Psyche
alle pijlers
Dertigers dilemma, herkenbaar?
maandag 13 juni 2016 om 06:39
Ik ben op zoek naar lotgenoten die zich herkennen in het dertigersdilemma; veel vragen hebben, zoeken naar antwoorden, keuzes maken; kortom doe ik het goed? Waar halen jullie je voldoening uit en hebben jullie van je passie je werk kunnen maken of halen jullie dit uit een hobby? Ben benieuwd naar de reacties..
maandag 13 juni 2016 om 10:27
maandag 13 juni 2016 om 10:42
Vriendin van mij heeft dit heel sterk. Ik word er een beetje moe van. Om eerlijk te zijn snap ik slecht hoe je na je 30e nog kunt denken dat het leven ooit iets heel uitgebalanceerds gaat zijn waarin je doorlopend zen en weloverwogen de juiste keuzes maakt.
Cut the crap idd.
Maar goed dat zeg ik niet tegen haar, iig niet in die bewoordingen want het is een lieve twijfelkont <3
Cut the crap idd.
Maar goed dat zeg ik niet tegen haar, iig niet in die bewoordingen want het is een lieve twijfelkont <3
maandag 13 juni 2016 om 10:46
Ik word heel blij van kleine dingen: lang zitten met vrienden of familie, een mooie zomerdag, beetje aangeschoten met m'n lief op de bank, samen met m'n dochter spelen. Lang douchen en mezelf van top tot teen verzorgen (heb ik bijna nooit tijd voor) een prachtige lucht als ik sochtends naar m'n werk fiets..tuinieren.. Dat soort shit.
maandag 13 juni 2016 om 10:49
Een aantal decennia geleden was dat het twintigers dilemma, de keuze tussen het verlengen van de jeugdige jaren zonder veel verplichtingen of het voorbereiden op de komende 60+ % aan jaren van de rest van je leven en de stabiliteit en toekomst gaan indelen welke een blijvende nalatenschap kan garanderen.
Maar naarmate de tijd verstrijkt nemen een heleboel mogelijkheden af. Of je nu man bent of vrouw, sommige dingen kunnen straks niet meer omdat je te oud bent geworden en te lang hebt gewacht.
En die rainpow-puking unicorn on a flowered grassy lawn is niet iets wat men moet verwachten als toekomst.
Maar naarmate de tijd verstrijkt nemen een heleboel mogelijkheden af. Of je nu man bent of vrouw, sommige dingen kunnen straks niet meer omdat je te oud bent geworden en te lang hebt gewacht.
En die rainpow-puking unicorn on a flowered grassy lawn is niet iets wat men moet verwachten als toekomst.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
maandag 13 juni 2016 om 11:17
quote:Blondie456 schreef op 13 juni 2016 @ 10:27:
Nooit last gehad van een dertigers dilemma. Mijn leven was toen al zoals ik het wilde. Moeder worden was mijn grote wens. Ik ben op mijn 26ste gestopt met werken en dat was de beste beslissing ooit. Nooit een seconde spijt van gehad. Ik haal mijn passie uit mijn hobby's en niet uit werken.
Dan moet je wel iemand hebben die jou en evt. het gezin kan onderhouden.
Ik las het artikel op Huffpost, maar keek ook het filmpje eronder waarin de generalisaties uit het artikel niet helemaal herkend worden. Ik merk in mijn omgeving (dertigers) dat velen wel op zoek zijn naar 'wat wil ik nou echt?' en 'wat is goed voor mij?' Die zichzelf voorbij zijn gelopen door kritisch te zijn en beslissingen op ratio te nemen en er nu achter komen dat ze meer hun eigen gevoel mogen volgen en dat dat meer geluk brengt dan tastbare maatstaven. Er lijkt daardoor meer rust en ontspanning te komen.
Nooit last gehad van een dertigers dilemma. Mijn leven was toen al zoals ik het wilde. Moeder worden was mijn grote wens. Ik ben op mijn 26ste gestopt met werken en dat was de beste beslissing ooit. Nooit een seconde spijt van gehad. Ik haal mijn passie uit mijn hobby's en niet uit werken.
Dan moet je wel iemand hebben die jou en evt. het gezin kan onderhouden.
Ik las het artikel op Huffpost, maar keek ook het filmpje eronder waarin de generalisaties uit het artikel niet helemaal herkend worden. Ik merk in mijn omgeving (dertigers) dat velen wel op zoek zijn naar 'wat wil ik nou echt?' en 'wat is goed voor mij?' Die zichzelf voorbij zijn gelopen door kritisch te zijn en beslissingen op ratio te nemen en er nu achter komen dat ze meer hun eigen gevoel mogen volgen en dat dat meer geluk brengt dan tastbare maatstaven. Er lijkt daardoor meer rust en ontspanning te komen.
maandag 13 juni 2016 om 11:20
maandag 13 juni 2016 om 11:28
quote:prik schreef op 13 juni 2016 @ 11:20:
[...]
Dat moet je dan ook net maar zelf willen. Ik moet er niet aan denken om financieel afhankelijk te zijn van iemand anders.Ik zelf ook niet inderdaad. Maar het is nogal makkelijk praten als je gestopt bent met werken en dan roept dat je je passie uit je hobby's haalt in plaats van werken. Dan moet je natuurlijk wel iemand hebben die jou en het evt. gezin kan onderhouden. En dat moet je ook willen inderdaad, maar dat is dan weer prima. Iedereen is natuurlijk vrij om te doen wat hij/zij wil. Alleen geld is wel noodzakelijk.
[...]
Dat moet je dan ook net maar zelf willen. Ik moet er niet aan denken om financieel afhankelijk te zijn van iemand anders.Ik zelf ook niet inderdaad. Maar het is nogal makkelijk praten als je gestopt bent met werken en dan roept dat je je passie uit je hobby's haalt in plaats van werken. Dan moet je natuurlijk wel iemand hebben die jou en het evt. gezin kan onderhouden. En dat moet je ook willen inderdaad, maar dat is dan weer prima. Iedereen is natuurlijk vrij om te doen wat hij/zij wil. Alleen geld is wel noodzakelijk.
maandag 13 juni 2016 om 11:48
quote:rechthoek schreef op 13 juni 2016 @ 06:46:
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.html
Deze is wel goed ja . Lichtelijk gegeneraliseerd, maar ik herken het wel. Ook al hebben mijn ouders ons nooit zo gepusht om passie boven werkzekerheid te stellen of ons laten denken dat we zo uniek / geweldig waren.
Wat iemand anders al zei, dit zijn first-world-problems, maar ik loop er wel degelijk tegenaan. Ook al heb ik eigenlijk niets te klagen, ik probeer me wel degelijk bewust te zijn van het feit dat ik ontzettend veel mazzel heb met mijn geweldige man, familie, vrienden, gezondheid en werk. Maar toch knaagt er iets, is dit werk wel wat ik wil blijven doen? En hoe gaan we dat combineren met kinderen (die we beiden willen)? Het beeld dat ik als kind had, dat je tegen je 30e alles wel wist, koophuis + carriere had, klopt dus niet. Die acceptatie, dat niet alles altijd leuk is en dat er weinig zekerheden zijn, heb ik nog niet helemaal. Maar daar probeer ik wel aan te werken. Scheelt weer in de verwachtingen (zoals ergens in bovenstaand artikel stond: happiness = reality - expectations).
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.html
Deze is wel goed ja . Lichtelijk gegeneraliseerd, maar ik herken het wel. Ook al hebben mijn ouders ons nooit zo gepusht om passie boven werkzekerheid te stellen of ons laten denken dat we zo uniek / geweldig waren.
Wat iemand anders al zei, dit zijn first-world-problems, maar ik loop er wel degelijk tegenaan. Ook al heb ik eigenlijk niets te klagen, ik probeer me wel degelijk bewust te zijn van het feit dat ik ontzettend veel mazzel heb met mijn geweldige man, familie, vrienden, gezondheid en werk. Maar toch knaagt er iets, is dit werk wel wat ik wil blijven doen? En hoe gaan we dat combineren met kinderen (die we beiden willen)? Het beeld dat ik als kind had, dat je tegen je 30e alles wel wist, koophuis + carriere had, klopt dus niet. Die acceptatie, dat niet alles altijd leuk is en dat er weinig zekerheden zijn, heb ik nog niet helemaal. Maar daar probeer ik wel aan te werken. Scheelt weer in de verwachtingen (zoals ergens in bovenstaand artikel stond: happiness = reality - expectations).
happiness = reality - expectations
maandag 13 juni 2016 om 11:53
Ik heb 'em ook gehad, werd bij de psycholoog een identiteitscrisis genoemd. Bij mij is alles op zijn plek komen te vallen nadat ik mijn eerste kind kreeg. Mijn wereld werd kleiner, maar daardoor mijn behoeften ook. De behoefte om ver te reizen, een dynamische carrière en wilde weekenden te hebben was er plots niet meer. Natuurlijk heb ik wel nog wat te wensen, maar vooralsnog heb ik meer voldoening in mijn huidige werk gevonden, geniet ik meer van één avond uit dan een weekend feesten, leef ik meer in het nu, heb ik echt rust gevonden en groei ik minder snel, gestaag, maar het past beter bij me.
Nu weet ik niet of je kinderen wil ( ), maar anders helpt het om te kijken naar wat je al hebt. Ik heb geleerd dat veel al voldoet en dat het leven geen aaneenschakeling van spannende, dynamische momenten is. Sinds ik me dat realiseer heb ik ook minder behoefte om mijn leven te 'vullen' met onnodige dingen, zoals kleding en onnodige spullen.
Nu weet ik niet of je kinderen wil ( ), maar anders helpt het om te kijken naar wat je al hebt. Ik heb geleerd dat veel al voldoet en dat het leven geen aaneenschakeling van spannende, dynamische momenten is. Sinds ik me dat realiseer heb ik ook minder behoefte om mijn leven te 'vullen' met onnodige dingen, zoals kleding en onnodige spullen.
maandag 13 juni 2016 om 12:21
Ja hoor, vreselijke crisis gehad compleet met ernstige depressies.
Inmiddels gaat het wel goed en omdat ik van diep kom maakt mij dat nu extra gelukkig. Het klinkt oubollig en iets afdoen als eerste wereldprobleem impliceert dat de mensen met dilemma's aanstellers zijn, en zo bedoel ik het niet. Maar het ouderwetse: count your blessings is nog altijd een uitkomst. En je verwachtingen bij stellen.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Ik herken het in mijn omgeving: meer willen, menen entitled te zijn tot het beste. Het vanzelf sprekend vinden dat er veel vakanties en dure merkkleding en restaurantbezoekjes zijn en als reden daarvoor aanvoeren dat je er toch zo hard voor werkt. En dromen dat je de jackpot wint zodat je eindelijk in staat bent het leven te leiden zoals je dat het liefste wilt. Ik erger me dood aan die mentaliteit.
Newsflash: ik heb de jackpot al lang gewonnen.
Inmiddels gaat het wel goed en omdat ik van diep kom maakt mij dat nu extra gelukkig. Het klinkt oubollig en iets afdoen als eerste wereldprobleem impliceert dat de mensen met dilemma's aanstellers zijn, en zo bedoel ik het niet. Maar het ouderwetse: count your blessings is nog altijd een uitkomst. En je verwachtingen bij stellen.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Ik herken het in mijn omgeving: meer willen, menen entitled te zijn tot het beste. Het vanzelf sprekend vinden dat er veel vakanties en dure merkkleding en restaurantbezoekjes zijn en als reden daarvoor aanvoeren dat je er toch zo hard voor werkt. En dromen dat je de jackpot wint zodat je eindelijk in staat bent het leven te leiden zoals je dat het liefste wilt. Ik erger me dood aan die mentaliteit.
Newsflash: ik heb de jackpot al lang gewonnen.
maandag 13 juni 2016 om 12:26
quote:mick87 schreef op 13 juni 2016 @ 09:51:
Dianaf: ik heb nog steeds geen drang om me voort te planten. Dat scheelt inderdaad. Zeg nooit nooit, maar ik heb niet het idee dat het moederschap voor mij is weggelegd.
Ik begin nu wel buiten de boot te vallen. Van mijn vrienden ben ik de enige single, de enige die nog op stap gaat, de enige die niet samenwoont (en dat ook nog nooit gedaan heeft) ik maal verre reizen alleen en ga in oktober weer. Ieder zijn ding, maar ik moet niet denken aan een gesetteld leven.Tja, je hebt gesetteld en gesetteld. Ik ben in vergelijking met jou wel meer gestelled, want samenwonen in een koophuis. Maar in vergelijking met veel mensen in mijn omgeving totaal niet. We zijn niet getrouwd, geen kinderen, hebben 1 hele kleine auto (schijnt ook mee te tellen), werken wel allebei, maar gaan graag ver en vaak op vakantie (kan helaas niet zo vaak als ik zou willen), gaan rustig zonder elkaar op stap. Dus op gesetteld gebied worden we zeker niet voor vol aangezien. En ik vind het heerlijk!
Dianaf: ik heb nog steeds geen drang om me voort te planten. Dat scheelt inderdaad. Zeg nooit nooit, maar ik heb niet het idee dat het moederschap voor mij is weggelegd.
Ik begin nu wel buiten de boot te vallen. Van mijn vrienden ben ik de enige single, de enige die nog op stap gaat, de enige die niet samenwoont (en dat ook nog nooit gedaan heeft) ik maal verre reizen alleen en ga in oktober weer. Ieder zijn ding, maar ik moet niet denken aan een gesetteld leven.Tja, je hebt gesetteld en gesetteld. Ik ben in vergelijking met jou wel meer gestelled, want samenwonen in een koophuis. Maar in vergelijking met veel mensen in mijn omgeving totaal niet. We zijn niet getrouwd, geen kinderen, hebben 1 hele kleine auto (schijnt ook mee te tellen), werken wel allebei, maar gaan graag ver en vaak op vakantie (kan helaas niet zo vaak als ik zou willen), gaan rustig zonder elkaar op stap. Dus op gesetteld gebied worden we zeker niet voor vol aangezien. En ik vind het heerlijk!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 13 juni 2016 om 12:28
quote:hiltje schreef op 13 juni 2016 @ 12:21:
Ja hoor, vreselijke crisis gehad compleet met ernstige depressies.
Inmiddels gaat het wel goed en omdat ik van diep kom maakt mij dat nu extra gelukkig. Het klinkt oubollig en iets afdoen als eerste wereldprobleem impliceert dat de mensen met dilemma's aanstellers zijn, en zo bedoel ik het niet. Maar het ouderwetse: count your blessings is nog altijd een uitkomst. En je verwachtingen bij stellen.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Ik herken het in mijn omgeving: meer willen, menen entitled te zijn tot het beste. Het vanzelf sprekend vinden dat er veel vakanties en dure merkkleding en restaurantbezoekjes zijn en als reden daarvoor aanvoeren dat je er toch zo hard voor werkt. En dromen dat je de jackpot wint zodat je eindelijk in staat bent het leven te leiden zoals je dat het liefste wilt. Ik erger me dood aan die mentaliteit.
Newsflash: ik heb de jackpot al lang gewonnen.
Eensch! Ik roep thuis wel eens, zullen we eens een staatslot kopen. Vriend kijkt mij dan altijd wezenloos aan en dan zeg ik meestal weer: ach, ja, je hebt gelijk, ik zou ook niet weten wat ik met het geld zou moeten doen.
Aan de andere kant, ik snap ook wel dat sommige mensen het vervelend vinden dat het leven maar voortkabbelt. Dus op zich is het niet erg om bij jezelf na te gaan, wat wil ik en wat kan ik.
Ik geloof zelf niet zo echt in van je passie je werk maken of zo. Ik geloof niet dat ik een passie heb, ik vind gewoon heel veel leuk. En werk, brengt geld in het laatje om het doen. Dat het ook nog best leuk is, is mooi meegenomen.
Ja hoor, vreselijke crisis gehad compleet met ernstige depressies.
Inmiddels gaat het wel goed en omdat ik van diep kom maakt mij dat nu extra gelukkig. Het klinkt oubollig en iets afdoen als eerste wereldprobleem impliceert dat de mensen met dilemma's aanstellers zijn, en zo bedoel ik het niet. Maar het ouderwetse: count your blessings is nog altijd een uitkomst. En je verwachtingen bij stellen.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Ik herken het in mijn omgeving: meer willen, menen entitled te zijn tot het beste. Het vanzelf sprekend vinden dat er veel vakanties en dure merkkleding en restaurantbezoekjes zijn en als reden daarvoor aanvoeren dat je er toch zo hard voor werkt. En dromen dat je de jackpot wint zodat je eindelijk in staat bent het leven te leiden zoals je dat het liefste wilt. Ik erger me dood aan die mentaliteit.
Newsflash: ik heb de jackpot al lang gewonnen.
Eensch! Ik roep thuis wel eens, zullen we eens een staatslot kopen. Vriend kijkt mij dan altijd wezenloos aan en dan zeg ik meestal weer: ach, ja, je hebt gelijk, ik zou ook niet weten wat ik met het geld zou moeten doen.
Aan de andere kant, ik snap ook wel dat sommige mensen het vervelend vinden dat het leven maar voortkabbelt. Dus op zich is het niet erg om bij jezelf na te gaan, wat wil ik en wat kan ik.
Ik geloof zelf niet zo echt in van je passie je werk maken of zo. Ik geloof niet dat ik een passie heb, ik vind gewoon heel veel leuk. En werk, brengt geld in het laatje om het doen. Dat het ook nog best leuk is, is mooi meegenomen.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 13 juni 2016 om 12:34
quote:dianaf schreef op 13 juni 2016 @ 12:28:
[...]
Eensch! Ik roep thuis wel eens, zullen we eens een staatslot kopen. Vriend kijkt mij dan altijd wezenloos aan en dan zeg ik meestal weer: ach, ja, je hebt gelijk, ik zou ook niet weten wat ik met het geld zou moeten doen.
Zo zit de mens in elkaar, anders waren wij allang uitgestorven als wij niet steeds meer zouden willen
Maar serieus, het gaat bij mij niet zo om het meer als om het moeten kiezen tussen twee dingen die je totaal niet kunt combineren maar die je allebei wil.
En het besef dat als één van die deuren dicht gaat, hij nooit meer open zal gaan.
Dat "nooit meer" wil me nog wel eens benauwen.
[...]
Eensch! Ik roep thuis wel eens, zullen we eens een staatslot kopen. Vriend kijkt mij dan altijd wezenloos aan en dan zeg ik meestal weer: ach, ja, je hebt gelijk, ik zou ook niet weten wat ik met het geld zou moeten doen.
Zo zit de mens in elkaar, anders waren wij allang uitgestorven als wij niet steeds meer zouden willen
Maar serieus, het gaat bij mij niet zo om het meer als om het moeten kiezen tussen twee dingen die je totaal niet kunt combineren maar die je allebei wil.
En het besef dat als één van die deuren dicht gaat, hij nooit meer open zal gaan.
Dat "nooit meer" wil me nog wel eens benauwen.
maandag 13 juni 2016 om 12:42
quote:hiltje schreef op 13 juni 2016 @ 12:21:
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Tja, dit dus!
Ben nu begin 40 en heb een paar jaar terug wel dat 'Is dit alles?'-momentje gehad. Ik heb geen kinderwens. Nooit gehad ook en dat was ook nooit een issue. Maar ineens vond ik dat ik mijn leven op een andere manier betekenis zou moeten geven. Zingeving ofzoiets. Ik ben alleen maar. Leef in het hier en nu. De toekomst is over een paar maanden. Ik heb geen groter plan. Maar - bedacht ik me - hoe erg is dat?
Ik heb een prima leven! Oké, ik vraag me wel eens af of ik het werk wat ik doe nog 30 jaar wil doen. Maar that's it! Een gezegend mens, ben ik eigenlijk.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Tja, dit dus!
Ben nu begin 40 en heb een paar jaar terug wel dat 'Is dit alles?'-momentje gehad. Ik heb geen kinderwens. Nooit gehad ook en dat was ook nooit een issue. Maar ineens vond ik dat ik mijn leven op een andere manier betekenis zou moeten geven. Zingeving ofzoiets. Ik ben alleen maar. Leef in het hier en nu. De toekomst is over een paar maanden. Ik heb geen groter plan. Maar - bedacht ik me - hoe erg is dat?
Ik heb een prima leven! Oké, ik vraag me wel eens af of ik het werk wat ik doe nog 30 jaar wil doen. Maar that's it! Een gezegend mens, ben ik eigenlijk.
Ik geloof niet meer in sprookjes.
maandag 13 juni 2016 om 13:53
quote:Doornroosje75 schreef op 13 juni 2016 @ 12:42:
[...]
Tja, dit dus!
Ben nu begin 40 en heb een paar jaar terug wel dat 'Is dit alles?'-momentje gehad. Ik heb geen kinderwens. Nooit gehad ook en dat was ook nooit een issue. Maar ineens vond ik dat ik mijn leven op een andere manier betekenis zou moeten geven. Zingeving ofzoiets. Ik ben alleen maar. Leef in het hier en nu. De toekomst is over een paar maanden. Ik heb geen groter plan. Maar - bedacht ik me - hoe erg is dat?
Ik heb een prima leven! Oké, ik vraag me wel eens af of ik het werk wat ik doe nog 30 jaar wil doen. Maar that's it! Een gezegend mens, ben ik eigenlijk.
Eensch! Ik heb wel wat plannen voor de toekomst, maar die zijn meer praktisch. Over het algemeen ga ik redelijk doel/planloos door het leven. Het voordeel is dat ik gewoon in kan gaan op de kansen en uitdagingen die ik tegen kom. En omdat je niet kunt checken of je je doel wel haalt, kun je ook nooit falen.
Mooie quote:
Wie geen doel heeft, zal nooit verdwalen.
[...]
Tja, dit dus!
Ben nu begin 40 en heb een paar jaar terug wel dat 'Is dit alles?'-momentje gehad. Ik heb geen kinderwens. Nooit gehad ook en dat was ook nooit een issue. Maar ineens vond ik dat ik mijn leven op een andere manier betekenis zou moeten geven. Zingeving ofzoiets. Ik ben alleen maar. Leef in het hier en nu. De toekomst is over een paar maanden. Ik heb geen groter plan. Maar - bedacht ik me - hoe erg is dat?
Ik heb een prima leven! Oké, ik vraag me wel eens af of ik het werk wat ik doe nog 30 jaar wil doen. Maar that's it! Een gezegend mens, ben ik eigenlijk.
Eensch! Ik heb wel wat plannen voor de toekomst, maar die zijn meer praktisch. Over het algemeen ga ik redelijk doel/planloos door het leven. Het voordeel is dat ik gewoon in kan gaan op de kansen en uitdagingen die ik tegen kom. En omdat je niet kunt checken of je je doel wel haalt, kun je ook nooit falen.
Mooie quote:
Wie geen doel heeft, zal nooit verdwalen.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 13 juni 2016 om 14:25
quote:PimPom schreef op 13 juni 2016 @ 08:49:
[...]
Haha! Die van Wait but Why zijn echt zo leuk!
Voor mezelf, richting de 35 gaande, is de hoofdvraag: vind ik nog een leuke man en zal ik kinderen krijgen? Ik ben er ook nog niet over uit of ik wel kinderen wil trouwens. Helemaal nu vriendinnen ook één voor één zwanger worden...
Een huisje heb ik, mijn baan heb ik laatst weer interessant gemaakt door intern te solliciteren (en aangenomen te worden) op een andere functie. Na ruim 10 jaar hetzelfde, was het tijd voor een andere richting daar.
Het kabbelt allemaal een beetje voort zo...Dit voornamelijk. Ik ben nu 5 jaar samen met mijn vriend en ben net 30 geworden. Is dit de man met wie ik oud wil worden en kinderen wil. Qua werk doe ik wat ik leuk vind en verdien daar een goed salaris mee. Verder woon ik mijn eigen koopappartement dus sta ik redelijk onafhankelijk in het leven en kan min of meer doen en laten wat ik wil. Maar qua relatie/kinderen vind ik het wel een lastige periode.
[...]
Haha! Die van Wait but Why zijn echt zo leuk!
Voor mezelf, richting de 35 gaande, is de hoofdvraag: vind ik nog een leuke man en zal ik kinderen krijgen? Ik ben er ook nog niet over uit of ik wel kinderen wil trouwens. Helemaal nu vriendinnen ook één voor één zwanger worden...
Een huisje heb ik, mijn baan heb ik laatst weer interessant gemaakt door intern te solliciteren (en aangenomen te worden) op een andere functie. Na ruim 10 jaar hetzelfde, was het tijd voor een andere richting daar.
Het kabbelt allemaal een beetje voort zo...Dit voornamelijk. Ik ben nu 5 jaar samen met mijn vriend en ben net 30 geworden. Is dit de man met wie ik oud wil worden en kinderen wil. Qua werk doe ik wat ik leuk vind en verdien daar een goed salaris mee. Verder woon ik mijn eigen koopappartement dus sta ik redelijk onafhankelijk in het leven en kan min of meer doen en laten wat ik wil. Maar qua relatie/kinderen vind ik het wel een lastige periode.
maandag 13 juni 2016 om 15:34
quote:missmadame schreef op 13 juni 2016 @ 14:25:
[...]
Dit voornamelijk. Ik ben nu 5 jaar samen met mijn vriend en ben net 30 geworden. Is dit de man met wie ik oud wil worden en kinderen wil. Qua werk doe ik wat ik leuk vind en verdien daar een goed salaris mee. Verder woon ik mijn eigen koopappartement dus sta ik redelijk onafhankelijk in het leven en kan min of meer doen en laten wat ik wil. Maar qua relatie/kinderen vind ik het wel een lastige periode.
Een relatie an sich lijkt mij wel iets makkelijker dan relatie met kinderen/kinderen met relatie.
Ik hoop natuurlijk dat ik samen met mijn vriend oud word, maar als het niet zo is, dan zie ik dat tzt wel. Zolang het nu maar leuk en gezellig is. Er zijn geen kinderen die er eventueel het dupe van zijn als het uit gaat.
[...]
Dit voornamelijk. Ik ben nu 5 jaar samen met mijn vriend en ben net 30 geworden. Is dit de man met wie ik oud wil worden en kinderen wil. Qua werk doe ik wat ik leuk vind en verdien daar een goed salaris mee. Verder woon ik mijn eigen koopappartement dus sta ik redelijk onafhankelijk in het leven en kan min of meer doen en laten wat ik wil. Maar qua relatie/kinderen vind ik het wel een lastige periode.
Een relatie an sich lijkt mij wel iets makkelijker dan relatie met kinderen/kinderen met relatie.
Ik hoop natuurlijk dat ik samen met mijn vriend oud word, maar als het niet zo is, dan zie ik dat tzt wel. Zolang het nu maar leuk en gezellig is. Er zijn geen kinderen die er eventueel het dupe van zijn als het uit gaat.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 13 juni 2016 om 15:44
quote:ikbenleaf schreef op 13 juni 2016 @ 07:29:
Gek word ik (29) van mezelf!
Ik heb het geprobeerd, van mijn passie mijn werk maken, toen bleek dat eigenlijk niet écht mijn passie te zijn, maar wat dan wel? Soort identiteitscrisis gehad hierdoor.
Stiekem wist ik het wel, maar het is veel te laat om daar mijn werk van te maken. Groot gevoel van spijt gehad.
Nu haal ik zoveel mogelijk uit mijn hobby.
En nu is mijn relatie aan de beurt: is dit wat ik wil? Hou ik wel van hem? Wil ik we huisje boompje beestje? Zo niet, wat dan wel?
PffffDan ben ik erg benieuwd, wat dat dan is en waarom het echt te laat is?!?
Gek word ik (29) van mezelf!
Ik heb het geprobeerd, van mijn passie mijn werk maken, toen bleek dat eigenlijk niet écht mijn passie te zijn, maar wat dan wel? Soort identiteitscrisis gehad hierdoor.
Stiekem wist ik het wel, maar het is veel te laat om daar mijn werk van te maken. Groot gevoel van spijt gehad.
Nu haal ik zoveel mogelijk uit mijn hobby.
En nu is mijn relatie aan de beurt: is dit wat ik wil? Hou ik wel van hem? Wil ik we huisje boompje beestje? Zo niet, wat dan wel?
PffffDan ben ik erg benieuwd, wat dat dan is en waarom het echt te laat is?!?
maandag 13 juni 2016 om 16:10
Ik was die hele crisis gewoon voor ofzo/bij mij is het altijd crisis als je dit een crisis noemt.
Man had ik toen ik 16 was, kinderen toen ik 22 was, vaste baan nooit gehad en ambieer ik ook niet, dingen als koophuizen en auto's boeien me niet en waren niet heel nastrevenswaardig. Heb wel een koophuis inmiddels. Qua werk weet ik nog lang niet wat ik wil, mijn cv is uitstekend maar ik ben nog maar 33 dus god weet wat ik over 10 jaar doe, uitgestudeerd ben ik ook nog niet, en ik modder doorgaans maar wat aan. Mijn passie hoef ik niet te vinden, heb je niet gek veel aan, ik doe wat ik leuk vind, rol van het ene in het andere en kom zo altijd wel terecht bij dingen die ik ok vindt. Dingen als relaties en baby's daar heb ik ook nooit lang over nagedacht, als iets goed voelde dan ging ik ervoor en zo doe ik het nog. En of de rest van de wereld het anders/beter/later/sneller doet, dat interesseert me echt geen ene biet. Je kunt nadenken wat je wilt, uiteindelijk gaat het om doen en komen de helft van je bedachte scenario's niet uit en de andere helft komt uit de lucht vallen. En laten we wel wezen, zoals hiltje al zei: er zijn weinig mensen gezegender dan slimme witte westerse vrouwen op deze aardkloot. De wereld is zo ongeveer een speeltuin.
Man had ik toen ik 16 was, kinderen toen ik 22 was, vaste baan nooit gehad en ambieer ik ook niet, dingen als koophuizen en auto's boeien me niet en waren niet heel nastrevenswaardig. Heb wel een koophuis inmiddels. Qua werk weet ik nog lang niet wat ik wil, mijn cv is uitstekend maar ik ben nog maar 33 dus god weet wat ik over 10 jaar doe, uitgestudeerd ben ik ook nog niet, en ik modder doorgaans maar wat aan. Mijn passie hoef ik niet te vinden, heb je niet gek veel aan, ik doe wat ik leuk vind, rol van het ene in het andere en kom zo altijd wel terecht bij dingen die ik ok vindt. Dingen als relaties en baby's daar heb ik ook nooit lang over nagedacht, als iets goed voelde dan ging ik ervoor en zo doe ik het nog. En of de rest van de wereld het anders/beter/later/sneller doet, dat interesseert me echt geen ene biet. Je kunt nadenken wat je wilt, uiteindelijk gaat het om doen en komen de helft van je bedachte scenario's niet uit en de andere helft komt uit de lucht vallen. En laten we wel wezen, zoals hiltje al zei: er zijn weinig mensen gezegender dan slimme witte westerse vrouwen op deze aardkloot. De wereld is zo ongeveer een speeltuin.
maandag 13 juni 2016 om 16:38
quote:hiltje schreef op 13 juni 2016 @ 12:21:
Ja hoor, vreselijke crisis gehad compleet met ernstige depressies.
Inmiddels gaat het wel goed en omdat ik van diep kom maakt mij dat nu extra gelukkig. Het klinkt oubollig en iets afdoen als eerste wereldprobleem impliceert dat de mensen met dilemma's aanstellers zijn, en zo bedoel ik het niet. Maar het ouderwetse: count your blessings is nog altijd een uitkomst. En je verwachtingen bij stellen.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Ik herken het in mijn omgeving: meer willen, menen entitled te zijn tot het beste. Het vanzelf sprekend vinden dat er veel vakanties en dure merkkleding en restaurantbezoekjes zijn en als reden daarvoor aanvoeren dat je er toch zo hard voor werkt. En dromen dat je de jackpot wint zodat je eindelijk in staat bent het leven te leiden zoals je dat het liefste wilt. Ik erger me dood aan die mentaliteit.
Newsflash: ik heb de jackpot al lang gewonnen.Mooie post Hiltje
Ja hoor, vreselijke crisis gehad compleet met ernstige depressies.
Inmiddels gaat het wel goed en omdat ik van diep kom maakt mij dat nu extra gelukkig. Het klinkt oubollig en iets afdoen als eerste wereldprobleem impliceert dat de mensen met dilemma's aanstellers zijn, en zo bedoel ik het niet. Maar het ouderwetse: count your blessings is nog altijd een uitkomst. En je verwachtingen bij stellen.
Ik ben een blanke vrouw met hoog IQ, wonend in een van de rijkste en veiligste landen ter wereld. Ik heb in mijn leven nog nooit oorlog of armoede gekend en ik heb zelfs het ultieme geluk dat ik op mijn veertigste nog geen echte dierbaren heb verloren. Daarmee heb ik zo'n beetje de beste kaarten getrokken die er in deze wereld zijn. Om dan nog een unicorn op een bloemrijke weide te willen zijn, is verwend en ook arrogant.
Ik herken het in mijn omgeving: meer willen, menen entitled te zijn tot het beste. Het vanzelf sprekend vinden dat er veel vakanties en dure merkkleding en restaurantbezoekjes zijn en als reden daarvoor aanvoeren dat je er toch zo hard voor werkt. En dromen dat je de jackpot wint zodat je eindelijk in staat bent het leven te leiden zoals je dat het liefste wilt. Ik erger me dood aan die mentaliteit.
Newsflash: ik heb de jackpot al lang gewonnen.Mooie post Hiltje
maandag 13 juni 2016 om 21:13
nh ik ben 29 en ik ben ook aardig aan het worstelen, voor mijn gevoel is het nu of nooit, een hele tijd terug had ik echt vreselijke huilbuien en voelde ik me niet lekker in me vel en best wel down, en eenzaam. ik hop al sinds mijn schooltijd van baan naar baan en heb niet echt de juiste diploma's en ja ik werk wel maar ik verdien net genoeg om van rond te komen, dus heb mijn studie weer opgepakt en hoop daarin verder te komen want ja ik wel kinderen en een beter huis en een leukere baan.