het niet meer gebeuren, of wel met toestemming en hoe voel jij je daaronder?
Het begon allemaal met de wratten. Ik hoop niet dat hij jou besmet heeft overigens,
Wat ik heel moeilijk vond was om weer seks te hebben. Ik walgde van hem, echt walgen, dus dat stopte snel. Het feit dat ik zo inwisselbaar was, vond ik zo makkelijk. Natuurlijk is het heerlijk verliefde gevoelens te hebben en dan te neuken (in ons geval). En natuurlijk is het in jouw geval spannend om jezelf te laten verwennen, maar het is me te makkelijk. Want ook jouw man wist wat hij op het spel zette.
Ik heb ook de twee kanten in me, aan de ene kant medelijden met hem, aan de andere kant verschrikkelijk boos. Daarom is het voor mij goed dat er nu een einde aan de situatie komt en ik echt afstand kan nemen. Moet dat ook doen, want hem kennende belt hij me dagelijks semi-hulpeloos op en daar ga ik niet op in.
Nou hier heb je weer niks aan Zeeland, het lijkt wel een soort dagboek voor mezelf om mijn ellende van me af te schrijven, sorry.
Maar ja wat doe je met die wetenschap? Niks volgens mij.
Het gegeven blijft wat er gebeurd is en hoe nu verder?
Gaat het niet meer gebeuren, of wel met toestemming en hoe voel jij je daaronder?
Het begon allemaal met de wratten. Ik hoop niet dat hij jou besmet heeft overigens,
Wat ik heel moeilijk vond was om weer seks te hebben. Ik walgde van hem, echt walgen, dus dat stopte snel. Het feit dat ik zo inwisselbaar was, vond ik zo makkelijk. Natuurlijk is het heerlijk verliefde gevoelens te hebben en dan te neuken (in ons geval). En natuurlijk is het in jouw geval spannend om jezelf te laten verwennen, maar het is me te makkelijk. Want ook jouw man wist wat hij op het spel zette.
Ik heb ook de twee kanten in me, aan de ene kant medelijden met hem, aan de andere kant verschrikkelijk boos. Daarom is het voor mij goed dat er nu een einde aan de situatie komt en ik echt afstand kan nemen. Moet dat ook doen, want hem kennende belt hij me dagelijks semi-hulpeloos op en daar ga ik niet op in.
Nou hier heb je weer niks aan Zeeland, het lijkt wel een soort dagboek voor mezelf om mijn ellende van me af te schrijven, sorry.
zondag 1 mei 2016 om 11:52
quote:ldbieepl schreef op 01 mei 2016 @ 11:16:
M.i. is gezien zijn verhaal het geen seksverslaving. (...)
Het gegeven blijft wat er gebeurd is en hoe nu verder?
Gaat het niet meer gebeuren, of wel met toestemming en hoe voel jij je daaronder?
Het begon allemaal met de wratten. Ik hoop niet dat hij jou besmet heeft overigens,
Wat ik heel moeilijk vond was om weer seks te hebben. Ik walgde van hem, echt walgen, dus dat stopte snel. Het feit dat ik zo inwisselbaar was, vond ik zo makkelijk. Natuurlijk is het heerlijk verliefde gevoelens te hebben en dan te neuken (in ons geval). En natuurlijk is het in jouw geval spannend om jezelf te laten verwennen, maar het is me te makkelijk. Want ook jouw man wist wat hij op het spel zette.
Ik heb ook de twee kanten in me, aan de ene kant medelijden met hem, aan de andere kant verschrikkelijk boos. Daarom is het voor mij goed dat er nu een einde aan de situatie komt en ik echt afstand kan nemen. Moet dat ook doen, want hem kennende belt hij me dagelijks semi-hulpeloos op en daar ga ik niet op in.
Nou hier heb je weer niks aan Zeeland, het lijkt wel een soort dagboek voor mezelf om mijn ellende van me af te schrijven, sorry.
Ik weet ook niet of het woord 'seksverslaving ' hier precies een 'perfect fit' is. Het is wat het is, en hoe je het het beste kunt noemen is een tweede. Het is wel belangrijk (vind ik) om te weten wat de drijfveer is, om het enigszins te kunnen plaatsen, en ook om een voorzichtige voorspelling/inschatting te kunnen maken vd toekomst.
Hij zegt dat hij hier vanaf wil. Hij er niet meer mee kan leven. Dat hij dat zeker weet. Dat rusteloze onbevredigende zoeken, na een snelle pijpbeurt weer naar buiten gaan en zich intens smerig en fout voelen, dat hij DAT dus nooit meer wil.
Ik weet niet of ik hem ooit kan vergeven. Vergeten is sowieso onmogelijk. Maar nogmaals, vooral het verraad hierin, het dubbelleven, DAT vind ik onverteerbaar nu. Dat doet het meeste pijn. Ik kan nu niet nadenken over constructies waarin ik gereguleerd hoerenbezoek zou 'toestaan'. Die vraag is nu niet aan de orde. Weet ook niet of die ooit aan de orde zal komen.
Ik heb geen wratten. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet besmet zou kunnen zijn. Je kunt ook drager zijn zonder dat je zichtbaar wratten hebt/krijgt. Het schijnt heel besmettelijk te zijn, dus zou goed kunnen. ALS je besmet bent, dan zou je binnen 2 jaar wratten kunnen krijgen. (Dat is overigens verder niet 'gevaarlijk', maar wel 'cosmetisch' onaangenaam. Had ik aan HA gevraagd )
Ik ben heel duidelijk geweest over het seks deel. Ik zei dat ik géén idee had wat de volledige impact was van dit verhaal. Dat ik het dag voor dag wil bekijken omdat het nog steeds zo wisselvallig is. Maar dat ik WEL zeker weet dat seks er NIET meer in zit. Nu. Voor onbepaalde tijd. Mss wel nooit meer, maar in elk geval dat ik daar nu niet aan moet denken. Dat DAT even héél duidelijk mag zijn.
En schrijf gerust mee, ik vind het fijn om juist ook ervaringen mee te krijgen van mensen in soortgelijke processen. Die weten wat het inhoudt als al je zekerheden ineens weg zijn gevallen. Die de fysieke walging snappen, die naast de liefde (WAAROM NOG STEEDS DIE LIEFDE!?!) verschijnt. Het dubbele, de pijn, de verscheurdheid, het lamgeslagene, de woede, en dan tegelijkertijd dus... toch ook...De liefde. Nog steeds.
M.i. is gezien zijn verhaal het geen seksverslaving. (...)
Het gegeven blijft wat er gebeurd is en hoe nu verder?
Gaat het niet meer gebeuren, of wel met toestemming en hoe voel jij je daaronder?
Het begon allemaal met de wratten. Ik hoop niet dat hij jou besmet heeft overigens,
Wat ik heel moeilijk vond was om weer seks te hebben. Ik walgde van hem, echt walgen, dus dat stopte snel. Het feit dat ik zo inwisselbaar was, vond ik zo makkelijk. Natuurlijk is het heerlijk verliefde gevoelens te hebben en dan te neuken (in ons geval). En natuurlijk is het in jouw geval spannend om jezelf te laten verwennen, maar het is me te makkelijk. Want ook jouw man wist wat hij op het spel zette.
Ik heb ook de twee kanten in me, aan de ene kant medelijden met hem, aan de andere kant verschrikkelijk boos. Daarom is het voor mij goed dat er nu een einde aan de situatie komt en ik echt afstand kan nemen. Moet dat ook doen, want hem kennende belt hij me dagelijks semi-hulpeloos op en daar ga ik niet op in.
Nou hier heb je weer niks aan Zeeland, het lijkt wel een soort dagboek voor mezelf om mijn ellende van me af te schrijven, sorry.
Ik weet ook niet of het woord 'seksverslaving ' hier precies een 'perfect fit' is. Het is wat het is, en hoe je het het beste kunt noemen is een tweede. Het is wel belangrijk (vind ik) om te weten wat de drijfveer is, om het enigszins te kunnen plaatsen, en ook om een voorzichtige voorspelling/inschatting te kunnen maken vd toekomst.
Hij zegt dat hij hier vanaf wil. Hij er niet meer mee kan leven. Dat hij dat zeker weet. Dat rusteloze onbevredigende zoeken, na een snelle pijpbeurt weer naar buiten gaan en zich intens smerig en fout voelen, dat hij DAT dus nooit meer wil.
Ik weet niet of ik hem ooit kan vergeven. Vergeten is sowieso onmogelijk. Maar nogmaals, vooral het verraad hierin, het dubbelleven, DAT vind ik onverteerbaar nu. Dat doet het meeste pijn. Ik kan nu niet nadenken over constructies waarin ik gereguleerd hoerenbezoek zou 'toestaan'. Die vraag is nu niet aan de orde. Weet ook niet of die ooit aan de orde zal komen.
Ik heb geen wratten. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet besmet zou kunnen zijn. Je kunt ook drager zijn zonder dat je zichtbaar wratten hebt/krijgt. Het schijnt heel besmettelijk te zijn, dus zou goed kunnen. ALS je besmet bent, dan zou je binnen 2 jaar wratten kunnen krijgen. (Dat is overigens verder niet 'gevaarlijk', maar wel 'cosmetisch' onaangenaam. Had ik aan HA gevraagd )
Ik ben heel duidelijk geweest over het seks deel. Ik zei dat ik géén idee had wat de volledige impact was van dit verhaal. Dat ik het dag voor dag wil bekijken omdat het nog steeds zo wisselvallig is. Maar dat ik WEL zeker weet dat seks er NIET meer in zit. Nu. Voor onbepaalde tijd. Mss wel nooit meer, maar in elk geval dat ik daar nu niet aan moet denken. Dat DAT even héél duidelijk mag zijn.
En schrijf gerust mee, ik vind het fijn om juist ook ervaringen mee te krijgen van mensen in soortgelijke processen. Die weten wat het inhoudt als al je zekerheden ineens weg zijn gevallen. Die de fysieke walging snappen, die naast de liefde (WAAROM NOG STEEDS DIE LIEFDE!?!) verschijnt. Het dubbele, de pijn, de verscheurdheid, het lamgeslagene, de woede, en dan tegelijkertijd dus... toch ook...De liefde. Nog steeds.
zondag 1 mei 2016 om 12:16
Snap dat je graag wil weten hoe jouw man tot zoiets in staat is en waarom. Naast de feiten, blijft dat hij jarenlang een geheim (leven) heeft gehad. Wat misschien nooit uitkwam als hij geen wratten had.
Dus wat die goede oude Dr Phil altijd al zei: heb je spijt van wat je gedaan hebt, of dat het is uitgekomen?
Heb je al met een hulplijn kunnen bellen/chatten? Gewoon anoniem jouw ei kwijt kunnen. Zonder oordelen, veroordelen of adviezen?
Dus wat die goede oude Dr Phil altijd al zei: heb je spijt van wat je gedaan hebt, of dat het is uitgekomen?
Heb je al met een hulplijn kunnen bellen/chatten? Gewoon anoniem jouw ei kwijt kunnen. Zonder oordelen, veroordelen of adviezen?
Everything you see I owe to spaghetti!
zondag 1 mei 2016 om 13:17
quote:misia schreef op 30 april 2016 @ 21:29:
" En de makkelijkste weg zou zijn bij hem weggaan, alles afsluiten en me op iets anders gaan richten. Maar dan sloot ik wel de weg af naar groei, naar iets leren van deze verschrikkelijke situatie. "
Groei treed niet alleen op bij 'blijven'. Ook dat het de makkelijkste weg zou zijn om weg te gaan? Wat een onzin. Hoe weet je dat?
Je 'groeit' van alle ervaringen en keuzes. Je leert er ook van als je weg gaat.Hoi Misia, ja dat is helemaal waar. Ik schreef over MIJN situatie. Je groeit van alle ervaringen en keuzes. Ik doelde vooral op mijn groei en wat ik nodig had. Ik bedoelde daarmee dat ik ervoor koos om op dat moment dat stuk aan te pakken en ervan te kunnen leren. Ik had dus weg kunnen lopen, het af kunnen sluiten, en ik ben ervan overtuigd dat die les me dan later (of in een latere relatie) weer voorgespiegeld zou worden. Hetzelfde geldt voor bij hem weggaan. Voor MIJ zou dat de makkelijkste weg zijn geweest. Dat is idd voor iedereen weer anders.
" En de makkelijkste weg zou zijn bij hem weggaan, alles afsluiten en me op iets anders gaan richten. Maar dan sloot ik wel de weg af naar groei, naar iets leren van deze verschrikkelijke situatie. "
Groei treed niet alleen op bij 'blijven'. Ook dat het de makkelijkste weg zou zijn om weg te gaan? Wat een onzin. Hoe weet je dat?
Je 'groeit' van alle ervaringen en keuzes. Je leert er ook van als je weg gaat.Hoi Misia, ja dat is helemaal waar. Ik schreef over MIJN situatie. Je groeit van alle ervaringen en keuzes. Ik doelde vooral op mijn groei en wat ik nodig had. Ik bedoelde daarmee dat ik ervoor koos om op dat moment dat stuk aan te pakken en ervan te kunnen leren. Ik had dus weg kunnen lopen, het af kunnen sluiten, en ik ben ervan overtuigd dat die les me dan later (of in een latere relatie) weer voorgespiegeld zou worden. Hetzelfde geldt voor bij hem weggaan. Voor MIJ zou dat de makkelijkste weg zijn geweest. Dat is idd voor iedereen weer anders.
zondag 1 mei 2016 om 13:19
quote:Annapicobella schreef op 01 mei 2016 @ 12:16:
(...) Heb je al met een hulplijn kunnen bellen/chatten? Gewoon anoniem jouw ei kwijt kunnen. Zonder oordelen, veroordelen of adviezen?Nee, mijn man is naar zijn moeder op bezoek. (Die zal zich overigens wel afvragen waarom ze mij al 3 weken niet gezien heeft.) Maar de kinderen lopen hier steeds rond. Dus ongestoord bellen lukt nu niet. Maar maandagmiddag heeft de HA een uur voor me gereserveerd.
(...) Heb je al met een hulplijn kunnen bellen/chatten? Gewoon anoniem jouw ei kwijt kunnen. Zonder oordelen, veroordelen of adviezen?Nee, mijn man is naar zijn moeder op bezoek. (Die zal zich overigens wel afvragen waarom ze mij al 3 weken niet gezien heeft.) Maar de kinderen lopen hier steeds rond. Dus ongestoord bellen lukt nu niet. Maar maandagmiddag heeft de HA een uur voor me gereserveerd.
zondag 1 mei 2016 om 13:58
Zeeland, bij de HA denk goed na wat jij wil. Wat jij nodig hebt als handvatten, houvast, beter voelen etc. Denk ook na over medicatie, niet gelijk afwijzen, de HA stelde het niet voor niets voor.
Ik was afwijzend ertegen , maar heb het toch gebruikt. Het haalde de ergste emoties eraf, waardoor ik wat rationeler kon nadenken en ook wat meer rust kon nemen. Want ik ging als een stoomtrein door.
Wb je eerdere posts over bidden etc. Ik zou daar ook niks mee hebben. Punt. Met deze mensen zou ik ook niet gaan praten omdat het uitgangspunt zo verschillend is.
Alhoewel ik net een interview las met Jack Wouterse (verslaafd aan alles) die wel is afgekickt met het 12 stappen programma waarbij hij het woord God verving door good (op z'n Engels dus he). Als je het programma zo weet te interpreteren zitten er veel waarheden in.
Bij mij is het o.a. beter gegaan toen ik mijn verhaal begon te delen. Vond ik heel moeilijk, want ja de liefde he, zoals jij het zo mooi zegt. Ik wilde niet dat hij " gebasht" zou worden. Ik maakte zijn geheim, mijn geheim.
Pas toe ik begon te delen, merkte ik dat ook anderen dit soort geheimen hadden. Nu ben ik de schaamte wel voorbij eerlijk gezegd. Het houden van slijt langzamerhand (mag sneller gaan!!!!!!!!!!) en komt mijn eigenwaarde meer terug. En het besef dat dit een proces is geweest, waarbij ik ook dom ben geweest. Ik heb me laten ondersneeuwen. Niet bewust, maar vanuit mijn toegeeflijke rol, vond ik dingen al snel goed.
Dat laatste komt deels door mijn rol, vind iets al snel goed als een ander zich maar fijn voelt. En het besef dat onze rollen toch niet gelijkwaardig waren. Best pijnlijk om toe te geven.
In jouw geval zit je met het feit dat je 2 kinderen hebt en die je wil beschermen tegen dit verhaal. Logisch denk ik. Maar dit zou voor mij nu juist een onderwerp zijn voor het gesprek met de HA hoe dit aan te pakken.
Kinderen zijn niet gek, die voelen echt wel een verandering tussen jullie twee. Wat heeft jouw man gezegd tegen de kinderen waarom hij nu thuis is? Waarom hij een nacht op het logeerbed heeft geslapen?
Ik heb ooit een serie van de IKON gezien, Het Familiegeheim. Ging over kinderen die opgroeiden in gezinnen met geheimen, waar ze zelf achterkwamen. Zij werden dus onbewust deelgenoot van " Het Geheim", waar niet over gesproken werd.
Stuk voor stuk concludeerden ze: was er maar over gesproken, dan was hun bestaan veel lichter geweest.
Ik was afwijzend ertegen , maar heb het toch gebruikt. Het haalde de ergste emoties eraf, waardoor ik wat rationeler kon nadenken en ook wat meer rust kon nemen. Want ik ging als een stoomtrein door.
Wb je eerdere posts over bidden etc. Ik zou daar ook niks mee hebben. Punt. Met deze mensen zou ik ook niet gaan praten omdat het uitgangspunt zo verschillend is.
Alhoewel ik net een interview las met Jack Wouterse (verslaafd aan alles) die wel is afgekickt met het 12 stappen programma waarbij hij het woord God verving door good (op z'n Engels dus he). Als je het programma zo weet te interpreteren zitten er veel waarheden in.
Bij mij is het o.a. beter gegaan toen ik mijn verhaal begon te delen. Vond ik heel moeilijk, want ja de liefde he, zoals jij het zo mooi zegt. Ik wilde niet dat hij " gebasht" zou worden. Ik maakte zijn geheim, mijn geheim.
Pas toe ik begon te delen, merkte ik dat ook anderen dit soort geheimen hadden. Nu ben ik de schaamte wel voorbij eerlijk gezegd. Het houden van slijt langzamerhand (mag sneller gaan!!!!!!!!!!) en komt mijn eigenwaarde meer terug. En het besef dat dit een proces is geweest, waarbij ik ook dom ben geweest. Ik heb me laten ondersneeuwen. Niet bewust, maar vanuit mijn toegeeflijke rol, vond ik dingen al snel goed.
Dat laatste komt deels door mijn rol, vind iets al snel goed als een ander zich maar fijn voelt. En het besef dat onze rollen toch niet gelijkwaardig waren. Best pijnlijk om toe te geven.
In jouw geval zit je met het feit dat je 2 kinderen hebt en die je wil beschermen tegen dit verhaal. Logisch denk ik. Maar dit zou voor mij nu juist een onderwerp zijn voor het gesprek met de HA hoe dit aan te pakken.
Kinderen zijn niet gek, die voelen echt wel een verandering tussen jullie twee. Wat heeft jouw man gezegd tegen de kinderen waarom hij nu thuis is? Waarom hij een nacht op het logeerbed heeft geslapen?
Ik heb ooit een serie van de IKON gezien, Het Familiegeheim. Ging over kinderen die opgroeiden in gezinnen met geheimen, waar ze zelf achterkwamen. Zij werden dus onbewust deelgenoot van " Het Geheim", waar niet over gesproken werd.
Stuk voor stuk concludeerden ze: was er maar over gesproken, dan was hun bestaan veel lichter geweest.
zondag 1 mei 2016 om 15:03
Mijn man had zich vorige week ziek gemeld, (reden naar de kids:'griepje'), kinderen en hij waren dus vrij en deze week zijn we allemaal vrij. Dat was al zo gepland.
De nacht op het logeerbed hebben ze niet meegekregen.
De rest, ik denk, ook niet, maar mss dat ze idd voelen dat het niet helemaal lekker zit. "Sluimerend ruzietje", dat niveau. De volledige omvang realiseren ze zich niet. Dat weet ik zeker.
De nacht op het logeerbed hebben ze niet meegekregen.
De rest, ik denk, ook niet, maar mss dat ze idd voelen dat het niet helemaal lekker zit. "Sluimerend ruzietje", dat niveau. De volledige omvang realiseren ze zich niet. Dat weet ik zeker.
zondag 1 mei 2016 om 18:08
Nog even een aanvulling. Het ging goed met mij (ons) zolang we thuis waren met z'n 2-en. Maar dat is niet het leven he. Knettergek werd ik als we uit waren, bij vrienden of wat dan ook. 1 foute opmerking van zijn kant, 1 grapje, ik hakte zijn kop eraf. Niks, kon hij meer goed doen. Overal zocht ik iets achter. Dit omdat er 0 vertrouwen was/is.
Hoezo leuk doen? Hoezo ontspannen doen, terwijl ik alleen maar gespannen was. Ik ging zelfs vrouwen met andere ogen bekijken, in de zin van zou die het ook met haar willen doen?
Nou dan ben je echt over je grenzen.
Hoezo leuk doen? Hoezo ontspannen doen, terwijl ik alleen maar gespannen was. Ik ging zelfs vrouwen met andere ogen bekijken, in de zin van zou die het ook met haar willen doen?
Nou dan ben je echt over je grenzen.
zondag 1 mei 2016 om 18:47
Ik vind wel dat de omvang van je liefde, uitmaakt. Niet iedereen is ook in staat tot hetzelfde niveau van houden van, vind ik zelf. Ik kan echt vreselijk veel van mensen houden en ze vergeven voor de vreselijkste dingen. Noem me maar een softie hoor. Ben ik ook. Ik laat me niet gebruiken maar moet wel op mijn grenzen letten. Zo ben ik nu eenmaal, ik hoef niet te veranderen van mezelf daarin. Ik ben geen emotionele muts ofzo, ik heb een groot hart.
Ik hou echt heel erg veel van mijn vriend. Kan er niet tegen om hem te zien lijden en ik wil altijd weten of het goed met hem gaat. Als ik weg zou gaan, zou ik om de haverklap aan de telefoon hangen. Omdat ik hem nog steeds zie als mijn beste vriend aller tijden en we zijn gewoon nogal joint-at-the-hip, wat anderen ook denken, we zijn heel hecht.
De aantrekking komt met stapjes terug, heb ik zelf ervaren. Naarmate mijn woede zakte, kwam heel geleidelijk de blijdschap en aantrekking ook weer terug. Maar ik ben het wel met je eens, ik wilde het ook per se begrijpen, het waarom. Anders kon ik niet weggaan. Alle feiten op een rij, daar heb ik alleen behoefte aan gehad als ik heel erg boos was. Dat heeft toch weinig zin. Maar het begrijpen waarom, dat was en is bij mij hetzelfde, het intrigeert me zelfs. En ik ben het echt gaan begrijpen. Al weet ik ook niet of hij nu echt nooit meer een geheim voor me zal hebben. Dat kan alleen als je echt zielsveel van iemand houdt.
Als ik een bord had, waar op de ene kant, alle goeie dingen stonden die hij heeft gedaan/gezegd, en op de andere kant alle slechte, zou de slechte kant vrij leeg zijn en de goede helemaal volgeschreven. Zou niet groot genoeg zijn. Dat weten buitenstaanders alleen niet, hoeveel je van iemand houdt en hoe dat zo is gekomen. Dat heeft een hele geschiedenis. Die er gewoon nog steeds is.
Ik heb ook gedacht, was alles wel waar? En nu weet ik dat het allemaal waar was. Dat duurt even maar mijn vriend heeft me, als ik erover nadenk, alle ruimte gegeven om boos te zijn. Zo lang en zo erg, dat ik me ging schamen. Waardoor ik meteen wist dat hij mijn moeite waard was en is want ik werd er niet aantrekkelijker op natuurlijk, razende en tierende. Toen bedacht ik me dat ie toch wel veel goeie kanten heeft. Hij had allang zijn biezen kunnen pakken, maar hij deelt zijn leven met mij, nog steeds. Ik ben ook niet de leukste vrouw aller tijden maar hij kiest toch voor me.
Terwijl bij een razende vrouw blijven, niet de makkelijkste weg is, voor een man, die kostwinner is. En ik vond blijven ook niet de makkelijkste weg, ik had al wat stappen richting de deur gedaan en was ermee doorgegaan, als ik niet door zijn acties en woorden, van gedachten was veranderd. Dus dat we allebei gebleven zijn, is wel bijzonder. Ook als hij weer de fout in gaat en ik besluit wel te vertrekken, sta ik achter mijn beslissing. Er is nog teveel moois.
Ik weet niet hoe het jou zal vergaan, To, maar denk aan dat bord. Er staan veel goeie dingen op. En misschien zijn die goeie dingen wel voldoende om deze storm aan te kunnen, samen. Alleen de tijd kan het je leren, daar kwam ik ook achter, ik heb die tijd gewoon nodig gehad.
Ik hou echt heel erg veel van mijn vriend. Kan er niet tegen om hem te zien lijden en ik wil altijd weten of het goed met hem gaat. Als ik weg zou gaan, zou ik om de haverklap aan de telefoon hangen. Omdat ik hem nog steeds zie als mijn beste vriend aller tijden en we zijn gewoon nogal joint-at-the-hip, wat anderen ook denken, we zijn heel hecht.
De aantrekking komt met stapjes terug, heb ik zelf ervaren. Naarmate mijn woede zakte, kwam heel geleidelijk de blijdschap en aantrekking ook weer terug. Maar ik ben het wel met je eens, ik wilde het ook per se begrijpen, het waarom. Anders kon ik niet weggaan. Alle feiten op een rij, daar heb ik alleen behoefte aan gehad als ik heel erg boos was. Dat heeft toch weinig zin. Maar het begrijpen waarom, dat was en is bij mij hetzelfde, het intrigeert me zelfs. En ik ben het echt gaan begrijpen. Al weet ik ook niet of hij nu echt nooit meer een geheim voor me zal hebben. Dat kan alleen als je echt zielsveel van iemand houdt.
Als ik een bord had, waar op de ene kant, alle goeie dingen stonden die hij heeft gedaan/gezegd, en op de andere kant alle slechte, zou de slechte kant vrij leeg zijn en de goede helemaal volgeschreven. Zou niet groot genoeg zijn. Dat weten buitenstaanders alleen niet, hoeveel je van iemand houdt en hoe dat zo is gekomen. Dat heeft een hele geschiedenis. Die er gewoon nog steeds is.
Ik heb ook gedacht, was alles wel waar? En nu weet ik dat het allemaal waar was. Dat duurt even maar mijn vriend heeft me, als ik erover nadenk, alle ruimte gegeven om boos te zijn. Zo lang en zo erg, dat ik me ging schamen. Waardoor ik meteen wist dat hij mijn moeite waard was en is want ik werd er niet aantrekkelijker op natuurlijk, razende en tierende. Toen bedacht ik me dat ie toch wel veel goeie kanten heeft. Hij had allang zijn biezen kunnen pakken, maar hij deelt zijn leven met mij, nog steeds. Ik ben ook niet de leukste vrouw aller tijden maar hij kiest toch voor me.
Terwijl bij een razende vrouw blijven, niet de makkelijkste weg is, voor een man, die kostwinner is. En ik vond blijven ook niet de makkelijkste weg, ik had al wat stappen richting de deur gedaan en was ermee doorgegaan, als ik niet door zijn acties en woorden, van gedachten was veranderd. Dus dat we allebei gebleven zijn, is wel bijzonder. Ook als hij weer de fout in gaat en ik besluit wel te vertrekken, sta ik achter mijn beslissing. Er is nog teveel moois.
Ik weet niet hoe het jou zal vergaan, To, maar denk aan dat bord. Er staan veel goeie dingen op. En misschien zijn die goeie dingen wel voldoende om deze storm aan te kunnen, samen. Alleen de tijd kan het je leren, daar kwam ik ook achter, ik heb die tijd gewoon nodig gehad.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zondag 1 mei 2016 om 21:38
quote:misia schreef op 30 april 2016 @ 23:06:
T leven lijkt best dragelijk, als je man je zo bedroog...........
saunaatje, rustig nadenken, hulp zoeken, samen praten..................
T komt vast wel goedWat kleinerend. Bah. Je moet je eigen motto es lezen. Ik heb het wel eens vaker bij jou gedacht, veel blabla en altijd uit boeken. Is TO niet boos of verdrietig genoeg naar jouw zin? Of kun je gewoon niet begrijpen dat er ook veel grijs kan zijn, dat er dingen naast elkaar kunnen bestaan en dat mensen het op hun eigen manier mogen doen?
T leven lijkt best dragelijk, als je man je zo bedroog...........
saunaatje, rustig nadenken, hulp zoeken, samen praten..................
T komt vast wel goedWat kleinerend. Bah. Je moet je eigen motto es lezen. Ik heb het wel eens vaker bij jou gedacht, veel blabla en altijd uit boeken. Is TO niet boos of verdrietig genoeg naar jouw zin? Of kun je gewoon niet begrijpen dat er ook veel grijs kan zijn, dat er dingen naast elkaar kunnen bestaan en dat mensen het op hun eigen manier mogen doen?
zondag 1 mei 2016 om 23:05
quote:ldbieepl schreef op 01 mei 2016 @ 18:08:
Nog even een aanvulling. Het ging goed met mij (ons) zolang we thuis waren met z'n 2-en. Maar dat is niet het leven he. Knettergek werd ik als we uit waren, bij vrienden of wat dan ook. 1 foute opmerking van zijn kant, 1 grapje, ik hakte zijn kop eraf. Niks, kon hij meer goed doen. Overal zocht ik iets achter. Dit omdat er 0 vertrouwen was/is.
Hoezo leuk doen? Hoezo ontspannen doen, terwijl ik alleen maar gespannen was. Ik ging zelfs vrouwen met andere ogen bekijken, in de zin van zou die het ook met haar willen doen?
Nou dan ben je echt over je grenzen.
Hmm.. zit wat in.
We zijn nog niet 'naar buiten' geweest sinds 2 weken. Ik ben gaan werken, hij thuis. Nu samen thuis. Maar niets (samen) buiten de deur. Kan me voorstellen dat het dan nog lastiger wordt.
Nog even een aanvulling. Het ging goed met mij (ons) zolang we thuis waren met z'n 2-en. Maar dat is niet het leven he. Knettergek werd ik als we uit waren, bij vrienden of wat dan ook. 1 foute opmerking van zijn kant, 1 grapje, ik hakte zijn kop eraf. Niks, kon hij meer goed doen. Overal zocht ik iets achter. Dit omdat er 0 vertrouwen was/is.
Hoezo leuk doen? Hoezo ontspannen doen, terwijl ik alleen maar gespannen was. Ik ging zelfs vrouwen met andere ogen bekijken, in de zin van zou die het ook met haar willen doen?
Nou dan ben je echt over je grenzen.
Hmm.. zit wat in.
We zijn nog niet 'naar buiten' geweest sinds 2 weken. Ik ben gaan werken, hij thuis. Nu samen thuis. Maar niets (samen) buiten de deur. Kan me voorstellen dat het dan nog lastiger wordt.
zondag 1 mei 2016 om 23:12
Sap, bedankt voor je bericht. Ik worstel idd met die balans, wat was goed, wat was minder. En hoe is de verhouding. En hoe kapot is alles nu? En waren de goede dingen een leugen of wel ook waar? Hoeveel hou ik van hem? En is hij nog wel dezelfde, nu ik dit deel van hem ken, wat hij zo lang heeft afgeschermd? En dat liegen, dat verdomde liegen, wat moet ik ermee? Is deze man onbetrouwbaar? Had ik het moeten doorzien? Was ik te naïef?
Er staan veel goede dingen op 'zijn bord', maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Er staan veel goede dingen op 'zijn bord', maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.
zondag 1 mei 2016 om 23:25
Hij wil graag in relatie therapie. Had de auteur v dat boek een mail gestuurd, om hulp gevraagd. Kreeg vandaag een email terug met dat hij evt wel kon en wilde helpen. Er zat een bijlage bij met meer details.
Ergens in Lunteren, (vanuit waar wij wonen te ver rijden), relatie therapie, speciaal volgens n bepaalde methode voor seksverslaafden en hun partner, 160 euro p sessie, na 18.00 zelfs 200 euro p uur. Eerste sessie 300 euro. Wat ik hiervan dacht.
Ik ben kwaad geworden. 300 euro voor één sessie,...! Ik zei dat ik me mss liet naaien door hem, maar niet ook nog eens (financieel ) door een vreemde. En dat ik überhaupt nog niet besloten had of ik dat pad wilde bewandelen. Samen verder. Therapie. Samen gaan ontdekken wie welk 'aandeel' heeft bij deze 'ontsporing ' Dat ik daar nu veel te kwaad voor ben.
Ben het met hem eens dat we hulp nodig hebben. Hij voor zijn kromme manier v afreageren vd dingen die hij oploopt, en ik voor herstel v mijn beschadigd vertrouwen.
Morgenochtend gaat hij naar de HA om een vervolgtraject te bespreken. En dan s avonds naar Utrecht voor de 2e keer bijeenkomst van de anonieme seksverslaafden.
Ik heb eind vd middag een afspraak met mijn huisarts. Kijken hoe verder.
Ergens in Lunteren, (vanuit waar wij wonen te ver rijden), relatie therapie, speciaal volgens n bepaalde methode voor seksverslaafden en hun partner, 160 euro p sessie, na 18.00 zelfs 200 euro p uur. Eerste sessie 300 euro. Wat ik hiervan dacht.
Ik ben kwaad geworden. 300 euro voor één sessie,...! Ik zei dat ik me mss liet naaien door hem, maar niet ook nog eens (financieel ) door een vreemde. En dat ik überhaupt nog niet besloten had of ik dat pad wilde bewandelen. Samen verder. Therapie. Samen gaan ontdekken wie welk 'aandeel' heeft bij deze 'ontsporing ' Dat ik daar nu veel te kwaad voor ben.
Ben het met hem eens dat we hulp nodig hebben. Hij voor zijn kromme manier v afreageren vd dingen die hij oploopt, en ik voor herstel v mijn beschadigd vertrouwen.
Morgenochtend gaat hij naar de HA om een vervolgtraject te bespreken. En dan s avonds naar Utrecht voor de 2e keer bijeenkomst van de anonieme seksverslaafden.
Ik heb eind vd middag een afspraak met mijn huisarts. Kijken hoe verder.
maandag 2 mei 2016 om 01:00
Vind die therapie vanuit zijn positie best begrijpelijk overigens. Denk dat jouw man alleen maar angst heeft om jou, zijn gezin en alles wat daarmee samenhangt te verliezen. Begrijp ook jouw woede omdat jij geen aandeel hebt gehad in de problematiek...
In ieder geval fijn dat er, zo goed als het gaat aan "gewerkt" wordt. Het is een traject dat nog wel heel lang zal duren.
In ieder geval fijn dat er, zo goed als het gaat aan "gewerkt" wordt. Het is een traject dat nog wel heel lang zal duren.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
maandag 2 mei 2016 om 01:59
Volgens mij is jouw man helemaal niet sex verslaafd, als hij in tien jaar tijd vijentwintig keer naar de hoeren is geweest. Dat is gemiddeld twee keer tot drie keer per jaar! Dat noem ik geen verslaving.
Volgens mij is iemand sex verslaafd, als hij dagelijks lange tijd porno kijkt, deze technieken ook (dagelijks) op jouw wil uitproberen of dat zijn loop maar de hoeren extreme vormen aan ging nemen.
Uit jouw posten lees ik niet dat dit op hem van toepassing is geweest. Daarnaast zou een extreme toename van hoeren bezoek financieel opgevallen zijn. Dit moet jij, TO, toch met mij eens zijn.
Maar waarom gaat jouw man (gedwongen) naar sex verslaafden sessies? Is dat iets om jouw een oorzaak van zijn gedrag in te fluisteren, zodat jij een reden gekregen hebt om zijn afwijkende houding te kunnen plaatsen?
Als de oorzaak van zijn handelen nog niet eens bekend is en hij gaat nu al in therapie voor iets wat nog niet vaststaat, lijkt mij een zinloze weg. Sterker nog, het zou de werkelijke oorzaak weleens kunnen bedekken en komt de werkelijke reden nooit bovendrijven.
Er is zeker iets mis in jullie huwelijk, anders doet een partner zoiets niet, maar om ongenuanceerd naar een bijeenkomst van sex verslaafden te gaan, lijkt mij een verkeerde marsroute.
Misschien ligt de oorzaak veel dichterbij en moeten jullie het zoeken in het doorbreken van de sleur in jullie relatie en dat om die reden jouw man een ‘tweede leven’ is gaan inrichten?
In jouw reacties lees ik weinig ruimte voor impulsieve ideeën, die afwijken van het gebaande pad. Denkt jouw man hier ook zo over? Wil hij misschien iets anders dan het gangbare ‘huisje boompje beestje? Is deze invalshoek al eens door jullie bekeken?
Het heeft, volgens mij, weinig zin om jouw man op de pijnbank te leggen, om hem op deze manier een verslaving af te dwingen en waar hij heel gedwee naar een bijeenkomst gaat en jij denkt ‘lek boven’.
Het probleem ligt volgens mij dieper en daar kan relatietherapie jullie misschien nij helpen.
Volgens mij is iemand sex verslaafd, als hij dagelijks lange tijd porno kijkt, deze technieken ook (dagelijks) op jouw wil uitproberen of dat zijn loop maar de hoeren extreme vormen aan ging nemen.
Uit jouw posten lees ik niet dat dit op hem van toepassing is geweest. Daarnaast zou een extreme toename van hoeren bezoek financieel opgevallen zijn. Dit moet jij, TO, toch met mij eens zijn.
Maar waarom gaat jouw man (gedwongen) naar sex verslaafden sessies? Is dat iets om jouw een oorzaak van zijn gedrag in te fluisteren, zodat jij een reden gekregen hebt om zijn afwijkende houding te kunnen plaatsen?
Als de oorzaak van zijn handelen nog niet eens bekend is en hij gaat nu al in therapie voor iets wat nog niet vaststaat, lijkt mij een zinloze weg. Sterker nog, het zou de werkelijke oorzaak weleens kunnen bedekken en komt de werkelijke reden nooit bovendrijven.
Er is zeker iets mis in jullie huwelijk, anders doet een partner zoiets niet, maar om ongenuanceerd naar een bijeenkomst van sex verslaafden te gaan, lijkt mij een verkeerde marsroute.
Misschien ligt de oorzaak veel dichterbij en moeten jullie het zoeken in het doorbreken van de sleur in jullie relatie en dat om die reden jouw man een ‘tweede leven’ is gaan inrichten?
In jouw reacties lees ik weinig ruimte voor impulsieve ideeën, die afwijken van het gebaande pad. Denkt jouw man hier ook zo over? Wil hij misschien iets anders dan het gangbare ‘huisje boompje beestje? Is deze invalshoek al eens door jullie bekeken?
Het heeft, volgens mij, weinig zin om jouw man op de pijnbank te leggen, om hem op deze manier een verslaving af te dwingen en waar hij heel gedwee naar een bijeenkomst gaat en jij denkt ‘lek boven’.
Het probleem ligt volgens mij dieper en daar kan relatietherapie jullie misschien nij helpen.
maandag 2 mei 2016 om 09:32
"Volgens mij is jouw man helemaal niet sex verslaafd, als hij in tien jaar tijd vijentwintig keer naar de hoeren is geweest. Dat is gemiddeld twee keer tot drie keer per jaar! Dat noem ik geen verslaving (...) Is dat iets om jouw een oorzaak van zijn gedrag in te fluisteren, zodat jij een reden gekregen hebt om zijn afwijkende houding te kunnen plaatsen?"
eens.
eens.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 2 mei 2016 om 09:36
quote:misia schreef op 02 mei 2016 @ 09:32:
"Volgens mij is jouw man helemaal niet sex verslaafd, als hij in tien jaar tijd vijentwintig keer naar de hoeren is geweest. Dat is gemiddeld twee keer tot drie keer per jaar! Dat noem ik geen verslaving (...) Is dat iets om jouw een oorzaak van zijn gedrag in te fluisteren, zodat jij een reden gekregen hebt om zijn afwijkende houding te kunnen plaatsen?"
eens. Dito hier.
"Volgens mij is jouw man helemaal niet sex verslaafd, als hij in tien jaar tijd vijentwintig keer naar de hoeren is geweest. Dat is gemiddeld twee keer tot drie keer per jaar! Dat noem ik geen verslaving (...) Is dat iets om jouw een oorzaak van zijn gedrag in te fluisteren, zodat jij een reden gekregen hebt om zijn afwijkende houding te kunnen plaatsen?"
eens. Dito hier.
maandag 2 mei 2016 om 09:37
quote:Baggal schreef op 02 mei 2016 @ 01:00:
Vind die therapie vanuit zijn positie best begrijpelijk overigens. Denk dat jouw man alleen maar angst heeft om jou, zijn gezin en alles wat daarmee samenhangt te verliezen. Begrijp ook jouw woede omdat jij geen aandeel hebt gehad in de problematiek...
In ieder geval fijn dat er, zo goed als het gaat aan "gewerkt" wordt. Het is een traject dat nog wel heel lang zal duren.
Klopt.
Aanvulling:
Gisteren suggereerde hij ineens juist dat ik wèl een aandeel zou hebben gehad in de problematiek. Hij legde voor de zoveelste keer uit hoe rot het voelde en hoe beschamend als hij naar de hoeren was geweest, Ik vroeg hem dan ook WAAROM hij dan in hemelsnaam GING, als het toch allemaal zo'n lijdensweg voor hem was.
Hij noemde toen 2 irritaties van hem over mij (!?), zei dat het mss geen goede oplossing was geweest om dan naar de hoeren te gaan, maar dat ons huwelijk echt niet zo koek en ei was.
Hij wilde nog gaan toelichten waar meneer zich allemaal nog meer aan gestoord had, maar dat was het punt waarop ik het afkapte en hem zei dat als DAT zijn insteek was, om MIJ de schuld te gaan geven van zijn jarenlange bedrog, als hij de verantwoordelijkheid zou gaan afschuiven op MIJ omdat ik bwvs het dopje niet op de tandpasta had gedaan, tig jaar geleden, dat hij dan per METEEN kon vertrekken.
Uiteindelijk boog het gesprek weer om, etenstijd, kinderen kwamen binnen, etc, dus hij bleef toch weer wèl. Ik heb niet doorgezet.
Maar hou mijn hart vast voor die evt relatietherapie.
Stel dat we zoiets zouden gaan doen, ik ben daar nog helemaal niet klaar voor..!!
Ik ben veel te boos! Ik kan nu (nog?) niet heel volwassen gaan kijken naar "mijn eigen aandeel". Want, ja, DAT is een relatie natuurlijk, hè? Twee kanten, twee schuldigen.
Ik realiseer me dat je die bereidheid moet hebben, maar AAAAAARGH!!! Dat GAAT TOCH NIET!?
Alsof hij me van dichtbij neerknalt, een keer humhumt dat het vast pijnlijk is voor me, daar bloedend op de grond, maar ja, hè, ik moet natuurlijk wel begrijpen dat ik het een béétje heb ...uitgelokt..?
Ik kan dat niet, en vraag me af of er een punt komt waarop ik dat WEL zal kunnen.
Het maakt me wanhopig, want ik wil er nog steeds wel proberen uit te komen, ergens, maar de moed zakt me in de schoenen als ik merk hoeveel woede die insteek bij me oproept.
Vind die therapie vanuit zijn positie best begrijpelijk overigens. Denk dat jouw man alleen maar angst heeft om jou, zijn gezin en alles wat daarmee samenhangt te verliezen. Begrijp ook jouw woede omdat jij geen aandeel hebt gehad in de problematiek...
In ieder geval fijn dat er, zo goed als het gaat aan "gewerkt" wordt. Het is een traject dat nog wel heel lang zal duren.
Klopt.
Aanvulling:
Gisteren suggereerde hij ineens juist dat ik wèl een aandeel zou hebben gehad in de problematiek. Hij legde voor de zoveelste keer uit hoe rot het voelde en hoe beschamend als hij naar de hoeren was geweest, Ik vroeg hem dan ook WAAROM hij dan in hemelsnaam GING, als het toch allemaal zo'n lijdensweg voor hem was.
Hij noemde toen 2 irritaties van hem over mij (!?), zei dat het mss geen goede oplossing was geweest om dan naar de hoeren te gaan, maar dat ons huwelijk echt niet zo koek en ei was.
Hij wilde nog gaan toelichten waar meneer zich allemaal nog meer aan gestoord had, maar dat was het punt waarop ik het afkapte en hem zei dat als DAT zijn insteek was, om MIJ de schuld te gaan geven van zijn jarenlange bedrog, als hij de verantwoordelijkheid zou gaan afschuiven op MIJ omdat ik bwvs het dopje niet op de tandpasta had gedaan, tig jaar geleden, dat hij dan per METEEN kon vertrekken.
Uiteindelijk boog het gesprek weer om, etenstijd, kinderen kwamen binnen, etc, dus hij bleef toch weer wèl. Ik heb niet doorgezet.
Maar hou mijn hart vast voor die evt relatietherapie.
Stel dat we zoiets zouden gaan doen, ik ben daar nog helemaal niet klaar voor..!!
Ik ben veel te boos! Ik kan nu (nog?) niet heel volwassen gaan kijken naar "mijn eigen aandeel". Want, ja, DAT is een relatie natuurlijk, hè? Twee kanten, twee schuldigen.
Ik realiseer me dat je die bereidheid moet hebben, maar AAAAAARGH!!! Dat GAAT TOCH NIET!?
Alsof hij me van dichtbij neerknalt, een keer humhumt dat het vast pijnlijk is voor me, daar bloedend op de grond, maar ja, hè, ik moet natuurlijk wel begrijpen dat ik het een béétje heb ...uitgelokt..?
Ik kan dat niet, en vraag me af of er een punt komt waarop ik dat WEL zal kunnen.
Het maakt me wanhopig, want ik wil er nog steeds wel proberen uit te komen, ergens, maar de moed zakt me in de schoenen als ik merk hoeveel woede die insteek bij me oproept.
maandag 2 mei 2016 om 09:45
quote:Zeeland1970 schreef op 02 mei 2016 @ 09:37:
[...]
DAT is een relatie natuurlijk, hè? Twee kanten, twee schuldigen.
(
Jij bent op geen enkele manier verantwoordelijk, laat staan schuldig, dat die man van jou besloot seks te hebben met anderen, of dat prostituees waren of andere vrouwen. Ik weet zelf wat emotioneel misbruik is en hoe schadelijk het kan zijn als iemand die op grove wijze zich misdraagt in een relatie jou (al is het maar voor 1%) schuldig wil laten voelen over wat er gebeurd is. Een beetje man (vrouw) had zich nooit zo misdragen en zou al helemaal niet willen dat jij je verantwoordelijk of schuldig voelt over dit.
Ja, in een relatie bestaat een interactie: Je kunt langs elkaar heen praten, moeite hebben elkaar te begrijpen, soms te weinig rekening houden met zaken. Er zijn echter bepaalde spelregels wat je een ander niet aandoet: Niet liegen, bedriegen, vreemdgaan, manipuleren, etc. Jij hebt je aan de spelregels gehouden en hij niet. Iedereen maakt kleine fouten in relaties (het langs elkaar heen praten e.d.) maar hij heeft op hele grove wijze een dolk in jouw rug gestoken door seks te hebben met anderen en door niet te praten met jou. Dit heeft hij 20 jaar volgehouden en had hij, als hij nooit betrapt was, misschien wel tot de rest van je leven volgehouden.
Iemand die zo tegen je liegt en bedriegt is al uit de relatie gestapt. Die zat nooit in de relatie.
Laat in godsnaam je niet aanpraten dat jij op de een of andere manier een aandeel had in zijn gedrag. Dat is en was volledig het zijne van niemand anders. Schandalig als hij zelfs maar durft te suggereren dat jij op de een of andere manier hier iets mee te maken heeft.
Het is een egoïstische lafaard, zoals veel vrouwen ook zijn, om zo buiten de relatie te stappen en geen verantwoordelijkheid te nemen voor wat hij deed en dit maar te laten voortduren.
Natuurlijk mag hij niet helemaal gelukkig in die relatie geweest zijn maar dan had hij een kerel moeten zijn en dit moeten bespreken. Nu heeft hij hele gemene dingen gedaan en vind ik het nog niet de tijd om zelf nu zielig te gaan lopen doen over die relatie en daardoor te suggereren dat jij een aandeel hebt in de rotzooi die hij heeft aangericht. Deze rotzooi is volledig van hem en van niemand anders.
[...]
DAT is een relatie natuurlijk, hè? Twee kanten, twee schuldigen.
(
Jij bent op geen enkele manier verantwoordelijk, laat staan schuldig, dat die man van jou besloot seks te hebben met anderen, of dat prostituees waren of andere vrouwen. Ik weet zelf wat emotioneel misbruik is en hoe schadelijk het kan zijn als iemand die op grove wijze zich misdraagt in een relatie jou (al is het maar voor 1%) schuldig wil laten voelen over wat er gebeurd is. Een beetje man (vrouw) had zich nooit zo misdragen en zou al helemaal niet willen dat jij je verantwoordelijk of schuldig voelt over dit.
Ja, in een relatie bestaat een interactie: Je kunt langs elkaar heen praten, moeite hebben elkaar te begrijpen, soms te weinig rekening houden met zaken. Er zijn echter bepaalde spelregels wat je een ander niet aandoet: Niet liegen, bedriegen, vreemdgaan, manipuleren, etc. Jij hebt je aan de spelregels gehouden en hij niet. Iedereen maakt kleine fouten in relaties (het langs elkaar heen praten e.d.) maar hij heeft op hele grove wijze een dolk in jouw rug gestoken door seks te hebben met anderen en door niet te praten met jou. Dit heeft hij 20 jaar volgehouden en had hij, als hij nooit betrapt was, misschien wel tot de rest van je leven volgehouden.
Iemand die zo tegen je liegt en bedriegt is al uit de relatie gestapt. Die zat nooit in de relatie.
Laat in godsnaam je niet aanpraten dat jij op de een of andere manier een aandeel had in zijn gedrag. Dat is en was volledig het zijne van niemand anders. Schandalig als hij zelfs maar durft te suggereren dat jij op de een of andere manier hier iets mee te maken heeft.
Het is een egoïstische lafaard, zoals veel vrouwen ook zijn, om zo buiten de relatie te stappen en geen verantwoordelijkheid te nemen voor wat hij deed en dit maar te laten voortduren.
Natuurlijk mag hij niet helemaal gelukkig in die relatie geweest zijn maar dan had hij een kerel moeten zijn en dit moeten bespreken. Nu heeft hij hele gemene dingen gedaan en vind ik het nog niet de tijd om zelf nu zielig te gaan lopen doen over die relatie en daardoor te suggereren dat jij een aandeel hebt in de rotzooi die hij heeft aangericht. Deze rotzooi is volledig van hem en van niemand anders.
maandag 2 mei 2016 om 09:47
Wat je allemaal voelt, lijkt mij volledig normaal.
Je wil er nog iets van proberen maken, maar tegelijk ook niet want het is veel te vroeg.
Laat het maar allemaal toe.
Het IS inderdaad nog veel te vroeg. Je moet het eerst allemaal van op een afstand kunnen zien en pas daarna kan je verdere stappen nemen. En welke stappen dat zullen zijn, dat zie je dan wel. Het beangstigt je nu om te denken over een toekomst zonder hem, maar het voelt minstens even erg om dit bedrog te accepteren en verder te gaan met jullie leven. Dat is oké.
Neem je tijd, je komt er wel.
Mij lijkt het wel alsof je man het minimaliseert. Alsof hij de impact van dit gedrag op jou helemaal niet beseft. Ik ben ook belogen en bedrogen (wel in vééééél minder ernstige situatie dan die van jou) en hij stelde toen zelf voor om weg te gaan. Waardoor ik het gevoel kreeg geen enkele kans te krijgen om het te verwerken: ik kon alleen maar zeggen dat hij moest blijven. Ik wou helemaal niet zonder hem. Maar dat ik hem 3 maand later nog niet kon vertrouwen, dat snapte hij toen wel niet. En wij hebben het uiteindelijk niet gered. Ik wou het zo hard doen lukken, dat hij over mijn grenzen is blijven gaan.
Bewaak jouw grenzen. Het is goed dat je kwaad geworden bent. Want néé, dit heeft niets met jou te maken. Iedereen irriteert zich en overal zijn er slechte momenten. Maar de manier waarop je ermee omgaat, kies je wel zelf. En hij heeft die keuze gemaakt. Weinig zelfinzicht zeg...
Sterkte!
Je wil er nog iets van proberen maken, maar tegelijk ook niet want het is veel te vroeg.
Laat het maar allemaal toe.
Het IS inderdaad nog veel te vroeg. Je moet het eerst allemaal van op een afstand kunnen zien en pas daarna kan je verdere stappen nemen. En welke stappen dat zullen zijn, dat zie je dan wel. Het beangstigt je nu om te denken over een toekomst zonder hem, maar het voelt minstens even erg om dit bedrog te accepteren en verder te gaan met jullie leven. Dat is oké.
Neem je tijd, je komt er wel.
Mij lijkt het wel alsof je man het minimaliseert. Alsof hij de impact van dit gedrag op jou helemaal niet beseft. Ik ben ook belogen en bedrogen (wel in vééééél minder ernstige situatie dan die van jou) en hij stelde toen zelf voor om weg te gaan. Waardoor ik het gevoel kreeg geen enkele kans te krijgen om het te verwerken: ik kon alleen maar zeggen dat hij moest blijven. Ik wou helemaal niet zonder hem. Maar dat ik hem 3 maand later nog niet kon vertrouwen, dat snapte hij toen wel niet. En wij hebben het uiteindelijk niet gered. Ik wou het zo hard doen lukken, dat hij over mijn grenzen is blijven gaan.
Bewaak jouw grenzen. Het is goed dat je kwaad geworden bent. Want néé, dit heeft niets met jou te maken. Iedereen irriteert zich en overal zijn er slechte momenten. Maar de manier waarop je ermee omgaat, kies je wel zelf. En hij heeft die keuze gemaakt. Weinig zelfinzicht zeg...
Sterkte!
