Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 18:12
Niet herkenbaar om het echt te ervaren. Ik ben bewust kinderloos. Juist omdat ik bang ben spijt te krijgen van het moederschap. Hoewel ik het leuk vind om activiteiten met kinderen te doen, ben ik na een paar uur bekaf. Ik ben heel graag op mezelf en moet er niet aan denken zoveel tijd in een ander te steken. De angst om een kind te krijgen met een handicap of stoornis. Dat mijn eigen leven ook daardoor beperkt wordt. Ook in verband met mijn eigen ASS. Ik wil het niet doorgeven aan een kind. Doordat ik gauw overprikkeld ben kan ik minder hebben en ga dat waarschijnlijk afreageren op het kind. En ik heb gewoon geen moedergevoel.
zondag 9 juli 2017 om 18:35
Bijvoorbeeld, je realiseren dat je je kind niet datgene kunt geven wat je vindt dat nodig is. (En dan heb ik het niet over spullen).
Een van de redenen (niet de enige) dat ik geen kinderen heb is dat ik bang ben dat ik het niet beter zou doen dan mijn ouders. En dat ik er dan erg spijt van zou krijgen dat ik begonnen was aan iets waarmee ik op dezelfde manier een kind tekort zou doen.
Ik vind het jammer dat dit soort gesprekken zo gauw in de hoek terecht komt van "niet leuk blabla en vrijheid kwijt blabla en niet meer stappen blabla".
zondag 9 juli 2017 om 18:38
Goeie vraag, voor mij was het moederschap in eerste instantie hij een logische stap. In mijn leven, in mijn relatie, en het hoorde er gewoon bij. Achteraf kun je natuurlijk zeggen: stom, had er beter over nagedacht, maar het is gewoon weg niet in me opgekomen. De fysieke zorg, de slapeloze nachten, een heftige bevalling en meer van dat soort dingen wel natuurlijk, die heb ik goed overwogen van tevoren. Maar de constante bezetting van mijn eigen leven heb ik me niet gerealiseerd. Laat staan hoe benauwend ik dat ervaar.Dymphnatam schreef: ↑09-07-2017 17:57Wat was je verwachting dan toen je in verwachting was? (oprechte vraag!)
Had je een ander idee bij moederschap?
zondag 9 juli 2017 om 18:43
Padoempats schreef: ↑09-07-2017 18:38Goeie vraag, voor mij was het moederschap in eerste instantie hij een logische stap. In mijn leven, in mijn relatie, en het hoorde er gewoon bij. Achteraf kun je natuurlijk zeggen: stom, had er beter over nagedacht, maar het is gewoon weg niet in me opgekomen. De fysieke zorg, de slapeloze nachten, een heftige bevalling en meer van dat soort dingen wel natuurlijk, die heb ik goed overwogen van tevoren. Maar de constante bezetting van mijn eigen leven heb ik me niet gerealiseerd. Laat staan hoe benauwend ik dat ervaar.
Nee, ik vind het niet stom. Hoe kun je nou nadenken over iets dat je pas weet als het zo ver is? Tot die tijd is het een globale inschatting.
Heb je twijfels gehad toen je al in verwachting was? Of kwam het pas na de bevalling?
zondag 9 juli 2017 om 18:44
blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 14:19Er zal niemand ontkennen dat gebroken nachten zwaar zijn, dat kindertjes die niets lusten een feestje zijn. Dat kinderziektes, wagenziekte, een paar uur op de EHBO met weer eens een botbreuk of prikkeldraad ellende etc op het moment zelf leuk zijn. Maar als alles redelijk reilt en zeilt en je vindt het over het algemeen genomen heul erg zwaar en je hebt spijt als haren op je hoofd, dan vind ik daar inderdaad wat van.
Maar ook bovenstaande voorbeelden vind ik niet zwaar. Vervelend, tijdrovend, vermoeiend, het hoort erbij. Maar zwaar? Een Male en een Boanan om maar even twee voorbeelden te noemen, die hebben het zwaar.
Dus eens met bovenstaande.
zondag 9 juli 2017 om 18:44
Ik lees hier voornamelijk over vrouwen die het fantastisch doen met hun kinderen in tegenstelling tot hun eigen ouders, waarmee ze het contact verbroken hebben, vanwege een verschrikkelijke jeugd.Fluithaas schreef: ↑09-07-2017 18:35Bijvoorbeeld, je realiseren dat je je kind niet datgene kunt geven wat je vindt dat nodig is. (En dan heb ik het niet over spullen).
Een van de redenen (niet de enige) dat ik geen kinderen heb is dat ik bang ben dat ik het niet beter zou doen dan mijn ouders. En dat ik er dan erg spijt van zou krijgen dat ik begonnen was aan iets waarmee ik op dezelfde manier een kind tekort zou doen.
Ik vind het jammer dat dit soort gesprekken zo gauw in de hoek terecht komt van "niet leuk blabla en vrijheid kwijt blabla en niet meer stappen blabla".
zondag 9 juli 2017 om 18:45
blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 16:02Wist je exact wat die opliding inhield ? Welke vakken je zou krijgen ?
Denk je dat je de banen die je na die opliding kon krijgen wel leuk zou hebben gevonden?
Ik kan me ook nog van alles voorstellen dat je niet zo veel hebt met een bepaalde fase ( vergelijk het maar met vakken in een studie ) ien dat je lang niet alles even top vindt.( zwemles ) Maar als het goed is neemt niemand toch kinderen om maar een keer een kleuter te hebben, oid. En als je juist de kleutertijd niet leuk vindt maar tevreden bent als je met je pubers gezellig aan tafel zit, en je kijkt terug : hoe groot is dan nog de spijt? Is spijt van kinderen een momentopname? Eeuwig durend? Alles overheersend?
Dat zal natuurlijk van persoon tot persoon verschillen.
Wat je ook doet als 'spijt-moeder': bijt het je kind nooit toe! Laat het tijdens de jeugd ook écht nooit weten/merken. Eenmaal flink volwassen en sterk in de schoenen staand zou je het er best eens over kunnen hebben als het gesprek eens over kinderen/ouderschap gaat, althans, over spijt van het moederschap. Spijt van je kind? Nee hou dat maar gewoon voor je
.
s-groot wijzigde dit bericht op 10-07-2017 19:29
18.49% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 19:18
Idd. Ik verbaas mij er over hoe er gereageerd wordt. Erg jammer.MarindaH schreef: ↑09-07-2017 15:17Jammer dat veel mensen verklaringen zoeken voor de spijt en dan uitkomen bij 'die vrouw zal wel een bepaalde eigenschap missen', of ook op andere gebieden zo in het leven staan. Dat is volgens mij helemaal niet wat de TO beschrijft en ook best kwetsend. Zo wordt idd duidelijk hoe sterk het taboe is.
Ondanks dat ik zelf geen spijt ervaar, begrijp ik wel dat dit voor andere vrouwen zo kan zijn. Ik was altijd erg relaxt, maakte mij nooit echte zorgen om dingen, een rasoptimist. Nou dat is sinds ik moeder ben echt verandert. Ik voel die verantwoordelijkheid zo ontzettend sterk, dat had van mij wel minder gemogen. Mijn man zorgt gelukkig voor de nodige balans. Diep respect voor alle lieve moeders en lieve vaders die het noodgedwongen alleen doen.
zondag 9 juli 2017 om 19:24
Mijn vriend bleek van te voren een veel realistischer beeld te hebben van het verantwoordelijkheidsgevoel, de zorgen en het opofferen.
Praktisch gezien gaat het prima, we hebben tijd voor onszelf, tijd voor elkaar, tijd voor ons kind. We slapen voldoende. Maar het gevoel dat TO beschrijft dat je áltijd moeder bent, dat je je dus altijd verantwoordelijk voelt, ookal ben je niet fysiek bij je kind. Dat heb ik zeker wel onderschat. Merk gelukkig ook dat er evenwicht in komt en dat het dragelijk is. Maar dat stukje kon ik niet van te voren inschatten; ondanks dat ik er wel gesprekken over gevoerd heb.
Praktisch gezien gaat het prima, we hebben tijd voor onszelf, tijd voor elkaar, tijd voor ons kind. We slapen voldoende. Maar het gevoel dat TO beschrijft dat je áltijd moeder bent, dat je je dus altijd verantwoordelijk voelt, ookal ben je niet fysiek bij je kind. Dat heb ik zeker wel onderschat. Merk gelukkig ook dat er evenwicht in komt en dat het dragelijk is. Maar dat stukje kon ik niet van te voren inschatten; ondanks dat ik er wel gesprekken over gevoerd heb.
zondag 9 juli 2017 om 19:25
Maar dat betekend toch niet dat het bij iedereen goed gaat?karin12345 schreef: ↑09-07-2017 18:44Ik lees hier voornamelijk over vrouwen die het fantastisch doen met hun kinderen in tegenstelling tot hun eigen ouders, waarmee ze het contact verbroken hebben, vanwege een verschrikkelijke jeugd.
Mensen die hun eigen kinderen mishandelen zul je niet snel horen in een topic als deze, maar daarom bestaan ze nog wel.
Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon heel goed mogelijk dat de vrouwen die niet voor het moederschap gekozen hebben er ook echt niet goed in zouden zijn geweest.
Dat weet je niet zeker, dat geef ik toe.
Maar het is wel heel makkelijk om iemands twijfels onder tafel te vegen, omdat in jouw beleving het bij iedereen wel goed gaat.
Volgens mij is dat juist wat bij veel mensen die spijt veroorzaakt, die rotsvaste overtuiging dat het moederschap iets is dat iedereen als vanzelfsprekend goed afgaat.
Terwijl dat natuurlijk niet waar is, niet iedereen kan een goede moeder zijn, en sommige mensen kunnen het wel, maar vinden er niks aan/worden er ongelukkig van.
Dat inzien voor het kind er is is volgens mij alleen maar goed.
zondag 9 juli 2017 om 19:31
Padoempats schreef: ↑09-07-2017 18:38Goeie vraag, voor mij was het moederschap in eerste instantie hij een logische stap. In mijn leven, in mijn relatie, en het hoorde er gewoon bij. Achteraf kun je natuurlijk zeggen: stom, had er beter over nagedacht, maar het is gewoon weg niet in me opgekomen. De fysieke zorg, de slapeloze nachten, een heftige bevalling en meer van dat soort dingen wel natuurlijk, die heb ik goed overwogen van tevoren. Maar de constante bezetting van mijn eigen leven heb ik me niet gerealiseerd. Laat staan hoe benauwend ik dat ervaar.
En dit vind ik dus altijd zo apart. Ik zie dat vaker gebeuren. Of ik heb het vermoeden dat dat zo gegaan is bij bepaalde mensen.
Ik kan me zó niet voorstellen dat je kinderen krijgt 'omdat het nu eenmaal een logische stap is'. Het is toch doodeng. Je laat een kind in je groeien, en vanaf dat moment kan er vanalles misgaan, met jezelf, met je kind. Je moet bevallen (al horror op zich), alle ongemakken en klachten die er bij horen, het feit dat je de rest van je leven aan je kind 'vast' zit. Als je ergens in je leven diep over nadenkt is het toch dat wel. En ik vind het best apart dat er niet méér mensen zijn die dan tot de conclusie komen 'no way'. Ergens vind ik het vreemder dat mensen wel kinderen krijgen dan dat mensen ervoor kiezen er niet aan te beginnen.
Maar goed, dat dat soort mensen dan spijt krijgen, die het doen omdat het er blijkbaar bij hoort in hun sociale kring ofzo, tja... Dan denk ik, had je er maar niet licht over moeten denken.
(Dit allemaal niet persoonlijk bedoeld naar jou hoor TO, maar in het algemeen).
zondag 9 juli 2017 om 19:44
Ik ken het gelukkig niet, maar het verbaast me niet dat je dit zo kunt voelen. Het moederschap is zwaar. Ik vraag me nog ooit af hoe ik het heb volgehouden toen de kinderen klein waren.
Ik geloof dat je je beter gaat voelen als je je bij de situatie neerlegt (dit is wat je voelt, dit ben jij en je mag zijn wie je bent). En ook als je dochter ouder wordt: kinderen hebben je echt steeds minder nodig en dan krijg jij weer meer ruimte voor jezelf. Dus:
1. Accepteer je gevoel als een gegeven, niet als iets wat anders moet zijn.
2. Kies op tijd voor jezelf: neem eens een vrije dag als je dochter op school zit.
3. Vraag jezelf eerlijk af wat je zou kunnen helpen om gelukkiger te worden met de situatie zoals deze nu is: als je partner meer verantwoordelijkheden neemt? Als jij meer werkt en je partner meer thuis is? Het kind een extra (mid)dag naar de opvang?
4. Realiseer je dat je meer eigen ruimte krijgt als je kind ouder wordt. En dat komt nu al snel: ze gaat vaker ergens spelen, ze fietst straks alleen naar school, krijgt een extra hobby, gaat eens uit logeren etc.
5. Dit alles kan ook te maken hebben met ouder worden: je krijgt alleen maar meer zorgen en verantwoordelijkheden terwijl je wel weer eens onbezorgd gelukkig wilt zijn. Dit valt soms zo tegen, maar je kunt niets anders doen dan accepteren en op zoek gaan naar datgene waar jij gelukkig van wordt. En dat kunnen kleine dingen zijn.
Sterkte/succes
Ik geloof dat je je beter gaat voelen als je je bij de situatie neerlegt (dit is wat je voelt, dit ben jij en je mag zijn wie je bent). En ook als je dochter ouder wordt: kinderen hebben je echt steeds minder nodig en dan krijg jij weer meer ruimte voor jezelf. Dus:
1. Accepteer je gevoel als een gegeven, niet als iets wat anders moet zijn.
2. Kies op tijd voor jezelf: neem eens een vrije dag als je dochter op school zit.
3. Vraag jezelf eerlijk af wat je zou kunnen helpen om gelukkiger te worden met de situatie zoals deze nu is: als je partner meer verantwoordelijkheden neemt? Als jij meer werkt en je partner meer thuis is? Het kind een extra (mid)dag naar de opvang?
4. Realiseer je dat je meer eigen ruimte krijgt als je kind ouder wordt. En dat komt nu al snel: ze gaat vaker ergens spelen, ze fietst straks alleen naar school, krijgt een extra hobby, gaat eens uit logeren etc.
5. Dit alles kan ook te maken hebben met ouder worden: je krijgt alleen maar meer zorgen en verantwoordelijkheden terwijl je wel weer eens onbezorgd gelukkig wilt zijn. Dit valt soms zo tegen, maar je kunt niets anders doen dan accepteren en op zoek gaan naar datgene waar jij gelukkig van wordt. En dat kunnen kleine dingen zijn.
Sterkte/succes
zondag 9 juli 2017 om 19:56
Zwaar en spijt is natuurlijk niet hetzelfde inderdaad. Je kan het moederschap zwaar vinden zonder er spijt van te hebben en vice versa. Het is inderdaad een groot taboe om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen. Voor vrouwen is dat taboe nog veel sterker dan voor mannen. Net zoals het inderdaad veel meer geaccepteerd is dat mannen een bijrol spelen in het leven van hun kinderen (zeker na een scheiding).
De relatie tussen ouders en kinderen kan zeer problematisch zijn en er zijn genoeg ouders en kinderen die geen contact meer hebben. Ik kan me goed voorstellen dat je in zo'n zeer getroebleerde relatie eigenlijk gewoon spijt heb dat je er aan begonnen bent.
Of als je een kind hebt wat bijvoorbeeld uitgroeit tot een zware crimineel.
Of misschien gewoon omdat het heel erg tegenvalt.
Ik ken wel iemand die zegt dat ze niet meer voor het ouderschap zou kiezen als ze het over moest doen. in elk geval niet onder haar omstandigheden. Ze is jong moeder geworden, heeft deels daardoor een aantal van haar dromen (studeren, reizen) op dat moment niet kunnen doen, heeft altijd het idee gehouden dat ze op achterstand staat hierdoor. Maar ik kan me ook voorstellen dat als ze 10 jaar later ouder zou zijn geworden dat ze er anders over zou denken.
Het kan natuurlijk ook sterk samenhangen met de omstandigheden.
De relatie tussen ouders en kinderen kan zeer problematisch zijn en er zijn genoeg ouders en kinderen die geen contact meer hebben. Ik kan me goed voorstellen dat je in zo'n zeer getroebleerde relatie eigenlijk gewoon spijt heb dat je er aan begonnen bent.
Of als je een kind hebt wat bijvoorbeeld uitgroeit tot een zware crimineel.
Of misschien gewoon omdat het heel erg tegenvalt.
Ik ken wel iemand die zegt dat ze niet meer voor het ouderschap zou kiezen als ze het over moest doen. in elk geval niet onder haar omstandigheden. Ze is jong moeder geworden, heeft deels daardoor een aantal van haar dromen (studeren, reizen) op dat moment niet kunnen doen, heeft altijd het idee gehouden dat ze op achterstand staat hierdoor. Maar ik kan me ook voorstellen dat als ze 10 jaar later ouder zou zijn geworden dat ze er anders over zou denken.
Het kan natuurlijk ook sterk samenhangen met de omstandigheden.
zondag 9 juli 2017 om 19:59
Ik denk dat het niet hardop zeggen eerder is omdat je je kinderen daar heel erg mee kan traumatiseren. Dus jij als volwassene hebt het er maar mee te doen.
When they go low, we go high. (M.Obama)
zondag 9 juli 2017 om 20:01
Ik pleit voor lekker wel of - of geen - moeder op welke leeftijd je maar wil.Koffiekop schreef: ↑09-07-2017 18:45Ik pleit voor zo laat mogelijk kinderen krijgen. Halverwege de 30 op zijn vroegst.
Dan ken je jezelf, heb je gedaan wat je wilde aan gekkigheid, financieel en carrieretechnisch alles op de rit, relaties (familie en liefde) uitgekristalliseerd, onafhankelijk en niet so snel meer gek te krijgen. En toe aan de verantwoordelijkheid.
Of juist niet en je beseft dat je een topleven hebt zonder kinderen. En dan ben je oud en wijs genoeg om zonder schuld en vragen een andere keuze te maken.
Ik ken geen oudere moeders met spijt. Dus als je twijfelt, stel uit, stel uit en stel jezelf de vraag opnieuw op je 35e. Of 38e.
Je kunt dingen ook TE goed uitdenken zodat je helemaal van de wap raakt als blijkt dat bepaalde dingen nou eenmaal niet te sturen zijn. Lichamelijk is het ook allemaal wat minder zwaar als je jonger bent. En wat je niet kunt doen van midden twintig tot midden veertig ( even grove schatting ) , dat doe je dan daarna. Ben je ook nog een beetje vlotte grootouder.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 20:03
Ik was 22 en dat vond ik juist ideaal. Ik ben nu 35 en de gedachte dat ik nú een baby moet krijgen vervult me echt met afschuw. Toen ik een kind kreeg ging dat gewoon in één moeite door, ik hoefde weinig aan te passen, ik was flexibel en nu zijn mijn kinderen alweer groot en relatief zelfstandig. Ik zou op mijn 35e veel meer moeite hebben gehad mezelf aan te passen dan begin 20. Vreemd advies dit, als je nog jong bent pas je je volgens mij veel makkelijker aan aan een kind dan wanneer je al 20 jaar volwassen bent zónder kind. Plus als je kind dan volwassen is ben jij bejaard of bijna bejaard, ik kan rond mijn 40e weer gaan en staan waar ik wil. Dus als het al even lastig is dan heb ik dat voor ogen.Koffiekop schreef: ↑09-07-2017 18:45Ik pleit voor zo laat mogelijk kinderen krijgen. Halverwege de 30 op zijn vroegst.
Dan ken je jezelf, heb je gedaan wat je wilde aan gekkigheid, financieel en carrieretechnisch alles op de rit, relaties (familie en liefde) uitgekristalliseerd, onafhankelijk en niet so snel meer gek te krijgen. En toe aan de verantwoordelijkheid.
Of juist niet en je beseft dat je een topleven hebt zonder kinderen. En dan ben je oud en wijs genoeg om zonder schuld en vragen een andere keuze te maken.
Ik ken geen oudere moeders met spijt. Dus als je twijfelt, stel uit, stel uit en stel jezelf de vraag opnieuw op je 35e. Of 38e.
zondag 9 juli 2017 om 20:11
Nou wat een idee. Ben je in de overgang als je kind pubert. En hebben je ouders misschien hulp nodig omdat ze al ouder zijn. En word je erg laat oma. Als je kinderen kinderen willenKoffiekop schreef: ↑09-07-2017 18:45Ik pleit voor zo laat mogelijk kinderen krijgen. Halverwege de 30 op zijn vroegst.
Dan ken je jezelf, heb je gedaan wat je wilde aan gekkigheid, financieel en carrieretechnisch alles op de rit, relaties (familie en liefde) uitgekristalliseerd, onafhankelijk en niet so snel meer gek te krijgen. En toe aan de verantwoordelijkheid.
Of juist niet en je beseft dat je een topleven hebt zonder kinderen. En dan ben je oud en wijs genoeg om zonder schuld en vragen een andere keuze te maken.
Ik ken geen oudere moeders met spijt. Dus als je twijfelt, stel uit, stel uit en stel jezelf de vraag opnieuw op je 35e. Of 38e.
zondag 9 juli 2017 om 20:12
Of omdat het niet meer lukt, want dat is natuurlijk ook nog een dingetje (en adopteren mag ook maar tot een bepaalde leeftijd, dus da's niet altijd een oplossing als je laat begint)
zondag 9 juli 2017 om 20:18
Mij lijkt begin 20 juist onhandig. Vaak studeer je nog en is geld nogal een probleem. Uiteindelijk is daar vast een oplossing voor te verzinnen, maar lijkt me toch niet fijn om daar stress over te hebben.
En ik zou persoonlijk bang zijn dat ik me eenzaam zou gaan voelen en er een kloof zo ontstaan tussen ons en vrienden. Omdat die allen geen kinderen hebben. Maar dat is persoonlijk, ik snap dat dat niet voor iedereen zo werkt.
Maar er is geen perfecte leeftijd. En het leven is niet maakbaar.
En ik zou persoonlijk bang zijn dat ik me eenzaam zou gaan voelen en er een kloof zo ontstaan tussen ons en vrienden. Omdat die allen geen kinderen hebben. Maar dat is persoonlijk, ik snap dat dat niet voor iedereen zo werkt.
Maar er is geen perfecte leeftijd. En het leven is niet maakbaar.
zondag 9 juli 2017 om 20:18
Padoempats schreef: ↑09-07-2017 17:53[...]
Maar, in deze -en in meerdere posts- wordt spijt van mijn kind en spijt van het moederschap door elkaar gehaald. Althans, zo voelt het voor mij.
Mijn dochter is prachtig, en ik hou van haar. Ik ga haar aan niemand weggeven en zou dat voor geen goud op de wereld doen. Echt niet. Het moederschap, MIJN rol, heeft dus niets met mijn dochter te maken. Ik zal het haar ook nooit vertellen (denk ik, of pas als ze volwassen is) omdat mijn dochter nou eenmaal een product van mijn moederschap is, en die twee dingen zo gemakkelijk door elkaar te halen zijn.
[...]
Dat viel me ook op bij het lezen van de reacties. In het artikel in de op gaat het ook heel nadrukkelijk om moeders die spijt hebben van het moederschap, niet om moeders die spijt hebben van hun kind omdat ze een rotkind hebben.
De dingen die je noemt die je zwaar vallen aan het moederschap zijn voor mij juist dingen die meevallen. Ik heb heel lang geen kinderen gewild, deels omdat ik verwachtte daar moeite mee te hebben. Voor mij verschoof de balans heel geleidelijk, tot ik tóch wilde. En toen de oudste er eenmaal was, bleken de zware dingen voor mij te overzien, terwijl de leuke dingen leuker bleken dan ik had verwacht. Maar ik kan me best voorstellen dat dat voor iemand anders anders uitvalt.