Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
vrijdag 17 juni 2016 om 16:22
quote:iris1969 schreef op 17 juni 2016 @ 12:50:
Het wordt tijd om je man met dat schilderijtje om zijn oren te slaan TO, want dit is gewoon drammen wat hij doet.
ik dacht inderdaad meteen ik zou dat schilderij op z'n kop kapot slaan. en ik zou een auto voor mezelf kopen. Een kleintje, die kosten niet zoveel, maar wel lekker voor mezelf. Eigen vrijheid is een groot goed.
Ik heb er eentje van 20 euro in de wegenbelasting rijdt 1 op 16. kost geen drol en nooit gezeik.
Het wordt tijd om je man met dat schilderijtje om zijn oren te slaan TO, want dit is gewoon drammen wat hij doet.
ik dacht inderdaad meteen ik zou dat schilderij op z'n kop kapot slaan. en ik zou een auto voor mezelf kopen. Een kleintje, die kosten niet zoveel, maar wel lekker voor mezelf. Eigen vrijheid is een groot goed.
Ik heb er eentje van 20 euro in de wegenbelasting rijdt 1 op 16. kost geen drol en nooit gezeik.
vrijdag 17 juni 2016 om 16:33
vrijdag 17 juni 2016 om 16:33
quote:Zeeland1970 schreef op 17 juni 2016 @ 14:21:
(BGB: Cross post, mijn voorgaande reactie ging over je berichtje hiervoor)
.
[...]
Nee, natuurlijk heeft hij nog recht van spreken, dat is niet 'weg' omdat hij naar de hoeren is geweest.
Heb alleen moeite met zijn nieuw-verworven- assertiviteit.
Ik wil best praten over een eerlijke verdeling van de auto, of wat goede opvoedingsnormen zijn, of wat zijn smaak van kunst is. Maar het lijkt op dit moment een andere lading te hebben.
Voorbeeld:
Laatst zouden we een nieuw salontafeltje kopen. Dat wilde hij ook. Dat vond ik leuk, de voorpret van iets uitzoeken is iets waar ik 'blij' van word, dus ik was alvast wat aan het surfen online. Vroeg hem een aantal keren tussendoor of hij iets mooi vond of niet, wat hij dacht van die kleur, vorm, grootte. Hij gaf steeds gewoon antwoord. Nee, dat was niets, die was te klein, nee, rond zag hij niet zo zitten, ja, die pootjes waren wel stoer, nee, dat blad was te druk of niet de goede kleur etc. Niets aan de hand. Gewoon oriënteren. Alle vrijheid. Hij wéét dat we beiden een 'veto' hebben hierin. Dus gewoon, leuk. Dacht ik.
Na twee dagen (?) zei hij ineens heel serieus dat hij zich onder druk gezet voelde door het salontafel gebeuren. Dat hij niet wist wat hij wilde voor salontafel, maar dat hij zenuwachtig werd van mijn 'zoektocht', dat hij merkte dat ik enthousiast werd hiervan en bang was dat ik mijn eigen smaak tafeltje zou kiezen zonder hem hierin te horen, en dat het hem beter leek als ik 'voortaan' DUS maar geen online meubel-snuffel - sessies moest doen. (?)
Dat was weer even een 'puntje'.
Dit IS namelijk niet hoe die beslissingen hier in huis lopen. Ik heb nog nooit mijn mening doorgedrukt ten koste van hem. Ik weet nl hoe gevoelig dit bij hem ligt dus ik hou daar rekening mee.
Het is dubbel:
JA, ik wil hem tegemoet komen door rekening te houden met zijn gevoel.
NEE, ik wil me niet laten beknotten in dingen waar ik lol in heb.
Ik begrijp dat hij vanuit zijn achtergrond bang is om niet gehoord te worden. Maar ik begrijp van mezelf ook dat ik niet zo vaak (meer) voel dat ik ergens 'blij' van word, en als ik dan wel ergens blij van word, dat ik daar dan niet mee wil moeten stoppen omdat hij mijn blijheid niet kan handelen.
Dus daar hebben we wel een stevig gesprek over gehad.ik zeg het nog maar een keer. Kleuter.
(BGB: Cross post, mijn voorgaande reactie ging over je berichtje hiervoor)
.
[...]
Nee, natuurlijk heeft hij nog recht van spreken, dat is niet 'weg' omdat hij naar de hoeren is geweest.
Heb alleen moeite met zijn nieuw-verworven- assertiviteit.
Ik wil best praten over een eerlijke verdeling van de auto, of wat goede opvoedingsnormen zijn, of wat zijn smaak van kunst is. Maar het lijkt op dit moment een andere lading te hebben.
Voorbeeld:
Laatst zouden we een nieuw salontafeltje kopen. Dat wilde hij ook. Dat vond ik leuk, de voorpret van iets uitzoeken is iets waar ik 'blij' van word, dus ik was alvast wat aan het surfen online. Vroeg hem een aantal keren tussendoor of hij iets mooi vond of niet, wat hij dacht van die kleur, vorm, grootte. Hij gaf steeds gewoon antwoord. Nee, dat was niets, die was te klein, nee, rond zag hij niet zo zitten, ja, die pootjes waren wel stoer, nee, dat blad was te druk of niet de goede kleur etc. Niets aan de hand. Gewoon oriënteren. Alle vrijheid. Hij wéét dat we beiden een 'veto' hebben hierin. Dus gewoon, leuk. Dacht ik.
Na twee dagen (?) zei hij ineens heel serieus dat hij zich onder druk gezet voelde door het salontafel gebeuren. Dat hij niet wist wat hij wilde voor salontafel, maar dat hij zenuwachtig werd van mijn 'zoektocht', dat hij merkte dat ik enthousiast werd hiervan en bang was dat ik mijn eigen smaak tafeltje zou kiezen zonder hem hierin te horen, en dat het hem beter leek als ik 'voortaan' DUS maar geen online meubel-snuffel - sessies moest doen. (?)
Dat was weer even een 'puntje'.
Dit IS namelijk niet hoe die beslissingen hier in huis lopen. Ik heb nog nooit mijn mening doorgedrukt ten koste van hem. Ik weet nl hoe gevoelig dit bij hem ligt dus ik hou daar rekening mee.
Het is dubbel:
JA, ik wil hem tegemoet komen door rekening te houden met zijn gevoel.
NEE, ik wil me niet laten beknotten in dingen waar ik lol in heb.
Ik begrijp dat hij vanuit zijn achtergrond bang is om niet gehoord te worden. Maar ik begrijp van mezelf ook dat ik niet zo vaak (meer) voel dat ik ergens 'blij' van word, en als ik dan wel ergens blij van word, dat ik daar dan niet mee wil moeten stoppen omdat hij mijn blijheid niet kan handelen.
Dus daar hebben we wel een stevig gesprek over gehad.ik zeg het nog maar een keer. Kleuter.
vrijdag 17 juni 2016 om 16:34
Wáárom wil je verder met een man die jarenlang liegt/bedriegt/hoeren neukt en vervolgens óók nog gaat zeuren over de tablet in bed, het schilderij aan de muur en het feit dat je online meubels kijkt erg bedreigend vindt.
Ik geloof dat ik op de negeer sta hoor dus je zal mijn vraag vast niet lezen maar het is wel serieus: wat kun je nog voor leuke dingen aan je man opnoemen? Wat maakt deze man het waard om nog voor te vechten? Met de beste wil van de wereld kan ik het niet bedenken
Ik geloof dat ik op de negeer sta hoor dus je zal mijn vraag vast niet lezen maar het is wel serieus: wat kun je nog voor leuke dingen aan je man opnoemen? Wat maakt deze man het waard om nog voor te vechten? Met de beste wil van de wereld kan ik het niet bedenken
vrijdag 17 juni 2016 om 16:37
quote:wiebeltje schreef op 17 juni 2016 @ 15:31:
En ik vergeet verongelijkt.
Altijd weer.
Jouw man.
Zeer verongelijkt.
Alsof hij niet net als ieder ander de kans heeft zijn eigen leven vorm te geven.
Alsof hem ontzegd wordt wat anderen 'zo maar kunnen doen en zo maar krijgen'.
En hij niet.
Buuuh.
Verongelijkt.precies wat ik zeg. Een kleuter die bang is dat hij zijn zin niet krijgt.
En ik vergeet verongelijkt.
Altijd weer.
Jouw man.
Zeer verongelijkt.
Alsof hij niet net als ieder ander de kans heeft zijn eigen leven vorm te geven.
Alsof hem ontzegd wordt wat anderen 'zo maar kunnen doen en zo maar krijgen'.
En hij niet.
Buuuh.
Verongelijkt.precies wat ik zeg. Een kleuter die bang is dat hij zijn zin niet krijgt.
vrijdag 17 juni 2016 om 16:41
Mijn hemel, ik zou helemaal gék worden van dit soort gedrag wat je nu beschrijft, TO.
Waar gáát dit over?! Zo kun je toch niet leven? Wat je ook doet, het voelt niet prettig voor hem. Ben jij je wat aan het oriënteren voor een nieuwe salontafel, ervaart hij dat als dat jij hem onder druk zet, hij wordt zenuwachtig als jij hem naar zijn mening vraagt. Maar wanneer je hem hier niet in kent, voelt hij zich weer niet gehoord.
Wat wil hij nou in vredesnaam?? En nu is de praktijk dat jij dus voortaan geen online zoektochten meer mag doen? Echt TO, dit gaat nérgens over. Je kunt het simpelweg niet goed doen. Ga hier in godsnaam niet in mee!
Ook dat stukje van het weghalen van bepaalde taken door de kinderen in huis wat hij graag zou zien: hij zou graag zien dat jullie dit zelf weer doen. Maar…op welk moment informeert hij hoe jij hier tegenover staat? Overlegt hij met je hoe jullie dit evt. anders zouden kunnen doen, of geeft hij nu alleen zijn eigen wensen/behoeften aan en verwacht hij dan dat het dus ook zo gaat gebeuren, omdat hij anders ‘niet gehoord’ wordt?
In een relatie overleg je toch? Natuurlijk is het de bedoeling dat je je uitspreekt (zeker over gevoelskwesties, maar ook over simpele dingen als een schilderijtje) en dan hoor je van elkaar wat je er van vindt en probeer je daarna een manier te vinden die voor beiden goed voelt. Dat zal mogelijk niet altijd lukken, maar dat is het bekende geven en nemen in een relatie. En zolang er geen normen en waarden van beide partners worden overschreden, geef/neem je naar gelang het uitkomt.
Ik vind het echt tenenkrommend om te lezen dat dit soort dingen al een issue zijn.
Nog los van het feit dat - wat de oorzaak ook moge zijn – hij jarenlang zó respectloos met je is omgegaan door zo uitsluitend aan zichzelf te denken (hoerenbezoek) en daarmee gelijktijdig jouw gezondheid in gevaar heeft gebracht, echt TO, hoe bestaat het dat je dit schijnbaar zo makkelijk naar de achtergrond kunt schuiven?? Hoe kún je het opbrengen om rustig te blijven wanneer hij jou vertelt dat je maar liever niet meer online zoektochten voor meubels moet doen? Ik zou denken dat je 1 wandelend explosief bent, wat elk moment kan ontploffen (én terecht!). Maar die indruk heb ik niet van je. Waarom zijn jouw gevoelens van ondergeschikt belang? Waarom laat jij je zo behandelen?
Waar gáát dit over?! Zo kun je toch niet leven? Wat je ook doet, het voelt niet prettig voor hem. Ben jij je wat aan het oriënteren voor een nieuwe salontafel, ervaart hij dat als dat jij hem onder druk zet, hij wordt zenuwachtig als jij hem naar zijn mening vraagt. Maar wanneer je hem hier niet in kent, voelt hij zich weer niet gehoord.
Wat wil hij nou in vredesnaam?? En nu is de praktijk dat jij dus voortaan geen online zoektochten meer mag doen? Echt TO, dit gaat nérgens over. Je kunt het simpelweg niet goed doen. Ga hier in godsnaam niet in mee!
Ook dat stukje van het weghalen van bepaalde taken door de kinderen in huis wat hij graag zou zien: hij zou graag zien dat jullie dit zelf weer doen. Maar…op welk moment informeert hij hoe jij hier tegenover staat? Overlegt hij met je hoe jullie dit evt. anders zouden kunnen doen, of geeft hij nu alleen zijn eigen wensen/behoeften aan en verwacht hij dan dat het dus ook zo gaat gebeuren, omdat hij anders ‘niet gehoord’ wordt?
In een relatie overleg je toch? Natuurlijk is het de bedoeling dat je je uitspreekt (zeker over gevoelskwesties, maar ook over simpele dingen als een schilderijtje) en dan hoor je van elkaar wat je er van vindt en probeer je daarna een manier te vinden die voor beiden goed voelt. Dat zal mogelijk niet altijd lukken, maar dat is het bekende geven en nemen in een relatie. En zolang er geen normen en waarden van beide partners worden overschreden, geef/neem je naar gelang het uitkomt.
Ik vind het echt tenenkrommend om te lezen dat dit soort dingen al een issue zijn.
Nog los van het feit dat - wat de oorzaak ook moge zijn – hij jarenlang zó respectloos met je is omgegaan door zo uitsluitend aan zichzelf te denken (hoerenbezoek) en daarmee gelijktijdig jouw gezondheid in gevaar heeft gebracht, echt TO, hoe bestaat het dat je dit schijnbaar zo makkelijk naar de achtergrond kunt schuiven?? Hoe kún je het opbrengen om rustig te blijven wanneer hij jou vertelt dat je maar liever niet meer online zoektochten voor meubels moet doen? Ik zou denken dat je 1 wandelend explosief bent, wat elk moment kan ontploffen (én terecht!). Maar die indruk heb ik niet van je. Waarom zijn jouw gevoelens van ondergeschikt belang? Waarom laat jij je zo behandelen?
vrijdag 17 juni 2016 om 16:50
quote:rrinkje schreef op 17 juni 2016 @ 16:37:
[...]
precies wat ik zeg. Een kleuter die bang is dat hij zijn zin niet krijgt.
Ja en zij staat er bij en kijkt er naar!
Ondertussen lopen er kinderen met issues rond. Maar dat kan wel wachten tot pa en ma er uit zijn wie nu uiteindelijk de regels bepaalt in hun relatie.
[...]
precies wat ik zeg. Een kleuter die bang is dat hij zijn zin niet krijgt.
Ja en zij staat er bij en kijkt er naar!
Ondertussen lopen er kinderen met issues rond. Maar dat kan wel wachten tot pa en ma er uit zijn wie nu uiteindelijk de regels bepaalt in hun relatie.
vrijdag 17 juni 2016 om 16:54
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 juni 2016 @ 16:01:
" Dat was weer even een 'puntje'.
Dit IS namelijk niet hoe die beslissingen hier in huis lopen. Ik heb nog nooit mijn mening doorgedrukt ten koste van hem. Ik weet nl hoe gevoelig dit bij hem ligt dus ik hou daar rekening mee. "
Als jij jouw mening nooit doorgedrukt hebt, hoe komen jullie dan aan een schilderij wat hij spuuglelijk vindt?
Heb je je mening nooit BEWUST doorgedrukt? Heeft hij soms van ellende " ja, joh, doe die maar " gezegd ?
En die auto.... die gebruikt TO, "want hij fietst graag" - zegt TO.
Maar of hij ooit zelf heeft mogen aangeven of hij inderdaad wel zo graag fietst...?
En iedere keer naar een scherm gesleept worden, om dan je mening te "mogen" geven over alweer zo'n stom salontafeltje... zodat "we" vooral vol kunnen houden dat we alle keuzes gezamenlijk maken?
Mijn hemel, wat zou ik mij als een kleuter behandeld voelen.
Maar het geniepige eraan is dat Zeeman achteraf inderdaad niet kan zeggen dat hij géén inspraak gehad zou hebben.... Getver!
" Dat was weer even een 'puntje'.
Dit IS namelijk niet hoe die beslissingen hier in huis lopen. Ik heb nog nooit mijn mening doorgedrukt ten koste van hem. Ik weet nl hoe gevoelig dit bij hem ligt dus ik hou daar rekening mee. "
Als jij jouw mening nooit doorgedrukt hebt, hoe komen jullie dan aan een schilderij wat hij spuuglelijk vindt?
Heb je je mening nooit BEWUST doorgedrukt? Heeft hij soms van ellende " ja, joh, doe die maar " gezegd ?
En die auto.... die gebruikt TO, "want hij fietst graag" - zegt TO.
Maar of hij ooit zelf heeft mogen aangeven of hij inderdaad wel zo graag fietst...?
En iedere keer naar een scherm gesleept worden, om dan je mening te "mogen" geven over alweer zo'n stom salontafeltje... zodat "we" vooral vol kunnen houden dat we alle keuzes gezamenlijk maken?
Mijn hemel, wat zou ik mij als een kleuter behandeld voelen.
Maar het geniepige eraan is dat Zeeman achteraf inderdaad niet kan zeggen dat hij géén inspraak gehad zou hebben.... Getver!
vrijdag 17 juni 2016 om 16:57
vrijdag 17 juni 2016 om 17:08
quote:Gebruna schreef op 17 juni 2016 @ 16:54:
[...]
En die auto.... die gebruikt TO, "want hij fietst graag" - zegt TO.
Maar of hij ooit zelf heeft mogen aangeven of hij inderdaad wel zo graag fietst...?
En iedere keer naar een scherm gesleept worden, om dan je mening te "mogen" geven over alweer zo'n stom salontafeltje... zodat "we" vooral vol kunnen houden dat we alle keuzes gezamenlijk maken?
Mijn hemel, wat zou ik mij als een kleuter behandeld voelen.
Maar het geniepige eraan is dat Zeeman achteraf inderdaad niet kan zeggen dat hij géén inspraak gehad zou hebben.... Getver!net als die laptop ( of wat was het ; een I pad ? ) in bed. Hij mag niet meer zeuren want hij staat al op de laagste lichtdinges. Ik snap dat " niet gehoord voelen " eigenlijk wel.
[...]
En die auto.... die gebruikt TO, "want hij fietst graag" - zegt TO.
Maar of hij ooit zelf heeft mogen aangeven of hij inderdaad wel zo graag fietst...?
En iedere keer naar een scherm gesleept worden, om dan je mening te "mogen" geven over alweer zo'n stom salontafeltje... zodat "we" vooral vol kunnen houden dat we alle keuzes gezamenlijk maken?
Mijn hemel, wat zou ik mij als een kleuter behandeld voelen.
Maar het geniepige eraan is dat Zeeman achteraf inderdaad niet kan zeggen dat hij géén inspraak gehad zou hebben.... Getver!net als die laptop ( of wat was het ; een I pad ? ) in bed. Hij mag niet meer zeuren want hij staat al op de laagste lichtdinges. Ik snap dat " niet gehoord voelen " eigenlijk wel.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 17 juni 2016 om 17:20
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 juni 2016 @ 16:01:
" Dat was weer even een 'puntje'.
Dit IS namelijk niet hoe die beslissingen hier in huis lopen. Ik heb nog nooit mijn mening doorgedrukt ten koste van hem. Ik weet nl hoe gevoelig dit bij hem ligt dus ik hou daar rekening mee. "
Als jij jouw mening nooit doorgedrukt hebt, hoe komen jullie dan aan een schilderij wat hij spuuglelijk vindt?
Heb je je mening nooit BEWUST doorgedrukt? Heeft hij soms van ellende " ja, joh, doe die maar " gezegd ?
Of hij heeft nooit gezegd dat hij dit niet wil. Misschien heeft hij gezegd dat hij het niet mooi vindt, maar heeft TO altijd gedacht dat hij wat aan de muur hangt niet zo heel belangrijk vindt. Dat komt wel vaker voor.
Verder is die man nu ook gestrest en heeft hij een kort lontje. Geen excuus hoor, maar het helpt natuurlijk niet.
" Dat was weer even een 'puntje'.
Dit IS namelijk niet hoe die beslissingen hier in huis lopen. Ik heb nog nooit mijn mening doorgedrukt ten koste van hem. Ik weet nl hoe gevoelig dit bij hem ligt dus ik hou daar rekening mee. "
Als jij jouw mening nooit doorgedrukt hebt, hoe komen jullie dan aan een schilderij wat hij spuuglelijk vindt?
Heb je je mening nooit BEWUST doorgedrukt? Heeft hij soms van ellende " ja, joh, doe die maar " gezegd ?
Of hij heeft nooit gezegd dat hij dit niet wil. Misschien heeft hij gezegd dat hij het niet mooi vindt, maar heeft TO altijd gedacht dat hij wat aan de muur hangt niet zo heel belangrijk vindt. Dat komt wel vaker voor.
Verder is die man nu ook gestrest en heeft hij een kort lontje. Geen excuus hoor, maar het helpt natuurlijk niet.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 17 juni 2016 om 17:49
TO, ik heb geen PB voor je. Ik ben geen therapeut en ik heb de wijsheid niet in pacht.
In het vorige topic (en dit tweede wat minder) heb ik zo hier en daar mijn mening gegeven.
Als ik probeer het kort samen te vatten, dan denk ik dat jouw man nu (nu de kinderen groot genoeg zijn!) denkt in termen van "laatste kans".
Voor jou dan wel te verstaan: een laatste poging voor jou om hem als een volwassen man en gelijkwaardige partner te gaan behandelen.
Oké, hij is fout geweest, heeft dat toegegeven, gelukkig geen ziektes, etc.
Jullie weten waarschijnlijk (allebei!) heel goed hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.
Dus ook waar en bij wie welke actie ligt voor het creëren van een basis op grond waarvan jullie op een gezonde manier met elkaar verder kunnen.
En ja, daarvoor zul jij ook aan de slag moeten.
O.a. bijstellen van je (zelf)beeld. En bijvoorbeeld eens vragen of hij vandaag de auto wil (i.p.v. zéggen dat hij graag fietst, en dus (?) zelf 's morgens vrolijk in die auto wegtuffen naar je werk, iedere dag opnieuw).
Ik heb al vaker geschreven dat jouw man waarschijnlijk een verschrikkelijke goedzak is. Je wilt niet voor niets doorgaan met deze relatie.
Maar hij heeft in het verleden té vaak toegegeven, het onderspit moeten delven, zich "ongrijpbaar" gemanipuleerd gevoeld, etc.
Jij voelt je nu oppermachtig (want verongelijkt en verbolgen) omdat de bom nu is gebarsten vanwege dat hoerenbezoek - en dat wordt dan allemaal verschrikkelijk zwaar aangezet als “jarenlang bedrog” (maar zwijgen was voor hem in dit geval logisch).
Die bom in jullie relatie was tóch wel gebarsten, alleen misschien iets later, of met een andere aanleiding.
Het is leuk dat je hier steeds zoveel bijval weet te vergaren voor wat betreft de vermeende slechtheid of het "moeilijke gedrag" van je man. Ik hoop alleen dat je ziet dat zijn hoerenbezoek uiteindelijk "slechts' de aanleiding vormde tot het blootleggen van het échte probleem.
Dus als je “verder wilt na bedrog”, en de vraag (van dit topic) is “hoe”…..
dan denk ik dat je man en Rodersana je goede adviezen kunnen geven.
In het vorige topic (en dit tweede wat minder) heb ik zo hier en daar mijn mening gegeven.
Als ik probeer het kort samen te vatten, dan denk ik dat jouw man nu (nu de kinderen groot genoeg zijn!) denkt in termen van "laatste kans".
Voor jou dan wel te verstaan: een laatste poging voor jou om hem als een volwassen man en gelijkwaardige partner te gaan behandelen.
Oké, hij is fout geweest, heeft dat toegegeven, gelukkig geen ziektes, etc.
Jullie weten waarschijnlijk (allebei!) heel goed hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.
Dus ook waar en bij wie welke actie ligt voor het creëren van een basis op grond waarvan jullie op een gezonde manier met elkaar verder kunnen.
En ja, daarvoor zul jij ook aan de slag moeten.
O.a. bijstellen van je (zelf)beeld. En bijvoorbeeld eens vragen of hij vandaag de auto wil (i.p.v. zéggen dat hij graag fietst, en dus (?) zelf 's morgens vrolijk in die auto wegtuffen naar je werk, iedere dag opnieuw).
Ik heb al vaker geschreven dat jouw man waarschijnlijk een verschrikkelijke goedzak is. Je wilt niet voor niets doorgaan met deze relatie.
Maar hij heeft in het verleden té vaak toegegeven, het onderspit moeten delven, zich "ongrijpbaar" gemanipuleerd gevoeld, etc.
Jij voelt je nu oppermachtig (want verongelijkt en verbolgen) omdat de bom nu is gebarsten vanwege dat hoerenbezoek - en dat wordt dan allemaal verschrikkelijk zwaar aangezet als “jarenlang bedrog” (maar zwijgen was voor hem in dit geval logisch).
Die bom in jullie relatie was tóch wel gebarsten, alleen misschien iets later, of met een andere aanleiding.
Het is leuk dat je hier steeds zoveel bijval weet te vergaren voor wat betreft de vermeende slechtheid of het "moeilijke gedrag" van je man. Ik hoop alleen dat je ziet dat zijn hoerenbezoek uiteindelijk "slechts' de aanleiding vormde tot het blootleggen van het échte probleem.
Dus als je “verder wilt na bedrog”, en de vraag (van dit topic) is “hoe”…..
dan denk ik dat je man en Rodersana je goede adviezen kunnen geven.
vrijdag 17 juni 2016 om 18:36
quote:sofietje83 schreef op 17 juni 2016 @ 17:54:
Jarenlang bedrog is verschrikkelijk zwaar aangezet?! 20 jaar lang hoeren bezoeken vind jij geen jarenlang bedrog?
Het was zo'n 15 jaar.
En ja, dat is verschrikkelijk bedrog. Maar het liegen en verzwijgen wordt (werd vooral in het 1e topic) ook steeds als apart fenomeen benoemd. Terwijl het één hier het rechtstreekse gevolg is van het ander. Zó bedoelde ik dit.
Er werden eind april/begin mei wel degelijk al vragen gesteld over de onderlinge communicatie, de machtsverhoudingen, etc.
Maar die bleven alsmaar liggen. Geeft op zich niet.
Blijkbaar was het nodig dat eerst het bedrog (en alles wat daarmee samenhangt) steeds opnieuw uitgebreid aan de orde kwam, maar op zich bleef alles mede daardoor wel steeds in hetzelfde kringetje rond draaien.
Jarenlang bedrog is verschrikkelijk zwaar aangezet?! 20 jaar lang hoeren bezoeken vind jij geen jarenlang bedrog?
Het was zo'n 15 jaar.
En ja, dat is verschrikkelijk bedrog. Maar het liegen en verzwijgen wordt (werd vooral in het 1e topic) ook steeds als apart fenomeen benoemd. Terwijl het één hier het rechtstreekse gevolg is van het ander. Zó bedoelde ik dit.
Er werden eind april/begin mei wel degelijk al vragen gesteld over de onderlinge communicatie, de machtsverhoudingen, etc.
Maar die bleven alsmaar liggen. Geeft op zich niet.
Blijkbaar was het nodig dat eerst het bedrog (en alles wat daarmee samenhangt) steeds opnieuw uitgebreid aan de orde kwam, maar op zich bleef alles mede daardoor wel steeds in hetzelfde kringetje rond draaien.
vrijdag 17 juni 2016 om 18:59
Nou sorry maar als je als man nooit je mond opentrekt kan TO niet ruiken of ie gehoord wordt. Dat ie dan ipv die mond opendoen een hoer neukt maakt het nog een tandje erger. Nu schuift ie het Zeeland in de schoenen zich niet gehoord te voelen terwijl hij ook met de vuist op tafel had gekund met de mededeling HOOR MIJ!
Je kan het zeeland niet kwalijk nemen dat dingen zo groeien als je nooit eens tegengas hebt gehad. Moet ze dan bij alles als een kleuterjuf vragen van 'vind je het echt ok of zég je dat maar' ??? Das toch dodelijk vermoeiend?
Wat ik ook mis is een compromis zoals met die klusjes voor de kinderen. Terwijl je best in kan stellen dat ze de klusjes om de dag moeten doen zoals tafeldekken. Dan is iedereen blij maar nee iedereen zit in z'n eigen dichtgetimmerd fort wat dat betreft.
Je kan het zeeland niet kwalijk nemen dat dingen zo groeien als je nooit eens tegengas hebt gehad. Moet ze dan bij alles als een kleuterjuf vragen van 'vind je het echt ok of zég je dat maar' ??? Das toch dodelijk vermoeiend?
Wat ik ook mis is een compromis zoals met die klusjes voor de kinderen. Terwijl je best in kan stellen dat ze de klusjes om de dag moeten doen zoals tafeldekken. Dan is iedereen blij maar nee iedereen zit in z'n eigen dichtgetimmerd fort wat dat betreft.
vrijdag 17 juni 2016 om 18:59
quote:BWitched schreef op 17 juni 2016 @ 17:20:
[...]
Of hij heeft nooit gezegd dat hij dit niet wil. Misschien heeft hij gezegd dat hij het niet mooi vindt, maar heeft TO altijd gedacht dat hij wat aan de muur hangt niet zo heel belangrijk vindt. Dat komt wel vaker voor.
Verder is die man nu ook gestrest en heeft hij een kort lontje. Geen excuus hoor, maar het helpt natuurlijk niet.hij komt overal mee weg zolang het onder het mom van zijn therapie is. Als hij zich kan uiten (zijn zin krijgt) dan gaat hij niet naar de hoeren. En daarmee danst TO naar zijn pijpen
[...]
Of hij heeft nooit gezegd dat hij dit niet wil. Misschien heeft hij gezegd dat hij het niet mooi vindt, maar heeft TO altijd gedacht dat hij wat aan de muur hangt niet zo heel belangrijk vindt. Dat komt wel vaker voor.
Verder is die man nu ook gestrest en heeft hij een kort lontje. Geen excuus hoor, maar het helpt natuurlijk niet.hij komt overal mee weg zolang het onder het mom van zijn therapie is. Als hij zich kan uiten (zijn zin krijgt) dan gaat hij niet naar de hoeren. En daarmee danst TO naar zijn pijpen
