Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 13:28
Ook hier een onhandige actie.. niet allen van een Co maar ook van mijzelf omdat ik niet gereageerd heb.
Ik was na een lang dag proberen uiteindelijk bevallen dmv keizersnede en lag op een kamer met een andere dame die ook een keizersnede had ondergaan. Deze dame was zelf ook arts. Het was een nogal bijzonder type die van paracetamol naar paracetamol leefde. Na 2 dagen was dat bij mij eigenlijk niet echt meer nodig. Dat vond zij heel raar. Ik wilde graag zsm naar huis. Ik voelde mij erg onprettig. De dame kreeg nl haar borstvoeding niet goed op gang en haar zoontje moest ( bij voorkeur om 0.00 uur snachts) een uur lang huilend aan de borst hangen. Ik deed dus heel erg mijn best om zo snel mogelijk weer mobiel te zijn. Ging zelfstandig naar toilet, douchen, dochter verzorgen etc. Die andere dame was niet uit haar bed te branden, wilde alleen plassen op de po-stoel en deed niets. Komt er, op dag 4, een CO de dagelijkse controle doen. Begint mij uit te foeteren dat ik helemaal niets doe, dat ik ook eens zelfstandig moet gaan plassen en een voorbeeld moest nemen aan mijn kamergenoot. Ik was zo met stomheid geslagen dat ik totaal niet gereageerd heb ( dat irriteert mij nu nog van mij zelf, loslaten is geloof ik niet met sterkste punt) en zwijgend in bed haar tirade over mij heen heb laten komen. Achteraf zei mijn kamergenootje heel droog aan 'ik geloof dat ze onze dossiers verwisseld hebben"..
Ik was na een lang dag proberen uiteindelijk bevallen dmv keizersnede en lag op een kamer met een andere dame die ook een keizersnede had ondergaan. Deze dame was zelf ook arts. Het was een nogal bijzonder type die van paracetamol naar paracetamol leefde. Na 2 dagen was dat bij mij eigenlijk niet echt meer nodig. Dat vond zij heel raar. Ik wilde graag zsm naar huis. Ik voelde mij erg onprettig. De dame kreeg nl haar borstvoeding niet goed op gang en haar zoontje moest ( bij voorkeur om 0.00 uur snachts) een uur lang huilend aan de borst hangen. Ik deed dus heel erg mijn best om zo snel mogelijk weer mobiel te zijn. Ging zelfstandig naar toilet, douchen, dochter verzorgen etc. Die andere dame was niet uit haar bed te branden, wilde alleen plassen op de po-stoel en deed niets. Komt er, op dag 4, een CO de dagelijkse controle doen. Begint mij uit te foeteren dat ik helemaal niets doe, dat ik ook eens zelfstandig moet gaan plassen en een voorbeeld moest nemen aan mijn kamergenoot. Ik was zo met stomheid geslagen dat ik totaal niet gereageerd heb ( dat irriteert mij nu nog van mij zelf, loslaten is geloof ik niet met sterkste punt) en zwijgend in bed haar tirade over mij heen heb laten komen. Achteraf zei mijn kamergenootje heel droog aan 'ik geloof dat ze onze dossiers verwisseld hebben"..
dinsdag 6 december 2016 om 13:36
Ow dat hoor ik vaak, dat spoed hulp je niet serieus neemt. Terwijl het wel mis is.
Ik ben wel benieuwd hoeveel doden/zieken dat oplevert.
Wij hadden in onze woonplaats een arts die hierom bekend stond. Het was nog van voor de HAP (dus even geleden). Ze werd ook dr. Paracetamol genoemd.
En een buurvrouw van mijn ouders had een ziek kind die steeds raarder ging doen. Ze waren die dag al op het spreekuur van dr. Paracetamol geweest die dus inderdaad paracetamol voorschreef (griepje zei ze).
De koorts zakte niet meer en de ouders raakten in paniek. Ze zijn toen op eigen houtje naar de spoedeisende hulp gegaan, waar ze eerst moesten aanhoren dat dat niet de bedoeling was.
Toen er uiteindelijk wel een arts was bleek het kind hersenvliesontsteking te hebben. Hij heeft het ternauwernood overleefd, maar was daarna wel doof en verstandelijk beperkt.
Zo triest....
En een keer met dochter bij de huisartsenpost gezeten (netjes op afspraak) omdat ze na 17 uur was gevallen en duidelijk gehecht moest worden. Toen kwam er een man binnen (met vrouw) die duidelijk zijn arm uit de kom had. Hij kermde het uit van de pijn, maar hij werd niet geholpen want hij had geen afspraak. Hij moest dus eerst een afspraak maken en dat kon alleen telefonisch (toen had nog niet iedereen een mobiel). Ze zijn gewoon gegaan.... Geen idee hoe dat is gelopen verder. Maar een persoon die zo duidelijk gewond is die stuur je toch niet weg?!
Ik snap dat zo'n HAP regels hanteert maar als je zoiets overkomt kun je dan helder nadenken? En waar vind je al die regels dan?
Ik heb er wel eens met een kennis over gehad die op een HAP gewerkt heeft. Maar het is dus behoorlijk onduidelijk wanneer je mag komen en of je eerst wel of niet moet bellen en waar je wel of niet mee mag komen. En wanneer je naar SEH moet of de HAP of overdag de huisarts.
En best veel mensen komen in het weekend op de HAP voor een keelpijntje. Want doordeweeks hebben ze geen tijd (volgens die kennis).
Die man met zijn arm had eigenlijk beter een ambulance moeten bellen. Maar hoe kom je daar op?
Eerlijk gezegd wist ik eerst niet eens het verschil tussen de HAP en de SEH.
Ik ben wel benieuwd hoeveel doden/zieken dat oplevert.
Wij hadden in onze woonplaats een arts die hierom bekend stond. Het was nog van voor de HAP (dus even geleden). Ze werd ook dr. Paracetamol genoemd.
En een buurvrouw van mijn ouders had een ziek kind die steeds raarder ging doen. Ze waren die dag al op het spreekuur van dr. Paracetamol geweest die dus inderdaad paracetamol voorschreef (griepje zei ze).
De koorts zakte niet meer en de ouders raakten in paniek. Ze zijn toen op eigen houtje naar de spoedeisende hulp gegaan, waar ze eerst moesten aanhoren dat dat niet de bedoeling was.
Toen er uiteindelijk wel een arts was bleek het kind hersenvliesontsteking te hebben. Hij heeft het ternauwernood overleefd, maar was daarna wel doof en verstandelijk beperkt.
Zo triest....
En een keer met dochter bij de huisartsenpost gezeten (netjes op afspraak) omdat ze na 17 uur was gevallen en duidelijk gehecht moest worden. Toen kwam er een man binnen (met vrouw) die duidelijk zijn arm uit de kom had. Hij kermde het uit van de pijn, maar hij werd niet geholpen want hij had geen afspraak. Hij moest dus eerst een afspraak maken en dat kon alleen telefonisch (toen had nog niet iedereen een mobiel). Ze zijn gewoon gegaan.... Geen idee hoe dat is gelopen verder. Maar een persoon die zo duidelijk gewond is die stuur je toch niet weg?!
Ik snap dat zo'n HAP regels hanteert maar als je zoiets overkomt kun je dan helder nadenken? En waar vind je al die regels dan?
Ik heb er wel eens met een kennis over gehad die op een HAP gewerkt heeft. Maar het is dus behoorlijk onduidelijk wanneer je mag komen en of je eerst wel of niet moet bellen en waar je wel of niet mee mag komen. En wanneer je naar SEH moet of de HAP of overdag de huisarts.
En best veel mensen komen in het weekend op de HAP voor een keelpijntje. Want doordeweeks hebben ze geen tijd (volgens die kennis).
Die man met zijn arm had eigenlijk beter een ambulance moeten bellen. Maar hoe kom je daar op?
Eerlijk gezegd wist ik eerst niet eens het verschil tussen de HAP en de SEH.
dinsdag 6 december 2016 om 13:39
quote:Marquise schreef op 06 december 2016 @ 13:35:
Misschien voor trainingen betreffende patiëntenzorg? Vanuit mijn vakgebied weet ik dat daar steeds meer om te doen is. Wat voor bijvoorbeeld een gynaecoloog 'dagelijkse kost' is, is dat voor een patiënt niet maar dat wordt/werd nogal eens vergeten.
Klopt. Zeker bij een gynaecoloog. Voor de patient toch het meest intieme plekje.
Hier ook een inwendige echo gehad terwijl de gynaecoloog tegelijkertijd terwijl hij met dat ding in me zat een discussie met zijn assistent voerde die in de deuropening stond. Ik ervoer dat als zeer onprettig.
Misschien voor trainingen betreffende patiëntenzorg? Vanuit mijn vakgebied weet ik dat daar steeds meer om te doen is. Wat voor bijvoorbeeld een gynaecoloog 'dagelijkse kost' is, is dat voor een patiënt niet maar dat wordt/werd nogal eens vergeten.
Klopt. Zeker bij een gynaecoloog. Voor de patient toch het meest intieme plekje.
Hier ook een inwendige echo gehad terwijl de gynaecoloog tegelijkertijd terwijl hij met dat ding in me zat een discussie met zijn assistent voerde die in de deuropening stond. Ik ervoer dat als zeer onprettig.
dinsdag 6 december 2016 om 13:40
Ik zat een terrasje en voelde me helemaal niet lekker worden. Voelde mijn hart op een rare manier tekeer gaan, dus ik vermoedde een ritmestoornis, die zit ook bij mij in de familie. Moeder gebeld, die is cardioloog dus dat komt ff goed uit. Op afstand kan ze er natuurlijk niet echt wat over zeggen, maar als ik me zo slecht voelde, dan moest ik toch maar een ambulance bellen.
Vriendin waar ik mee was 112 bellen. Oooh zegt de 112 medewerker, dat is vast een paniekaanval. 10 minuten in een zakje laten blazen en mocht het dan niet over zijn, dan mag je pas weer bellen. Wat moet je niet doen met iemand met een ritmestoornis? Juist, in een zakje laten blazen. Ik had al zuurstoftekort! Vriendin overrompelt opgehangen, voor de vorm er een zakje bij gepakt, maar het was echt wel duidelijk dat het geen paniekaanval was. Dus vriendin weer bellen, medewerkster helemaal boos dat ze nu al weer had gebeld! En nou vooruit, ze zou een ambulance sturen, maar het was toch wel een paniekaanval.
Komt de ambulancemedewerker aan: zoooo meisje, wat vervelend, een paniekaanval! Toen heb ik ook gewoon gezegd: godverdomme ik heb geen paniekaanval. Hehehe, hij schrok een beetje, nam me mee naar de ambu, plakkertjes op de borst ennnnn inderdaad, een hartritmestoornis.
Vriendin waar ik mee was 112 bellen. Oooh zegt de 112 medewerker, dat is vast een paniekaanval. 10 minuten in een zakje laten blazen en mocht het dan niet over zijn, dan mag je pas weer bellen. Wat moet je niet doen met iemand met een ritmestoornis? Juist, in een zakje laten blazen. Ik had al zuurstoftekort! Vriendin overrompelt opgehangen, voor de vorm er een zakje bij gepakt, maar het was echt wel duidelijk dat het geen paniekaanval was. Dus vriendin weer bellen, medewerkster helemaal boos dat ze nu al weer had gebeld! En nou vooruit, ze zou een ambulance sturen, maar het was toch wel een paniekaanval.
Komt de ambulancemedewerker aan: zoooo meisje, wat vervelend, een paniekaanval! Toen heb ik ook gewoon gezegd: godverdomme ik heb geen paniekaanval. Hehehe, hij schrok een beetje, nam me mee naar de ambu, plakkertjes op de borst ennnnn inderdaad, een hartritmestoornis.
dinsdag 6 december 2016 om 13:40
quote:Splinter_ schreef op 06 december 2016 @ 13:30:
TO, voor wat voor lessen wil je al deze voorbeelden gebruiken?
Ik mag hopen voor een cursus waar medisch personeel leert dat een beetje medemenselijkheid en beleefdheid een enorm verschil maakt voor de patient.
Ik heb zelf ook veel positieve ervaringen met artsen en verpleegkundigen, en ik weet van kennissen die in dit vakgebied werken dat sommige patienten ook ontzettend onbeschoft of ronduit agressief kunnen zijn, maar veel verhalen hier zijn echt niet goed te praten. Ik vraag me ook af wat er in je hoofd omgaat als je vindt dat iemand zich maar over een trauma "heen moet zetten". Heb je tijdens je studie dan wel op zitten letten?
TO, voor wat voor lessen wil je al deze voorbeelden gebruiken?
Ik mag hopen voor een cursus waar medisch personeel leert dat een beetje medemenselijkheid en beleefdheid een enorm verschil maakt voor de patient.
Ik heb zelf ook veel positieve ervaringen met artsen en verpleegkundigen, en ik weet van kennissen die in dit vakgebied werken dat sommige patienten ook ontzettend onbeschoft of ronduit agressief kunnen zijn, maar veel verhalen hier zijn echt niet goed te praten. Ik vraag me ook af wat er in je hoofd omgaat als je vindt dat iemand zich maar over een trauma "heen moet zetten". Heb je tijdens je studie dan wel op zitten letten?
dinsdag 6 december 2016 om 13:42
quote:veensteker schreef op 06 december 2016 @ 13:15:
Mijn man had om 15 uur zijn onderbeen gebroken en werd naar het ziekenhuis gebracht. Er kwamen steeds spoedoperaties tussendoor dus werd pas de volgende morgen naar de verkoever gebracht.
[...]
Om 17 uur lag hij nog als enige op de verkoever. De verkoeverkamer is toch de ruimte waar patiënten bijkomen uit hun narcose? Het lijkt me sterk dat hij daar al voor zijn operatie lag.
Mijn man had om 15 uur zijn onderbeen gebroken en werd naar het ziekenhuis gebracht. Er kwamen steeds spoedoperaties tussendoor dus werd pas de volgende morgen naar de verkoever gebracht.
[...]
Om 17 uur lag hij nog als enige op de verkoever. De verkoeverkamer is toch de ruimte waar patiënten bijkomen uit hun narcose? Het lijkt me sterk dat hij daar al voor zijn operatie lag.
dinsdag 6 december 2016 om 13:44
wat een verhalen zeg!
ik was 15 en had en wrat aan de zijkant van mijn hiel. Deze werd netjes door de assistente behandelt, maar blijkbaar had ze er iets naast gestipt waardoor er een gigantische bloedblaar ontstond.
het kreeg letterlijk na een aantal dagen de grootte van een ei en was helemaal blauw.
Ik kon geen schoen meer aan. Een aantal keer zelf gebeld, maar werd niet serieus genomen en na 2 weken was mijn moeder het zo zat dat die assistenten mij elke keer afscheepten dat ze me in de auto zette en we naar de huisarts reden.
Daar aangekomen trok ze gelijk mijn been omhoog zodat ze het goed konden zien. Ze schrokken er erg van en 2 dokters kwamen kijken, werd er een foto gemaakt voor hun zelf, hele aparte ervaring.
Na hun excuses is het ei open gesneden en na vele verzorging weer alles netjes geheeld, kon eindelijk mijn schoen weer aan!
ik was 15 en had en wrat aan de zijkant van mijn hiel. Deze werd netjes door de assistente behandelt, maar blijkbaar had ze er iets naast gestipt waardoor er een gigantische bloedblaar ontstond.
het kreeg letterlijk na een aantal dagen de grootte van een ei en was helemaal blauw.
Ik kon geen schoen meer aan. Een aantal keer zelf gebeld, maar werd niet serieus genomen en na 2 weken was mijn moeder het zo zat dat die assistenten mij elke keer afscheepten dat ze me in de auto zette en we naar de huisarts reden.
Daar aangekomen trok ze gelijk mijn been omhoog zodat ze het goed konden zien. Ze schrokken er erg van en 2 dokters kwamen kijken, werd er een foto gemaakt voor hun zelf, hele aparte ervaring.
Na hun excuses is het ei open gesneden en na vele verzorging weer alles netjes geheeld, kon eindelijk mijn schoen weer aan!
dinsdag 6 december 2016 om 13:47
quote:miedo schreef op 06 december 2016 @ 12:34:
mijn huisarts bleef maar volhouden dat ik een drukpunt onder mijn voet had, terwijl een medisch pedicure, een andere huisarts al hadden bevestigt dat het een zeer grote wrat was...
Bij mijn moeder die kanker heeft is het nog veel erger: die is afgelopen vrijdagmiddag doodleuk gebeld dat ze niks meer voor haar kunnen doen.......zoiets zeg je toch in een persoonlijk gesprek lijkt mij.?Dit is ook bij mijn oom gebeurd. Vorig jaar was hij onwel geworden, met gillende sirenes afgevoerd en een dag later is hij naar huis gestuurd, maar hij moest maandag (hij werd donderdag onwel en is toen een nachtje gebleven) wel terugkomen voor een MRI scan omdat ze vermoedden dat hij een hersentumor had. Mijn oom en tante waren natuurlijk helemaal overrompeld door dat nieuws, en ze gingen die maandag terug voor MRI scan. Om een lang verhaal kort te maken, het bleek inderdaad een hersentumor. Er werd een biopt gedaan om te kijken wat voor soort hersentumor het was. Ze zouden later worden gebeld voor een afspraak om de uitslag te bespreken. Ze werden inderdaad gebeld (ik was er toen bij, ze hadden hem op de luidspreker staan) en toen werd heel bot medegedeeld dat het een agressieve vorm was. Kwaadaardig, hij had nog maximaal anderhalf jaar tot 2 jaar te leven. Bam! Het zal je maar zo even worden meegedeeld..
mijn huisarts bleef maar volhouden dat ik een drukpunt onder mijn voet had, terwijl een medisch pedicure, een andere huisarts al hadden bevestigt dat het een zeer grote wrat was...
Bij mijn moeder die kanker heeft is het nog veel erger: die is afgelopen vrijdagmiddag doodleuk gebeld dat ze niks meer voor haar kunnen doen.......zoiets zeg je toch in een persoonlijk gesprek lijkt mij.?Dit is ook bij mijn oom gebeurd. Vorig jaar was hij onwel geworden, met gillende sirenes afgevoerd en een dag later is hij naar huis gestuurd, maar hij moest maandag (hij werd donderdag onwel en is toen een nachtje gebleven) wel terugkomen voor een MRI scan omdat ze vermoedden dat hij een hersentumor had. Mijn oom en tante waren natuurlijk helemaal overrompeld door dat nieuws, en ze gingen die maandag terug voor MRI scan. Om een lang verhaal kort te maken, het bleek inderdaad een hersentumor. Er werd een biopt gedaan om te kijken wat voor soort hersentumor het was. Ze zouden later worden gebeld voor een afspraak om de uitslag te bespreken. Ze werden inderdaad gebeld (ik was er toen bij, ze hadden hem op de luidspreker staan) en toen werd heel bot medegedeeld dat het een agressieve vorm was. Kwaadaardig, hij had nog maximaal anderhalf jaar tot 2 jaar te leven. Bam! Het zal je maar zo even worden meegedeeld..
dinsdag 6 december 2016 om 13:56
Al een tijdje geleden, in 2001, had ik last van onverklaarbare buikpijnen, in de regio, baarmoeder/vagina. Heel vaak bij huisarts in opleiding geweest, zij kon steeds maar niks ondekken, toen moest ik haar wel vertellen dat ik in januari van dat jaar was verkracht.
Later heeft ze mij doorgestuurd naar gyneacoloog, en had in verwijsbrief gezet van mijn verkrachting en dat ik door een vrouwelijk gyneacoloog geholpen wou worden.
Ben ik in ziekenhuis, word ik opgehaald door een mannelijke, ik uitgelegt dat dat niet de bedoeling was en dat het ook in verwijsbrief stond. Zei hij, nou dat word dan moeilijk want de enige vrouwelijke wat we nu hebben voelt zich niet zo lekker en wilt naar huis, maar zal kijken wat ik voor je kan doen. Dus uiteindelijk die vrouwelijke gyneacoloog, zwaar sjacherijnig, want ze wou naar huis en nu kon dat niet. Ik moest me van onderen uitkleden, had ik best veel moeite mee, zei zij, ben ne nou nog niet uitgrkleed, opschieten en ga liggen op de onderzoeksbank, met je benen in de beugels. Dus dat doe ik, pakt ze die eendebek, zonder het te verwarmen of glijmiddel op te doen, douwt ze zo dat ding naar binnen. Ik verging van de pijn, had de tranen in de ogen staan, zegt ze, stel je niet zo aan, er is niks te zien. Ze had toen een vaginale echo gemaakt, en toen trok ze zo de eendebek eruit.
Wat had ik een pijn, had moeite met zitten.
Maar nooit weer
Later heeft ze mij doorgestuurd naar gyneacoloog, en had in verwijsbrief gezet van mijn verkrachting en dat ik door een vrouwelijk gyneacoloog geholpen wou worden.
Ben ik in ziekenhuis, word ik opgehaald door een mannelijke, ik uitgelegt dat dat niet de bedoeling was en dat het ook in verwijsbrief stond. Zei hij, nou dat word dan moeilijk want de enige vrouwelijke wat we nu hebben voelt zich niet zo lekker en wilt naar huis, maar zal kijken wat ik voor je kan doen. Dus uiteindelijk die vrouwelijke gyneacoloog, zwaar sjacherijnig, want ze wou naar huis en nu kon dat niet. Ik moest me van onderen uitkleden, had ik best veel moeite mee, zei zij, ben ne nou nog niet uitgrkleed, opschieten en ga liggen op de onderzoeksbank, met je benen in de beugels. Dus dat doe ik, pakt ze die eendebek, zonder het te verwarmen of glijmiddel op te doen, douwt ze zo dat ding naar binnen. Ik verging van de pijn, had de tranen in de ogen staan, zegt ze, stel je niet zo aan, er is niks te zien. Ze had toen een vaginale echo gemaakt, en toen trok ze zo de eendebek eruit.
Wat had ik een pijn, had moeite met zitten.
Maar nooit weer
dinsdag 6 december 2016 om 13:58
quote:cerulli schreef op 06 december 2016 @ 13:40:
[...]
Ik mag hopen voor een cursus waar medisch personeel leert dat een beetje medemenselijkheid en beleefdheid een enorm verschil maakt voor de patient.
Ik heb zelf ook veel positieve ervaringen met artsen en verpleegkundigen, en ik weet van kennissen die in dit vakgebied werken dat sommige patienten ook ontzettend onbeschoft of ronduit agressief kunnen zijn, maar veel verhalen hier zijn echt niet goed te praten. Ik vraag me ook af wat er in je hoofd omgaat als je vindt dat iemand zich maar over een trauma "heen moet zetten". Heb je tijdens je studie dan wel op zitten letten?
Grote kans dat dat nooit behandeld werd. Hoe ik het altijd begrepen heb: vroeger was de arts De Man In De Witte Jas en die sprak je niet tegen. Die wist het immers beter. Dat is de laatste 20, 30 jaar veranderd. Patiënten worden mondiger, accepteren niet meer vanalles (soms terecht, soms onterecht) en we weten ook steeds meer of denkbeelden zijn veranderd. Dat is niet altijd gemakkelijk. Dat praat overigens niets goed, houd me ten goede, maar grote kans dat zeker een oudere arts dat nooit in zijn studie te horen heeft gekregen. Een aantal zijn nog altijd van mening dat een patiënt moet zwijgen en doen wat zij zeggen.
Ik heb er nog eentje: voor mijn huidige tandarts moest ik eerst naar een ander. Die liet zijn stagiaires/co-assistenten (geen idee wat de juiste benaming in dit geval is) vanalles doen en vond mij maar een lastige dragonder. Het is dat de stagiaires ontzettend lief waren en met mij meedachten want ik stond al op het punt om op te staan en weg te lopen. Nu geef ik direct toe dat ik niet de gemakkelijkste tandartspatiënt ben. Maar toen ik de tandarts in kwestie op de gang luidruchtig hoorde ruziën met een andere patiënt, besloot ik wel dat het niet helemaal aan mij lag.
Na veel steggelen, inmenging van de stagiaires en 'dreigementen' zoals "Als je dat doet, ben je tegen je vijfigste al je tanden kwijt", kreeg ik uiteindelijk een doorverwijzing naar mijn huidige tandarts. Toen ik haar het hele verhaal vertelde, keek ze een beetje chagrijnig en antwoordde "Nee, u zult niet op vijftigste al uw tanden kwijt zijn. Dat lijkt me al te overdreven tenzij er hele rare dingen gebeuren."
[...]
Ik mag hopen voor een cursus waar medisch personeel leert dat een beetje medemenselijkheid en beleefdheid een enorm verschil maakt voor de patient.
Ik heb zelf ook veel positieve ervaringen met artsen en verpleegkundigen, en ik weet van kennissen die in dit vakgebied werken dat sommige patienten ook ontzettend onbeschoft of ronduit agressief kunnen zijn, maar veel verhalen hier zijn echt niet goed te praten. Ik vraag me ook af wat er in je hoofd omgaat als je vindt dat iemand zich maar over een trauma "heen moet zetten". Heb je tijdens je studie dan wel op zitten letten?
Grote kans dat dat nooit behandeld werd. Hoe ik het altijd begrepen heb: vroeger was de arts De Man In De Witte Jas en die sprak je niet tegen. Die wist het immers beter. Dat is de laatste 20, 30 jaar veranderd. Patiënten worden mondiger, accepteren niet meer vanalles (soms terecht, soms onterecht) en we weten ook steeds meer of denkbeelden zijn veranderd. Dat is niet altijd gemakkelijk. Dat praat overigens niets goed, houd me ten goede, maar grote kans dat zeker een oudere arts dat nooit in zijn studie te horen heeft gekregen. Een aantal zijn nog altijd van mening dat een patiënt moet zwijgen en doen wat zij zeggen.
Ik heb er nog eentje: voor mijn huidige tandarts moest ik eerst naar een ander. Die liet zijn stagiaires/co-assistenten (geen idee wat de juiste benaming in dit geval is) vanalles doen en vond mij maar een lastige dragonder. Het is dat de stagiaires ontzettend lief waren en met mij meedachten want ik stond al op het punt om op te staan en weg te lopen. Nu geef ik direct toe dat ik niet de gemakkelijkste tandartspatiënt ben. Maar toen ik de tandarts in kwestie op de gang luidruchtig hoorde ruziën met een andere patiënt, besloot ik wel dat het niet helemaal aan mij lag.
Na veel steggelen, inmenging van de stagiaires en 'dreigementen' zoals "Als je dat doet, ben je tegen je vijfigste al je tanden kwijt", kreeg ik uiteindelijk een doorverwijzing naar mijn huidige tandarts. Toen ik haar het hele verhaal vertelde, keek ze een beetje chagrijnig en antwoordde "Nee, u zult niet op vijftigste al uw tanden kwijt zijn. Dat lijkt me al te overdreven tenzij er hele rare dingen gebeuren."
dinsdag 6 december 2016 om 13:58
quote:KaitlynTodd schreef op 06 december 2016 @ 13:56:
Al een tijdje geleden, in 2001, had ik last van onverklaarbare buikpijnen, in de regio, baarmoeder/vagina. Heel vaak bij huisarts in opleiding geweest, zij kon steeds maar niks ondekken, toen moest ik haar wel vertellen dat ik in januari van dat jaar was verkracht.
Later heeft ze mij doorgestuurd naar gyneacoloog, en had in verwijsbrief gezet van mijn verkrachting en dat ik door een vrouwelijk gyneacoloog geholpen wou worden.
Ben ik in ziekenhuis, word ik opgehaald door een mannelijke, ik uitgelegt dat dat niet de bedoeling was en dat het ook in verwijsbrief stond. Zei hij, nou dat word dan moeilijk want de enige vrouwelijke wat we nu hebben voelt zich niet zo lekker en wilt naar huis, maar zal kijken wat ik voor je kan doen. Dus uiteindelijk die vrouwelijke gyneacoloog, zwaar sjacherijnig, want ze wou naar huis en nu kon dat niet. Ik moest me van onderen uitkleden, had ik best veel moeite mee, zei zij, ben ne nou nog niet uitgrkleed, opschieten en ga liggen op de onderzoeksbank, met je benen in de beugels. Dus dat doe ik, pakt ze die eendebek, zonder het te verwarmen of glijmiddel op te doen, douwt ze zo dat ding naar binnen. Ik verging van de pijn, had de tranen in de ogen staan, zegt ze, stel je niet zo aan, er is niks te zien. Ze had toen een vaginale echo gemaakt, en toen trok ze zo de eendebek eruit.
Wat had ik een pijn, had moeite met zitten.
Maar nooit weerKlacht ingediend mag ik hopen? Wat een nare ervaring zeg!
Al een tijdje geleden, in 2001, had ik last van onverklaarbare buikpijnen, in de regio, baarmoeder/vagina. Heel vaak bij huisarts in opleiding geweest, zij kon steeds maar niks ondekken, toen moest ik haar wel vertellen dat ik in januari van dat jaar was verkracht.
Later heeft ze mij doorgestuurd naar gyneacoloog, en had in verwijsbrief gezet van mijn verkrachting en dat ik door een vrouwelijk gyneacoloog geholpen wou worden.
Ben ik in ziekenhuis, word ik opgehaald door een mannelijke, ik uitgelegt dat dat niet de bedoeling was en dat het ook in verwijsbrief stond. Zei hij, nou dat word dan moeilijk want de enige vrouwelijke wat we nu hebben voelt zich niet zo lekker en wilt naar huis, maar zal kijken wat ik voor je kan doen. Dus uiteindelijk die vrouwelijke gyneacoloog, zwaar sjacherijnig, want ze wou naar huis en nu kon dat niet. Ik moest me van onderen uitkleden, had ik best veel moeite mee, zei zij, ben ne nou nog niet uitgrkleed, opschieten en ga liggen op de onderzoeksbank, met je benen in de beugels. Dus dat doe ik, pakt ze die eendebek, zonder het te verwarmen of glijmiddel op te doen, douwt ze zo dat ding naar binnen. Ik verging van de pijn, had de tranen in de ogen staan, zegt ze, stel je niet zo aan, er is niks te zien. Ze had toen een vaginale echo gemaakt, en toen trok ze zo de eendebek eruit.
Wat had ik een pijn, had moeite met zitten.
Maar nooit weerKlacht ingediend mag ik hopen? Wat een nare ervaring zeg!
dinsdag 6 december 2016 om 14:02
quote:gizzmo-returns schreef op 06 december 2016 @ 13:58:
[...]
Klacht ingediend mag ik hopen? Wat een nare ervaring zeg!
Volgens mij kan je voor gynaecologische klachten beter een mannelijke arts hebben, die zijn meestal voorzichtiger.
Heb 1 keer een vrouwelijke assistente een uitstrijkje laten maken, pff verging van de pijn .
[...]
Klacht ingediend mag ik hopen? Wat een nare ervaring zeg!
Volgens mij kan je voor gynaecologische klachten beter een mannelijke arts hebben, die zijn meestal voorzichtiger.
Heb 1 keer een vrouwelijke assistente een uitstrijkje laten maken, pff verging van de pijn .
dinsdag 6 december 2016 om 14:05
dinsdag 6 december 2016 om 14:07
Een paar jaar geleden was mijn kaak uit de kom, niet heel ernstig, wel pijnlijk na een poosje. Ik heb dat heel af en toe en bekend bij de tandarts. Ik moest langskomen bij de tandarts, vervanger want mijn tandarts was op vakantie. Foto's gemaakt en volgens de tandarts was mijn kaak niet uit de kom, maar waren het mijn verstandskiezen. Ik weet hoe het voelt als mijn kaak uit de kom is en heb dat ook vriendelijk gezegd. Nee, waren echt mijn verstandskiezen en ik moest naar de kaakchirurg. Receptioniste bij de kaakchirurg vraagt of de tandarts foto's heeft gemaakt. Ik zei dat dat het geval was en dat die doorgestuurd zouden worden. Dat bleek niet het geval en ze werd een beetje boos op de tandarts aangezien ik nogmaals foto's moest laten maken. Eenmaal bij de kaakchirurg bleek mijn kaak uit de kom en werd hij boos op de tandarts, want doordat ik langer moest wachten zat er een ontsteking onder. Hij was erg vriendelijk en maakte grapjes met me. Binnen een paar minuten stond mijn kaak weer recht en moest een week later op controle komen. Bij het weggaan hoorde ik hem tegen de assistente zeggen dat ik en mijn man zo'n aardige en leuke mensen waren.
dinsdag 6 december 2016 om 14:09
quote:miedo schreef op 06 december 2016 @ 14:02:
[...]
Volgens mij kan je voor gynaecologische klachten beter een mannelijke arts hebben, die zijn meestal voorzichtiger.
Heb 1 keer een vrouwelijke assistente een uitstrijkje laten maken, pff verging van de pijn .
Dat zal best waar zijn, maar na een verkrachting kan ik me toch voorstellen dat je liever niet door een man geholpen wilt worden. Het gaat dan niet om de fysieke pijn, maar om de beleving.
Denk ik. Geen ervaring mee gelukkig....
[...]
Volgens mij kan je voor gynaecologische klachten beter een mannelijke arts hebben, die zijn meestal voorzichtiger.
Heb 1 keer een vrouwelijke assistente een uitstrijkje laten maken, pff verging van de pijn .
Dat zal best waar zijn, maar na een verkrachting kan ik me toch voorstellen dat je liever niet door een man geholpen wilt worden. Het gaat dan niet om de fysieke pijn, maar om de beleving.
Denk ik. Geen ervaring mee gelukkig....
dinsdag 6 december 2016 om 14:10
quote:miedo schreef op 06 december 2016 @ 14:02:
[...]
Volgens mij kan je voor gynaecologische klachten beter een mannelijke arts hebben, die zijn meestal voorzichtiger.
Heb 1 keer een vrouwelijke assistente een uitstrijkje laten maken, pff verging van de pijn .Die ervaring heb ik ook bij mijn huisartsenpraktijk. Mijn dokter had mijn spiraal gezet, en ik ben een keer of 4 terug moeten komen (laatste keer was om hem eruit te halen). De tussenkeren kreeg ik zijn assistente. Telkens als zij die eendenbek erin deed, voelde het echt alsof er een velletje gemeen klem zat of dat er iets openscheurde of zo. Als mijn eigen dokter de eendenbek inbracht had ik nergens last van.
[...]
Volgens mij kan je voor gynaecologische klachten beter een mannelijke arts hebben, die zijn meestal voorzichtiger.
Heb 1 keer een vrouwelijke assistente een uitstrijkje laten maken, pff verging van de pijn .Die ervaring heb ik ook bij mijn huisartsenpraktijk. Mijn dokter had mijn spiraal gezet, en ik ben een keer of 4 terug moeten komen (laatste keer was om hem eruit te halen). De tussenkeren kreeg ik zijn assistente. Telkens als zij die eendenbek erin deed, voelde het echt alsof er een velletje gemeen klem zat of dat er iets openscheurde of zo. Als mijn eigen dokter de eendenbek inbracht had ik nergens last van.
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 december 2016 om 14:10
quote:Zanahoria schreef op 06 december 2016 @ 14:05:
Wat gek, ik zou dat telefonisch mededelen heel anders ervaren denk ik.
Waarom niet meteen aan de telefoon zeggen in plaats van dat de patiënt nog een aantal dagen helemaal in de zenuwen moet zitten voordat er een fysieke afspraak kan plaatsvinden?Omdat je dan een gevoel kunt overdragen wat door de telefoon niet kan. Het is persoonlijker en vriendelijker om dat niet via de telefoon te doen.
Wat gek, ik zou dat telefonisch mededelen heel anders ervaren denk ik.
Waarom niet meteen aan de telefoon zeggen in plaats van dat de patiënt nog een aantal dagen helemaal in de zenuwen moet zitten voordat er een fysieke afspraak kan plaatsvinden?Omdat je dan een gevoel kunt overdragen wat door de telefoon niet kan. Het is persoonlijker en vriendelijker om dat niet via de telefoon te doen.
dinsdag 6 december 2016 om 14:12
In de categorie van artsen die in hun eigen wereldje leven:
Net ontdekt dat ik zwanger was, dus blij toog ik naar de huisarts. Enthousiast vertel ik hem mijn nieuws.
Hij rommelt even in zijn la...
En hij geeft me een foldertje van een abortuskliniek. Ik kon gaan. Als ik vragen had kon ik het foldertje lezen. Daaaag, mevrouw, uw consult is afgelopen . Als ik iets anders wilde bespreken moest ik maar een nieuwe afspraak maken.
Ik weet dat ik niet de meest assertieve persoon ben, maar ik kan me niet voorstellen het bestaat dat iemand assertief genoeg kan zijn in zo'n situatie.
Neuroloog een jaar of wat terug. Al jaren dat mijn lijf en hoofd plots uitvallen. Kan een paar uur duren, kan een paar dagen duren. Er was inmiddels al duidelijk permanente schade door die aanvallen (en inmiddels zelfs nog meer schade). Je wil dan wel eens weten wat er is. Werd daarvoor doorgestuurd naar de neuroloog.
Onderzoek gehad. Resultaat: Ik had geen epilepsie.
Ja, dat wist ik al. Maar wat het dan wel was? Wist hij niet. Wat er dan vervolgens ging gebeuren? Niets, ik had geen epilepsie, dus niet zeuren. Noch ik, noch de persoon die ik bij me had kon hem duidelijk maken dat er iets schortte aan zo'n antwoord bij de hulpvraag
Die van de ambulancemedewerker ken ik ook. Ik heb er niet meer zoveel herinneringen aan, maar ik was KO gegaan. Telkens als ik antwoord probeerde te geven op een vraag van de medewerker viel ik weer weg.
De enige echt heldere herinnering die ik nog heb was een scheldpartij dat ik toch wel érg onbeleefd was dat ik niets zei. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om zo onbeschoft te zijn geen antwoord te geven.
Medische missers zijn één ding, maar totaal niet in staat zijn te snappen dat je als ziekenbroeder nog wel eens met zieke mensen van doen hebt is een heel ander verhaal.
Net ontdekt dat ik zwanger was, dus blij toog ik naar de huisarts. Enthousiast vertel ik hem mijn nieuws.
Hij rommelt even in zijn la...
En hij geeft me een foldertje van een abortuskliniek. Ik kon gaan. Als ik vragen had kon ik het foldertje lezen. Daaaag, mevrouw, uw consult is afgelopen . Als ik iets anders wilde bespreken moest ik maar een nieuwe afspraak maken.
Ik weet dat ik niet de meest assertieve persoon ben, maar ik kan me niet voorstellen het bestaat dat iemand assertief genoeg kan zijn in zo'n situatie.
Neuroloog een jaar of wat terug. Al jaren dat mijn lijf en hoofd plots uitvallen. Kan een paar uur duren, kan een paar dagen duren. Er was inmiddels al duidelijk permanente schade door die aanvallen (en inmiddels zelfs nog meer schade). Je wil dan wel eens weten wat er is. Werd daarvoor doorgestuurd naar de neuroloog.
Onderzoek gehad. Resultaat: Ik had geen epilepsie.
Ja, dat wist ik al. Maar wat het dan wel was? Wist hij niet. Wat er dan vervolgens ging gebeuren? Niets, ik had geen epilepsie, dus niet zeuren. Noch ik, noch de persoon die ik bij me had kon hem duidelijk maken dat er iets schortte aan zo'n antwoord bij de hulpvraag
Die van de ambulancemedewerker ken ik ook. Ik heb er niet meer zoveel herinneringen aan, maar ik was KO gegaan. Telkens als ik antwoord probeerde te geven op een vraag van de medewerker viel ik weer weg.
De enige echt heldere herinnering die ik nog heb was een scheldpartij dat ik toch wel érg onbeleefd was dat ik niets zei. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om zo onbeschoft te zijn geen antwoord te geven.
Medische missers zijn één ding, maar totaal niet in staat zijn te snappen dat je als ziekenbroeder nog wel eens met zieke mensen van doen hebt is een heel ander verhaal.
"Wat heeft de wetenschap ooit voor ons gedaan?!" typte zij op haar blog.
dinsdag 6 december 2016 om 14:16
quote:Elfje112 schreef op 06 december 2016 @ 14:10:
[...]
Omdat je dan een gevoel kunt overdragen wat door de telefoon niet kan. Het is persoonlijker en vriendelijker om dat niet via de telefoon te doen.Klopt helemaal hoor! Maar toch zou ik het liever meteen wat botter horen, dan nog een aantal dagen in de stress zitten. Maar dat is dus helemaal een persoonlijke voorkeur.
[...]
Omdat je dan een gevoel kunt overdragen wat door de telefoon niet kan. Het is persoonlijker en vriendelijker om dat niet via de telefoon te doen.Klopt helemaal hoor! Maar toch zou ik het liever meteen wat botter horen, dan nog een aantal dagen in de stress zitten. Maar dat is dus helemaal een persoonlijke voorkeur.
dinsdag 6 december 2016 om 14:28
Begon al met slechte communicatie: pilletjes om een eisprong op te wekken geslikt, maar de dag dat ik mocht testen of ik zwanger was: niks. Geen positieve test maar ook geen menstruatie. Wel een gekke buikpijn waar ik de HAP voor belde: een of andere Belgische huisarts vroeg of ik vruchtbaarheids behandeling gehad had, en dat het dan wel gewoon veel eitjes zouden zijn. Hij dacht aan IVF of zo... wilde weten wanneer de eitjes 'geoogst' gingen worden (nou niet mijn eisprong was 2 weken terug). Hij wilde echter niet luisteren en heb uiteindelijk de volgende dag maar mijn eigen gynaecoloog gebeld.
Daar mocht ik voor een echo komen. Conclusie: vocht in mijn buik. Meer niet. Geen instructies oid.
Dag erna een positieve test! Gebeld om door te geven. Met 8 weken zwangerschap vroege echo gepland.
Op die echo: geen vruchtje te vinden. Uiteindelijk in een eileider terug gevonden. Blijkt de buikpijn, vocht in mijn buik en het laat positief testen een code rood te zijn hiervoor. Maar omdat alle zorgverleners niet met elkaar communiceerden heeft niemand dit gesignaleerd.
Maar ik lig daar in de beugels bij de gyn, krijg net te horen dat het kindje in een eileider zit. Blijkt het heel bijzonder te zijn dat je dat met 8 weken niet merkt of zelfs overleeft. Binnen no time de halve afdeling aan gynaecologen om me heen. Met die roerstok nog in me en m'n benen in de beugels.
Had subtieler gekund.
Daar mocht ik voor een echo komen. Conclusie: vocht in mijn buik. Meer niet. Geen instructies oid.
Dag erna een positieve test! Gebeld om door te geven. Met 8 weken zwangerschap vroege echo gepland.
Op die echo: geen vruchtje te vinden. Uiteindelijk in een eileider terug gevonden. Blijkt de buikpijn, vocht in mijn buik en het laat positief testen een code rood te zijn hiervoor. Maar omdat alle zorgverleners niet met elkaar communiceerden heeft niemand dit gesignaleerd.
Maar ik lig daar in de beugels bij de gyn, krijg net te horen dat het kindje in een eileider zit. Blijkt het heel bijzonder te zijn dat je dat met 8 weken niet merkt of zelfs overleeft. Binnen no time de halve afdeling aan gynaecologen om me heen. Met die roerstok nog in me en m'n benen in de beugels.
Had subtieler gekund.
dinsdag 6 december 2016 om 14:33
Mijn tweede was al ruim een week overtijd en ze hoorden een extra hartslagje. Meestal is dit onschuldig, maar ik kreeg dus wel een echo. De arts kwam binnen met een aantal arts-assistenten. Gelukkig bleek het bij ons waarschijnlijk ook onschuldig te zijn. Het was iets wat bij te laat geboren kinderen vaker gezien wordt en wat bij de geboorte dan weer verdwijnt. Vervolgens gaat de arts een heel college geven.en laat hij de arts-assistenten van alles zien met het echo-apparaat. "Als je nu dit en dit gezien had, was het einde verhaal...." De meest vreselijke afwijken komen voorbij. En mijn man en ik maakten ons echt geen zorgen, maar hadden nu het idee door het oog van de naald gekropen te zijn en ik moest een paar dagen later nog bevallen...