Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 21:33
Ik heb een aantal kinderloze vriendinnen (inmiddels allemaal veertigers en begin vijftigers, ik ben zelf ook een veertiger) en zij hebben net zoveel zorgen en verantwoordelijkheden als ik, hoor. Mijn beste vriendin is zowel kinderloos als single, maar reken maar dat ook zij verantwoordelijkheden en zorgen heeft. We zitten immers allemaal zo'n beetje in de leeftijd dat dood, ziekte, tegenslag etcetera voor ons zo goed als dagelijkse kost is. Waar ik me enorme zorgen maak om mijn puber met wie het niet zo lekker gaat, maakt mijn vriendin zich zorgen om haar bejaarde moeder. En we maken ons allebei zorgen om weer een andere vriendin met heftige gezondheidsproblemen. Of onze eigen gezondheidsproblemen. Of onze financiën. Of weet ik veel wat.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:06Hier ben ik het zó niet mee eens. Je kunt je leven zo ongebonden inrichten als je maar wil. Geen vaste relatie, een huurhuis, voor jezelf werken, geen huisdieren nemen als je de verantwoordelijkheid niet wil, noem alles maar op.
Een kind betekent toch echt dat je verantwoordelijkheid hebt voor een ander mensenleven. Dat iemand doodgaat als jij besluit de hele dag in bed te blijven liggen. Dat lijkt me toch echt een heel andere verantwoordelijkheid dan de verantwoordelijkheid die je (misschien) voor een aantal dingen krijgt als je volwassen wordt.
Leven wordt nu eenmaal ingewikkelder en minder zorgeloos naarmate je ouder wordt. Of je nu kinderen hebt of niet. En naast dat zorgeloze dat verdwijnt: denk je nu werkelijk dat je op je 48e ofzo wel nog heftig zou gaan stappen als je geen kinderen had? Ik heb toevallig wel kinderen, maar zou ook zonder die kids waarschijnlijk al moe worden van het idee. Ik word immers een ouwe doos, ik moet er niet meer aan denken. Ook dat heeft mijns inziens dus helemaal niet zo veel te maken met kinderen hebben.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 21:37
Het lijkt me heel beklemmend en moeilijk om gevoelens van spijt omtrent te moederschap te ervaren, al helemaal omdat ze maatschappelijk gezien niet acceptabel zijn en het dus niet bespreekbaar is. Dus dat sowieso. Ik hoop, TO, dat je de liefde voor je dochter, die je zo mooi beschrijft in de OP ziet als sterking dat je het wél goed doet en dat je een goede moeder bent.
Verder ben ik #teamjongemoederdiehaarlevendaaromverpestheeft, maar gelukkig was mijn man ook midden 20 toen de oudste geboren werd, dus we zijn samen in ons trieste, lege bestaan.
Verder ben ik #teamjongemoederdiehaarlevendaaromverpestheeft, maar gelukkig was mijn man ook midden 20 toen de oudste geboren werd, dus we zijn samen in ons trieste, lege bestaan.
zondag 9 juli 2017 om 21:38
jellybelly schreef: ↑09-07-2017 20:23Waarom? We hoeven er niets voor te doen, alleen geen kinderen te krijgen.
Nou, dat ben ik niet geheel eens met je. Buiten de druk die de samenleving op je legt (lees: je omgeving), is ongeveer deze hele maatschappij ingericht op het krijgen van kinderen.
En het zijn niet altijd "luxe" redenen als vrijheid, kostenbesparing en grotere carrieremogelijkheden die een vrouw doen besluiten geen kinderen te willen. Ook gevoelens, persoonlijke voorgeschiedenis en morele overwegingen kunnen heel zwaar wegen.
En soms kan dat een grote worsteling zijn, blijven, en zelfs op latere leeftijd worden...
zondag 9 juli 2017 om 21:40
fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 21:33Ik heb een aantal kinderloze vriendinnen (inmiddels allemaal veertigers en begin vijftigers, ik ben zelf ook een veertiger) en zij hebben net zoveel zorgen en verantwoordelijkheden als ik, hoor.
Nou nee dus, want zij hebben niet de verantwoordelijkheid voor het gezond en gelukkig opgroeien van hun kind. En dat lijkt me toch net wat zwaarder wegen dan de andere dingen die je opnoemt.
anoniem_173024 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 21:42
29.14% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 21:41
Ja, precies dit!Saz schreef: ↑09-07-2017 21:09Ik heb wel onderschat hoe kwetsbaar kinderen je maken. Hoe veel pijn je kan voelen als er iets met je kind is, hoeveel zorgen je je kan maken, hoe graag je ze bij je wilt houden maar los moet laten. De vreselijke dingen die ze kan overkomen en waar je altijd maar niet aan moet denken omdat je dan gek wordt. Hoe zeer ze je achilleshiel zijn. Dat je zonder ze niet meerl kan leven. Dat je je ook ineens zorgen maakt om je eigen sterfelijkheid want dan moeten ze zonder jou. Hoe voelbaar pijn het doet kinderleed te zien of te lezen. Hoe intens al die gevoelens soms kunnen zijn. Hoe angstig het me soms maakt.
Dat vind ik best zwaar en voelt soms als een last. Dat had ik niet verwacht. Ik mis dan het onbezorgde van toen ik geen kind had. Al besefte ik dat toen natuurlijk niet.
Ik had het van te voren echt niet zo ingeschat. Dat ik kapot ging van slapeloosheid, gefrustreerd was over dreinende peuters, dat soort dingen; ja. Dat vond ik uiteindelijk ook prima te handelen. Maar die kwetsbaarheid, de verantwoordelijkheid, het ALTIJD moeten zorgen, dat valt nogal tegen.
zondag 9 juli 2017 om 21:41
zondag 9 juli 2017 om 21:46
Dymphnatam schreef: ↑09-07-2017 21:38Nou, dat ben ik niet geheel eens met je. Buiten de druk die de samenleving op je legt (lees: je omgeving), is ongeveer deze hele maatschappij ingericht op het krijgen van kinderen. Hoe bedoel je ?
En het zijn niet altijd "luxe" redenen als vrijheid, kostenbesparing en grotere carrieremogelijkheden die een vrouw doen besluiten geen kinderen te willen. Ook gevoelens, persoonlijke voorgeschiedenis en morele overwegingen kunnen heel zwaar wegen.
En soms kan dat een grote worsteling zijn, blijven, en zelfs op latere leeftijd worden...
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 21:47
Ik heb geen kinderen, laat ik dat voorop stellen. Ik riep altijd als eerste dat ik ze graag wou, drie stuks nog wel. Maar nu iedereen om me heen ze heeft en ik niet in een situatie zit om ze te krijgen (single, carrière en woonsituatie niet praktisch op orde), ben ik er inmiddels eigenlijk al van overtuigd dat het niets voor mij is.
Is dat een vorm van cognitieve dissonantie reductie? Wellicht. Ik vermoed dat dit ook speelt bij de hardste 'niet zeiken dat je spijt hebt, kinderen zijn geweldig en een zegen'-roepers. Ik weet oprecht niet of het hieruit voortkomt en daarom vraag ik me soms wel heel hard af of ik harder m'n best moet doen om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval reëel over de optie kan nadenken (op zoek gaan naar een partner om mee te beginnen).
Als ik zie hoe zwaar vriendinnen het van mij soms hebben en als ik merk hoe beperkt ze zijn geworden in het indelen van hun eigen tijd, dan benijd ik ze niet. En ik ben dol op al hun kinderen. Altijd de grootste kindervriend. Ik pas op, ze komen logeren, etc. Maar hoe relaxed om aan het eind van zo'n dag te kunnen zeggen: toedels!. En dan lekker thuis op de bank ploffen, Netflix aanzetten, of lekker hobbyen / spelletje doen op de ipad. Zelfs bij m'n neefje en nichtje van wie ik meer houd dan wie of wat dan ook, heb ik dat na een dag. Ik kan nu (uitgezonderd mijn werk) 100% van mijn tijd zelf indelen. Dat kan met een kind echt niet. En de een zal daar meer aan hechten dan de ander. Dat maakt de een niet een slechter persoon dan de ander. Je bent geen heilige omdat je jezelf opoffert voor een kind, en dan ook nog keihard te roepen dat dat niets met opofferen te maken heeft.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je vanuit een romantisch idee een beetje onbezonnen (ondanks dat je zelf denkt dat je er heel goed over nagedacht hebt) aan kinderen begint en dat het dan toch anders is dan je van tevoren gedacht had. Dat je dan spijt hebt van de keuze die je gemaakt hebt. Daar is niets slechts aan. Als je dit tegen je semi-volwassenen kinderen zegt, dan moet dan ook kunnen. Het is niet hetzelfde als "ik hou niet van je". Ik weet zeker dat je kinderen je alles kunnen zijn en dat je het toch niet over zou doen. Dat hoor je nou eenmaal behoorlijk vaak. Milou is hier als kind door gekwetst, schreef ze. Dat kan ik me ook voorstellen. Maar dat kwam dan ook doordat je je niet geliefd voelt. Ik zou me niet minder geliefd voelen als mijn moeder zou zeggen dat ze hele andere keuzes zou maken 'the second time around'. Volgens mij heeft ze dat zelfs wel eens gezegd. Ze heeft vier kinderen, was een thuisblijfmoeder. Ga er maar aan staan. En dan nu, met nog een baan erbij (wat al mijn vriendinnen doen)..... dan ben je non-stop aan het werken tot de kinderen slapen. Als ze slapen. Ik geloof best dat er vrouwen zijn die dat allemaal niet uitmaakt en alsnog super gelukkig zijn, al kan ik het me niet helemaal voorstellen. Ik moet er eigenlijk niet aan denken.
Is dat een vorm van cognitieve dissonantie reductie? Wellicht. Ik vermoed dat dit ook speelt bij de hardste 'niet zeiken dat je spijt hebt, kinderen zijn geweldig en een zegen'-roepers. Ik weet oprecht niet of het hieruit voortkomt en daarom vraag ik me soms wel heel hard af of ik harder m'n best moet doen om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval reëel over de optie kan nadenken (op zoek gaan naar een partner om mee te beginnen).
Als ik zie hoe zwaar vriendinnen het van mij soms hebben en als ik merk hoe beperkt ze zijn geworden in het indelen van hun eigen tijd, dan benijd ik ze niet. En ik ben dol op al hun kinderen. Altijd de grootste kindervriend. Ik pas op, ze komen logeren, etc. Maar hoe relaxed om aan het eind van zo'n dag te kunnen zeggen: toedels!. En dan lekker thuis op de bank ploffen, Netflix aanzetten, of lekker hobbyen / spelletje doen op de ipad. Zelfs bij m'n neefje en nichtje van wie ik meer houd dan wie of wat dan ook, heb ik dat na een dag. Ik kan nu (uitgezonderd mijn werk) 100% van mijn tijd zelf indelen. Dat kan met een kind echt niet. En de een zal daar meer aan hechten dan de ander. Dat maakt de een niet een slechter persoon dan de ander. Je bent geen heilige omdat je jezelf opoffert voor een kind, en dan ook nog keihard te roepen dat dat niets met opofferen te maken heeft.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je vanuit een romantisch idee een beetje onbezonnen (ondanks dat je zelf denkt dat je er heel goed over nagedacht hebt) aan kinderen begint en dat het dan toch anders is dan je van tevoren gedacht had. Dat je dan spijt hebt van de keuze die je gemaakt hebt. Daar is niets slechts aan. Als je dit tegen je semi-volwassenen kinderen zegt, dan moet dan ook kunnen. Het is niet hetzelfde als "ik hou niet van je". Ik weet zeker dat je kinderen je alles kunnen zijn en dat je het toch niet over zou doen. Dat hoor je nou eenmaal behoorlijk vaak. Milou is hier als kind door gekwetst, schreef ze. Dat kan ik me ook voorstellen. Maar dat kwam dan ook doordat je je niet geliefd voelt. Ik zou me niet minder geliefd voelen als mijn moeder zou zeggen dat ze hele andere keuzes zou maken 'the second time around'. Volgens mij heeft ze dat zelfs wel eens gezegd. Ze heeft vier kinderen, was een thuisblijfmoeder. Ga er maar aan staan. En dan nu, met nog een baan erbij (wat al mijn vriendinnen doen)..... dan ben je non-stop aan het werken tot de kinderen slapen. Als ze slapen. Ik geloof best dat er vrouwen zijn die dat allemaal niet uitmaakt en alsnog super gelukkig zijn, al kan ik het me niet helemaal voorstellen. Ik moet er eigenlijk niet aan denken.
zondag 9 juli 2017 om 21:47
Nou, prima. Als jij graag wil horen dat het een enorm juk is waaronder ik lijd, en veeeeeel zwaarder dan welke andere zorg dan ook, dan wil ik dat best zeggen, hoor. Ook al voel ik dat helemaal niet zo.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:40Nou nee dus, want zij hebben niet de verantwoordelijkheid voor het gezond en gelukkig opgroeien van hun kind. En dat lijkt me toch net wat zwaarder wegen dan de andere dingen die je opnoemt.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 21:49
Dat. In de 20 zag ik nog enórme verschillen tussen kinderloos of met kinderen, in de 30 is dat echt al grotendeels weg en als je 45 bent kan álles, je kunt een baby hebben of al oma zijn of pubers in huis hebben, maar een kinderloze vrouw van 45 zal niet een héél ander leven hebbenfashionvictim schreef: ↑09-07-2017 21:33Ik heb een aantal kinderloze vriendinnen (inmiddels allemaal veertigers en begin vijftigers, ik ben zelf ook een veertiger) en zij hebben net zoveel zorgen en verantwoordelijkheden als ik, hoor. Mijn beste vriendin is zowel kinderloos als single, maar reken maar dat ook zij verantwoordelijkheden en zorgen heeft. We zitten immers allemaal zo'n beetje in de leeftijd dat dood, ziekte, tegenslag etcetera voor ons zo goed als dagelijkse kost is. Waar ik me enorme zorgen maak om mijn puber met wie het niet zo lekker gaat, maakt mijn vriendin zich zorgen om haar bejaarde moeder. En we maken ons allebei zorgen om weer een andere vriendin met heftige gezondheidsproblemen. Of onze eigen gezondheidsproblemen. Of onze financiën. Of weet ik veel wat.
Leven wordt nu eenmaal ingewikkelder en minder zorgeloos naarmate je ouder wordt. Of je nu kinderen hebt of niet. En naast dat zorgeloze dat verdwijnt: denk je nu werkelijk dat je op je 48e ofzo wel nog heftig zou gaan stappen als je geen kinderen had? Ik heb toevallig wel kinderen, maar zou ook zonder die kids waarschijnlijk al moe worden van het idee. Ik word immers een ouwe doos, ik moet er niet meer aan denken. Ook dat heeft mijns inziens dus helemaal niet zo veel te maken met kinderen hebben.
zondag 9 juli 2017 om 21:50
Maar zo groot is die verantwoordelijkheid niet in mijn ogen. Met gezond verstand doe je al een hoop goed, op tijd voeren, af en toe een knuffel en sociale vaardigheden goed voordoen. Maar ik voel me niet verplicht om er gelukkige mensen van te maken of om ze te behoeden voor alle vormen van mogelijke schade. Sterker nog, ik breng ongetwijfeld schade toe, als ouder.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:40Nou nee dus, want zij hebben niet de verantwoordelijkheid voor het gezond en gelukkig opgroeien van hun kind. En dat lijkt me toch net wat zwaarder wegen dan de andere dingen die je opnoemt.
Goed functionerend vind ik belangrijker dan gelukkig. Maar dat drukt niet heel zwaar op me. Ik ben een leuk en verstandig mens, dus dat zal wel goedkomen. Ik heb er iig nog nooit aan getwijfeld dat dat wel goedkomt
zondag 9 juli 2017 om 21:51
Dat. Ik ben het eigenlijk het hele topic al roerend met je eens.Sazed schreef: ↑09-07-2017 21:50Maar zo groot is die verantwoordelijkheid niet in mijn ogen. Met gezond verstand doe je al een hoop goed, op tijd voeren, af en toe een knuffel en sociale vaardigheden goed voordoen. Maar ik voel me niet verplicht om er gelukkige mensen van te maken of om ze te behoeden voor alle vormen van mogelijke schade. Sterker nog, ik breng ongetwijfeld schade toe, als ouder.
Goed functionerend vind ik belangrijker dan gelukkig. Maar dat drukt niet heel zwaar op me. Ik ben een leuk en verstandig mens, dus dat zal wel goedkomen. Ik heb er iig nog nooit aan getwijfeld dat dat wel goedkomt
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 21:52
Ja daar zit wel iets in. Hoe overtuigd ik er ook van ben dat ik geen kinderen wil, blijf ik er toch vaak mee bezig in mijn hoofd. Je zou zeggen, de keuze is gemaakt, en that's that, maar het blijft toch wel iets waar ik veel over nadenk.Dymphnatam schreef: ↑09-07-2017 21:38Nou, dat ben ik niet geheel eens met je. Buiten de druk die de samenleving op je legt (lees: je omgeving), is ongeveer deze hele maatschappij ingericht op het krijgen van kinderen.
En het zijn niet altijd "luxe" redenen als vrijheid, kostenbesparing en grotere carrieremogelijkheden die een vrouw doen besluiten geen kinderen te willen. Ook gevoelens, persoonlijke voorgeschiedenis en morele overwegingen kunnen heel zwaar wegen.
En soms kan dat een grote worsteling zijn, blijven, en zelfs op latere leeftijd worden...
Maar dan eigenlijk juist de andere kant op: waarom 'neemt' iedereen zomaar kinderen of het niks is, terwijl ik zo'n enorme waslijst aan redenen heb om het niet te doen? Waarom ben ik zo anders dan de natuur? Waarom ziet de rest niet alle bezwaren?
Plus dat je inderdaad wel een ingrijpende keuze maakt met kinderloos blijven. Alles rondom 'het gezinsleven' zoals we dat normaal vinden, dat sluit je uit. De hele levenscyclus die je doorloopt met kinderen, alles dat je via hen nog eens meemaakt voor het eerst.
Maar goed, wél kinderen is natuurlijk een net zo ingrijpende keuze, ook al is dat 'normaler.' Je hebt een kind dat je niet terug kunt stoppen, en waar je dus, zoals uit dit topic blijkt, wel spijt van kunt krijgen.
zondag 9 juli 2017 om 21:52
Ik heb het idee dat iedereen over alles wordt aangesproken : afkomst, religie, kledingstijl, voeding , kaalheid, grijs worden, dik of dun zijn, wel kinderen en hoeveel dan, geen kinderen, opleiding,....je kunt het zo gek niet bedenken of mensen zijn zooooo lekker eerlijk ( " ja, ik zeg het maar gewoon, hoor " ) .vrouwjagersma schreef: ↑09-07-2017 21:41Voorts ken ik een aantal bewust kinderloze vrouwen en ik moet wel zeggen dat die ongelooflijk vaak op hun kinderloosheid aangesproken worden en vaak ook op best belachelijke wijze. Dat ik zielsallesterrenmetglittersveel van mijn kinderen hou, betekent niet dat iedereen maar broeds moet zijn.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 21:53
fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 21:47Nou, prima. Als jij graag wil horen dat het een enorm juk is waaronder ik lijd, en veeeeeel zwaarder dan welke andere zorg dan ook, dan wil ik dat best zeggen, hoor. Ook al voel ik dat helemaal niet zo.
Nee dat wil ik helemaal niet horen of zeggen. Maar je snapt toch wel dat een kind hebben nog een enorme verantwoordelijkheid is BOVENOP al die andere dingen? Tuurlijk is het niet zo dat iemand zonder kinderen zorgeloos door het leven fluit, en dat kinderen hebben altijd een vreselijk juk is, maar ik vind het wel vreemd dat je kinderen hebben op hetzelfde 'niveau' van verantwoordelijkheid zet als al die andere dingen.
Eigenlijk zeg je dan tegen mensen die geen kinderen willen door de verantwoordelijkheid die er bij komt kijken, 'joh, kan je gewoon doen, want je hebt nu eenmaal ook andere verantwoordelijkheden in je leven, een kind hebben is helemaal niet zoveel extra's'.
zondag 9 juli 2017 om 21:54
Dat er nog steeds wordt uitgegaan van het model man/ vrouw/ kind(eren)
Moet er wel bijzeggen dat ik kennelijk ontheven ben van baarmoederlijke verplichtingen omdat ik op vrouwen val. Schijnbaar wordt dat stilzwijgend als reden gezien dat ik kinderloos ben.
zondag 9 juli 2017 om 21:55
Absoluut met je eens. Onbeschoftheid vermomd als eerlijkheid is echt een Nederlandse aandoening. En zo jammer, want je kunt mensen zo kwetsen.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 21:52Ik heb het idee dat iedereen over alles wordt aangesproken : afkomst, religie, kledingstijl, voeding , kaalheid, grijs worden, dik of dun zijn, wel kinderen en hoeveel dan, geen kinderen, opleiding,....je kunt het zo gek niet bedenken of mensen zijn zooooo lekker eerlijk ( " ja, ik zeg het maar gewoon, hoor " ) .
anoniem_328039 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 22:00
0.18% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 21:56
Ik heb nog nooit nagedacht over kinderen als enorme verantwoordelijkheid of iets wat ik misschien mogelijk wel niet zou kunnen. Het is geen wedstrijd of hogere wiskunde in mijn ogenjellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:53Nee dat wil ik helemaal niet horen of zeggen. Maar je snapt toch wel dat een kind hebben nog een enorme verantwoordelijkheid is BOVENOP al die andere dingen? Tuurlijk is het niet zo dat iemand zonder kinderen zorgeloos door het leven fluit, en dat kinderen hebben altijd een vreselijk juk is, maar ik vind het wel vreemd dat je kinderen hebben op hetzelfde 'niveau' van verantwoordelijkheid zet als al die andere dingen.
Eigenlijk zeg je dan tegen mensen die geen kinderen willen door de verantwoordelijkheid die er bij komt kijken, 'joh, kan je gewoon doen, want je hebt nu eenmaal ook andere verantwoordelijkheden in je leven, een kind hebben is helemaal niet zoveel extra's'.
zondag 9 juli 2017 om 21:56
Maar kom op, je bent toch verantwoordelijk voor het in léven houden van een ander mens? Zeker de eerste jaren. Als ik zin heb om de hele zondag in bed te blijven met mijn partner dan kan dat al niet eens, omdat er een kind moet eten. Dan noem ik maar iets.Sazed schreef: ↑09-07-2017 21:50Maar zo groot is die verantwoordelijkheid niet in mijn ogen. Met gezond verstand doe je al een hoop goed, op tijd voeren, af en toe een knuffel en sociale vaardigheden goed voordoen. Maar ik voel me niet verplicht om er gelukkige mensen van te maken of om ze te behoeden voor alle vormen van mogelijke schade. Sterker nog, ik breng ongetwijfeld schade toe, als ouder.
Goed functionerend vind ik belangrijker dan gelukkig. Maar dat drukt niet heel zwaar op me. Ik ben een leuk en verstandig mens, dus dat zal wel goedkomen. Ik heb er iig nog nooit aan getwijfeld dat dat wel goedkomt
Dan kun je je toch voorstellen dat mensen daar al geen zin in hebben? (laat staan wat er nog meer bij komt kijken).
anoniem_173024 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 21:57
0.83% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 21:57
Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen dat niet willen. Ik heb er alleen zelf nooit over nagedacht op die manier.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:56Maar kom op, je bent toch verantwoordelijk voor het in léven houden van een ander mens? Zeker de eerste jaren. Als ik zin heb om de hele zondag in bed te blijven met mijn partner dan kan dat al niet eens, omdat er een kind moet eten. Dan noem ik maar iets.
Dan kun je je toch voorstellen dat mensen daar al geen zin in hebben? (laat staan wat er nog meer bij komt kijken).
zondag 9 juli 2017 om 21:58
Ik heb er 2, waaronder 1 dreumes dus nog volledig afhankelijk, maar de dramatische manier waarop jij nu al een paar keer hebt gezegd "Maar Je Moet Ze In LEVEN Houden!" herken ik echt totaal niet. Het is helemaal niet zo'n enorme verantwoordelijkheid. Als ik eerlijk ben heb ik meer moeite mijn planten in leven te houden dan mijn kinderen.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:53Nee dat wil ik helemaal niet horen of zeggen. Maar je snapt toch wel dat een kind hebben nog een enorme verantwoordelijkheid is BOVENOP al die andere dingen? Tuurlijk is het niet zo dat iemand zonder kinderen zorgeloos door het leven fluit, en dat kinderen hebben altijd een vreselijk juk is, maar ik vind het wel vreemd dat je kinderen hebben op hetzelfde 'niveau' van verantwoordelijkheid zet als al die andere dingen.
Eigenlijk zeg je dan tegen mensen die geen kinderen willen door de verantwoordelijkheid die er bij komt kijken, 'joh, kan je gewoon doen, want je hebt nu eenmaal ook andere verantwoordelijkheden in je leven, een kind hebben is helemaal niet zoveel extra's'.
Am Yisrael Chai!
fash, dat heb jij dus ook met die planten...