Overig
alle pijlers
Weinig begrip van ouders
zaterdag 11 juni 2016 om 15:28
Ik probeer even kort mijn situatie uit te leggen. Ik ben al heel wat jaren helemaal afgekeurd wegens psychische en lichamelijke problemen.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
zondag 12 juni 2016 om 12:22
quote:Cateautje schreef op 12 juni 2016 @ 11:56:
Goedemorgen Carin!
Heb je al dat gruwel van hier een beetje van je af kunnen schudden? Het is niet de bedoeling dat je je druk maakt om een paar letters, geschreven door een aantal zwaar gefrustreerde vrouwen. Het is het niet waard.
Geniet lekker van je zwangerschap en het vooruitzicht van zo'n lief kroeltje in je arm en laat de wereld maar gewoon kletsen. Het is jouw leven en daar heeft niemand iets mee te maken.
Het is een feit dat als je een kind krijgt dat je dan een heel stuk sterker in je schoenen staat en het kan zomaar zijn dat je, als je moeder bent die bullshit van je ouders eenvoudigweg niet meer accepteert.
Ik wens je het allerbeste toe met je gezinnetje. Geniet van het leven, daar is het leven voor gemaakt. O, ik wist niet dat als je iets realistisch bekijkt, je dan gelijk zwaar gefrustreerd bent. Het is niet alleen het leven van TO, ze is straks verantwoordelijk voor het leven van haar kind. Als het straks met dat kind om wat voor reden niet goed gaat dan heeft iedereen daar mee te maken. Dan is het ineens een zaak van de maatschappij en worden er allerlei instanties ingeschakeld.
Goedemorgen Carin!
Heb je al dat gruwel van hier een beetje van je af kunnen schudden? Het is niet de bedoeling dat je je druk maakt om een paar letters, geschreven door een aantal zwaar gefrustreerde vrouwen. Het is het niet waard.
Geniet lekker van je zwangerschap en het vooruitzicht van zo'n lief kroeltje in je arm en laat de wereld maar gewoon kletsen. Het is jouw leven en daar heeft niemand iets mee te maken.
Het is een feit dat als je een kind krijgt dat je dan een heel stuk sterker in je schoenen staat en het kan zomaar zijn dat je, als je moeder bent die bullshit van je ouders eenvoudigweg niet meer accepteert.
Ik wens je het allerbeste toe met je gezinnetje. Geniet van het leven, daar is het leven voor gemaakt. O, ik wist niet dat als je iets realistisch bekijkt, je dan gelijk zwaar gefrustreerd bent. Het is niet alleen het leven van TO, ze is straks verantwoordelijk voor het leven van haar kind. Als het straks met dat kind om wat voor reden niet goed gaat dan heeft iedereen daar mee te maken. Dan is het ineens een zaak van de maatschappij en worden er allerlei instanties ingeschakeld.
zondag 12 juni 2016 om 12:23
Ik begrijp je ouders wel. Het gaat denk ik niet alleen om het afgekeurd zijn, of alleen de psychische problemen of alleen geld, maar een combinatie van factoren die jouw leven instabiel maken. Zo lekker is jouw huidige relatie niet en dat in combinatie met alle andere factoren zou ik in jouw ouders geval ook niet enthousiast kunnen zijn. Ik zou ziek worden van zorg.
zondag 12 juni 2016 om 12:34
Hoi Carin,
Hoe gaat het nu met de diagnoses die je moeder heeft? En heb jij in je therapie ook besproken hoe jij je ouders kan accepteren zoals ze zijn als je ze al wil accepteren?
Een goede verstandhouding met je ouders en de huidige problemen/diagnoses zijn nogal een contradictie en ik vraag me echt af hoe jij dit ziet? Want het lijkt me dat jij je ouders niet kan veranderen, dat dit is wat je van ze kan verwachten en niks meer of minder. Daar zal geen gesprek mee helpen omdat jij geen gedragsverandering teweeg kan brengen bij je ouders. Het zit in hun karakter en persoonlijkheid en dat verandert niet door een gesprek.
Jij zal grenzen moeten stellen om hier zelf niet meer onder te lijden.
Heel knap dat je hulp voor jezelf gezocht hebt om te dealen met alle sporen die je hebt over gehouden aan ouders met zulke diagnoses en ik denk dat wanneer jullie kindje geboren is of misschien al tijdens de zwangerschap nog meer gaat voelen wat er allemaal gebeurd is en hoe onnatuurlijk het is dat een ouder zijn kind beschadigd ipv beschermd.
Hoe actief is je therapie nog en in hoeverre kan je er op terugvallen?
Hoe gaat het nu met de diagnoses die je moeder heeft? En heb jij in je therapie ook besproken hoe jij je ouders kan accepteren zoals ze zijn als je ze al wil accepteren?
Een goede verstandhouding met je ouders en de huidige problemen/diagnoses zijn nogal een contradictie en ik vraag me echt af hoe jij dit ziet? Want het lijkt me dat jij je ouders niet kan veranderen, dat dit is wat je van ze kan verwachten en niks meer of minder. Daar zal geen gesprek mee helpen omdat jij geen gedragsverandering teweeg kan brengen bij je ouders. Het zit in hun karakter en persoonlijkheid en dat verandert niet door een gesprek.
Jij zal grenzen moeten stellen om hier zelf niet meer onder te lijden.
Heel knap dat je hulp voor jezelf gezocht hebt om te dealen met alle sporen die je hebt over gehouden aan ouders met zulke diagnoses en ik denk dat wanneer jullie kindje geboren is of misschien al tijdens de zwangerschap nog meer gaat voelen wat er allemaal gebeurd is en hoe onnatuurlijk het is dat een ouder zijn kind beschadigd ipv beschermd.
Hoe actief is je therapie nog en in hoeverre kan je er op terugvallen?
zondag 12 juni 2016 om 12:36
quote:Pientjexxxx schreef op 12 juni 2016 @ 12:22:
[...]
Als het straks met dat kind om wat voor reden niet goed gaat dan heeft iedereen daar mee te maken. Dan is het ineens een zaak van de maatschappij en worden er allerlei instanties ingeschakeld.
Dat is ook het geval bij kinderen van mensen die werken en psychisch geen diagnose hebben.
En dan heb ik het niet eens over de mensen die bewust een erfelijke ziekte aan hun kinderen meegeven, omdat ze recht op kinderen hebben.
[...]
Als het straks met dat kind om wat voor reden niet goed gaat dan heeft iedereen daar mee te maken. Dan is het ineens een zaak van de maatschappij en worden er allerlei instanties ingeschakeld.
Dat is ook het geval bij kinderen van mensen die werken en psychisch geen diagnose hebben.
En dan heb ik het niet eens over de mensen die bewust een erfelijke ziekte aan hun kinderen meegeven, omdat ze recht op kinderen hebben.
zondag 12 juni 2016 om 12:38
quote:parbleumondieu schreef op 12 juni 2016 @ 12:36:
[...]
Dat is ook het geval bij kinderen van mensen die werken en psychisch geen diagnose hebben.
En dan heb ik het niet eens over de mensen die bewust een erfelijke ziekte aan hun kinderen meegeven, omdat ze recht op kinderen hebben.Risico's zijn er altijd idd en TO heeft net zoveel recht op een zwangerschap als ieder ander. Maar mag je ook als ouders niet enthousiast en bezorgd zijn als je kind geen stabiele situatie heeft? Mijn grootste zorg zou haar psyche niet zozeer zijn, of wia, maar wel alles in combinatie met haar relatie.
[...]
Dat is ook het geval bij kinderen van mensen die werken en psychisch geen diagnose hebben.
En dan heb ik het niet eens over de mensen die bewust een erfelijke ziekte aan hun kinderen meegeven, omdat ze recht op kinderen hebben.Risico's zijn er altijd idd en TO heeft net zoveel recht op een zwangerschap als ieder ander. Maar mag je ook als ouders niet enthousiast en bezorgd zijn als je kind geen stabiele situatie heeft? Mijn grootste zorg zou haar psyche niet zozeer zijn, of wia, maar wel alles in combinatie met haar relatie.
zondag 12 juni 2016 om 12:38
quote:parbleumondieu schreef op 12 juni 2016 @ 12:15:
Volledig afgekeurd verandert niet meer als je wel of geen kind krijgt. Dus de keuze was niet werk of kind, maar de keuze was afgekeurd met of afgekeurd zonder kind. Dit even als gedachte bij de discussie of Carin de keuze voor werken had moeten maken in plaats van de keuze voor het kind.
Dan vind ik bezorgd zijn nog heel wat anders dan steeds kritiek hebben en eisen stellen. Het klinkt naar een houten kop als iemand alleen belt met de mededeling dat je nu maar aan de slag moet. Terwijl je afgekeurd bent en zwanger. En als je niet zwanger was, kon je ook niet 'aan de slag' en 'de broek ophouden'. Ik ken wel mensen met deze meningen en je kunt er geen gesprek mee voeren, ze kennen maar een deuntje.
Carin, ik wens je een goede zwangerschap en houd het contact met je ouders wat korter en afstandelijker als het jou frustratie oplevert. Je hebt meer aan ondersteuning dan aan mensen die jouw energie nodig hebben om zichzelf te voeden.Dank je voor het advies. Lijkt me idd verstandig om wat meer afstand te nemen. Ik heb daar anders alleen maar stress van.
Volledig afgekeurd verandert niet meer als je wel of geen kind krijgt. Dus de keuze was niet werk of kind, maar de keuze was afgekeurd met of afgekeurd zonder kind. Dit even als gedachte bij de discussie of Carin de keuze voor werken had moeten maken in plaats van de keuze voor het kind.
Dan vind ik bezorgd zijn nog heel wat anders dan steeds kritiek hebben en eisen stellen. Het klinkt naar een houten kop als iemand alleen belt met de mededeling dat je nu maar aan de slag moet. Terwijl je afgekeurd bent en zwanger. En als je niet zwanger was, kon je ook niet 'aan de slag' en 'de broek ophouden'. Ik ken wel mensen met deze meningen en je kunt er geen gesprek mee voeren, ze kennen maar een deuntje.
Carin, ik wens je een goede zwangerschap en houd het contact met je ouders wat korter en afstandelijker als het jou frustratie oplevert. Je hebt meer aan ondersteuning dan aan mensen die jouw energie nodig hebben om zichzelf te voeden.Dank je voor het advies. Lijkt me idd verstandig om wat meer afstand te nemen. Ik heb daar anders alleen maar stress van.
zondag 12 juni 2016 om 12:42
quote:rechthoek schreef op 12 juni 2016 @ 12:23:
Ik begrijp je ouders wel. Het gaat denk ik niet alleen om het afgekeurd zijn, of alleen de psychische problemen of alleen geld, maar een combinatie van factoren die jouw leven instabiel maken. Zo lekker is jouw huidige relatie niet en dat in combinatie met alle andere factoren zou ik in jouw ouders geval ook niet enthousiast kunnen zijn. Ik zou ziek worden van zorg.
Ik citeer even jouw bericht om te gebruiken voor een reactie in het algemeen in dit topic waarin mensen zeggen dat ze de ouders van TO begrijpen.
De moeder van TO is gediagnosticeerd met nps (narcistische persoonlijkheidsstoornis neem ik aan) en munchausen by proxy (het opzettelijk beschadigen/ ziek maken van je kind in zulke ernstige mate dat ziekenhuisbezoeken etc. nodig zijn, zware kindermishandeling dus) en vader heeft waarschijnlijk ook een kronkel aangezien zijn gedrag. Dus zeggen dat je die ouders begrijpt is een vrij aparte uitspraak in deze. Daarnaast geeft TO aan zelf heel veel afwegingen gemaakt te hebben over het krijgen van kinderen en haar lichamelijke en psychische gesteldheid samen met haar vriend en zijn zij beide uitgekomen op de beslissing dat zij dit verantwoordelijk achten. Dus wie ben jij of een ieder ander om TO aan te spreken op een keuze en gebaseerd op wat je leest in een paar regels, terwijl de TO dit niet eens als vraagstelling heeft en meerdere malen herhaald dat zij achter een voor haar weloverwogen gemaakte keuze staat. En daarnaast wat moet ze doen? Abortus plegen? Omdat op het Viev gevonden wordt dat ze moet gaan werken terwijl ze een WIA uitkering heeft en dus wettelijk gezien niet meer hoeft te werken?
Ik begrijp je ouders wel. Het gaat denk ik niet alleen om het afgekeurd zijn, of alleen de psychische problemen of alleen geld, maar een combinatie van factoren die jouw leven instabiel maken. Zo lekker is jouw huidige relatie niet en dat in combinatie met alle andere factoren zou ik in jouw ouders geval ook niet enthousiast kunnen zijn. Ik zou ziek worden van zorg.
Ik citeer even jouw bericht om te gebruiken voor een reactie in het algemeen in dit topic waarin mensen zeggen dat ze de ouders van TO begrijpen.
De moeder van TO is gediagnosticeerd met nps (narcistische persoonlijkheidsstoornis neem ik aan) en munchausen by proxy (het opzettelijk beschadigen/ ziek maken van je kind in zulke ernstige mate dat ziekenhuisbezoeken etc. nodig zijn, zware kindermishandeling dus) en vader heeft waarschijnlijk ook een kronkel aangezien zijn gedrag. Dus zeggen dat je die ouders begrijpt is een vrij aparte uitspraak in deze. Daarnaast geeft TO aan zelf heel veel afwegingen gemaakt te hebben over het krijgen van kinderen en haar lichamelijke en psychische gesteldheid samen met haar vriend en zijn zij beide uitgekomen op de beslissing dat zij dit verantwoordelijk achten. Dus wie ben jij of een ieder ander om TO aan te spreken op een keuze en gebaseerd op wat je leest in een paar regels, terwijl de TO dit niet eens als vraagstelling heeft en meerdere malen herhaald dat zij achter een voor haar weloverwogen gemaakte keuze staat. En daarnaast wat moet ze doen? Abortus plegen? Omdat op het Viev gevonden wordt dat ze moet gaan werken terwijl ze een WIA uitkering heeft en dus wettelijk gezien niet meer hoeft te werken?
zondag 12 juni 2016 om 12:47
quote:JessiJ schreef op 12 juni 2016 @ 12:42:
[...]
Ik citeer even jouw bericht om te gebruiken voor een reactie in het algemeen in dit topic waarin mensen zeggen dat ze de ouders van TO begrijpen.
De moeder van TO is gediagnosticeerd met nps (narcistische persoonlijkheidsstoornis neem ik aan) en munchausen by proxy (het opzettelijk beschadigen/ ziek maken van je kind in zulke ernstige mate dat ziekenhuisbezoeken etc. nodig zijn, zware kindermishandeling dus) en vader heeft waarschijnlijk ook een kink in de kabel aangezien zijn gedrag. Dus zeggen dat je die ouders begrijpt is een vrij aparte uitspraak in deze. Daarnaast geeft TO aan zelf heel veel afwegingen gemaakt te hebben over het krijgen van kinderen en haar lichamelijke en psychische gesteldheid samen met haar vriend en zijn zij beide uitgekomen op de beslissing dat zij dit verantwoordelijk achten. Dus wie ben jij of een ieder ander om TO aan te spreken op een keuze en gebaseerd op wat je leest in een paar regels, terwijl de TO dit niet eens als vraagstelling heeft en meerdere malen herhaald dat zij achter een voor haar weloverwogen gemaakte keuze staat. En daarnaast wat moet ze doen? Abortus plegen? Omdat op het viev gevonden wordt dat ze moet gaan werken terwijl ze een WIA uitkering heeft en dus wettelijk gezien niet meer hoeft te werken?
Die heftige zaken van haar moeder heb ik idd niet gelezen. Een goede reden om helemaal niets meer aan te trekken van ouders (maar snap dat emotionele banden diep kunnen liggen)
Ik roep nergens iets over abortus, dat ze niet zwanger zou moeten raken. Ik zeg vooral dat er redenen zijn om niet heel enthousiast van te raken. Mijn mistake is het vertalen in zorg van ouders, daar waar zij blijkbaar hun zorg hebben verspilt.
[...]
Ik citeer even jouw bericht om te gebruiken voor een reactie in het algemeen in dit topic waarin mensen zeggen dat ze de ouders van TO begrijpen.
De moeder van TO is gediagnosticeerd met nps (narcistische persoonlijkheidsstoornis neem ik aan) en munchausen by proxy (het opzettelijk beschadigen/ ziek maken van je kind in zulke ernstige mate dat ziekenhuisbezoeken etc. nodig zijn, zware kindermishandeling dus) en vader heeft waarschijnlijk ook een kink in de kabel aangezien zijn gedrag. Dus zeggen dat je die ouders begrijpt is een vrij aparte uitspraak in deze. Daarnaast geeft TO aan zelf heel veel afwegingen gemaakt te hebben over het krijgen van kinderen en haar lichamelijke en psychische gesteldheid samen met haar vriend en zijn zij beide uitgekomen op de beslissing dat zij dit verantwoordelijk achten. Dus wie ben jij of een ieder ander om TO aan te spreken op een keuze en gebaseerd op wat je leest in een paar regels, terwijl de TO dit niet eens als vraagstelling heeft en meerdere malen herhaald dat zij achter een voor haar weloverwogen gemaakte keuze staat. En daarnaast wat moet ze doen? Abortus plegen? Omdat op het viev gevonden wordt dat ze moet gaan werken terwijl ze een WIA uitkering heeft en dus wettelijk gezien niet meer hoeft te werken?
Die heftige zaken van haar moeder heb ik idd niet gelezen. Een goede reden om helemaal niets meer aan te trekken van ouders (maar snap dat emotionele banden diep kunnen liggen)
Ik roep nergens iets over abortus, dat ze niet zwanger zou moeten raken. Ik zeg vooral dat er redenen zijn om niet heel enthousiast van te raken. Mijn mistake is het vertalen in zorg van ouders, daar waar zij blijkbaar hun zorg hebben verspilt.
zondag 12 juni 2016 om 12:47
quote:rechthoek schreef op 12 juni 2016 @ 12:38:
[...]
Risico's zijn er altijd idd en TO heeft net zoveel recht op een zwangerschap als ieder ander. Maar mag je ook als ouders niet enthousiast en bezorgd zijn als je kind geen stabiele situatie heeft? Mijn grootste zorg zou haar psyche niet zozeer zijn, of wia, maar wel alles in combinatie met haar relatie.
Ja, dus jij zou wat meer contact met haar houden en haar laten weten dat je er bent voor haar als ze je nodig heeft. Maar niet de hele wikipagina opdreunen wat er mis kan gaan of toeblaffen dat ze nu meteen in de fabriek moet gaan werken.
Ik zou ook bezorgd zijn om haar gezondheid en hopen dat het wel goed gaat, dat ze niet ziek wordt, dat de zwangerschap goed verloopt, dat haar vriend lief is voor haar en hun kind. Dat het kindje gezond is en dat ze me op tijd vraagt om hulp als ze een handje nodig heeft met een kindje erbij.
Maar ik heb niet gelezen dat haar ouders dat soort bezorgdheid voelen. Of hulp willen bieden waar ze iets aan heeft.
[...]
Risico's zijn er altijd idd en TO heeft net zoveel recht op een zwangerschap als ieder ander. Maar mag je ook als ouders niet enthousiast en bezorgd zijn als je kind geen stabiele situatie heeft? Mijn grootste zorg zou haar psyche niet zozeer zijn, of wia, maar wel alles in combinatie met haar relatie.
Ja, dus jij zou wat meer contact met haar houden en haar laten weten dat je er bent voor haar als ze je nodig heeft. Maar niet de hele wikipagina opdreunen wat er mis kan gaan of toeblaffen dat ze nu meteen in de fabriek moet gaan werken.
Ik zou ook bezorgd zijn om haar gezondheid en hopen dat het wel goed gaat, dat ze niet ziek wordt, dat de zwangerschap goed verloopt, dat haar vriend lief is voor haar en hun kind. Dat het kindje gezond is en dat ze me op tijd vraagt om hulp als ze een handje nodig heeft met een kindje erbij.
Maar ik heb niet gelezen dat haar ouders dat soort bezorgdheid voelen. Of hulp willen bieden waar ze iets aan heeft.
zondag 12 juni 2016 om 12:49
quote:parbleumondieu schreef op 12 juni 2016 @ 12:47:
[...]
Ja, dus jij zou wat meer contact met haar houden en haar laten weten dat je er bent voor haar als ze je nodig heeft. Maar niet de hele wikipagina opdreunen wat er mis kan gaan of toeblaffen dat ze nu meteen in de fabriek moet gaan werken.
Ik zou ook bezorgd zijn om haar gezondheid en hopen dat het wel goed gaat, dat ze niet ziek wordt, dat de zwangerschap goed verloopt, dat haar vriend lief is voor haar en hun kind. Dat het kindje gezond is en dat ze me op tijd vraagt om hulp als ze een handje nodig heeft met een kindje erbij.
Maar ik heb niet gelezen dat haar ouders dat soort bezorgdheid voelen. Of hulp willen bieden waar ze iets aan heeft.Als ik afga op een eerder bericht dan is dat afblaffen over een WIA de minste zorg over die ouders en sporen zij sowieso niet.
[...]
Ja, dus jij zou wat meer contact met haar houden en haar laten weten dat je er bent voor haar als ze je nodig heeft. Maar niet de hele wikipagina opdreunen wat er mis kan gaan of toeblaffen dat ze nu meteen in de fabriek moet gaan werken.
Ik zou ook bezorgd zijn om haar gezondheid en hopen dat het wel goed gaat, dat ze niet ziek wordt, dat de zwangerschap goed verloopt, dat haar vriend lief is voor haar en hun kind. Dat het kindje gezond is en dat ze me op tijd vraagt om hulp als ze een handje nodig heeft met een kindje erbij.
Maar ik heb niet gelezen dat haar ouders dat soort bezorgdheid voelen. Of hulp willen bieden waar ze iets aan heeft.Als ik afga op een eerder bericht dan is dat afblaffen over een WIA de minste zorg over die ouders en sporen zij sowieso niet.
zondag 12 juni 2016 om 12:55
quote:JessiJ schreef op 12 juni 2016 @ 12:34:
Hoi Carin,
Hoe gaat het nu met de diagnoses die je moeder heeft? En heb jij in je therapie ook besproken hoe jij je ouders kan accepteren zoals ze zijn als je ze al wil accepteren?
Een goede verstandhouding met je ouders en de huidige problemen/diagnoses zijn nogal een contradictie en ik vraag me echt af hoe jij dit ziet? Want het lijkt me dat jij je ouders niet kan veranderen, dat dit is wat je van ze kan verwachten en niks meer of minder. Daar zal geen gesprek mee helpen omdat jij geen gedragsverandering teweeg kan brengen bij je ouders. Het zit in hun karakter en persoonlijkheid en dat verandert niet door een gesprek.
Jij zal grenzen moeten stellen om hier zelf niet meer onder te lijden.
Heel knap dat je hulp voor jezelf gezocht hebt om te dealen met alle sporen die je hebt over gehouden aan ouders met zulke diagnoses en ik denk dat wanneer jullie kindje geboren is of misschien al tijdens de zwangerschap nog meer gaat voelen wat er allemaal gebeurd is en hoe onnatuurlijk het is dat een ouder zijn kind beschadigd ipv beschermd.
Hoe actief is je therapie nog en in hoeverre kan je er op terugvallen?
Hallo,
Dank je voor je reactie.
Ik ben me er van bewust dat ze niet zullen veranderen. Ik zal, denk ik, mijn grenzen duidelijk moeten aangeven. Rationeel gezien weet ik dat mijn opvoeding verre van normaal was. Dat is helder voor mij. Alleen voel ik toch nog een zekere loyaliteit naar hen toe (dit zou, volgens mijn psych, normaal zijn) waardoor ik moeilijk het contact kan verbreken. Ook al wil ik dat soms echt graag. Dat is echt een worsteling.
Mijn therapie is zo goed als afgerond. Wel ben ik officieel nog onder behandeling en kan ik daar altijd terecht. Ook nu tijdens mijn zwangerschap, mochten mijn hormonen opspelen of iets dergelijks. Gelukkig, doen mijn hormonen me meer goed dan kwaad, en voel ik me echt sterk.
Hoi Carin,
Hoe gaat het nu met de diagnoses die je moeder heeft? En heb jij in je therapie ook besproken hoe jij je ouders kan accepteren zoals ze zijn als je ze al wil accepteren?
Een goede verstandhouding met je ouders en de huidige problemen/diagnoses zijn nogal een contradictie en ik vraag me echt af hoe jij dit ziet? Want het lijkt me dat jij je ouders niet kan veranderen, dat dit is wat je van ze kan verwachten en niks meer of minder. Daar zal geen gesprek mee helpen omdat jij geen gedragsverandering teweeg kan brengen bij je ouders. Het zit in hun karakter en persoonlijkheid en dat verandert niet door een gesprek.
Jij zal grenzen moeten stellen om hier zelf niet meer onder te lijden.
Heel knap dat je hulp voor jezelf gezocht hebt om te dealen met alle sporen die je hebt over gehouden aan ouders met zulke diagnoses en ik denk dat wanneer jullie kindje geboren is of misschien al tijdens de zwangerschap nog meer gaat voelen wat er allemaal gebeurd is en hoe onnatuurlijk het is dat een ouder zijn kind beschadigd ipv beschermd.
Hoe actief is je therapie nog en in hoeverre kan je er op terugvallen?
Hallo,
Dank je voor je reactie.
Ik ben me er van bewust dat ze niet zullen veranderen. Ik zal, denk ik, mijn grenzen duidelijk moeten aangeven. Rationeel gezien weet ik dat mijn opvoeding verre van normaal was. Dat is helder voor mij. Alleen voel ik toch nog een zekere loyaliteit naar hen toe (dit zou, volgens mijn psych, normaal zijn) waardoor ik moeilijk het contact kan verbreken. Ook al wil ik dat soms echt graag. Dat is echt een worsteling.
Mijn therapie is zo goed als afgerond. Wel ben ik officieel nog onder behandeling en kan ik daar altijd terecht. Ook nu tijdens mijn zwangerschap, mochten mijn hormonen opspelen of iets dergelijks. Gelukkig, doen mijn hormonen me meer goed dan kwaad, en voel ik me echt sterk.
zondag 12 juni 2016 om 12:57
quote:parbleumondieu schreef op 12 juni 2016 @ 12:47:
[...]
Ja, dus jij zou wat meer contact met haar houden en haar laten weten dat je er bent voor haar als ze je nodig heeft. Maar niet de hele wikipagina opdreunen wat er mis kan gaan of toeblaffen dat ze nu meteen in de fabriek moet gaan werken.
Ik zou ook bezorgd zijn om haar gezondheid en hopen dat het wel goed gaat, dat ze niet ziek wordt, dat de zwangerschap goed verloopt, dat haar vriend lief is voor haar en hun kind. Dat het kindje gezond is en dat ze me op tijd vraagt om hulp als ze een handje nodig heeft met een kindje erbij.
Maar ik heb niet gelezen dat haar ouders dat soort bezorgdheid voelen. Of hulp willen bieden waar ze iets aan heeft.
Ik denk dat iedere gezonde ouder in meer of mindere mate bezorgd is om hun gezonde dochter die zwanger is. En wanneer die dochter lichamelijke en psychische klachten heeft of heeft gehad in het verleden dat die bezorgdheid extra opspeelt.
Maar bij de gezonde ouder uit dat dan in vaker langs gaan, iets extra's doen, vragen hoe het gaat etc etc.
Inderdaad heel wat anders dan hoe de ouders van TO zich gedragen nu, dat is geen bezorgdheid dat is iemand klein houden, proberen te laten voelen dat ze niks waard is en dat zij niks bij te dragen heeft. Zulke mensen moet je niet in je omgeving willen hebben en wil je die wel in je leven hebben dan zal je je emotioneel af moeten kunnen sluiten voor hun uitingen, zodat je niet geraakt kan worden door zulk ziekigheid.
[...]
Ja, dus jij zou wat meer contact met haar houden en haar laten weten dat je er bent voor haar als ze je nodig heeft. Maar niet de hele wikipagina opdreunen wat er mis kan gaan of toeblaffen dat ze nu meteen in de fabriek moet gaan werken.
Ik zou ook bezorgd zijn om haar gezondheid en hopen dat het wel goed gaat, dat ze niet ziek wordt, dat de zwangerschap goed verloopt, dat haar vriend lief is voor haar en hun kind. Dat het kindje gezond is en dat ze me op tijd vraagt om hulp als ze een handje nodig heeft met een kindje erbij.
Maar ik heb niet gelezen dat haar ouders dat soort bezorgdheid voelen. Of hulp willen bieden waar ze iets aan heeft.
Ik denk dat iedere gezonde ouder in meer of mindere mate bezorgd is om hun gezonde dochter die zwanger is. En wanneer die dochter lichamelijke en psychische klachten heeft of heeft gehad in het verleden dat die bezorgdheid extra opspeelt.
Maar bij de gezonde ouder uit dat dan in vaker langs gaan, iets extra's doen, vragen hoe het gaat etc etc.
Inderdaad heel wat anders dan hoe de ouders van TO zich gedragen nu, dat is geen bezorgdheid dat is iemand klein houden, proberen te laten voelen dat ze niks waard is en dat zij niks bij te dragen heeft. Zulke mensen moet je niet in je omgeving willen hebben en wil je die wel in je leven hebben dan zal je je emotioneel af moeten kunnen sluiten voor hun uitingen, zodat je niet geraakt kan worden door zulk ziekigheid.
zondag 12 juni 2016 om 13:07
quote:JessiJ schreef op 12 juni 2016 @ 12:57:
[...]
Ik denk dat iedere gezonde ouder in meer of mindere mate bezorgd is om hun gezonde dochter die zwanger is. En wanneer die dochter lichamelijke en psychische klachten heeft of heeft gehad in het verleden dat die bezorgdheid extra opspeelt.
Maar bij de gezonde ouder uit dat dan in vaker langs gaan, iets extra's doen, vragen hoe het gaat etc etc.
Inderdaad heel wat anders dan hoe de ouders van TO zich gedragen nu, dat is geen bezorgdheid dat is iemand klein houden, proberen te laten voelen dat ze niks waard is en dat zij niks bij te dragen heeft. Zulke mensen moet je niet in je omgeving willen hebben en wil je die wel in je leven hebben dan zal je je emotioneel af moeten kunnen sluiten voor hun uitingen, zodat je niet geraakt kan worden door zulk ziekigheid.Ik heb ook psychische ouders en ik wil je even bedanken voor deze reactie. Soms als ik teveel contact met ze heb ga ik ze weer geloven en dat ik ze met afstand willen iets heel ergs aandoe en t allemaal mijn schuld is.
[...]
Ik denk dat iedere gezonde ouder in meer of mindere mate bezorgd is om hun gezonde dochter die zwanger is. En wanneer die dochter lichamelijke en psychische klachten heeft of heeft gehad in het verleden dat die bezorgdheid extra opspeelt.
Maar bij de gezonde ouder uit dat dan in vaker langs gaan, iets extra's doen, vragen hoe het gaat etc etc.
Inderdaad heel wat anders dan hoe de ouders van TO zich gedragen nu, dat is geen bezorgdheid dat is iemand klein houden, proberen te laten voelen dat ze niks waard is en dat zij niks bij te dragen heeft. Zulke mensen moet je niet in je omgeving willen hebben en wil je die wel in je leven hebben dan zal je je emotioneel af moeten kunnen sluiten voor hun uitingen, zodat je niet geraakt kan worden door zulk ziekigheid.Ik heb ook psychische ouders en ik wil je even bedanken voor deze reactie. Soms als ik teveel contact met ze heb ga ik ze weer geloven en dat ik ze met afstand willen iets heel ergs aandoe en t allemaal mijn schuld is.
zondag 12 juni 2016 om 13:18
zondag 12 juni 2016 om 13:20
quote:oemiee1234 schreef op 12 juni 2016 @ 13:07:
[...]
Ik heb ook psychische ouders en ik wil je even bedanken voor deze reactie. Soms als ik teveel contact met ze heb ga ik ze weer geloven en dat ik ze met afstand willen iets heel ergs aandoe en t allemaal mijn schuld is.Maar begrijp je dan ook dat forummers hier hun bedenkingen hebben als mensen met psychische problemen, zoals TO die ook nog niet een heel stabiele relatie heeft, ervoor kiezen om een kind te krijgen?
[...]
Ik heb ook psychische ouders en ik wil je even bedanken voor deze reactie. Soms als ik teveel contact met ze heb ga ik ze weer geloven en dat ik ze met afstand willen iets heel ergs aandoe en t allemaal mijn schuld is.Maar begrijp je dan ook dat forummers hier hun bedenkingen hebben als mensen met psychische problemen, zoals TO die ook nog niet een heel stabiele relatie heeft, ervoor kiezen om een kind te krijgen?
zondag 12 juni 2016 om 13:30
quote:Pientjexxxx schreef op 12 juni 2016 @ 13:20:
[...]
Maar begrijp je dan ook dat forummers hier hun bedenkingen hebben als mensen met psychische problemen, zoals TO die ook nog niet een heel stabiele relatie heeft, ervoor kiezen om een kind te krijgen?
Waarom zeg jij de hele tijd in dit topic dat mijn relatie niet stabiel is. Ja, we hebben wat problemen gehad, ja. Zoals in elke relatie voorkomt. Problemen zijn er om opgelost te worden. Ik ga me nogmaals herhalen (het is namelijk nodig), door middel van therapie zijn wij meer verbonden met elkaar, en hechter dan ooit. Wij hebben heel goed geleerd, om elkaars probleem en tekortkomingen te accepteren en daar op een goede manier mee om te gaan.
Geloof het of niet.
Wat jij zegt voegt niets toe. En is helemaal niet meer van toepassing, en geeft een verkeerd beeld.
Fijne zondag nog.
[...]
Maar begrijp je dan ook dat forummers hier hun bedenkingen hebben als mensen met psychische problemen, zoals TO die ook nog niet een heel stabiele relatie heeft, ervoor kiezen om een kind te krijgen?
Waarom zeg jij de hele tijd in dit topic dat mijn relatie niet stabiel is. Ja, we hebben wat problemen gehad, ja. Zoals in elke relatie voorkomt. Problemen zijn er om opgelost te worden. Ik ga me nogmaals herhalen (het is namelijk nodig), door middel van therapie zijn wij meer verbonden met elkaar, en hechter dan ooit. Wij hebben heel goed geleerd, om elkaars probleem en tekortkomingen te accepteren en daar op een goede manier mee om te gaan.
Geloof het of niet.
Wat jij zegt voegt niets toe. En is helemaal niet meer van toepassing, en geeft een verkeerd beeld.
Fijne zondag nog.
zondag 12 juni 2016 om 13:32
quote:Cateautje schreef op 12 juni 2016 @ 13:18:
Voor jou Carin.
http://diply.com/auntyaci ... development-over-9-monthsAah, dank je voor je link. Heel erg mooi weergegeven.
Voor jou Carin.
http://diply.com/auntyaci ... development-over-9-monthsAah, dank je voor je link. Heel erg mooi weergegeven.
zondag 12 juni 2016 om 13:45
quote:Pientjexxxx schreef op 12 juni 2016 @ 13:20:
[...]
Maar begrijp je dan ook dat forummers hier hun bedenkingen hebben als mensen met psychische problemen, zoals TO die ook nog niet een heel stabiele relatie heeft, ervoor kiezen om een kind te krijgen?Hoe weet jij nou dat door de psychische problemen TO geen kind op kan voeden? Misschien is TO juist door haar psychische problemen wel beter in staat om een kind op te voeden dan de meeste mensen omdat zij bewust is van haar patronen, valkuilen en blinde vlekken. Je weet het niet he! Dus die bedenkingen slaan nergens op als je TO niet kent verder. En TO reageert hier zeer verstandig en allerminst labiel terwijl dat nou niet van alle reacties te zeggen is.
[...]
Maar begrijp je dan ook dat forummers hier hun bedenkingen hebben als mensen met psychische problemen, zoals TO die ook nog niet een heel stabiele relatie heeft, ervoor kiezen om een kind te krijgen?Hoe weet jij nou dat door de psychische problemen TO geen kind op kan voeden? Misschien is TO juist door haar psychische problemen wel beter in staat om een kind op te voeden dan de meeste mensen omdat zij bewust is van haar patronen, valkuilen en blinde vlekken. Je weet het niet he! Dus die bedenkingen slaan nergens op als je TO niet kent verder. En TO reageert hier zeer verstandig en allerminst labiel terwijl dat nou niet van alle reacties te zeggen is.
zondag 12 juni 2016 om 13:52
quote:oemiee1234 schreef op 12 juni 2016 @ 13:07:
[...]
Ik heb ook psychische ouders en ik wil je even bedanken voor deze reactie. Soms als ik teveel contact met ze heb ga ik ze weer geloven en dat ik ze met afstand willen iets heel ergs aandoe en t allemaal mijn schuld is.
Ik denk dat dit ook een beetje speelt bij TO. Het loyaliteitsconflict wat je als kind hebt richting ouders. verstandelijk weet je dat je ouders schadelijk voor je zijn maar je voelt je schuldig als je voor jezelf kiest. Zolang dat schuldgevoel te sterk is, waardoor je dus moet accepteren dat het laten zijn van je ouders in jouw leven voor nu in ieder geval je keuze is, is het belangrijk dat je een manier vindt om dat zo min mogelijk schadelijk te laten zijn. Door emotionele afstand te nemen, hun patronen en gedragingen te doorzien en dit niet binnen te laten komen, te snappen dat zij ziek zijn maar niet accepteren dat zij jou nog langer schade berokkenen.
En te letten op schuldgevoel, dat gevoel is een belangrijke indicator om even pas op de plaats te nemen en overzicht te krijgen op de manier van contact.
[...]
Ik heb ook psychische ouders en ik wil je even bedanken voor deze reactie. Soms als ik teveel contact met ze heb ga ik ze weer geloven en dat ik ze met afstand willen iets heel ergs aandoe en t allemaal mijn schuld is.
Ik denk dat dit ook een beetje speelt bij TO. Het loyaliteitsconflict wat je als kind hebt richting ouders. verstandelijk weet je dat je ouders schadelijk voor je zijn maar je voelt je schuldig als je voor jezelf kiest. Zolang dat schuldgevoel te sterk is, waardoor je dus moet accepteren dat het laten zijn van je ouders in jouw leven voor nu in ieder geval je keuze is, is het belangrijk dat je een manier vindt om dat zo min mogelijk schadelijk te laten zijn. Door emotionele afstand te nemen, hun patronen en gedragingen te doorzien en dit niet binnen te laten komen, te snappen dat zij ziek zijn maar niet accepteren dat zij jou nog langer schade berokkenen.
En te letten op schuldgevoel, dat gevoel is een belangrijke indicator om even pas op de plaats te nemen en overzicht te krijgen op de manier van contact.
zondag 12 juni 2016 om 14:45
quote:JessiJ schreef op 12 juni 2016 @ 13:52:
[...]
Ik denk dat dit ook een beetje speelt bij TO. Het loyaliteitsconflict wat je als kind hebt richting ouders. verstandelijk weet je dat je ouders schadelijk voor je zijn maar je voelt je schuldig als je voor jezelf kiest. Zolang dat schuldgevoel te sterk is, waardoor je dus moet accepteren dat het laten zijn van je ouders in jouw leven voor nu in ieder geval je keuze is, is het belangrijk dat je een manier vindt om dat zo min mogelijk schadelijk te laten zijn. Door emotionele afstand te nemen, hun patronen en gedragingen te doorzien en dit niet binnen te laten komen, te snappen dat zij ziek zijn maar niet accepteren dat zij jou nog langer schade berokkenen.
En te letten op schuldgevoel, dat gevoel is een belangrijke indicator om even pas op de plaats te nemen en overzicht te krijgen op de manier van contact.
Dank je.
Wat je zegt klopt helemaal. Je slaat echt de spijker op de kop. Het is echt een tweestrijd, ik denk/hoop, namate er tijd overheen gaat, dat ik in de toekomst daar een goede balans in ga vinden. De tijd zal het leren. En wellicht gaat de komst van een kindje mij daar mee helpen.
[...]
Ik denk dat dit ook een beetje speelt bij TO. Het loyaliteitsconflict wat je als kind hebt richting ouders. verstandelijk weet je dat je ouders schadelijk voor je zijn maar je voelt je schuldig als je voor jezelf kiest. Zolang dat schuldgevoel te sterk is, waardoor je dus moet accepteren dat het laten zijn van je ouders in jouw leven voor nu in ieder geval je keuze is, is het belangrijk dat je een manier vindt om dat zo min mogelijk schadelijk te laten zijn. Door emotionele afstand te nemen, hun patronen en gedragingen te doorzien en dit niet binnen te laten komen, te snappen dat zij ziek zijn maar niet accepteren dat zij jou nog langer schade berokkenen.
En te letten op schuldgevoel, dat gevoel is een belangrijke indicator om even pas op de plaats te nemen en overzicht te krijgen op de manier van contact.
Dank je.
Wat je zegt klopt helemaal. Je slaat echt de spijker op de kop. Het is echt een tweestrijd, ik denk/hoop, namate er tijd overheen gaat, dat ik in de toekomst daar een goede balans in ga vinden. De tijd zal het leren. En wellicht gaat de komst van een kindje mij daar mee helpen.
maandag 13 juni 2016 om 01:40
quote:carin83 schreef op 12 juni 2016 @ 11:16:
[...]
Hallo, ben ik weer. Dank je voor je reactie. Ik ben onder controle. Ik wist ook al op dag 1 dat ik zwanger was. Dus ik was er vroeg bij. En mijn medicijnen zijn idd verhoogd. En gelukkig blijven alle waarden stabiel. Elke maand wordt mijn bloed ook gecontroleerd. Waar ik wel huiverig voor ben, is dat ik over 3 maanden over moet stappen op een ander merk. Omdat thyrax niet meer geleverd kan worden. Ik hoop dat ik daar goed op reageer.
Maar dit is dan weer een andere discussie.Ah goed om te horen! Sterkte met de overstap!
[...]
Hallo, ben ik weer. Dank je voor je reactie. Ik ben onder controle. Ik wist ook al op dag 1 dat ik zwanger was. Dus ik was er vroeg bij. En mijn medicijnen zijn idd verhoogd. En gelukkig blijven alle waarden stabiel. Elke maand wordt mijn bloed ook gecontroleerd. Waar ik wel huiverig voor ben, is dat ik over 3 maanden over moet stappen op een ander merk. Omdat thyrax niet meer geleverd kan worden. Ik hoop dat ik daar goed op reageer.
Maar dit is dan weer een andere discussie.Ah goed om te horen! Sterkte met de overstap!