Psyche
alle pijlers
Kind abnormale angst, mbt lopen
vrijdag 5 mei 2017 om 23:47
Hoi,
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:58
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:52:
[...]
Dit was ook wanhoop vanuit ons na anderhalve week overal in meegaan, haar overal bij helpen, tillen, alles aanreiken en noem maar op, op een gegeven moment denk je ook nadat er lichamelijk niks is gevonden dat het aandacht vragen is
Dat is het ook!
Nu jullie nog zover krijgen, dat jullie haar doorlopend weer gaan bedienen.
[...]
Dit was ook wanhoop vanuit ons na anderhalve week overal in meegaan, haar overal bij helpen, tillen, alles aanreiken en noem maar op, op een gegeven moment denk je ook nadat er lichamelijk niks is gevonden dat het aandacht vragen is
Dat is het ook!
Nu jullie nog zover krijgen, dat jullie haar doorlopend weer gaan bedienen.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:58
quote:peerke77 schreef op 06 mei 2017 @ 00:50:
[...]
Wat voor soort instantie was dit ? GGZ of iets anders?
Ik herken het extreem bang zijn voor iets wel bij mijn zoon. Heilig overtuigd dat hij gaat verzuipen bij zwemles, de rit er naar toe is echt drama. TOT hij in het water ligt, dan is alles goed. Hij vindt zwemmen leuk, de les niet. Na de les is er niets meer aan de hand, tot een dag voor de volgende zwemles. Doodsangst staat hij uit en hem er aan herinneren dat het de vorige keer in het water niet eng was helpt helaas niet...
Kan het wellicht zijn TO dat je dochter bang/onzeker is om weer naar school te gaan? En ze de pijn ( die er zeker is/is geweest) " ziet" als mogelijkheid om niet te hoeven gaan?Bij mijn zoon was externe hulp gelukkig niet nodig. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zoal te koop is op dit gebied. Een huisarts weet dit vast en zeker.
[...]
Wat voor soort instantie was dit ? GGZ of iets anders?
Ik herken het extreem bang zijn voor iets wel bij mijn zoon. Heilig overtuigd dat hij gaat verzuipen bij zwemles, de rit er naar toe is echt drama. TOT hij in het water ligt, dan is alles goed. Hij vindt zwemmen leuk, de les niet. Na de les is er niets meer aan de hand, tot een dag voor de volgende zwemles. Doodsangst staat hij uit en hem er aan herinneren dat het de vorige keer in het water niet eng was helpt helaas niet...
Kan het wellicht zijn TO dat je dochter bang/onzeker is om weer naar school te gaan? En ze de pijn ( die er zeker is/is geweest) " ziet" als mogelijkheid om niet te hoeven gaan?Bij mijn zoon was externe hulp gelukkig niet nodig. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zoal te koop is op dit gebied. Een huisarts weet dit vast en zeker.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:01
Ik zou wel advies vragen aan een psycholoog. Soms als er geen lichamelijke oorzaak gevonden wordt helpt het toch te doen alsof en het kind dan beter te laten maken door een dokter. Gebeurt ook met kinderen die psychosomatische verlamming hebben. Weet er het fijne niet van verder. Enfin. Ik zou dus professioneel advies vragen.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:03
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 00:58:
[...]
Bij mijn zoon was externe hulp gelukkig niet nodig. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zoal te koop is op dit gebied. Een huisarts weet dit vast en zeker.Al die aandacht zal haar er alleen maar de overtuiging geven dat dramagedrag lonend is, als je het maar zo extreem mogelijk brengt en heel lang volhoudt. Dan loop je de kans, dat ze dit gedrag vaker in zal gaan zetten.
[...]
Bij mijn zoon was externe hulp gelukkig niet nodig. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zoal te koop is op dit gebied. Een huisarts weet dit vast en zeker.Al die aandacht zal haar er alleen maar de overtuiging geven dat dramagedrag lonend is, als je het maar zo extreem mogelijk brengt en heel lang volhoudt. Dan loop je de kans, dat ze dit gedrag vaker in zal gaan zetten.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:03
quote:peerke77 schreef op 06 mei 2017 @ 00:38:
Wat is er precies in die speelhal ( indoor speeltuin?) gebeurd? Is het mogelijk dat ze toch iets opgelopen heeft ( beknelling ofzo) die op een echo niet te zien is? Mss andere pijnmedicatie gebruiken? Bij mijn 6-jarige helpt het nog wel eens om te vragen of de pijn misschien over gaat met een snoepje/filmpje/in het grote bed mogen slapen ( maar deze pijnklachten klinken daar toch wat te heftig voor)
Wanneer een lichamelijke oorzaak echt volledig uitgesloten is zou ik er idd ook niet teveel extra aandacht aan schenken, maar het eerst wel kort erkennen. Dus: ik weet dat je pijn hebt maar de dokter zegt dat er gelukkig niets kapot is dus we gaan elke dag oefenen met lopen etc.
Ik begrijp dat er de afgelopen tijd veel gebeurd is; lang enigs kind, overgang groep 2 naar 3, nieuwe omgeving, nieuw huis, nieuwe school, 2 nieuwe klassen.... veel te verwerken voor een 6-jarige!
En die onderzoeken, wanneer zijn die geweest? Wanneer ze toen nog te jong was en ze zich niet goed kon concentreren op de testen kun je je afvragen of de uitkomsten wel zo duidelijk kunnen zijn geweest... mss nog eens contact met de psycholoog/arts van toen opnemen?
We hebben keer op keer gevraagd of er niks is gebeurd, dachten aan verkeerd gevallen, botsing met een ander kind, verkeerde sprong op trampoline. Maar ze geeft aan dat er daar niks is gebeurd . Dat verklaart ook de koorts niet. Ik heb haar rustig verteld dat ze eerst pijn had en dat de medicijnen dit verholpen hebben plus een lap aan uitleg over dat ze best bang mag zijn en dat het begrijpelijkis maar dat er nu geen pijn meer is. Misschien wat spierpijn van het liggen maar dat die erge pijn nu weg is en BLIJFT , maar het haalt niks uit.
Er zijn inderdaad een hoop veranderingen geweest maar zoals in m'n topic staat, ze leek heel erg gelukkig de afgelopen tijd. We wonen nu in een benedenwoning waarbij ze heerlijk kan buiten spelen, dat kon voorheen niet. Ze heeft haar draai op school gevonden en heel veel vriendjes in de buurt. Die komen steeds aan de deur voor haar en die mogen dan gezellig films met haar kijken of kleuren aan tafel. We proberen echt van alles. Tot gisteren zochten we het in de lichamelijk hoek, maar na het bezoek aan de fysiotherapeut moeten we het dus psychologisch gaan benaderen en uiteraard gaan we dat direct doen maandag maar ik dacht wie weet hebben forummers tips voor nu, het weekend. Ze is vorig jaar onderzocht door het Kabouterhuis en we gaan uiteraard opzoek naar een kinderpsycholoog.
Wat is er precies in die speelhal ( indoor speeltuin?) gebeurd? Is het mogelijk dat ze toch iets opgelopen heeft ( beknelling ofzo) die op een echo niet te zien is? Mss andere pijnmedicatie gebruiken? Bij mijn 6-jarige helpt het nog wel eens om te vragen of de pijn misschien over gaat met een snoepje/filmpje/in het grote bed mogen slapen ( maar deze pijnklachten klinken daar toch wat te heftig voor)
Wanneer een lichamelijke oorzaak echt volledig uitgesloten is zou ik er idd ook niet teveel extra aandacht aan schenken, maar het eerst wel kort erkennen. Dus: ik weet dat je pijn hebt maar de dokter zegt dat er gelukkig niets kapot is dus we gaan elke dag oefenen met lopen etc.
Ik begrijp dat er de afgelopen tijd veel gebeurd is; lang enigs kind, overgang groep 2 naar 3, nieuwe omgeving, nieuw huis, nieuwe school, 2 nieuwe klassen.... veel te verwerken voor een 6-jarige!
En die onderzoeken, wanneer zijn die geweest? Wanneer ze toen nog te jong was en ze zich niet goed kon concentreren op de testen kun je je afvragen of de uitkomsten wel zo duidelijk kunnen zijn geweest... mss nog eens contact met de psycholoog/arts van toen opnemen?
We hebben keer op keer gevraagd of er niks is gebeurd, dachten aan verkeerd gevallen, botsing met een ander kind, verkeerde sprong op trampoline. Maar ze geeft aan dat er daar niks is gebeurd . Dat verklaart ook de koorts niet. Ik heb haar rustig verteld dat ze eerst pijn had en dat de medicijnen dit verholpen hebben plus een lap aan uitleg over dat ze best bang mag zijn en dat het begrijpelijkis maar dat er nu geen pijn meer is. Misschien wat spierpijn van het liggen maar dat die erge pijn nu weg is en BLIJFT , maar het haalt niks uit.
Er zijn inderdaad een hoop veranderingen geweest maar zoals in m'n topic staat, ze leek heel erg gelukkig de afgelopen tijd. We wonen nu in een benedenwoning waarbij ze heerlijk kan buiten spelen, dat kon voorheen niet. Ze heeft haar draai op school gevonden en heel veel vriendjes in de buurt. Die komen steeds aan de deur voor haar en die mogen dan gezellig films met haar kijken of kleuren aan tafel. We proberen echt van alles. Tot gisteren zochten we het in de lichamelijk hoek, maar na het bezoek aan de fysiotherapeut moeten we het dus psychologisch gaan benaderen en uiteraard gaan we dat direct doen maandag maar ik dacht wie weet hebben forummers tips voor nu, het weekend. Ze is vorig jaar onderzocht door het Kabouterhuis en we gaan uiteraard opzoek naar een kinderpsycholoog.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:06
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:52:
[...]
Dit was ook wanhoop vanuit ons na anderhalve week overal in meegaan, haar overal bij helpen, tillen, alles aanreiken en noem maar op, op een gegeven moment denk je ook nadat er lichamelijk niks is gevonden dat het aandacht vragen is maar hierna hebben we haar niet meer op die manier 'gedwongen'. Wij proberen ook maar wat ... sorry. Het was geen aanval. Ik kan mij gewoon heel goed voorstellen dat je op een gegeven moment echt aan het einde van je latijn bent en dat goedbedoelde adviezen wat wel zou moeten helpen, je misschien nog wanhopiger maakt. Niet alle kinderen zijn hetzelfde. Niet alle kinderen reageren hetzelfe in situaties. We kunnen met zijn allen wel heel hard roepen wat haar beweegredenen zijn om niet te willen lopen, maar dat zijn enkel aannames. ( inclusief de mijne) Wat jullie doen werkt blijkbaar niet. Dan zou ik mij toch echt richten op professionele hulp. School kun je altijd bellen om de situatie uit te leggen. Ik zou mijn kind desnoods in een rolstoel brengen.
[...]
Dit was ook wanhoop vanuit ons na anderhalve week overal in meegaan, haar overal bij helpen, tillen, alles aanreiken en noem maar op, op een gegeven moment denk je ook nadat er lichamelijk niks is gevonden dat het aandacht vragen is maar hierna hebben we haar niet meer op die manier 'gedwongen'. Wij proberen ook maar wat ... sorry. Het was geen aanval. Ik kan mij gewoon heel goed voorstellen dat je op een gegeven moment echt aan het einde van je latijn bent en dat goedbedoelde adviezen wat wel zou moeten helpen, je misschien nog wanhopiger maakt. Niet alle kinderen zijn hetzelfde. Niet alle kinderen reageren hetzelfe in situaties. We kunnen met zijn allen wel heel hard roepen wat haar beweegredenen zijn om niet te willen lopen, maar dat zijn enkel aannames. ( inclusief de mijne) Wat jullie doen werkt blijkbaar niet. Dan zou ik mij toch echt richten op professionele hulp. School kun je altijd bellen om de situatie uit te leggen. Ik zou mijn kind desnoods in een rolstoel brengen.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:10
quote:karin12345 schreef op 06 mei 2017 @ 01:03:
[...]
Al die aandacht zal haar er alleen maar de overtuiging geven dat dramagedrag lonend is, als je het maar zo extreem mogelijk brengt en heel lang volhoudt. Dan loop je de kans, dat ze dit gedrag vaker in zal gaan zetten.Ik geloof niet dat een kind van 6 zo manipulatief is dat ze het expres doet en al zou ze die aandacht fijn vinden, ze is nu al een hoop leule uitjes mis gelopen in de vakantie. Een vakantie waar ze heel erg naar uitkeek omdat ze dan zoals ze toen nog zei lekker kon uitslapen en lekker de hele dag met haar vriendjes kon spelen. Er staan hier steeds kinderen op de stoep die haar meevragen en ik denk echt dat aanstellen of aandacht vragen niet het geval is. Haar lichamelijke reacties zijn daar te extreem voor.
[...]
Al die aandacht zal haar er alleen maar de overtuiging geven dat dramagedrag lonend is, als je het maar zo extreem mogelijk brengt en heel lang volhoudt. Dan loop je de kans, dat ze dit gedrag vaker in zal gaan zetten.Ik geloof niet dat een kind van 6 zo manipulatief is dat ze het expres doet en al zou ze die aandacht fijn vinden, ze is nu al een hoop leule uitjes mis gelopen in de vakantie. Een vakantie waar ze heel erg naar uitkeek omdat ze dan zoals ze toen nog zei lekker kon uitslapen en lekker de hele dag met haar vriendjes kon spelen. Er staan hier steeds kinderen op de stoep die haar meevragen en ik denk echt dat aanstellen of aandacht vragen niet het geval is. Haar lichamelijke reacties zijn daar te extreem voor.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:13
quote:karin12345 schreef op 06 mei 2017 @ 01:03:
[...]
Al die aandacht zal haar er alleen maar de overtuiging geven dat dramagedrag lonend is, als je het maar zo extreem mogelijk brengt en heel lang volhoudt. Dan loop je de kans, dat ze dit gedrag vaker in zal gaan zetten.Maar jij gaat er nu van uit dat haar gedrag bewust plaatsvindt om zichzelf te verrijken. Ik zie dat toch echt anders. De boodschap die ik hieruit opmaak is dat je lichamelijk wel iets mag mankeren, want dat is te zien , dus geloofwaardig, maar geestelijk moet je je vooral niet aanstellen, want dan krijg je teveel aandacht.
[...]
Al die aandacht zal haar er alleen maar de overtuiging geven dat dramagedrag lonend is, als je het maar zo extreem mogelijk brengt en heel lang volhoudt. Dan loop je de kans, dat ze dit gedrag vaker in zal gaan zetten.Maar jij gaat er nu van uit dat haar gedrag bewust plaatsvindt om zichzelf te verrijken. Ik zie dat toch echt anders. De boodschap die ik hieruit opmaak is dat je lichamelijk wel iets mag mankeren, want dat is te zien , dus geloofwaardig, maar geestelijk moet je je vooral niet aanstellen, want dan krijg je teveel aandacht.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:18
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 01:06:
[...]
sorry. Het was geen aanval. Ik kan mij gewoon heel goed voorstellen dat je op een gegeven moment echt aan het einde van je latijn bent en dat goedbedoelde adviezen wat wel zou moeten helpen, je misschien nog wanhopiger maakt. Niet alle kinderen zijn hetzelfde. Niet alle kinderen reageren hetzelfe in situaties. We kunnen met zijn allen wel heel hard roepen wat haar beweegredenen zijn om niet te willen lopen, maar dat zijn enkel aannames. ( inclusief de mijne) Wat jullie doen werkt blijkbaar niet. Dan zou ik mij toch echt richten op professionele hulp. School kun je altijd bellen om de situatie uit te leggen. Ik zou mijn kind desnoods in een rolstoel brengen.Ik vatte het niet als aanval op hoor, ik waardeer meningen van anderen juist omdat ik het echt niet meer weet en ik maak me zorgen over school. Het ging juist lekker en ik heb geen idee hoelang dit kan aanhouden. Bang dat ze een achterstand op loopt en dit is sowieso niet fijn voor haar, de hele dag angstig binnen hangen. Ik denk echt dat de pijn die ze misschien de eerste dagen heeft gevoeld haar heel angstig heeft gemaakt en dan die onderzoeken in het ziekenhuis. Volgende stap is gewoon haar eruit zien te krijgen met hulp en veel liefde plus geduld.
[...]
sorry. Het was geen aanval. Ik kan mij gewoon heel goed voorstellen dat je op een gegeven moment echt aan het einde van je latijn bent en dat goedbedoelde adviezen wat wel zou moeten helpen, je misschien nog wanhopiger maakt. Niet alle kinderen zijn hetzelfde. Niet alle kinderen reageren hetzelfe in situaties. We kunnen met zijn allen wel heel hard roepen wat haar beweegredenen zijn om niet te willen lopen, maar dat zijn enkel aannames. ( inclusief de mijne) Wat jullie doen werkt blijkbaar niet. Dan zou ik mij toch echt richten op professionele hulp. School kun je altijd bellen om de situatie uit te leggen. Ik zou mijn kind desnoods in een rolstoel brengen.Ik vatte het niet als aanval op hoor, ik waardeer meningen van anderen juist omdat ik het echt niet meer weet en ik maak me zorgen over school. Het ging juist lekker en ik heb geen idee hoelang dit kan aanhouden. Bang dat ze een achterstand op loopt en dit is sowieso niet fijn voor haar, de hele dag angstig binnen hangen. Ik denk echt dat de pijn die ze misschien de eerste dagen heeft gevoeld haar heel angstig heeft gemaakt en dan die onderzoeken in het ziekenhuis. Volgende stap is gewoon haar eruit zien te krijgen met hulp en veel liefde plus geduld.
zaterdag 6 mei 2017 om 01:21
Ik lees nu pas het stuk over de kinderpsycholoog. Ik vind dat je heel goed bezig bent. Jouw dochter kan jou niet duidelijk maken wat ze mankeert en nodig heeft, dus het is aan jou om alle wegen te bewandelen die nodig zijn. Ookal roepen ze langs de zijlijn hele andere dingen.
Ik ga mijn bed opzoeken. Ik hoop dat je dochter met welke hulp dan ook , weer zo snel mogelijk jouw oude vertrouwde kind wordt
Ik ga mijn bed opzoeken. Ik hoop dat je dochter met welke hulp dan ook , weer zo snel mogelijk jouw oude vertrouwde kind wordt
zaterdag 6 mei 2017 om 01:59
het klinkt als conversiestoornis/functionele klacht.
Ik denk dat jullie goed bezig zijn en ik denk dat het verstandig is om het met behulp van een kinderpsycholoog aan te pakken.
Ze zit waarschijnlijk in een vicieuze cirkel. Ze had pijn, is bang dat dat weer komt, er speelt mogelijk stress.
Met name omdat ze het in een ontspannen situatie wel kan doet hieraan denken.
Hopelijk komt ze er snel weer uit. Haar pijn en angsten zijn wel reëel. Mijn oudste heeft hoofdpijn gehad als stressgerelateerde klacht en is daarvoor ook bij een neuroloog geweest. Deze gaf aan dat de pijn in een dergelijk geval wel degelijk als echte pijn wordt ervaren. Je dochter stelt zich dus waarschijnlijk helemaal niet aan. Maar ze triggert mogelijk onbewust zelf de pijn door angst/stress. En wat je zegt: niet bewegen helpt ook niet mee.
Hier staat ongeveer hetzelfde beschreven : http://www.kinderneurolog ... n/functioneleklachten.php
Ik denk dat jullie goed bezig zijn en ik denk dat het verstandig is om het met behulp van een kinderpsycholoog aan te pakken.
Ze zit waarschijnlijk in een vicieuze cirkel. Ze had pijn, is bang dat dat weer komt, er speelt mogelijk stress.
Met name omdat ze het in een ontspannen situatie wel kan doet hieraan denken.
Hopelijk komt ze er snel weer uit. Haar pijn en angsten zijn wel reëel. Mijn oudste heeft hoofdpijn gehad als stressgerelateerde klacht en is daarvoor ook bij een neuroloog geweest. Deze gaf aan dat de pijn in een dergelijk geval wel degelijk als echte pijn wordt ervaren. Je dochter stelt zich dus waarschijnlijk helemaal niet aan. Maar ze triggert mogelijk onbewust zelf de pijn door angst/stress. En wat je zegt: niet bewegen helpt ook niet mee.
Hier staat ongeveer hetzelfde beschreven : http://www.kinderneurolog ... n/functioneleklachten.php
zaterdag 6 mei 2017 om 02:15
quote:jopee schreef op 06 mei 2017 @ 01:59:
het klinkt als conversiestoornis/functionele klacht.
Ik denk dat jullie goed bezig zijn en ik denk dat het verstandig is om het met behulp van een kinderpsycholoog aan te pakken.
Ze zit waarschijnlijk in een vicieuze cirkel. Ze had pijn, is bang dat dat weer komt, er speelt mogelijk stress.
Met name omdat ze het in een ontspannen situatie wel kan doet hieraan denken.
Hopelijk komt ze er snel weer uit. Haar pijn en angsten zijn wel reëel. Mijn oudste heeft hoofdpijn gehad als stressgerelateerde klacht en is daarvoor ook bij een neuroloog geweest. Deze gaf aan dat de pijn in een dergelijk geval wel degelijk als echte pijn wordt ervaren. Je dochter stelt zich dus waarschijnlijk helemaal niet aan. Maar ze triggert mogelijk onbewust zelf de pijn door angst/stress. En wat je zegt: niet bewegen helpt ook niet mee.
Hier staat ongeveer hetzelfde beschreven : http://www.kinderneurolog ... n/functioneleklachten.phpDit bedoelde ik! Een kinderchirurg vertelde me dat ze wel eens kinderen met deze klachten opnamen en net doen of ze het kind een medische behandeling geven en dat het kind daarna ook beter is.
het klinkt als conversiestoornis/functionele klacht.
Ik denk dat jullie goed bezig zijn en ik denk dat het verstandig is om het met behulp van een kinderpsycholoog aan te pakken.
Ze zit waarschijnlijk in een vicieuze cirkel. Ze had pijn, is bang dat dat weer komt, er speelt mogelijk stress.
Met name omdat ze het in een ontspannen situatie wel kan doet hieraan denken.
Hopelijk komt ze er snel weer uit. Haar pijn en angsten zijn wel reëel. Mijn oudste heeft hoofdpijn gehad als stressgerelateerde klacht en is daarvoor ook bij een neuroloog geweest. Deze gaf aan dat de pijn in een dergelijk geval wel degelijk als echte pijn wordt ervaren. Je dochter stelt zich dus waarschijnlijk helemaal niet aan. Maar ze triggert mogelijk onbewust zelf de pijn door angst/stress. En wat je zegt: niet bewegen helpt ook niet mee.
Hier staat ongeveer hetzelfde beschreven : http://www.kinderneurolog ... n/functioneleklachten.phpDit bedoelde ik! Een kinderchirurg vertelde me dat ze wel eens kinderen met deze klachten opnamen en net doen of ze het kind een medische behandeling geven en dat het kind daarna ook beter is.
zaterdag 6 mei 2017 om 03:10
Kijk of je een kinderpsycholoog kan vinden gespecialiseerd in EMDR. Dit helpt met het verwerken van nare ervaringen en kan daardoor de angst oplossen.
Verder denk ik tot je professionele hulp hebt veiligheid bieden, maar ook grenzen aangeven. Hoe meer jij ook 'anders' gaat doen dan normaal, hoe meer haar angst bevestigd wordt dat er dus idd iets aan de hand is.
Verder denk ik tot je professionele hulp hebt veiligheid bieden, maar ook grenzen aangeven. Hoe meer jij ook 'anders' gaat doen dan normaal, hoe meer haar angst bevestigd wordt dat er dus idd iets aan de hand is.
Geluk groeit door te delen!
zaterdag 6 mei 2017 om 06:42
Ik vind dat je het goed aanpakt to.
Ik ben zelf aan het puzzelen met een kind met veel 'gevoelens' om maar zo te zeggen.
En je moederhart geeft aan dat keihard zijn de weg niet is.
Ik zie meer in de tips van ana isabel, waarom zou iets psychisch iets heel anders vergen dan iets fysieks.
en goed dat je hulp hebt gezocht.
Jammer dat de vakantie zo is verlopen maar ik denk dat je niks geks hebt gedaan.
Ik ben zelf aan het puzzelen met een kind met veel 'gevoelens' om maar zo te zeggen.
En je moederhart geeft aan dat keihard zijn de weg niet is.
Ik zie meer in de tips van ana isabel, waarom zou iets psychisch iets heel anders vergen dan iets fysieks.
en goed dat je hulp hebt gezocht.
Jammer dat de vakantie zo is verlopen maar ik denk dat je niks geks hebt gedaan.
zaterdag 6 mei 2017 om 06:55
quote:Luna_ schreef op 06 mei 2017 @ 02:15:
[...]
Dit bedoelde ik! Een kinderchirurg vertelde me dat ze wel eens kinderen met deze klachten opnamen en net doen of ze het kind een medische behandeling geven en dat het kind daarna ook beter is.Dit geen optie? Placebo's inzetten en dmv een fysiotherapeut een door van behandeling inzetten?
[...]
Dit bedoelde ik! Een kinderchirurg vertelde me dat ze wel eens kinderen met deze klachten opnamen en net doen of ze het kind een medische behandeling geven en dat het kind daarna ook beter is.Dit geen optie? Placebo's inzetten en dmv een fysiotherapeut een door van behandeling inzetten?
zaterdag 6 mei 2017 om 07:10
Wat een rotsituatie voor jullie en vooral voor je dochter!!volgens mij probeer je alle goede dingen, het klinkt ook veel te extreem en veel te lang om alleen aandachttrekkerij te zijn lijkt me..
Het enige wat ik nog niet lees en hier altijd heel goed helpt zijn mijn speciale zalfjes (vaseline, bepanten, allerlei onschuldigs in een medisch uitziende verpakking). Met een goed verhaal en een serieuze behandeling, desnoods herhaald, heb ik dochter van ook 6 door heel wat klachten heen geholpen. Misschien kun je dat nog proberen: goed verhaal maken over arts die je hebt gebeld, zalf die je hebt gekregen en dan pijnlijke plek aan laten wijzen, serieus masseren en daarna proberen of het al een beetje helpt met klein beweginkje en zo doorpakken? Daarmee voelt ze zich in elk geval serieus genomen en kun je haar wellicht weer iets mobiliseren zodat evt stijfheid enzo ook geen rol meer spelen. School zou ik ook desnoods in rolstoel ook proberen.
Als dat allemaal niks helpt denk ik dat idd een second opinion en een psycholoog de volgende stappen zouden zijn voor mij. Heel veel sterkte
Het enige wat ik nog niet lees en hier altijd heel goed helpt zijn mijn speciale zalfjes (vaseline, bepanten, allerlei onschuldigs in een medisch uitziende verpakking). Met een goed verhaal en een serieuze behandeling, desnoods herhaald, heb ik dochter van ook 6 door heel wat klachten heen geholpen. Misschien kun je dat nog proberen: goed verhaal maken over arts die je hebt gebeld, zalf die je hebt gekregen en dan pijnlijke plek aan laten wijzen, serieus masseren en daarna proberen of het al een beetje helpt met klein beweginkje en zo doorpakken? Daarmee voelt ze zich in elk geval serieus genomen en kun je haar wellicht weer iets mobiliseren zodat evt stijfheid enzo ook geen rol meer spelen. School zou ik ook desnoods in rolstoel ook proberen.
Als dat allemaal niks helpt denk ik dat idd een second opinion en een psycholoog de volgende stappen zouden zijn voor mij. Heel veel sterkte
zaterdag 6 mei 2017 om 07:56
zaterdag 6 mei 2017 om 07:56
Hoi. Probeer Bachbloemsems of kinder homeopathie.
Kinderen zijn erg ontvankelijk voor deze natuurlijke middelen en velen knappen er enorm van op. Ook op het gebied van (onverklaarbare) angsten en psychische problemen.
Beiden therapieen werken op een subtielere laag door en kunnen heel veel positieve dingen bewerkstelligen.
Lees de sites even door en kijk welke methode je het meeste aanspreekt.
http://www.helingdoorbachbloesems.nl/bach7.html
http://www.kinderhomeopathie.nl/
De site van kinderhomeopathie is een bepaalde site van iemand maar het is meer om een algemene indruk te geven over kinder homeopathie.
Kinderen zijn erg ontvankelijk voor deze natuurlijke middelen en velen knappen er enorm van op. Ook op het gebied van (onverklaarbare) angsten en psychische problemen.
Beiden therapieen werken op een subtielere laag door en kunnen heel veel positieve dingen bewerkstelligen.
Lees de sites even door en kijk welke methode je het meeste aanspreekt.
http://www.helingdoorbachbloesems.nl/bach7.html
http://www.kinderhomeopathie.nl/
De site van kinderhomeopathie is een bepaalde site van iemand maar het is meer om een algemene indruk te geven over kinder homeopathie.
zaterdag 6 mei 2017 om 08:02
quote:Redshoes schreef op 06 mei 2017 @ 07:56:
een kinderpsycholoog is een goed idee zeker een met emdr ervaring. de meeste zh hebben ook een afdeling met kinderpsychologen en vaak kunnen die ook emdr. Ze zullen dit echt vaker zien. naast emdr kan ook speltherapie een manier zijn om deze traumatische ervaring te verwerken.
Kom op zeg, dit speelt nu 1,5 weken.
Ik vind een psycholoog en emdr echt veel te zware middelen om nu al in te zetten.
een kinderpsycholoog is een goed idee zeker een met emdr ervaring. de meeste zh hebben ook een afdeling met kinderpsychologen en vaak kunnen die ook emdr. Ze zullen dit echt vaker zien. naast emdr kan ook speltherapie een manier zijn om deze traumatische ervaring te verwerken.
Kom op zeg, dit speelt nu 1,5 weken.
Ik vind een psycholoog en emdr echt veel te zware middelen om nu al in te zetten.
zaterdag 6 mei 2017 om 08:05
quote:miems schreef op 06 mei 2017 @ 07:10:
Wat een rotsituatie voor jullie en vooral voor je dochter!!volgens mij probeer je alle goede dingen, het klinkt ook veel te extreem en veel te lang om alleen aandachttrekkerij te zijn lijkt me..
Het enige wat ik nog niet lees en hier altijd heel goed helpt zijn mijn speciale zalfjes (vaseline, bepanten, allerlei onschuldigs in een medisch uitziende verpakking). Met een goed verhaal en een serieuze behandeling, desnoods herhaald, heb ik dochter van ook 6 door heel wat klachten heen geholpen. Misschien kun je dat nog proberen: goed verhaal maken over arts die je hebt gebeld, zalf die je hebt gekregen en dan pijnlijke plek aan laten wijzen, serieus masseren en daarna proberen of het al een beetje helpt met klein beweginkje en zo doorpakken? Daarmee voelt ze zich in elk geval serieus genomen en kun je haar wellicht weer iets mobiliseren zodat evt stijfheid enzo ook geen rol meer spelen.
Dit eerst doen inderdaad.
En maandag weer naar school? Ziek is ziek. Dus dan maar niet. Een rolstoel zou ik niet aan beginnen.
Wat een rotsituatie voor jullie en vooral voor je dochter!!volgens mij probeer je alle goede dingen, het klinkt ook veel te extreem en veel te lang om alleen aandachttrekkerij te zijn lijkt me..
Het enige wat ik nog niet lees en hier altijd heel goed helpt zijn mijn speciale zalfjes (vaseline, bepanten, allerlei onschuldigs in een medisch uitziende verpakking). Met een goed verhaal en een serieuze behandeling, desnoods herhaald, heb ik dochter van ook 6 door heel wat klachten heen geholpen. Misschien kun je dat nog proberen: goed verhaal maken over arts die je hebt gebeld, zalf die je hebt gekregen en dan pijnlijke plek aan laten wijzen, serieus masseren en daarna proberen of het al een beetje helpt met klein beweginkje en zo doorpakken? Daarmee voelt ze zich in elk geval serieus genomen en kun je haar wellicht weer iets mobiliseren zodat evt stijfheid enzo ook geen rol meer spelen.
Dit eerst doen inderdaad.
En maandag weer naar school? Ziek is ziek. Dus dan maar niet. Een rolstoel zou ik niet aan beginnen.
zaterdag 6 mei 2017 om 08:10
Ik zou zeker een second opinion laten doen om uit te sluiten of er echt niets over het hoofd is gezien. Bij een familielid van mij is er een breukje over het hoofd gezien, ze heeft wekenlang pijn gehad. Tot bij een second opinion toch een klein breukje bleek die door het eerste ziekenhuis niet gezien is.
Mocht hier weer niets uitkomen, is het zeker slim om er op psychisch vlak iets mee te gaan doen. Houdt ze van zwemmen? Misschien beweegt ze wel gemakkelijk in water. En heb het niet steeds over de pijn, want dat werkt bevestigend. Alleen als het echt niet lichamelijk is.
Mocht hier weer niets uitkomen, is het zeker slim om er op psychisch vlak iets mee te gaan doen. Houdt ze van zwemmen? Misschien beweegt ze wel gemakkelijk in water. En heb het niet steeds over de pijn, want dat werkt bevestigend. Alleen als het echt niet lichamelijk is.
zaterdag 6 mei 2017 om 08:14
quote:-Suze- schreef op 06 mei 2017 @ 08:02:
[...]
Kom op zeg, dit speelt nu 1,5 weken.
Ik vind een psycholoog en emdr echt veel te zware middelen om nu al in te zetten.ben ik het deels mee eens en ik denk dat met exposure je ook een heel eind komt maar dan al bij iemand zijn die wel emdr kan scheelt in wisseling van hulpverlener en dat zo'n kleine meid weer moet wennen aan een ander. daarnaast met de wachttijden van nu duurt het toch wel even. en de psycholoog zal zelf bepalen wat de beste behandeling is op basis van het verhaal en observaties. Maar ik zou niet te lang wachten met hulp zoeken al is het maar in hoe ga je ermee om. waar push je en waar draag je d'r nog wel. (lijkt me namelijk de eerste stap) maar ook hier denk ik fijn als je ergens zit bij iemand die alles kan
[...]
Kom op zeg, dit speelt nu 1,5 weken.
Ik vind een psycholoog en emdr echt veel te zware middelen om nu al in te zetten.ben ik het deels mee eens en ik denk dat met exposure je ook een heel eind komt maar dan al bij iemand zijn die wel emdr kan scheelt in wisseling van hulpverlener en dat zo'n kleine meid weer moet wennen aan een ander. daarnaast met de wachttijden van nu duurt het toch wel even. en de psycholoog zal zelf bepalen wat de beste behandeling is op basis van het verhaal en observaties. Maar ik zou niet te lang wachten met hulp zoeken al is het maar in hoe ga je ermee om. waar push je en waar draag je d'r nog wel. (lijkt me namelijk de eerste stap) maar ook hier denk ik fijn als je ergens zit bij iemand die alles kan
