Knop moet om.

Als het hardlopen niet meer lukt, is wandelen misschien een optie voor je? Het is natuurlijk niet wat je gewend was, maar het is wel beweging en je bent buiten.

Klinkt heel erg herkenbaar! Ongeveer een jaar geleden liep ik voor mijn doen behoorlijk veel: zo'n 3 keer per week een rondje van 5 tot 10 kilometer. Ik was behoorlijk wat kilo's kwijtgeraakt en zat mentaal en fysiek gewoon lekker in mijn vel. Tijdens een wedstrijd ben ik over mijn grenzen gegaan en heb ik een blessure opgelopen. Elke keer als ik weer een keer ging hardlopen had ik er weer last van en uiteindelijk ging ik gewoon nooit meer. Ben in een jaar tijd zo'n 5 kilo aangekomen. Sinds enkele weken heb ik het eindelijk weer opgepakt.. conditioneel gaat het goed en wil ik meer, maar mijn lichaam zegt nee. Ik ben inmiddels weer overgestapt op lopen met Evy (daarmee heb ik het lopen in eerste instantie ook opgebouwd) zodat ik zeker weet dat ik het rustig aan doe. Die frustratie blijft maar ik probeer naar het resultaat op de lange termijn te kijken.

10 jaar geleden heb ik de diagnose gekregen van Artrose en moest per direct stoppen met intensief sporten.

Aangezien ik niks half kan doen werd ik er niet vrolijker op.

Ik ben toen veel gaan fietsen op mijn MTB. En dat was erg lekker.



Krachttraining maakt je spieren sterker en nemen dan veel functies van je botten over wanneer je bv duurloop doet.

Vorige jaar heb ik besloten "Schijt te hebben aan de Artrose" en ben ik gaan hardlopen en gaan crossfitten. Tegen alle adviezen in. En ik ben nog nooit zo fit geweest



Maargoed, dat is hoe ik ben, mocht je dit overwegen, begin dan rustig met een klein doel.

Hallo Kwebbel,



Een herkenbaar verhaal, Het is allemaal zo frustrerend!

Ik heb dan geen fibromylogie, maar de frustratie die ik ken is denk ik hetzelfde.

Ik was tot vorig jaar ook een fanatiek sporter (fitness, hardlopen, fietsen), daarnaast was ik actief bezig met voeding om strakker en fitter te worden. Een heerlijke hobby die me heel veel energie opleverde.



Vorig voorjaar had ik een auto-ongeluk waardoor ik een whiplash heb. Eerst leek het wel mee te vallen, maar ik augustus moest ik tijdelijk halve dagen gaan werken omdat ik meer energie verbruikte dan ik had. ik kreeg daardoor burn-out verschijnselen.(depressief, huilbuien, geen lichamelijke kracht enz)

Ik ben zelf een energiek persoon en ik herkende mezelf helemaal niet meer. Gelukkig had ik een goede fysiotherapeut die ook naar me luisterde en alle symptomen voor mij een plekje kon geven. Ik heb de periode doorstaan en voel nu dat ik het weer zou kunnen oppakken.

Maar het is zo moeilijk!



De sportprestaties zijn als een beginner (dat vind ik nog het minst erg) maar het sporten heeft een negatieve belading gekregen, omdat ik tijdens mijn ziek zijn vaak het geprobeerd te sporten waarbij ik niet lekker werd, duizelig werd of hoofdpijn kreeg.

Waar ik er voorheen nog energie van kreeg en nog harder en sneller wilde, denk ik nu na over of het wel goed gaat en of ik niet beter kan stoppen.



Zoals jij al aangeeft moet je dit denk ik doorbreken. Ook op het gebied van voeding heb ik er last van. Ik zoek vaker troost in eten, en denk bij mezelf dat netjes eten toch niet helpt omdat ik toch niet lekker kan sporten.

Het verschilt bij mij wel heel erg of ik een 'goede' of 'slechte' dag heb. van die goede dagen moet je denk ik gebruik maken en bijv. gezonde maaltijden voorbereiden of een kleine training doen.

Waar je zoiezo rekening mee moet houden is dat het heeeel veel tijd gaat kosten. Hou de voorruitgangen ook bij, zodat je daar je motivatie uit kunt halen.



ik hoop dat je wat hebt aan de tips!

Misschien is het voor jou minder frustrerend om een andere sport te gaan doen? Dan kun je niet zo gefrustreerd raken door je prestaties te vergelijken met eerder.

Ga bijvoorbeeld fietsen, zwemmen of roeien in plaats van hardlopen.

Herkenbaar! Hier hetzelfde, min of meer. Ik zeg echt nèt tegen een kennis dat ik vanavond weer wil gaan. Ik bedoel: dat ik vanavond weer gá! Jij ook? Hop, gaan we samen....