Geen roze wolk..

quote:ShaunTheSheep schreef op 15 februari 2017 @ 22:16:

[...]





Al die tijdschriften, vreselijk! Ik smeet ze in de papierbak. Sommige heb ik er zelfs weer uitgevist om nog een keer, veel harder er in terug te smijten. Heerlijk!Het koffertje van de verlos vol tijdschriften en folders zit nog steeds dicht. Kan er niets mee.

quote:JoostIsAndersGeaard schreef op 15 februari 2017 @ 22:24:

[...]





Het koffertje van de verlos vol tijdschriften en folders zit nog steeds dicht. Kan er niets mee.Heb je geen houtkachel? Hier gebruiken we ze om t vuur mee aan te maken.

quote:Xervy schreef op 15 februari 2017 @ 22:27:

[...]





Heb je geen houtkachel? Hier gebruiken we ze om t vuur mee aan te maken.

quote:JoostIsAndersGeaard schreef op 15 februari 2017 @ 22:24:

[...]





Het koffertje van de verlos vol tijdschriften en folders zit nog steeds dicht. Kan er niets mee.



Idem. Ik kreeg via de buurvrouw de "blije doos"

Ik werd gewoon misselijk van al die burgertruttige zooi.

quote:JoostIsAndersGeaard schreef op 15 februari 2017 @ 22:24:

[...]



Het koffertje van de verlos vol tijdschriften en folders zit nog steeds dicht. Kan er niets mee.



Ik heb dat pakketje de eerste keer niet eens meegenomen, gewoon "per ongeluk" onder mn stoel laten staan, hahaha. Tweede keer liep ik in het ziekenhuis en kreeg ik alleen nuchtere praktische folders mee.



Die houtkachel is wel een goed idee. Gratis opstookmateriaal!

quote:Dragisa schreef op 15 februari 2017 @ 22:28:

[...]





Idem. Ik kreeg via de buurvrouw de "blije doos"

Ik werd gewoon misselijk van al die burgertruttige zooi.O, daar was ik dan weer wel gek op. Ik ben altijd op zoek naar informatie over van alles en nogwat. Die bladen waren voor mij dus echt super als baby-nitwit.

quote:Eames6 schreef op 15 februari 2017 @ 22:31:

[...]





O, daar was ik dan weer wel gek op. Ik ben altijd op zoek naar informatie over van alles en nogwat. Die bladen waren voor mij dus echt super als baby-nitwit.Ik werd al aggresief van de naam alleen

nvm

Ikzelf had bij de eerste last van een postnatale depressie.



Bij de tweede heb ik preventief hormonen geslikt om een snelle afname van zwangerschapshormonen te voorkomen, wat vaak de trigger is.



De expert op het gebied van hormonen, zwangerschap en ongelukkige gevoelens is Eileen Engels, schrijfster van het boek Kraamtranen. Misschien kun je haar eens googelen.



Sterkte!

Mijn beste vriendinnetje is zwanger van de tweede en zij vindt zwanger zijn afschuwelijk. Ze voelt zich rot, lelijk en niet lekker in haar vel. Zij ervaart zwanger zijn als een afschuwelijke 9 maanden die je door moet voor iets wat ze heel graag wil: een kindje. Het is zo persoonlijk hoe je het ervaart. Het moeilijke is alleen dat het "niet blij" zijn een soort taboe is of zo. Blij zijn hoort nou eenmaal.

Ik herken dit ook, ben nu 13 weken zwanger en ik vind het echt niet leuk! Heel erg misselijk en alles overgeven, heb er medicijnen voor gekregen en die helpen enigzins maar die hormonen maken me serieus crazy!! En dan die lichamelijke veranderingen, ik weet dat het allemaal bijzonder is maar ik vind het maar vreselijk en word dan boos op mijzelf want ik moet juist blij en dankbaar zijn dat alles zo goed gaat en dat ik dit mag meemaken.

Verloskundige had pop poli voorgesteld en denk dat ik er toch maar gebruik van ga maken want ik maak mijzelf gek met de negatieve gedachten, het piekeren en het krampachtig proberen te genieten terwijl ik eigenlijk in mijn joggingbroek op de bank wil liggen, en niets wil doen. Iedereen die me zegt dat ik moet proberen te genieten wil ik serieus iets aandoen want HOE DAN?!

Ik voel me niet lekker, kots continu en ben hormonaal als de pest! Nee hier ook geen roze wolk te vinden, eerder een onweerswolk!

Heel fijn dit topic, en nog fijner te lezen dat meerderen dit hebben/herkennen.

quote:just_sabina schreef op 16 februari 2017 @ 10:01:

Vond hulp vragen best lastig omdat het een beetje voelde als falen omdat ik vond dat ik gewoon blij moest zijn. Maar fuck it, ik wil gewoon weer mezelf zijn!Heel herkenbaat

Hey TO,



Ik herken het ook. Toen ik ontdekte dat ik zwanger was (na 2 jaar en een IVF-behandeling) sprong ik echt een gat in de lucht. Ik was bijna extatisch zo gelukkig was ik dat het lange wachten, de onzekerheid, het hormonen spuiten, dat hele circus, eindelijk voorbij was. Dat ben ik nog steeds. Ik kan echt tot in het diepst van mijn ziel dankbaarheid voelen voor mijn zoontje (nu 28 weken zwanger). Zijn schopjes vind ik 9 van de 10 keer fantastisch (behalve als hij mijn blaas (of een ander orgaan) als boksbal gebruikt en ik 100x op een nacht eruit moet omdat ik steeds moet plassen daarvan en bovendien doet het gewoon pijn ) en ik voel echt een band met mijn zoontje, hou al veel van hem. So far so good.

En dan de andere kant: eerst was ik 3 maanden kots- en kotsmisselijk en gewoon doodziek. Na het eerste trimester hield dat op. Vanaf een week of 19 kreeg ik bekkeninstabiliteit en sindsdien doet iedere stap me pijn, moet ik op slechte dagen geholpen worden met aan- en uitkleden en kan ik soms niet eens mijn benen ver genoeg optillen om ze in de auto te zetten (dat moet ik dan dus met mijn handen doen). Maar daarbovenop zit al de hele zwangerschap een angst die niet minder werd, naarmate het eerste trimester vorderde, maar juist erger. Een miskraam had ik vreselijk gevonden, maar het idee dat mijn zoontje nu nog iets zou overkomen vind ik gewoonweg onverdraaglijk. En het laat me maar niet los dat dat kán gebeuren. Ik heb er zoveel behoefte aan hem te zien, dat ik zelf kan zien of hij nog ademt, zijn huidje mooi roze is, of zijn hartje regelmatig klopt, gewoon, hoe het met hem gaat... En dat kan ik niet. Als hij dan een - sporadische - paar uur stil is, dan ben ik echt compleet in paniek en in tranen. Als ik denk aan alle complicaties die ik nog kan krijgen (zwangerschapshypertensie, zwangerschapscholestase, zuurstoftekort bij de bevalling, placenta-insufficiëntie, placentaloslating, vroegtijdig breken van de vliezen, enz.) dan word ik helemaal gek. Ik voel me zó ontzettend kwetsbaar nu ik zwanger ben. Dat ik iets kan eten of drinken waar hij ziek van zou kunnen worden, dat mijn lichaam het niet meer aan zou kunnen en dat hij daardoor veel te vroeg geboren moet worden of misschien zelfs wel komt te overlijden. Doordat ik 2 jaar lang niet zwanger ben geraakt ben ik geloof ik alle vertrouwen dat mijn lichaam het kan, een gezond kind op de wereld zetten, verloren. Bijna niemand van 25 is onvruchtbaar, maar dat is ons ook al overkomen, denk ik dan. En dan heb ik ook nog eens een te groot kind (maar geen zwangerschapsdiabetes), bloedverlies gehad vanaf de 2de helft van de zwangerschap (maar zonder bekende oorzaak) en loopt mijn bloeddruk langzaam iets op. Dus dat helpt niet mee.



Ik hoop oprecht zo erg dat ze me over 10 weken gaan inleiden (omdat zoontje zo groot is voor zijn leeftijd) zodat ik eindelijk niet meer zo bang hoef te zijn dat het mijn lichaam tóch niet lukt, dat hij me nu nog wordt afgenomen. Vertrouwen hebben dat mijn lichaam dit kan doen is gewoon vrijwel onmogelijk voor mij op dit moment en daarom duren die 9 maanden lang.



Het contrast is zo ontzettend groot, tussen de enorme blijdschap over dat we nu toch ouders mogen worden en de enorme liefde die ik nu al voel voor mijn zoontje, wat ik zo eng vind omdat ik aan de andere kant nog steeds die overtuiging heb dat het voor mij niet zal zijn weggelegd. Ook al is hij er bijna. En daar heb ik het bijna nooit over, want mensen begrijpen het echt niet, dat ik niet kan wachten tot ik opgelucht mag ademhalen. Wat een opluchting het voor me is dat hij het nu in theorie buiten mijn buik zou kunnen redden. Hoe ik de dagen aftel tot de 32 weken en vervolgens tot de 37 en dat ik vervolgens het liefst direct een keizersnede zou hebben om hem zo snel mogelijk 'in veiligheid' te brengen. Ze zeggen: wacht maar, je gaat het nog missen, zwanger zijn. Ik vond het ook niet leuk, maar achteraf verlang ik er naar terug. En ik kan alleen maar denken: jij hebt makkelijk praten, jouw kindje heeft jouw buik al 'overleefd'.



Het is heel lastig dat mijn buik als zo'n ongelooflijk onveilige plek voor hem voelt waar hij zo snel mogelijk uit moet, maar ik kan het niet loslaten. Hopelijk lukt me dat bij een tweede zwangerschap wel, dan is het tenminste als het goed is al een keertje goed gegaan, hopelijk kan ik dan daar wat vertrouwen uit putten.

lux

quote:just_sabina schreef op 16 februari 2017 @ 16:48:

MN, succes voor jou met de laatste loodjes!

Thanks! Strippen kon niet, dus de laatste loodjes duren voort



Lux

Thanks, Mat & MN, het gaat wel hoor.. ik heb het redelijk onder controle. Maar zwanger zijn zal mijn hobby niet worden. En uitleggen dat je je buik maar een onveilige plek vindt voor je ongeboren kind is gewoon geen beginnen aan, dus dat probeer ik meestal niet eens. Is ook een gevoel wat alleen maar sterker is geworden over de maanden heen ipv minder, dus precies omgekeerd van hoe de meeste mensen het ervaren.

quote:lux. schreef op 16 februari 2017 @ 17:38:

Thanks, Mat & MN, het gaat wel hoor.. ik heb het redelijk onder controle. Maar zwanger zijn zal mijn hobby niet worden. En uitleggen dat je je buik maar een onveilige plek vindt voor je ongeboren kind is gewoon geen beginnen aan, dus dat probeer ik meestal niet eens. Is ook een gevoel wat alleen maar sterker is geworden over de maanden heen ipv minder, dus precies omgekeerd van hoe de meeste mensen het ervaren.

Lux ik denk dat dat met meerdere dingen te maken heeft. Je hebt veel gewacht (en in de wachttijd veel geleerd), vervolgens lukte het niet en werd je onzeker over je lijf, en dan heb je natuurlijk ook nog mensen die van nature gewoon meer piekeren dan anderen.



Hoewel ik niet in jouw positie ben vind ik het enigszins wel herkenbaar namelijk. Soms wilde ik dat ik oeps ooit gewoon zwanger was geworden en er een beetje onbevangen in kon gaan. Nu weet ik zo'n beetje alles over zwanger zijn maar ook alles wat er mis kan gaan. En door jouw medische achtergrond heb jij dat nog veel meer.

quote:matroesjka_ schreef op 16 februari 2017 @ 17:41:

[...]



Lux ik denk dat dat met meerdere dingen te maken heeft. Je hebt veel gewacht (en in de wachttijd veel geleerd), vervolgens lukte het niet en werd je onzeker over je lijf, en dan heb je natuurlijk ook nog mensen die van nature gewoon meer piekeren dan anderen.



Hoewel ik niet in jouw positie ben vind ik het enigszins wel herkenbaar namelijk. Soms wilde ik dat ik oeps ooit gewoon zwanger was geworden en er een beetje onbevangen in kon gaan. Nu weet ik zo'n beetje alles over zwanger zijn maar ook alles wat er mis kan gaan. En door jouw medische achtergrond heb jij dat nog veel meer.



Ja is ook zo hoor. Ik merk dat verschil heel erg en begrijp dus ook niks van mensen die zwanger zijn de 'mooiste tijd van hun leven' vinden. HOE dan, denk ik dan. Voor mijn gevoel is het een soort schemerwereld waarin je kindje nog alle gevaren van de buik moet trotseren maar ook nog niet veilig is 'aan wal', zeg maar. En sommige mensen voelen zich echt alsof een kind in je buik 'hoort' te zijn en of er geen veiliger plekje is dan dat op de wereld. Dus ja hoe ga ik hen ooit uitleggen dat dat voor mij echt totaal tegenovergesteld is? En dat hoeft opzich ook niet natuurlijk. Een vriendin van mij had het precies omgekeerd: die had er heel veel moeite mee dat haar kindje uit haar buik was, in de gevaarlijke wereld, ipv veilig dichtbij haar. Zij had buiten de baarmoeder juist een gevoel van gebrek aan controle. Ik denk dat ik dat niet zo zal hebben, want dan kan ik vertrouwen op mijn eigen klinisch oog. De waarheid is natuurlijk dat je nooit controle hebt



Ik denk dat het er bij mij ook mee te maken heeft dat ik alleen maar zieker word naarmate de weken vorderen. Ik heb dan echt zo'n gevoel van: dat kind moet eruit voor mijn lichaam het begeeft. Maar buiten de buik is nu ook nog geen veilige plek voor hem. Dus zit echt te wachten op dat 'breaking point' en wat mij betreft is het dan zsm eruit.

Ik begrijp jou wel hoor Lux, maar misschien ook omdat wij beiden door de MMM zijn gegaan. Ik ben nu 6+2 weken zwanger na twee IVF ICSI behandelingen, vier terug plaatsingen en twee vroege miskramen. Als dit goed blijft gaan en alles goed is met de kleine ben ik ontzettend dankbaar. Ik ben uberhaupt dankbaar om zwanger te zijn, maar ook angstig en daarom zit genieten er (nog) niet in. Het is al een wonder dat ik zwanger ben....

Hier wel snel zwanger, maar ik maak me ook overal zorgen om. Daarbij zó misselijk en moeten overgeven dat ik opgenomen ben en 10 kg ben afgevallen. Misselijkheid en overgeven is nu nog niet over. Ook een bekkeninstabiliteit waardoor ik veelal aan bed/ bank gekluisterd ben. In de gehele periode één keer naar een babyzaak geweest, voor de rest heeft mijn man alles moeten uitzoeken en kopen. Zit al vanaf week 7 thuis en word helemaal gek.

Ik voel me er juist schuldig over dat ik me niet slecht mág voelen (mentaal) omdat ik zoveel geluk heb gehad dat het zo snel lukte.



Als er mensen op bezoek komen geloven ze vaak niet dat ik dik 32 weken zwanger ben, heb amper een buik. Zie er wel uit als een vaatdoek.

@Xervy: waarom zou je je er schuldig over moeten voelen? Wat ik van jou lees is je zwangerschap vooral hels. We weten allemaal waar we het voor doen en we doen het allemaal met liefde, maar zwanger zijn is gewoon niet iedereen op het lijf geschreven. En kan me heel goed voorstellen dat jij ook zo je redenen hebt om het heel moeilijk te vinden om vertrouwen te hebben in je lichaam, net als Bag en ik.



@Bag: het gekke is dat ik het in het begin minder had. Naarmate er meer 'lichaamsfuncties' uitvallen wordt het ook steeds erger. Dan denk ik: jemig we moeten nog zo lang en heb nu al het gevoel dat mijn lichaam 'op' is. Ik hoop voor jou heel erg dat je een beetje vertrouwen krijgt na een paar goede echo's en dat je dan dat juist een beetje los kunt laten, omdat ik er in het begin dus veel minder last van had juist. Niet dat ik zwanger zijn toen wel een feestje vond, het was natuurlijk altijd spannend en eng, maar bij mij is het juist toegenomen en hoop voor jou dat het langzamerhand een beetje mag afnemen