Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 11:38
quote:Meauve01 schreef op 06 december 2016 @ 11:34:
Toen mijn moeder borstkanker bleek te hebben, ben ik door mijn huisarts doorverwezen voor een check bij het lokale ziekenhuis (oma had het ook). Kom ik daar aan:
"Je bent onder 30 dus je krijgt een echo, geen mammografie. Hoewel ik beiden grote onzin vind, want je bent te jong voor borstkanker (24)."
"Nou, ga maar liggen dan. Je zou eens moeten weten hoeveel écht nuttige mensen ik nu zou kunnen helpen"
Spoot de koude echogel op en ging als een bezetene véél te hard met dat echoding over mijn borsten. Ze was duidelijk niet blij met mijn bezoek.
"Zie je nu wel, je hebt niks. Al dat aanstelgedrag"
Kanonne, je zou de eerste jonge vrouw niet zijn die het wel blijkt te hebben, zeker met zo'n familiegeschiedenis. Wat een maffe uitspraken zeg.
Toen mijn moeder borstkanker bleek te hebben, ben ik door mijn huisarts doorverwezen voor een check bij het lokale ziekenhuis (oma had het ook). Kom ik daar aan:
"Je bent onder 30 dus je krijgt een echo, geen mammografie. Hoewel ik beiden grote onzin vind, want je bent te jong voor borstkanker (24)."
"Nou, ga maar liggen dan. Je zou eens moeten weten hoeveel écht nuttige mensen ik nu zou kunnen helpen"
Spoot de koude echogel op en ging als een bezetene véél te hard met dat echoding over mijn borsten. Ze was duidelijk niet blij met mijn bezoek.
"Zie je nu wel, je hebt niks. Al dat aanstelgedrag"
Kanonne, je zou de eerste jonge vrouw niet zijn die het wel blijkt te hebben, zeker met zo'n familiegeschiedenis. Wat een maffe uitspraken zeg.
dinsdag 6 december 2016 om 11:42
quote:Meauve01 schreef op 06 december 2016 @ 11:34:
Toen mijn moeder borstkanker bleek te hebben, ben ik door mijn huisarts doorverwezen voor een check bij het lokale ziekenhuis (oma had het ook). Kom ik daar aan:
"Je bent onder 30 dus je krijgt een echo, geen mammografie. Hoewel ik beiden grote onzin vind, want je bent te jong voor borstkanker (24)."
"Nou, ga maar liggen dan. Je zou eens moeten weten hoeveel écht nuttige mensen ik nu zou kunnen helpen"
Spoot de koude echogel op en ging als een bezetene véél te hard met dat echoding over mijn borsten. Ze was duidelijk niet blij met mijn bezoek.
"Zie je nu wel, je hebt niks. Al dat aanstelgedrag"
Ze maakte ook nog een rare opmerking over mijn "kleine borsjes" (ik heb cup C..). Hele rare ervaring dit bezoek.Heb je geen klacht ingediend? Dit is echt ongehoord!
Toen mijn moeder borstkanker bleek te hebben, ben ik door mijn huisarts doorverwezen voor een check bij het lokale ziekenhuis (oma had het ook). Kom ik daar aan:
"Je bent onder 30 dus je krijgt een echo, geen mammografie. Hoewel ik beiden grote onzin vind, want je bent te jong voor borstkanker (24)."
"Nou, ga maar liggen dan. Je zou eens moeten weten hoeveel écht nuttige mensen ik nu zou kunnen helpen"
Spoot de koude echogel op en ging als een bezetene véél te hard met dat echoding over mijn borsten. Ze was duidelijk niet blij met mijn bezoek.
"Zie je nu wel, je hebt niks. Al dat aanstelgedrag"
Ze maakte ook nog een rare opmerking over mijn "kleine borsjes" (ik heb cup C..). Hele rare ervaring dit bezoek.Heb je geen klacht ingediend? Dit is echt ongehoord!
dinsdag 6 december 2016 om 11:44
Mijn (ex) huisarts was echt een hork. Maar ik kwam er niet vaak, en de praktijk had meer artsen dus had ik hem niet altijd.
Ik had ik ooit een telefonisch overleg mee. Ik wilde toelichting op een bloeduitslag, omdat de assistente het mij niet goed kon uitleggen. Het was ook haar idee om een telefonisch consult te doen.
Huisarts zou bellen tussen 12 en 13. Dus ik zat al om 11.45 paraat.
Om 13.10 belde hij. Druk druk druk. En hij kon zo gebeld worden door een specialist dus.. En ja na 3 minuten hing hij midden in mijn vraag op. Om na 45 minuten weer terug te bellen en heel knorrig te doen.
Ik durfde al bijna niks meer te zeggen. Maar mijn vraag gesteld en antwoord gehad. Hij vond dat ik met teveel op die uitslag richtte en hij dacht dat het probleem psychosomatisch was (hij vond dat ik me aanstelde).
Hij werd woedend op me toen ik iets voorstelde waar hij het niet mee eens was en hing toen boos op.
Man heeft er nog een gesprek aan gewaagd en huisarts had met man te doen met zo'n hysterische vrouw...
Ik heb die man nooit meer gesproken want we zijn met het hele gezin naar een andere (wel een hele aardige) huisarts overgestapt. Die heeft me gelukkig goed geholpen. Ik bleek best ernstig ziek te zijn en helaas omdat ik te lang met klachten heb rondgelopen ben ik nu chronisch ziek en altijd moe.
Die klacht had ik al bijna 8 jaar eerder bij mijn oude huisarts gemeld maar dat werd steeds weggewuifd. Het enige dat ik bij die ex huisarts wel kreeg was antidepressiva en eventueel een doorverwijzing naar een psycholoog. Maar dat hielp niet. Dus met veel moeite mocht ik bloed laten prikken. Die uitslag was heel fout, maar viel mee volgens huisarts.
Helaas is hij nog wel huisarts van mijn schoonouders. Inmiddels is schoonmoeder overleden aan kanker. Ze had een rare plek op haar huid en huisarts heeft haar daarmee niet willen doorverwijzen. Toen ze uiteindelijk met longklachten wel in het ziekenhuis zat bleek het kanker die dus van die plek vandaan kwam en niet meer te genezen.
Arts is nooit bij schoonmoeder langs geweest toen ze ziek was. Wat een prutser.
Ik had ik ooit een telefonisch overleg mee. Ik wilde toelichting op een bloeduitslag, omdat de assistente het mij niet goed kon uitleggen. Het was ook haar idee om een telefonisch consult te doen.
Huisarts zou bellen tussen 12 en 13. Dus ik zat al om 11.45 paraat.
Om 13.10 belde hij. Druk druk druk. En hij kon zo gebeld worden door een specialist dus.. En ja na 3 minuten hing hij midden in mijn vraag op. Om na 45 minuten weer terug te bellen en heel knorrig te doen.
Ik durfde al bijna niks meer te zeggen. Maar mijn vraag gesteld en antwoord gehad. Hij vond dat ik met teveel op die uitslag richtte en hij dacht dat het probleem psychosomatisch was (hij vond dat ik me aanstelde).
Hij werd woedend op me toen ik iets voorstelde waar hij het niet mee eens was en hing toen boos op.
Man heeft er nog een gesprek aan gewaagd en huisarts had met man te doen met zo'n hysterische vrouw...
Ik heb die man nooit meer gesproken want we zijn met het hele gezin naar een andere (wel een hele aardige) huisarts overgestapt. Die heeft me gelukkig goed geholpen. Ik bleek best ernstig ziek te zijn en helaas omdat ik te lang met klachten heb rondgelopen ben ik nu chronisch ziek en altijd moe.
Die klacht had ik al bijna 8 jaar eerder bij mijn oude huisarts gemeld maar dat werd steeds weggewuifd. Het enige dat ik bij die ex huisarts wel kreeg was antidepressiva en eventueel een doorverwijzing naar een psycholoog. Maar dat hielp niet. Dus met veel moeite mocht ik bloed laten prikken. Die uitslag was heel fout, maar viel mee volgens huisarts.
Helaas is hij nog wel huisarts van mijn schoonouders. Inmiddels is schoonmoeder overleden aan kanker. Ze had een rare plek op haar huid en huisarts heeft haar daarmee niet willen doorverwijzen. Toen ze uiteindelijk met longklachten wel in het ziekenhuis zat bleek het kanker die dus van die plek vandaan kwam en niet meer te genezen.
Arts is nooit bij schoonmoeder langs geweest toen ze ziek was. Wat een prutser.
dinsdag 6 december 2016 om 11:47
Toen ik een jaar of 12 was heb ik een keer een ongeluk gehad zo’n beetje voor de deur van het ziekenhuis. Ik was een paar tellen bewusteloos en toen ik weer bij was gekomen, ben ik met mijn vriendinnetje de eerste hulp in gestrompeld. Daar werd zo’n assistente erg boos omdat ik niet eerst langs mijn eigen huisarts aan de andere kant van de stad was gegaan. Wij waren helemaal in paniek en ik viel alweer bijna flauw van de pijn. Dat mens had echt het inlevingsvermogen van een bosui. Zelfs toen mijn moeder arriveerde en ik zat te wachten op mijn röntgenfoto, herhaalde ze tegen mijn moeder dat je niet “zomaar” naar de eerste hulp mag (terwijl het dus al overduidelijk was dat ik in het gips zou eindigen).
Een paar jaar later had ik in hetzelfde ziekenhuis bloed laten prikken voor een allergietest bij de dermatoloog. Ik zou de uitslag krijgen bij de volgende afspraak, maar opeens belde de arts op. Zij wou dat ik voor de zekerheid nog langs een andere arts zou gaan voor een extra controle van mijn bloed en zij had alvast een afspraak gemaakt voor me. Die andere arts stelde een hoop vragen, nam weer een bloedtest af en ik mocht al snel langs komen voor de uitslag. Zegt die arts dus: nee, ik denk niet dat je acute leukemie hebt. Ik zat daar echt zo van wtf
Ik dacht dat ze aan het onderzoeken waren of ik allergisch was voor voedsel of huisdieren, niet dat ze aan het kijken waren of ik mogelijk kanker zou hebben. Ik was 18 dus ik was gewoon in mijn uppie naar die afspraak gekomen.
Een paar jaar later had ik in hetzelfde ziekenhuis bloed laten prikken voor een allergietest bij de dermatoloog. Ik zou de uitslag krijgen bij de volgende afspraak, maar opeens belde de arts op. Zij wou dat ik voor de zekerheid nog langs een andere arts zou gaan voor een extra controle van mijn bloed en zij had alvast een afspraak gemaakt voor me. Die andere arts stelde een hoop vragen, nam weer een bloedtest af en ik mocht al snel langs komen voor de uitslag. Zegt die arts dus: nee, ik denk niet dat je acute leukemie hebt. Ik zat daar echt zo van wtf
Ik dacht dat ze aan het onderzoeken waren of ik allergisch was voor voedsel of huisdieren, niet dat ze aan het kijken waren of ik mogelijk kanker zou hebben. Ik was 18 dus ik was gewoon in mijn uppie naar die afspraak gekomen.
Just when the caterpillar thought the world was over, it became a butterfly
dinsdag 6 december 2016 om 11:50
Ik kan hier een boek over schrijven, veel idiote dingen gezien in het ziekenhuis.
Paar weken geleden meegemaakt: ik werd aan mijn darmen geopereerd. 's Nachts had ik een stoma lekkage, mijn bed zat dus onder de ontlasting. Ik de verpleegkundige gebeld, zei ze, dat ze het bed maar niet ging verschonen omdat het midden in de nacht was, en omdat ik dan gewoon lekker zou kunnen doorslapen!.
Ik zei dat ik pas weer "lekker" ging slapen als ik schoon beddengoed had gehad. Ze had gewoon geen zin om mijn bed te verschonen, en dacht dat ik wel lekker in mijn eigen vuil bleef liggen. Mensen die niet zo assertief zijn die hadden dan in hun eigen vuil gelegen met zo'n haaibaai als verpleegkundige.
Paar weken geleden meegemaakt: ik werd aan mijn darmen geopereerd. 's Nachts had ik een stoma lekkage, mijn bed zat dus onder de ontlasting. Ik de verpleegkundige gebeld, zei ze, dat ze het bed maar niet ging verschonen omdat het midden in de nacht was, en omdat ik dan gewoon lekker zou kunnen doorslapen!.
Ik zei dat ik pas weer "lekker" ging slapen als ik schoon beddengoed had gehad. Ze had gewoon geen zin om mijn bed te verschonen, en dacht dat ik wel lekker in mijn eigen vuil bleef liggen. Mensen die niet zo assertief zijn die hadden dan in hun eigen vuil gelegen met zo'n haaibaai als verpleegkundige.
dinsdag 6 december 2016 om 11:53
dinsdag 6 december 2016 om 12:00
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.
dinsdag 6 december 2016 om 12:05
quote:Kwebbeltje91 schreef op 06 december 2016 @ 12:00:
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.
Jemig he!
Hier ook een keer bij de apotheek. De mevrouw die voor me aan de beurt was stelde (denk ik) een vraag over de medicijnen. Nou deze slik je dan en deze dan echt knetterhard. De hele winkel kon precies horen wat ze voor medicijnen had. En dus ook raden wat er loos was. Dat doe je toch niet...
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.
Jemig he!
Hier ook een keer bij de apotheek. De mevrouw die voor me aan de beurt was stelde (denk ik) een vraag over de medicijnen. Nou deze slik je dan en deze dan echt knetterhard. De hele winkel kon precies horen wat ze voor medicijnen had. En dus ook raden wat er loos was. Dat doe je toch niet...
dinsdag 6 december 2016 om 12:07
quote:benmamma schreef op 06 december 2016 @ 11:22:
[...]
Klopt ik heb excuus gehad en dat ansich is bijzonder.
Was wel iets meer dan een foutje .
ik heb mazzel gehad dat het tegenover de SEH was. Had ook anders af kunnen lopen.
En ja iemand kan zich vergissen.
Maar mijn verhaal hoort hier niet ? Of wilde je er wat anders mee zeggen. Wil best weghalen hoor.
Onbeschoft..is simpelweg not done. Heb je een kutdag als verpleegkundige of arts..jammer maar reageer je niet af op patiënten.
En op een kind is helemaal triest! Zo creër je een onnodige angst voor ziekenhuis.
En leren excuus te maken ..
Vaak is dat enige wat mensen willen..ff een oprechte sorry!
Welnee joh. Niet bedoeld als kritiek en het is een bizarre actie .
Ik vind alleen wel dat er een verschil is in onbeschoft zijn of een fout maken. Een fout is k*t maar kan ik begrijpen. Onbeschoft zijn is gewoon nergens voor nodig. Je voelt je al niet op je best als je in een ziekenhuis bent, niemand is daar voor de lol. Dan ook nog afgeblaft/uitgelachen/vergeten worden omdat het personeel geen zin heeft vind ik ergens erger dan wanneer ze een fout maken.
Hoewel fouten dan wel weer dodelijker zijn dan een pesthumeur.
[...]
Klopt ik heb excuus gehad en dat ansich is bijzonder.
Was wel iets meer dan een foutje .
ik heb mazzel gehad dat het tegenover de SEH was. Had ook anders af kunnen lopen.
En ja iemand kan zich vergissen.
Maar mijn verhaal hoort hier niet ? Of wilde je er wat anders mee zeggen. Wil best weghalen hoor.
Onbeschoft..is simpelweg not done. Heb je een kutdag als verpleegkundige of arts..jammer maar reageer je niet af op patiënten.
En op een kind is helemaal triest! Zo creër je een onnodige angst voor ziekenhuis.
En leren excuus te maken ..
Vaak is dat enige wat mensen willen..ff een oprechte sorry!
Welnee joh. Niet bedoeld als kritiek en het is een bizarre actie .
Ik vind alleen wel dat er een verschil is in onbeschoft zijn of een fout maken. Een fout is k*t maar kan ik begrijpen. Onbeschoft zijn is gewoon nergens voor nodig. Je voelt je al niet op je best als je in een ziekenhuis bent, niemand is daar voor de lol. Dan ook nog afgeblaft/uitgelachen/vergeten worden omdat het personeel geen zin heeft vind ik ergens erger dan wanneer ze een fout maken.
Hoewel fouten dan wel weer dodelijker zijn dan een pesthumeur.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
dinsdag 6 december 2016 om 12:09
Eigenlijk alleen maar goede ervaringen, leuke verpleegkundigen en artsen die meedenken en de zorg zo goed mogelijk aanpassen aan mijn wensen. Het scheelt wel dat ik bij mijn ziekenhuisopnames echt snel weer mobiel was en er niet van hou om verzorgd te worden. Bovendien ben ik behoorlijk assertief en dat helpt wellicht ook.
Een keer een heel lieve voedingsassistente getroffen die echt maar niet wilde snappen dat ik haar sapjes niet wilde, maar alleen water en thee drink. Ik vind water gewoon lekker en door chemotherapie was ik een paar kilo aangekomen, dat wilde ik natuurlijk zo snel mogelijk weer kwijt. Mijn uitleg dat die sapjes vast lekker zijn, maar dat ik die suikers ook direct op mijn dijen kan plakken kwam niet echt binnen. De eerste avond na OK had ze een standaard maaltijd voor mij besteld dus ik zei dat dat heel lief was maar dat ik dat niet eet dus dat ze het mag annuleren (ik eet vegetarisch en dat staat ook in mijn dossier, maar dat wist zij niet). Geen probleem, ik had de hele dag nog niks gegeten en zin in pizza. Bezorgers komen gewoon aan je bed als je kamernummer en afdeling doorgeeft. Voedingsassitente reageerde in eerste instantie dat dat niet mocht, want zij was verantwoordelijk voor de kwaliteit en die kon ze van de pizza niet garanderen. Gelukkig bedacht ze al snel dat dit mijn eigen verantwoordelijkheid was en vond ze het prima.
Een keer een heel lieve voedingsassistente getroffen die echt maar niet wilde snappen dat ik haar sapjes niet wilde, maar alleen water en thee drink. Ik vind water gewoon lekker en door chemotherapie was ik een paar kilo aangekomen, dat wilde ik natuurlijk zo snel mogelijk weer kwijt. Mijn uitleg dat die sapjes vast lekker zijn, maar dat ik die suikers ook direct op mijn dijen kan plakken kwam niet echt binnen. De eerste avond na OK had ze een standaard maaltijd voor mij besteld dus ik zei dat dat heel lief was maar dat ik dat niet eet dus dat ze het mag annuleren (ik eet vegetarisch en dat staat ook in mijn dossier, maar dat wist zij niet). Geen probleem, ik had de hele dag nog niks gegeten en zin in pizza. Bezorgers komen gewoon aan je bed als je kamernummer en afdeling doorgeeft. Voedingsassitente reageerde in eerste instantie dat dat niet mocht, want zij was verantwoordelijk voor de kwaliteit en die kon ze van de pizza niet garanderen. Gelukkig bedacht ze al snel dat dit mijn eigen verantwoordelijkheid was en vond ze het prima.
dinsdag 6 december 2016 om 12:15
quote:rosings schreef op 06 december 2016 @ 12:11:
Wat een horkerigheid bestaat er op de wereld zeg. Zelf gelukkig niet zo meegemaakt, of ik heb het geblokeerd
Gelukkig heb ik ook heel goede ervaringen met artsen en verpleging. Maar nare ervaringen hakken er gewoon in.
In mijn geval je bent doodziek en je bent bang. En dan maakt je huisarts je uit voor aansteller en wil je niet helpen.
Ik heb er nog nachtmerries over.
Wat een horkerigheid bestaat er op de wereld zeg. Zelf gelukkig niet zo meegemaakt, of ik heb het geblokeerd
Gelukkig heb ik ook heel goede ervaringen met artsen en verpleging. Maar nare ervaringen hakken er gewoon in.
In mijn geval je bent doodziek en je bent bang. En dan maakt je huisarts je uit voor aansteller en wil je niet helpen.
Ik heb er nog nachtmerries over.
dinsdag 6 december 2016 om 12:19
Tijdje terug in het ziekenhuis voor inwendig onderzoek bij de gyn. De co assistent vraagt of ze het onderzoek doet. Ik was net bevallen, dus iedereen had al gekeken en gevoeld: dus ik zeg prima. Duwt ze zo de eendebek naar binnen, zonder ook maar iets te zeggen. Ze is bezig met het onderzoek en ze zegt niks. Na een tijdje vraagt ze of het gaat. Ik zeg: nou ik zou het wel fijn vinden als je even verteld wat je An het doen bent. 'Nou...ik ben nu de baarmoedermond aan het bekijken...' Dat bedoelde ik niet...
Dit is trouwens de tweede prutser die ik daar tegenkom, die co assistenten komen daar dus niet meer aan mij.
Zelfde ziekenhuis. Ik moest van gyn bloedprikken en urine inleveren vanwege extreme rugpijn. Dus ik hobbel naar het laboratorium aan de andere kant van het ziekenhuis. Ze hadden alleen een formuloer voor de urine ontvangen, van bloedprikken wisten ze niks....hadden ze niet gekregen. Ik dacht bel dan even naar de poli dan sturen ze het formulier nog even, maar ze zag er uit alsof ze geem tegenspraak dulde. Dus ik hobbel weer helemaal terug naar de gyn. Zegt ze: ze had toch even kunnen bellen? Tsjah, dat was mijn idee ook, maar ik durfde het haar niet eens te vragen.
Mijn moeder is trouwens ook ongeneeslijk ziek doordat ze niet op tijd doorgestuurd is. Inmiddels is ze van huisarts verandert. Als je dan zo'n traject meemaakt in het ziekenhuis bij kanker....echt je geloofd je oren soms niet. Ze heeft zelfs meegemaakt dat de ene arts zei dat ze niet beter werd en de ander zei van wel. Of dat de verpleging zei: maar u weet toch wel dat de behandeling levensverlengend zijn? Moeder wist van niks.
Dit is trouwens de tweede prutser die ik daar tegenkom, die co assistenten komen daar dus niet meer aan mij.
Zelfde ziekenhuis. Ik moest van gyn bloedprikken en urine inleveren vanwege extreme rugpijn. Dus ik hobbel naar het laboratorium aan de andere kant van het ziekenhuis. Ze hadden alleen een formuloer voor de urine ontvangen, van bloedprikken wisten ze niks....hadden ze niet gekregen. Ik dacht bel dan even naar de poli dan sturen ze het formulier nog even, maar ze zag er uit alsof ze geem tegenspraak dulde. Dus ik hobbel weer helemaal terug naar de gyn. Zegt ze: ze had toch even kunnen bellen? Tsjah, dat was mijn idee ook, maar ik durfde het haar niet eens te vragen.
Mijn moeder is trouwens ook ongeneeslijk ziek doordat ze niet op tijd doorgestuurd is. Inmiddels is ze van huisarts verandert. Als je dan zo'n traject meemaakt in het ziekenhuis bij kanker....echt je geloofd je oren soms niet. Ze heeft zelfs meegemaakt dat de ene arts zei dat ze niet beter werd en de ander zei van wel. Of dat de verpleging zei: maar u weet toch wel dat de behandeling levensverlengend zijn? Moeder wist van niks.
dinsdag 6 december 2016 om 12:26
quote:Kwebbeltje91 schreef op 06 december 2016 @ 12:00:
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.Oh dit had ik ook! de receptioniste kwam uit haar kamertje de wachtruimte ingelopen, om te vragen of ik mijn spiraal had meegenomen. Ik vond het niet zo erg, maar inderdaad heel onhandig.
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.Oh dit had ik ook! de receptioniste kwam uit haar kamertje de wachtruimte ingelopen, om te vragen of ik mijn spiraal had meegenomen. Ik vond het niet zo erg, maar inderdaad heel onhandig.
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 december 2016 om 12:28
Tjonge, wat een verhalen! Ik herken het helemaal niet!
Ik ben de afgelopen tien jaren regelmatig in ziekenhuizen geweest voor mijzelf, maar ook voor familieleden.
Normaal gesproken hele fijne ervaringen in dit ziekenhuis, maar toen mijn schoonvader overleed een mindere.
Schoonvader was net een paar minuten overleden toen de arts ons vroeg of we nagedacht hebben over orgaandonatie. Het overviel ons allemaal een beetje, dus ze vroeg er over na te denken en ze zou ons even alleen laten. Zijn kinderen wilden geen orgaandonatie. Arts kwam terug voor het antwoord en vroeg naar het antwoord. Man: 'Nee, we willen geen orgaandonatie omdat we denken dat mijn vader dit ook niet gewild zou hebben'. Arts: 'Jammer, beseft u wel dat uw vader hiermee van betekenis had kunnen zijn?'. Ik vind dat een arts op zo'n moment geen waardeoordeel moet vellen.
Ik heb ook een keer een excuses gehad van een chirurg. Liesbreukoperatie was misgegaan, kind begon bloed te braken na de operatie, dus kind moest nog een keer onder het mes op dezelfde dag. Ik vond het niet leuk (understatement), maar ze kon er ook niets aan doen. Ze was al 15 jaar kinderchirurg en dit was haar nog nooit overkomen. Feit dat ze ons persoonlijk even excuses aan kwam bieden en de tijd voor ons nam waardeerde ik enorm.
Verder nog iets leuks, mijn kinderen moesten allebei een tijdje in het ziekenhuis blijven na de geboorte. Heb vroeger een tijdje in de couveuse gelegen in een ander ziekenhuis dan waar mijn kinderen kwamen te liggen, daar was een zuster die heel veel voor mij heeft gezorgd. Daar is een keer een foto van genomen dat ze mij een flesje aan het geven was. Toen mijn kinderen geboren werden en ook moesten blijven, was deze zuster inmiddels in dat ziekenhuis aan het werk. Ik herkende haar door de foto die ik recent weer had gezien. Dezelfde zuster heeft dus ook voor mijn kinderen gezorgd en staat ook op de foto met kind(eren) terwijl ze een flesje geeft.
Je kunt niets doen aan chagrijnige zusters enzo, maar ik denk wel dat mensen die zich normaal gedragen een streepje voor hebben. Ik moest tijdens zwangerschap een tijdje in het ziekenhuis liggen, naast mij lag een dame die vruchtwater verloren was. Ze was pas 26 weken, dus ze moest nog even. Die liet zich iedere keer naar buiten rollen als haar vent er was, zodat ze haar sigaretje kon blijven roken. Ze hield zich niet aan haar bedrust, hobbelde maar wat rond. Ze moest gewaarschuwd worden omdat ze veel te luid telefoneerde, haar nagels aan het lakken was, soms wel 10 personen op bezoek had, kortom een dame die schijt aan iedereen had. Ik merkte echt wel verschil tussen hoe verpleegsters haar benaderden en mij.
Ik ben de afgelopen tien jaren regelmatig in ziekenhuizen geweest voor mijzelf, maar ook voor familieleden.
Normaal gesproken hele fijne ervaringen in dit ziekenhuis, maar toen mijn schoonvader overleed een mindere.
Schoonvader was net een paar minuten overleden toen de arts ons vroeg of we nagedacht hebben over orgaandonatie. Het overviel ons allemaal een beetje, dus ze vroeg er over na te denken en ze zou ons even alleen laten. Zijn kinderen wilden geen orgaandonatie. Arts kwam terug voor het antwoord en vroeg naar het antwoord. Man: 'Nee, we willen geen orgaandonatie omdat we denken dat mijn vader dit ook niet gewild zou hebben'. Arts: 'Jammer, beseft u wel dat uw vader hiermee van betekenis had kunnen zijn?'. Ik vind dat een arts op zo'n moment geen waardeoordeel moet vellen.
Ik heb ook een keer een excuses gehad van een chirurg. Liesbreukoperatie was misgegaan, kind begon bloed te braken na de operatie, dus kind moest nog een keer onder het mes op dezelfde dag. Ik vond het niet leuk (understatement), maar ze kon er ook niets aan doen. Ze was al 15 jaar kinderchirurg en dit was haar nog nooit overkomen. Feit dat ze ons persoonlijk even excuses aan kwam bieden en de tijd voor ons nam waardeerde ik enorm.
Verder nog iets leuks, mijn kinderen moesten allebei een tijdje in het ziekenhuis blijven na de geboorte. Heb vroeger een tijdje in de couveuse gelegen in een ander ziekenhuis dan waar mijn kinderen kwamen te liggen, daar was een zuster die heel veel voor mij heeft gezorgd. Daar is een keer een foto van genomen dat ze mij een flesje aan het geven was. Toen mijn kinderen geboren werden en ook moesten blijven, was deze zuster inmiddels in dat ziekenhuis aan het werk. Ik herkende haar door de foto die ik recent weer had gezien. Dezelfde zuster heeft dus ook voor mijn kinderen gezorgd en staat ook op de foto met kind(eren) terwijl ze een flesje geeft.
Je kunt niets doen aan chagrijnige zusters enzo, maar ik denk wel dat mensen die zich normaal gedragen een streepje voor hebben. Ik moest tijdens zwangerschap een tijdje in het ziekenhuis liggen, naast mij lag een dame die vruchtwater verloren was. Ze was pas 26 weken, dus ze moest nog even. Die liet zich iedere keer naar buiten rollen als haar vent er was, zodat ze haar sigaretje kon blijven roken. Ze hield zich niet aan haar bedrust, hobbelde maar wat rond. Ze moest gewaarschuwd worden omdat ze veel te luid telefoneerde, haar nagels aan het lakken was, soms wel 10 personen op bezoek had, kortom een dame die schijt aan iedereen had. Ik merkte echt wel verschil tussen hoe verpleegsters haar benaderden en mij.
dinsdag 6 december 2016 om 12:28
Die verhalen over ongeneeslijk of chronisch ziek door nalatigheid en koppigheid van de arts vind ik trouwens echt verschrikkelijk.. ik hoop dat die artsen beseffen dat de dood of verdere levensloop van deze mensen hún schuld is. En dat ze zich dit iedere nacht voor het slapengaan beseffen. Fouten maken kan gebeuren hoor, maar ui de verhalen te lezen was het geen fout maar gewoon koppigheid.
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 december 2016 om 12:32
Verdrietig maar mooi:
Ik had een afspraak met de verloskundige (in het zkh) en moest heel lang wachten.
Later bleek waarom: Een zwangere vrouw, helemaal verdoofd voor zich uit starend en een snikkende man ernaast. Werden met spoed weggereden
Stemming onder personeel mat, en mensen waren behuild.
Ik mocht naar binnen en die vk vroeg of ik zin had in een extra echo en of wat collega's mochten kijken.
In stilte kwamen er wat mensen bijstaan.
Een mannelijk personeelslid sloeg zijn arm om me heen en zat met zijn gezicht tegen mijn haar.
Voelde heel normaal.
Heel intens allemaal even naar het scherm kijken en daarna weer weg.
Hele bijzondere sfeer.
Ik had een afspraak met de verloskundige (in het zkh) en moest heel lang wachten.
Later bleek waarom: Een zwangere vrouw, helemaal verdoofd voor zich uit starend en een snikkende man ernaast. Werden met spoed weggereden
Stemming onder personeel mat, en mensen waren behuild.
Ik mocht naar binnen en die vk vroeg of ik zin had in een extra echo en of wat collega's mochten kijken.
In stilte kwamen er wat mensen bijstaan.
Een mannelijk personeelslid sloeg zijn arm om me heen en zat met zijn gezicht tegen mijn haar.
Voelde heel normaal.
Heel intens allemaal even naar het scherm kijken en daarna weer weg.
Hele bijzondere sfeer.
dinsdag 6 december 2016 om 12:33
quote:LoveDobby schreef op 06 december 2016 @ 11:04:
Schiet me er nog 1 binnen.
Zoonlief, jaar of 8 was op een zondag uit het klimrek gevallen. Wij naar het ziekenhuis, foto's gemaakt, niets aan de hand. Maandagochtend wordt ik gebeld door het ziekenhuis, chirurg heeft da foto's bekeken, uw zoon zijn pols is gebroken.
Jaren later zelf zo'n zelfde ervaring gehad in hetzelfde ziekenhuis, maar toen werd ik gebeld zodra ik thuis de deur in stapte of ik terug wilde komen, omdat ze toch een breuk hadden ontdekt.
oh god ja, dat herken ik.
Zoon was nog heel klein, net 1 jaar en was bij oma thuis gevallen. Hij begon toen net met staan en lopen aan de tafelrand en hij deed dit niet. Oh ja, hij bleef ook maar huilen. Onze conclusie dus: gebroken wellicht.
Wij naar de HAP, arts daar vond dat er niks was en we lieten ons afschepen. We moesten als het aanhield de volgende dag maar naar de huisarts.
Assistente van de huisarts vond dat er ook niks was. Maar ik eiste toch een doorverwijzen voor de rontgen. 'U verdoet uw tijd' ik hoor het haar nog zeggen. Resultaat: been gebroken.
Dezelfde zoon viel jaren later ook uit een klimrek en brak zijn arm. Wij naar de SEH en de boel werd op de foto gezet en gegipst. De volgende dag werden we met spoed gemaand naar het ziekenhuis te komen want de foto's waren nog door een specialist gezien en er moest toch een pen in. Akkoord, fouten kunnen gemaakt worden en ik was al lang blij dat ze er meteen achteraan belden. Hij zou meteen naar de OK gaan.......niet dus. UIteindelijk hebben we de hele dag gewacht en werd hij zelfs voor de nacht opgenomen (en ik ook, want hij was nog te jong om alleen te blijven) Diep in de nacht werd hij uiteindelijke geopereerd.
Ik snap wel dat ze dit niet expres doen, en dat er andere spoedjes tussendoor komen, maar vervelend is het wel.
Andere zoon.
Hij is autistisch en als gevolg daarvan heeft hij wat probleempjes.
O.a kwam zijn taalontwikkeling laat op gang. Toen wist ik nog niet van zijn autisme en ik had al een aantal keer op het cb aangegeven dat hij zo weinig praatte, maar het werd weggewuifd.
Hij heeft altijd al last van eczeem gehad (hoeft niet perse met autsime te maken te hebben), maar we zaten er bovenop en hebben stad en land afgelopen naar artsen en dermatologen zonder afdoende resultaat. Uiteindelijk accepteerden we dat we het redelijk onder controle konden houden met gewoon vette creme en dat hadden we ook zo verteld bij het cb.
Hij heeft heel lang last van broekpoepen en bedplassen gehad. Ook hier veel specialisten over gezien, maar nooit een echte oplossing gevonden (nu is het vanzelf over).
Anyway, toen er eindelijk dus een diagnose was viel er veel op zijn plek. Helaas hadden we toen wel al een AMK-melding aan ons broek. De 'dame' van het AMK verwijtte ons ook nog dat we nooit iets gedaan hadden met zijn taalachterstand, zijn eczeem en zijn problemen met ontlasting. Oh ja, dat andere zoon zijn been gebroken had was ook onze schuld en daar hadden we ook niet adequaat op gereageerd (ondanks dat wij ten tijde van die val niet eens aanwezig waren wat nog aantoonbaar was ivm werk).
Toen we vervolgens het eindverslag (vol fouten en rare beschuldigingen) kregen en ontdekten dat er nog een compleet dossier van een ander gezin in de envelop zat, hebben we besloten dat het AMK en bureau Jeugdzorg (wat nu veilig thuis heet) bij ons nooit meer over de drempel gaan komen. Incompetente prutsers.
Schiet me er nog 1 binnen.
Zoonlief, jaar of 8 was op een zondag uit het klimrek gevallen. Wij naar het ziekenhuis, foto's gemaakt, niets aan de hand. Maandagochtend wordt ik gebeld door het ziekenhuis, chirurg heeft da foto's bekeken, uw zoon zijn pols is gebroken.
Jaren later zelf zo'n zelfde ervaring gehad in hetzelfde ziekenhuis, maar toen werd ik gebeld zodra ik thuis de deur in stapte of ik terug wilde komen, omdat ze toch een breuk hadden ontdekt.
oh god ja, dat herken ik.
Zoon was nog heel klein, net 1 jaar en was bij oma thuis gevallen. Hij begon toen net met staan en lopen aan de tafelrand en hij deed dit niet. Oh ja, hij bleef ook maar huilen. Onze conclusie dus: gebroken wellicht.
Wij naar de HAP, arts daar vond dat er niks was en we lieten ons afschepen. We moesten als het aanhield de volgende dag maar naar de huisarts.
Assistente van de huisarts vond dat er ook niks was. Maar ik eiste toch een doorverwijzen voor de rontgen. 'U verdoet uw tijd' ik hoor het haar nog zeggen. Resultaat: been gebroken.
Dezelfde zoon viel jaren later ook uit een klimrek en brak zijn arm. Wij naar de SEH en de boel werd op de foto gezet en gegipst. De volgende dag werden we met spoed gemaand naar het ziekenhuis te komen want de foto's waren nog door een specialist gezien en er moest toch een pen in. Akkoord, fouten kunnen gemaakt worden en ik was al lang blij dat ze er meteen achteraan belden. Hij zou meteen naar de OK gaan.......niet dus. UIteindelijk hebben we de hele dag gewacht en werd hij zelfs voor de nacht opgenomen (en ik ook, want hij was nog te jong om alleen te blijven) Diep in de nacht werd hij uiteindelijke geopereerd.
Ik snap wel dat ze dit niet expres doen, en dat er andere spoedjes tussendoor komen, maar vervelend is het wel.
Andere zoon.
Hij is autistisch en als gevolg daarvan heeft hij wat probleempjes.
O.a kwam zijn taalontwikkeling laat op gang. Toen wist ik nog niet van zijn autisme en ik had al een aantal keer op het cb aangegeven dat hij zo weinig praatte, maar het werd weggewuifd.
Hij heeft altijd al last van eczeem gehad (hoeft niet perse met autsime te maken te hebben), maar we zaten er bovenop en hebben stad en land afgelopen naar artsen en dermatologen zonder afdoende resultaat. Uiteindelijk accepteerden we dat we het redelijk onder controle konden houden met gewoon vette creme en dat hadden we ook zo verteld bij het cb.
Hij heeft heel lang last van broekpoepen en bedplassen gehad. Ook hier veel specialisten over gezien, maar nooit een echte oplossing gevonden (nu is het vanzelf over).
Anyway, toen er eindelijk dus een diagnose was viel er veel op zijn plek. Helaas hadden we toen wel al een AMK-melding aan ons broek. De 'dame' van het AMK verwijtte ons ook nog dat we nooit iets gedaan hadden met zijn taalachterstand, zijn eczeem en zijn problemen met ontlasting. Oh ja, dat andere zoon zijn been gebroken had was ook onze schuld en daar hadden we ook niet adequaat op gereageerd (ondanks dat wij ten tijde van die val niet eens aanwezig waren wat nog aantoonbaar was ivm werk).
Toen we vervolgens het eindverslag (vol fouten en rare beschuldigingen) kregen en ontdekten dat er nog een compleet dossier van een ander gezin in de envelop zat, hebben we besloten dat het AMK en bureau Jeugdzorg (wat nu veilig thuis heet) bij ons nooit meer over de drempel gaan komen. Incompetente prutsers.
dinsdag 6 december 2016 om 12:33
quote:Kwebbeltje91 schreef op 06 december 2016 @ 12:00:
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.Nou, dat vind ik dus van de apotheek. Niks geen privacy daar. Iedereen weet nu dat ik antiobiotica slik, dankzij mijn doof zijn door verkoudheid en de luide stem van de apotheekster. Ik vind dat écht supervervelend. De balies staan ook zo dichtbij elkaar dat je er gewoon niet om heen kunt zaken te horen waar je buurvrouw het over heeft. Het gaat gewoon niemand wat aan. Vind ik.
Was vorig jaar volgens mij, dat ik in de wachtkamer bij de huisarts zat. De wachtruimte zat vol, en toen kwam er een co assistent uit een kamer en vroeg 'mevrouw XXX' en wees naar mij, 'u komt toch voor een spiraal?'
Ehm.. Nee! Mijn hemel, die hele wachtkamer tjokvol, iedereen staarde mij aan.. Ben met hem meegelopen en toen de deur dicht was even duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend was dat hij het hard op zei in een volle wachtkamer.. Heb hem nooit meer gezien daar.Nou, dat vind ik dus van de apotheek. Niks geen privacy daar. Iedereen weet nu dat ik antiobiotica slik, dankzij mijn doof zijn door verkoudheid en de luide stem van de apotheekster. Ik vind dat écht supervervelend. De balies staan ook zo dichtbij elkaar dat je er gewoon niet om heen kunt zaken te horen waar je buurvrouw het over heeft. Het gaat gewoon niemand wat aan. Vind ik.
dinsdag 6 december 2016 om 12:34
mijn huisarts bleef maar volhouden dat ik een drukpunt onder mijn voet had, terwijl een medisch pedicure, een andere huisarts al hadden bevestigt dat het een zeer grote wrat was...
Bij mijn moeder die kanker heeft is het nog veel erger: die is afgelopen vrijdagmiddag doodleuk gebeld dat ze niks meer voor haar kunnen doen.......zoiets zeg je toch in een persoonlijk gesprek lijkt mij.?
Bij mijn moeder die kanker heeft is het nog veel erger: die is afgelopen vrijdagmiddag doodleuk gebeld dat ze niks meer voor haar kunnen doen.......zoiets zeg je toch in een persoonlijk gesprek lijkt mij.?