Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 08:28
Nee ik kan me hier inderdaad totaal niet in inleven, maar als ik TO's reacties lees kom ik ook niet echt verder.
Kennelijk zijn voor haar het moederschap en het kind twee losse dingen, die je apart van elkaar kunt bezien en waardoor het een iets is waarvan je spijt kunt hebben en het ander niet, maar in de werkelijkheid zijn het gewoon geen twee losse dingen. Je kunt onmogelijk moeder zijn zonder je kind en je kind kan onmogelijk bestaan zonder dat jij moeder bent.
En moeder zijn kun je op zoveel manieren invullen dat ik denk: als het niet werkt zoals het nu is, probeer dan dat te veranderen.
En ik oordeel, ja, maar niet omdat ik TO een slecht mens vind met deze gevoelens ofzo, ik denk dat iedereen wel eens gedachten heeft die niet zo 'mooi' zijn. Maar doorgaans zijn die gevoelens tijdelijk en spreek je ze niet uit. En als ze niet tijdelijk zijn, dan ga je naar een professional en niet 'het taboe doorbreken', lijkt me. Het taboe doorbreken doe je met dingen die normaal zijn, maar waar een stigma op zit.
Naar mijn idee is spijt hebben van je kind niet normaal, maar iets waar je wat mee moet, ipv ruimte te creeren voor dat gevoel.
En misschien is dat haar manier van een eerste stap, in dat geval, super, maar dat idee krijg ik eigenlijk niet zo uit haar reacties. Om door je spijt heen te gaan zul je niet alleen moeten erkennen dát het er is, maar óók moeten erkennen dat het níét goed is, dat je eraan moet gaan werken.
Ik vind over elkaar heen buitelen om te laten zien hoeveel begrip je hiervoor kunt opbrengen en hoe ruimdenkend je bent juist een beetje gek. Ja, denk ik dan, zolang het niet je eigen moeder is die je vertelt dat het voor haar beter zou zijn als je er niet was geweest. Ik zou daar echt ontzettend verdriet van hebben, als mijn moeder me dat zou zeggen. Ik geloof dat ik me niet veel meer afgewezen zou kunnen voelen dan dat.
Dus nee, ik vind eigenlijk niet dat er meer ruimte voor moet komen. Wel goed als professionals gealert worden hierop en dat er scholing komt (misschien is die er al?) om vrouwen (of mannen) die dit soort gevoelens hebben te helpen. Maar wat ik begreep zijn er allemaal vrouwen die hun 'coming out' over hun spijt op internet gezet hebben, for everyone, kids included, to read.
Dat vind ik nou een beetje gebrek aan inlevingsvermogen.
Ik vind: er moet geen ruimte komen voor spijt hierover, er moet hulp voor komen.
En dat zeg ik niet zozeer als moeder, maar als dochter. Mijn moeder heeft een hoop fout gedaan, zoals elke moeder waarschijnlijk, maar ze heeft me godzijdank altijd het gevoel gegeven dat ik heel erg gewenst ben in haar leven. Ik zou echt niet weten hoe je dat gaat overbrengen als je het niet meent. En dat breekt wel een beetje mijn hart voor die kinderen wiens ouders spijt van ze hebben, ja.
En die opmerking van: spijt van géén kinderen hebben mag wel, in dat artikel: tja, met spijt van géén kinderen heb je geen spijt van een mensenleven. Dat scheelt nogal wat mij betreft. En ook dan lijkt spijt me zinloos en een gevoel waarmee ik naar een psycholoog zou gaan, trouwens.
Kennelijk zijn voor haar het moederschap en het kind twee losse dingen, die je apart van elkaar kunt bezien en waardoor het een iets is waarvan je spijt kunt hebben en het ander niet, maar in de werkelijkheid zijn het gewoon geen twee losse dingen. Je kunt onmogelijk moeder zijn zonder je kind en je kind kan onmogelijk bestaan zonder dat jij moeder bent.
En moeder zijn kun je op zoveel manieren invullen dat ik denk: als het niet werkt zoals het nu is, probeer dan dat te veranderen.
En ik oordeel, ja, maar niet omdat ik TO een slecht mens vind met deze gevoelens ofzo, ik denk dat iedereen wel eens gedachten heeft die niet zo 'mooi' zijn. Maar doorgaans zijn die gevoelens tijdelijk en spreek je ze niet uit. En als ze niet tijdelijk zijn, dan ga je naar een professional en niet 'het taboe doorbreken', lijkt me. Het taboe doorbreken doe je met dingen die normaal zijn, maar waar een stigma op zit.
Naar mijn idee is spijt hebben van je kind niet normaal, maar iets waar je wat mee moet, ipv ruimte te creeren voor dat gevoel.
En misschien is dat haar manier van een eerste stap, in dat geval, super, maar dat idee krijg ik eigenlijk niet zo uit haar reacties. Om door je spijt heen te gaan zul je niet alleen moeten erkennen dát het er is, maar óók moeten erkennen dat het níét goed is, dat je eraan moet gaan werken.
Ik vind over elkaar heen buitelen om te laten zien hoeveel begrip je hiervoor kunt opbrengen en hoe ruimdenkend je bent juist een beetje gek. Ja, denk ik dan, zolang het niet je eigen moeder is die je vertelt dat het voor haar beter zou zijn als je er niet was geweest. Ik zou daar echt ontzettend verdriet van hebben, als mijn moeder me dat zou zeggen. Ik geloof dat ik me niet veel meer afgewezen zou kunnen voelen dan dat.
Dus nee, ik vind eigenlijk niet dat er meer ruimte voor moet komen. Wel goed als professionals gealert worden hierop en dat er scholing komt (misschien is die er al?) om vrouwen (of mannen) die dit soort gevoelens hebben te helpen. Maar wat ik begreep zijn er allemaal vrouwen die hun 'coming out' over hun spijt op internet gezet hebben, for everyone, kids included, to read.
Dat vind ik nou een beetje gebrek aan inlevingsvermogen.
Ik vind: er moet geen ruimte komen voor spijt hierover, er moet hulp voor komen.
En dat zeg ik niet zozeer als moeder, maar als dochter. Mijn moeder heeft een hoop fout gedaan, zoals elke moeder waarschijnlijk, maar ze heeft me godzijdank altijd het gevoel gegeven dat ik heel erg gewenst ben in haar leven. Ik zou echt niet weten hoe je dat gaat overbrengen als je het niet meent. En dat breekt wel een beetje mijn hart voor die kinderen wiens ouders spijt van ze hebben, ja.
En die opmerking van: spijt van géén kinderen hebben mag wel, in dat artikel: tja, met spijt van géén kinderen heb je geen spijt van een mensenleven. Dat scheelt nogal wat mij betreft. En ook dan lijkt spijt me zinloos en een gevoel waarmee ik naar een psycholoog zou gaan, trouwens.
maandag 10 juli 2017 om 08:58
Koffiekop schreef: ↑10-07-2017 07:26Inderdaad. Gelukkig zijn het wel 5 forumfossielen die overal veroordelend opduiken en die zelf volgens mij al lang geen kleine kinderen meer hebben. Ik zou ze dus niet te serieus nemen.
In de echte wereld is er echt wel hulp voor mensen als TO om te leren hun situatie te accepteren. Uiteindelijk is spijt van moederschap volgens mij ook maar 'aanpassingsproblematiek' zoals ze dat in de psychologie noemen. Als ik TO was zou ik eens bij een psycholoog aankloppen, niet omdat er iets mis met haar is maar om te leren hoe je met je gevoelens om kan gaan in de situatie zoals die is.
Dit inderdaad. Goeie!
maandag 10 juli 2017 om 09:06
Ik ben het eens, met veel van je post. Echt.lux. schreef: ↑10-07-2017 08:28
Ik vind over elkaar heen buitelen om te laten zien hoeveel begrip je hiervoor kunt opbrengen en hoe ruimdenkend je bent juist een beetje gek. Ja, denk ik dan, zolang het niet je eigen moeder is die je vertelt dat het voor haar beter zou zijn als je er niet was geweest. Ik zou daar echt ontzettend verdriet van hebben, als mijn moeder me dat zou zeggen. Ik geloof dat ik me niet veel meer afgewezen zou kunnen voelen dan dat.
Maar dit stukje vind ik raar. Volgens mij is geen van de dames die hier aangeven spijt te voelen niet van plan dit tegen hun kinderen te zeggen.
En het over elkaar heen buitelen zie ik ook niet gebeuren. Eerder andersom. En dat is gewoon naar gedrag. Gedrag die inderdaad bij bepaalde dames hier heel vaak naar voren komt.
Er is amper inlevingsvermogen te lezen hier.
Het gevoel kan bestaan en het is in mijn ogen helemaal niet iets wat niet normaal is. Dat je er beter wat mee kan doen en eventuel hulp bij vraagt vind ik ook een goed idee. Leven met spijt is niet fijn en als er iets is wat iemand kan doen omdat gevoel kwijt te raken lijkt me dat een goed plan.
maandag 10 juli 2017 om 09:07
Maar waarom zou iemand geen onderscheid kunnen maken tussen spijt van je kinderen en spijt van je leven met kinderen? Je kan toch én je kind fantastisch goed gelukt vinden én bedenken dat een leven met dat kind je soms best tegenvalt? Spijt van een leven met kinderen staat toch niet gelijk aan haat voor/gebrek aan liefde voor je kind? Dat je denkt "als ik terug zou gaan in de tijd had ik die keuze niet gemaakt". Op dat moment wist je immers nog niks van je kind en had je het ook nog niet kunnen missen.
maandag 10 juli 2017 om 09:11
Timetraveler schreef: ↑10-07-2017 09:07Maar waarom zou iemand geen onderscheid kunnen maken tussen spijt van je kinderen en spijt van je leven met kinderen? Je kan toch én je kind fantastisch goed gelukt vinden én bedenken dat een leven met dat kind je soms best tegenvalt? Spijt van een leven met kinderen staat toch niet gelijk aan haat voor/gebrek aan liefde voor je kind? Dat je denkt "als ik terug zou gaan in de tijd had ik die keuze niet gemaakt". Op dat moment wist je immers nog niks van je kind en had je het ook nog niet kunnen missen.
Ja precies, ik snap ook niet waarom dit zo moeilijk te snappen is.
maandag 10 juli 2017 om 09:17
Wat is spijt hebben precies in deze context? Waarom is het zo erg om spijt te hebben? Door het erkennen van het gevoel kun je juist verder komen, lijkt mij. Ik vind het bij tijd en wijle doodeng: Moeder zijn, omdat een kind nog geen eigen verantwoordelijkheid kan dragen, een kind is afhankelijk van primair de volwassen ouder, er is nog geen gelijkwaardigheid mogelijk.
In hoeverre zijn nature en nurture op elkaar afgestemd?
Ik ken van tamelijk dichtbij een broer en een zus met een vreselijke moeder. De broer is gelukkig en opgelucht met zijn huidige leven, de zus zag geen uitweg meer en heeft zelfmoord gepleegd. Als die moeder ook maar iets van spijt/berouw had betoond, had de zus wellicht nog geleefd en had de broer niet noodgedwongen het contact hoeven te verbreken.
Hoeveel invloed heb je als ouder op je kind? In hoeverre kun je je kind maken of breken?
In hoeverre zijn nature en nurture op elkaar afgestemd?
Ik ken van tamelijk dichtbij een broer en een zus met een vreselijke moeder. De broer is gelukkig en opgelucht met zijn huidige leven, de zus zag geen uitweg meer en heeft zelfmoord gepleegd. Als die moeder ook maar iets van spijt/berouw had betoond, had de zus wellicht nog geleefd en had de broer niet noodgedwongen het contact hoeven te verbreken.
Hoeveel invloed heb je als ouder op je kind? In hoeverre kun je je kind maken of breken?
maandag 10 juli 2017 om 09:27
Ik denk dat veel mensen aan kinderen beginnen vanuit een hormoongestuurde biologische oerdrift, en zich niet voldoende realiseren dat zo'n wonder de komende twintig jaar de hele praktische invulling van je leven gaat dicteren.
Gelukkig zorgen diezelfde hormonen ervoor dat mensen waanzinnig veel van hun kinderen houden, zelfs als je de pech hebt een minder leuk exemplaar te treffen (het zijn net mensen)
Ik wil zelf geen kinderen, en heb het idee dat mijn vrienden met kinderen daarom net wat makkelijker eerlijk durven te zijn over de genoegens van het ouderschap. Ik kan de vrienden die ik heb horen zeggen dat ze er nog eens tien keer over hadden nagedacht als ze het allemaal van tevoren hadden geweten niet op twee handen tellen. En dat zijn allemaal uitstekende en liefhebbende ouders.
Gelukkig zorgen diezelfde hormonen ervoor dat mensen waanzinnig veel van hun kinderen houden, zelfs als je de pech hebt een minder leuk exemplaar te treffen (het zijn net mensen)
Ik wil zelf geen kinderen, en heb het idee dat mijn vrienden met kinderen daarom net wat makkelijker eerlijk durven te zijn over de genoegens van het ouderschap. Ik kan de vrienden die ik heb horen zeggen dat ze er nog eens tien keer over hadden nagedacht als ze het allemaal van tevoren hadden geweten niet op twee handen tellen. En dat zijn allemaal uitstekende en liefhebbende ouders.
maandag 10 juli 2017 om 09:38
Ik snap het probleem niet zo. Ik snap best dat iemand als Lux het niet snapt. Ik herken het gevoel van spijt in deze context namelijk ook niet, want ik heb helemaal geen spijt. Maar is begrip opbrengen dan echt zo moeilijk? En nee, daarmee bedoel ik niet dat TO er niet beter met iemand over kan gaan praten, want dat vind ik namelijk wel. Het zou het voor haar ook makkelijker kunnen maken. En nee, daarmee bedoel ik niet dat het maar gewoon als normaal en helemaal goed gezien moet worden. Maar TO is ook geen monster. En ook geen slechte moeder. Wel of geen spijt hebben van het moederschap zegt namelijk niks over hoe goed je bent als ouder, in principe. Mijn moeder is daar een goed voorbeeld van. Hartstikke lief, hartstikke dol op kinderen. Maar had beter geen moeder kunnen worden, al wilde ze het nog zo graag.
TO staat niet iedere morgen op, haalt haar kind uit bed en zegt dan: "onthouden he, mama had jou liever niet gehad".
Ze is een lieve moeder (zo komt ze in ieder geval over) die zielsveel van haar dochter houdt, maar er ook het gevoel bij heeft dat ze liever geen moeder was geworden. Natuurlijk is het moederschap verbonden met het kind waar je dan dus moeder van bent. Maar dat betekent niet automatisch dat ze ook spijt heeft van haar dochter. TO komt namelijk over als iemand die dochter heel graag in de buurt heeft, heel graag dichtbij heeft en dolblij is met het kind zelf. Alleen met de rol als moeder niet.
TO staat niet iedere morgen op, haalt haar kind uit bed en zegt dan: "onthouden he, mama had jou liever niet gehad".
Ze is een lieve moeder (zo komt ze in ieder geval over) die zielsveel van haar dochter houdt, maar er ook het gevoel bij heeft dat ze liever geen moeder was geworden. Natuurlijk is het moederschap verbonden met het kind waar je dan dus moeder van bent. Maar dat betekent niet automatisch dat ze ook spijt heeft van haar dochter. TO komt namelijk over als iemand die dochter heel graag in de buurt heeft, heel graag dichtbij heeft en dolblij is met het kind zelf. Alleen met de rol als moeder niet.
anoniem_182272 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 09:47
26.16% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 09:44
Juist omdat ik wist dat ik het als loodzwaar zou ervaren, als een aanslag op lijf, geest en emotie, als een belemmering in mijn eigen (door) ontwikkeling in mijn leven, zo ook (achteraf) gezien een kind te krijgen met de man met wie ik toen was, dat maakte dat ik er nooit aan begonnen ben. En daar ben ik mezelf nog elke dag dankbaar voor.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 10 juli 2017 om 09:59
Dit herken ik wel, dat ik soms romantiseer hoe het was zonder kinderen (qua vrijheid en alles kunnen doen) maar als ik er echt over nadenk was het leven helemaal niet beter voorheen. Ik maakte me inderdaad meer druk om andere dingen. En nu heb ik veel meer pieken door mijn liefde voor kind, en de blijdschap die hij brengt. maar ook meer dalen doordat het ouderschap zwaar kan zijn met een kleintje. Accepteren en doorgaan!lux. schreef: ↑10-07-2017 01:47Eens.
En @timetraveler en anderen die zichzelf geen 'keukentje' zien spelen: mijn zoontje is 3 maanden. Elke dag spelen we kiekeboe. Heel lang en heel veel. Niet omdat ik kiekeboe nou zo'n fantastisch spel vindt, maar ondat mijn zoontje het concept 'object permanence' nog niet snapt. Hij weet letterlijk niet dat iets dat hij niet kan zien, er nog wel is. Dat leert hij heel langzaam in dit eerste levensjaar. Zijn ogen rollen dus zowat uit zijn hoofd van verbazing als mijn gezicht tevoorschijn komt vanachter mijn handen. Na 10x snapt ie het nog niet. En dát is nu precies wat het spelen met een kind zo leuk maakt. Voor mijn zoon is álles nieuw. Zijn gezichtje is verrukt als hij klanken aan het maken is met zijn stem, als je hem op zijn voetjes kust of over zijn lijfje kietelt, zie je hem bewust worden van het feit dat hij een lijfje hééft (immers; hij voelt iets gebeuren, ook al snapt hij niet wat), hij staart met grote ogen vol verbazing en groot enthousiasme de wereld in en wil álles zien en ontdekken. Álles is even interessant en verdient grondig onderzoek. En jij moet meedoen. Jij moet je kind van alles vertellen hoe het heet, laten zien hoe het moet, etc. Dus je kijkt automatisch door de ogen van je kind en alles dat vanzelfsprekend is voor jou, besef je opeens, heb je ooit moeten leren en was ooit wonderbaarlijk. Je leert weer een beetje op die manier naar de wereld kijken als je met kinderen speelt. En dat is het mooiste wat er is vind ik. Maar goed ik ben gek op kinderen
@TO: nee, ik snap gevoelens van spijt niet. Ik snap ook niet precies waar je spijt van hebt. Ik heb mijn zoontje het leven gegeven en aangezien hij me elke ochtend begroet met een stralende lach waaraan alles meedoet, gezichtje, stem, armpjes, beentjes, heb ik het idee dat het leven hem wel bevalt. Wie ben ik dan om spijt te hebben? Hoe kun je spijt hebben van het moederschap maar niet van dat je kind er is? Ik heb mijn kind zijn leven gegeven, zo werd ik moeder. Als ik het over zou moeten doen zou ik het altijd weer zo doen, want anders was hij er niet geweest. En ik heb hem het leven gegeven, maar het is niet van mij, het is van hem. Ik kan me echt niet voorstellen dat er mensen zijn die oprecht denken dat als ze het over mochten doen dat ze dan geen moeder waren geworden. Dan zou je kind dus niet bestaan. En je kind is misschien wel heel gelukkig dat het bestaat. Dus hoe kun je dan spijt hebben? Wie ben jij om te bepalen dat het beter was als een ander er niet was geweest? Ik vind het echt een heel gekke gedachte.
De enige reden dat ik me voor kan stellen dat je spijt hebt van je kind is als je kind voor z'n leven ongelukkig is (om wat voor reden dan ook). Dat je kind een enorme lijdensweg (een beetje lijden hoort erbij, maar echt ondraaglijk lijden niet) moet afleggen omdat jij zonodig een kind moest. Dat is de enige reden die ik zou kunnen bedenken om spijt te hebben. En dan nog lijkt het me een volstrekt nutteloze emotie en beter om te roeien met de riemen die je hebt.
En als het zorgen en de dagelijkse verantwoordelijkheid en routine en minder vrijheid enzo je minder ligt dan gedacht, dan is dat toch ook mar tijdelijk? Voor je het weet is ze volwassen en kun je weer doen wat je wil. En een volwassen dochter hebben vind je misschien wel heerlijk. Dus wat precies maakt het nou zo erg?
Ik probeer het te begrijpen maar ik begrijp er niets van. En ik denk idd dat het beter is dat het een taboe blijft, want het lijkt me ontzettend pijnlijk en beschadigend als kind om te horen dat je moeder je liever toch niet had gehad.
Volgens mij is het gewoon het cultiveren van allerlei ideeën over wat je allemaal had gedaan als zij er niet was geweest, terwijl je in werkelijkheid waarschijnlijk ook dan 9 van de 10 avonden lag te netflixen bij wijze van spreken. Volgens mij zitten de beperkingen van het moederschap, die je van je vrijheid beroven, gewoon in je hoofd. En was het niet het moederschap, dan was het wel je werk, of je partner, of de hond.
Maar misschien is het een druk? Een soort streven naar perfectie waar je niet aan kunt voldoen en waardoor je je telkens voelt falen en dat je daaronder gebukt gaat?
Of misschien heb je teveel hooi op je vork en is de combi zorg, huishouden en werk zoals je hem nu hebt teveel?
Allemaal dingen die in jezelf zitten en die oplosbaar zijn met aanpassingen en/of therapie, maar is het dan zoiets? Want in dat geval zou ik daar toch eens aan gaan werken.
maandag 10 juli 2017 om 10:03
Lux, jij vindt het niet normaal, en dus moet TO maar professionele hulp zoeken om dit probleem op te lossen? Doet me, zeker na de post van Dymphnatam, erg denken aan de manier waarop er tot helemaal niet zo lang geleden gereageerd werd - en op veel plekken nog wordt, trouwens- op homoseksualiteit: niet normaal en iets dat 'opgelost' moet worden.
maandag 10 juli 2017 om 10:06
Precies. En dan wel beweren dat ze allemaal erg goede moeders zijn. Sure. Een moeder zonder inlevingsvermogen is een robot. Een robot kan idd nergens spijt van hebben.vrouwjagersma schreef: ↑10-07-2017 07:41Wat typisch toch weer hoe het nu gaat. Wellicht is inlevingsvermogen niet per se iets wat aan iedereen gegeven is.
maandag 10 juli 2017 om 10:07
Eens met Eze, zo ook dat het dan maar allemaal in je hoofd zit, die beperkingen....en al lig je te netflixen de rest van je leven, is dan toch ook een keuze?
Moet je dan perse een carrière maken of op wereldreis gaan omdat het dan meer logisch is en minder gecultiveerd is? Dan zit het dus niet meer je in hoofd maar uit het zich in je daden.
Jij legt het naar mijn idee iets te graag langs je eigen meetlat en zet het weg onder prestatiedruk of dat je het huishouden niet goed organiseert...want spijt hebben van het moederschap....dat gaat er bij jou niet in en dat is de spijker op zijn kop wat betreft dit topic.
Je zegt op een gegeven moment ook: wie ben je om te bepalen dat het beter was als een ander er niet geweest was en dat je dat zo'n gekke gedachte vindt. Dan is het toch net zo bijzonder dat degenen die durven toe te geven dat ze spijt hebben degenen zijn die door het krijgen van een kind bepaalt hebben dat zij het wel een goed idee vonden dat die ander er WEL is geweest, want dat is wat ouderschap ook is, het bepalen dat een ander (het kind) er komt.
Hoe zit het trouwens met mannen die spijt hebben van het vaderschap. Ben ik oprecht benieuwd naar.
Moet je dan perse een carrière maken of op wereldreis gaan omdat het dan meer logisch is en minder gecultiveerd is? Dan zit het dus niet meer je in hoofd maar uit het zich in je daden.
Jij legt het naar mijn idee iets te graag langs je eigen meetlat en zet het weg onder prestatiedruk of dat je het huishouden niet goed organiseert...want spijt hebben van het moederschap....dat gaat er bij jou niet in en dat is de spijker op zijn kop wat betreft dit topic.
Je zegt op een gegeven moment ook: wie ben je om te bepalen dat het beter was als een ander er niet geweest was en dat je dat zo'n gekke gedachte vindt. Dan is het toch net zo bijzonder dat degenen die durven toe te geven dat ze spijt hebben degenen zijn die door het krijgen van een kind bepaalt hebben dat zij het wel een goed idee vonden dat die ander er WEL is geweest, want dat is wat ouderschap ook is, het bepalen dat een ander (het kind) er komt.
Hoe zit het trouwens met mannen die spijt hebben van het vaderschap. Ben ik oprecht benieuwd naar.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 10 juli 2017 om 10:17
Spijt van het moederschap overall herken ik niet. Gelukkig niet, als in; lijkt me naar om het te voelen in combinatie met je kind(eren).
Wel moest ik enorm wennen aan het moeder zijn. Zo erg dat ik geregeld wilde dat ik het niet was geworden.
Dat is spijt denk ik.
Ik had geen kinderwens, raakte (blijkbaar) zwanger van een tweeling, had een miskraam van een van de twee, dacht dat ik dus niet meer zwanger was en kwam er pas achter dat ik dat wel was toen ik al een maand of vier onderweg was.
En toen werd mijn kind met zeven maanden via een spoedkeizersnede geboren, waarbij ik een kraambedpsychose kreeg en daarna meteen in een diepe depressie raakte.
Inmiddels kan ik me er niks meer bij voorstellen maar het duurde lang voordat ik me moeder voelde.
Mijn kind voelde helemaal niet vanaf de eerste seconde als van mij. Totaal niet.
Voor mij voelde ze als een vreemde, een logee. En niemand begreep wat ik bedoelde.
Dat ik geen roze wolk ervaarde werd begrepen, dat ik me geen moeder voelde niet. Want ja, ik wás toch moeder? Dus.....
Maar ik vóelde dat dus niet.
Ik stelde er vragen over aan andere moeders. Ik kreeg reacties als ik hier ook lees. Dat het nou eenmaal niet altijd leuk is en dat het wel eens zwaar is en dat iedereen haar kinderen wel eens achter het behang wilde plakken.
Maar daar ging het helemaal niet om. Ik voelde geen emotionele connectie met de beautiful stranger voor wie ik zo hard en zo perfect mogelijk zorgde.
Ik deed wel alsof dat zo was, want mijn dochter was tenslotte als door een wonder uiteindelijk blijven leven na een reanimatie en ze was ook nog eens spuugmakkelijk. En toch voelde ik me de oppas. Wat vond ik dat erg.
Het was een bevestiging dat het feit dat ik geen kinderwens had gehad voor ik moeder werd klopte en dat onvoorwaardelijke liefde voelen voor mijn éigen kind voor mij geen optie was.
Ik deed extreem mijn best. Overdreef daarbij. Voelde me ongelooflijk schuldig, dag in, dag uit.
Dat niemand me leek te begrijpen vond ik ellendig, ik voelde me een freak.
Pas toen ik met vrouwen sprak die ongeveer hetzelfde mee hadden gemaakt en simpelweg de link tussen zwangere buik en moeder worden 'gemist' hadden door oorzaken waar ze geen controle over hadden, begreep ik dat meer vrouwen mijn gevoel van 'ok, ik ben nu moeder maar ik vóel het niet' herkennen.
Toen, in die eerste maanden, ja, heb ik een retourtje in de tijd gewenst.
Terug naar vroeger. Naar voor de geboorte. Mijn oude leven, voordat ik moeder was, ik jankte om hoe erg ik dat miste.
Dat lege, holle gevoel, van weten dat je blij zou moeten zijn, dat je zou moeten genieten van je verse kind en het niet kunnen, ik wens het niemand toe, het is afschuwelijk.
Bij mij ging het helemaal over. Mijn roze wolk begon met een maand of acht moeder zijn en duurt tot op de dag van vandaag voort.
Zinloos of nutteloos, spijt, wroeging, verlangen naar de tijd voor het moederschap, het zal best maar je zult het maar voelen en er niet vanaf komen om wat voor reden dan ook.
Heavy.
Niet quoten aub.
Wel moest ik enorm wennen aan het moeder zijn. Zo erg dat ik geregeld wilde dat ik het niet was geworden.
Dat is spijt denk ik.
Ik had geen kinderwens, raakte (blijkbaar) zwanger van een tweeling, had een miskraam van een van de twee, dacht dat ik dus niet meer zwanger was en kwam er pas achter dat ik dat wel was toen ik al een maand of vier onderweg was.
En toen werd mijn kind met zeven maanden via een spoedkeizersnede geboren, waarbij ik een kraambedpsychose kreeg en daarna meteen in een diepe depressie raakte.
Inmiddels kan ik me er niks meer bij voorstellen maar het duurde lang voordat ik me moeder voelde.
Mijn kind voelde helemaal niet vanaf de eerste seconde als van mij. Totaal niet.
Voor mij voelde ze als een vreemde, een logee. En niemand begreep wat ik bedoelde.
Dat ik geen roze wolk ervaarde werd begrepen, dat ik me geen moeder voelde niet. Want ja, ik wás toch moeder? Dus.....
Maar ik vóelde dat dus niet.
Ik stelde er vragen over aan andere moeders. Ik kreeg reacties als ik hier ook lees. Dat het nou eenmaal niet altijd leuk is en dat het wel eens zwaar is en dat iedereen haar kinderen wel eens achter het behang wilde plakken.
Maar daar ging het helemaal niet om. Ik voelde geen emotionele connectie met de beautiful stranger voor wie ik zo hard en zo perfect mogelijk zorgde.
Ik deed wel alsof dat zo was, want mijn dochter was tenslotte als door een wonder uiteindelijk blijven leven na een reanimatie en ze was ook nog eens spuugmakkelijk. En toch voelde ik me de oppas. Wat vond ik dat erg.
Het was een bevestiging dat het feit dat ik geen kinderwens had gehad voor ik moeder werd klopte en dat onvoorwaardelijke liefde voelen voor mijn éigen kind voor mij geen optie was.
Ik deed extreem mijn best. Overdreef daarbij. Voelde me ongelooflijk schuldig, dag in, dag uit.
Dat niemand me leek te begrijpen vond ik ellendig, ik voelde me een freak.
Pas toen ik met vrouwen sprak die ongeveer hetzelfde mee hadden gemaakt en simpelweg de link tussen zwangere buik en moeder worden 'gemist' hadden door oorzaken waar ze geen controle over hadden, begreep ik dat meer vrouwen mijn gevoel van 'ok, ik ben nu moeder maar ik vóel het niet' herkennen.
Toen, in die eerste maanden, ja, heb ik een retourtje in de tijd gewenst.
Terug naar vroeger. Naar voor de geboorte. Mijn oude leven, voordat ik moeder was, ik jankte om hoe erg ik dat miste.
Dat lege, holle gevoel, van weten dat je blij zou moeten zijn, dat je zou moeten genieten van je verse kind en het niet kunnen, ik wens het niemand toe, het is afschuwelijk.
Bij mij ging het helemaal over. Mijn roze wolk begon met een maand of acht moeder zijn en duurt tot op de dag van vandaag voort.
Zinloos of nutteloos, spijt, wroeging, verlangen naar de tijd voor het moederschap, het zal best maar je zult het maar voelen en er niet vanaf komen om wat voor reden dan ook.
Heavy.
Niet quoten aub.
anoniem_349599 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 10:38
0.35% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 10:27
Ik vind het nogal onnozel om te denken dat het moederschap voor iedereen bevredigend is.
Kun je nog zoveel van je kind houden, maar achteraf kun je toch tot de conclusie komen dat het beter was geweest van niet voor jezelf?
Een hele eerlijke manier van kijken en een bewuste manier van kijken en dan kun je er wat mee. En als je dat gevoel onder ogen komt, kun je juist beter met je kind omgaan.
Ik zie vaker gedrag waarbij ik denk: had je er wel aan moeten beginnen? Maar dat zullen die mensen ontkennen.
Ik vind de verantwoordelijkheid en kwetsbaarheid soms ook overweldigend. Sta nu op knappen en denk ook hoe ga ik dit allemaal weer doen?
Maar ben heel blij met zoon en ga voor hem door het vuur en het zal nu ook wel weer goed komen.
Ik heb wel spijt van vader van zoon. Mag zeker ook niet?
En hoeveel hij ook van zijn zoon houdt en zijn best doet, het vaderschap past hem niet helemaal. Iets met inlevingsvermogen en moeite me aanpassen.
Kun je nog zoveel van je kind houden, maar achteraf kun je toch tot de conclusie komen dat het beter was geweest van niet voor jezelf?
Een hele eerlijke manier van kijken en een bewuste manier van kijken en dan kun je er wat mee. En als je dat gevoel onder ogen komt, kun je juist beter met je kind omgaan.
Ik zie vaker gedrag waarbij ik denk: had je er wel aan moeten beginnen? Maar dat zullen die mensen ontkennen.
Ik vind de verantwoordelijkheid en kwetsbaarheid soms ook overweldigend. Sta nu op knappen en denk ook hoe ga ik dit allemaal weer doen?
Maar ben heel blij met zoon en ga voor hem door het vuur en het zal nu ook wel weer goed komen.
Ik heb wel spijt van vader van zoon. Mag zeker ook niet?
En hoeveel hij ook van zijn zoon houdt en zijn best doet, het vaderschap past hem niet helemaal. Iets met inlevingsvermogen en moeite me aanpassen.
maandag 10 juli 2017 om 10:29
Nee, zo bedoelde ik het niet. Ik bedoelde te zeggen dat het makkelijk is om begrip voor spijt op te brengen als het niet over jou gaat, en dat je waarschijnlijk niet zoveel begrip zou hebben voor je eigen moeder als ze je zou vertellen dat ze beter af geweest was zonder je.Fee-de-Goede schreef: ↑10-07-2017 09:06Ik ben het eens, met veel van je post. Echt.
Maar dit stukje vind ik raar. Volgens mij is geen van de dames die hier aangeven spijt te voelen niet van plan dit tegen hun kinderen te zeggen.
En het over elkaar heen buitelen zie ik ook niet gebeuren. Eerder andersom. En dat is gewoon naar gedrag. Gedrag die inderdaad bij bepaalde dames hier heel vaak naar voren komt.
Er is amper inlevingsvermogen te lezen hier.
Het gevoel kan bestaan en het is in mijn ogen helemaal niet iets wat niet normaal is. Dat je er beter wat mee kan doen en eventuel hulp bij vraagt vind ik ook een goed idee. Leven met spijt is niet fijn en als er iets is wat iemand kan doen omdat gevoel kwijt te raken lijkt me dat een goed plan.
Want als je je écht inleeft in de situatie, is het wat mij betreft vooral ontzettend schrijnend voor iedereen.
En dat stuk over mensen die het op internet zetten: er waren moedera die naar aanleiding hiervan getwitterd hebben dat ze het herkennen, spijt, onder de hashtag 'regrettingmotherhood', en dat vind ik echt heel sneu voor die kinderen. Dat je moeder dat zo op internet gooit. Maar dat doet TO niet, tenminste, ik neem aan dat het een nick is
maandag 10 juli 2017 om 10:36
Leo, wat heb je toch veel meegemaakt.
Ik moest ook wennen. En zoon leren kennen. De bevalling was prima, maar heb ik wel anders beleefd. En daarna slaapproblemen die niet helpen. Start je wellicht toch anders.
En ik weet niet of ik nu zeg dat ik moeder ben. Gebruikte dat jaren niet. Zou nooit een ava maken met moedervantwee ofzo.
Vriendjes noemen me gewoon bij voornaam. 'Moeder van ...' vind ik verschrikkelijk.
Heeft te maken met identiteit denk ik. Dat je identiteit niet bepaald wordt door het hebben van kinderen.
Wel was er gelijk dat beschermende naar zoon toe. Het zal nu dus ook wel goed komen.
Ik moest ook wennen. En zoon leren kennen. De bevalling was prima, maar heb ik wel anders beleefd. En daarna slaapproblemen die niet helpen. Start je wellicht toch anders.
En ik weet niet of ik nu zeg dat ik moeder ben. Gebruikte dat jaren niet. Zou nooit een ava maken met moedervantwee ofzo.
Vriendjes noemen me gewoon bij voornaam. 'Moeder van ...' vind ik verschrikkelijk.
Heeft te maken met identiteit denk ik. Dat je identiteit niet bepaald wordt door het hebben van kinderen.
Wel was er gelijk dat beschermende naar zoon toe. Het zal nu dus ook wel goed komen.
maandag 10 juli 2017 om 11:23
Nee, ik vind dat we het taboe niet zouden moeten doorbreken. Dat lijkt me namelijk helemaal niet wenselijk voor de kinderen. Bovendien, als je het moederschap zo zwaar vindt, zoals TO zegt, en dan heb ik het idee dat ze het vooral emotioneel heel zwaar vindt, dan zou ik daar hulp bij zoeken.Eze schreef: ↑10-07-2017 10:03Lux, jij vindt het niet normaal, en dus moet TO maar professionele hulp zoeken om dit probleem op te lossen? Doet me, zeker na de post van Dymphnatam, erg denken aan de manier waarop er tot helemaal niet zo lang geleden gereageerd werd - en op veel plekken nog wordt, trouwens- op homoseksualiteit: niet normaal en iets dat 'opgelost' moet worden.
De vergelijking met homoseksualiteit vind ik slaan als een tang op een varken, want met homoseksualiteit schaad je niemand anders. Met het taboe doorbreken en openlijk te koop lopen met je spijtgevoelens over je kind, daarmee wel.
En dat doet TO niet, maar daarom is het wat mij betreft beter als het taboe blijft. Want inderdaad, het kind heeft er niet om gevraagd om geboren te worden (sprokkelientje geloof ik?); dat is een keuze van jou als ouder. Jij doet je kind het leven aan, als het mee zit 80 jaar aan pieken en dalen, en van tevoren weet je niet hoe hoog de pieken en hoe diep de dalen zullen zijn. Daar heeft hij of zij niet om gevraagd en had het kind niet bestaan, dan had het nooit geweten. Maar het kind bestaat wel en daar maak je dan het beste van, en als je dan tegen jezelf aanloopt, dan zoek je daar hulp bij, als je het mij vraagt.
Als iemand géén kinderen heeft gekregen en daar achteraf spijt van heeft, of vastloopt in zijn loopbaan en spijt heeft van zijn carrièrekeuzes, etc., dan zoekt hij daar ook hulp bij. Dan ga je geen #regrettingworkinglife oprichten om te laten zien hoezeer het je spijt allemaal, dan doe je er wat mee. Toch? Waarom zou je dan nu ineens niet wat moeten met spijtgevoelens?
Ik heb even nagedacht over waarom ik het niet los van elkaar kan zien, 'moederschap' en het kind. Ik denk dat wat TO bedoelt met 'moederschap', dat dat de zorgrol haar niet past.
Als je het sec hebt over dat de zorgrol je niet past, dwz: luiers verschonen is niet je ding, je haat het om elke dag vroeg op te moeten omdat je kind om 6u opstaat, je vindt het zorgen dat het gezin draait vermoeiend en je wordt gek van zoveel was, dan denk ik dat iedere moeder het wel eens met je eens is. Niemand staat te springen bij de aanblik van 4 wasmanden om eens even lekker de wasvrouw uit te gaan hangen na een lange werkdag en 3 kinderen gevoed, gebadderd en voorgelezen in bed te stoppen. Dat ís ook pittig. Maar dat zie ik geloof ik niet als moederschap, dat zie ik als verzorging. En ik denk dat zoveel mensen verzorgen niet écht het einde vinden (ik ben er een van iig), maar dat het moederschap, dus het hebben van het kind zelf, en de liefde en leuke momenten dat dat met zich meebrengt, dat flink overschaduwt.
En kennelijk heeft TO dat niet. Wat voor mij maar een piepklein stukje van het moederschap is, iets 'dat er nu eenmaal bijhoort', is voor haar zo groot dat de geneugten die het kind net zich meebrengt er niet (meer) tegen opwegen. Dus dan begrijp ik, in die zin, dat je spijt hebt van het moederschap.
Maar dat is dan toch een heel verdrietig en naar iets, dat je de zorgrol zo zwaar en groot vindt, dat dat alles overschaduwt? Dan wil je dat het liefst veránderen, lijkt me, niet het liefst ongedáán maken. En dat is waar ik TO niet meer volg, dat ik het gevoel heb dat zij zegt: 'ik heb spijt en daar blijft het bij.'
En dat het geen effect heeft op de kinderen omdat ze er niets van merken, dat vind ik erg moeilijk te geloven. Een ongemotiveerde collega pik je er zo uit, iemand die zich verveelt bij een vergadering daar druipt het vaak vanaf... en dan zou het een kind niet opvallen dat zijn/haar moeder hiermee zit? Volgens mij is het bijna onmogelijk om dat niet onbewust toch over te dragen op je kind.
maandag 10 juli 2017 om 11:58
Joost, blij dat je het zegt, dat je ook moest wennen.
Hoewel ik het me zo min mogelijk heb aangetrokken, vond ik de verbaasde reacties en soms het laconieke reageren van andere ouders op mijn moeilijke bekentenissen wel eens pijnlijk.
Wie me heel goed begreep was mijn eigen moeder.
Die had ook een pnd en heeft de eerste maanden van mijn leven als een soort van boze droom ervaren, waarbij ze tegen alleen maar onbegrip aanliep.
Ik heb nooit last gehad van haar bekentenissen, omdat ik voelde hoe ontzettend veel ze van me hield en houdt. Ik ben blij dat ik met juist haar kon delen wat een alien ik me voelde met mijn heimwee naar voor het moederschap en mijn angst dat dat gevoel nooit zou verdwijnen.
Zij heeft me nooit veroordeeld, vond me niet raar en ging ook niet zitten relativeren of 'ja, dat hoort er nou eenmaal bij, bij moeder zijn' opmerkingen maken.
Daar ben ik haar tot op de dag van vandaag dankbaar voor.
Ik hoop dat jij dat soort steun ook hebt ervaren.
Hoewel ik het me zo min mogelijk heb aangetrokken, vond ik de verbaasde reacties en soms het laconieke reageren van andere ouders op mijn moeilijke bekentenissen wel eens pijnlijk.
Wie me heel goed begreep was mijn eigen moeder.
Die had ook een pnd en heeft de eerste maanden van mijn leven als een soort van boze droom ervaren, waarbij ze tegen alleen maar onbegrip aanliep.
Ik heb nooit last gehad van haar bekentenissen, omdat ik voelde hoe ontzettend veel ze van me hield en houdt. Ik ben blij dat ik met juist haar kon delen wat een alien ik me voelde met mijn heimwee naar voor het moederschap en mijn angst dat dat gevoel nooit zou verdwijnen.
Zij heeft me nooit veroordeeld, vond me niet raar en ging ook niet zitten relativeren of 'ja, dat hoort er nou eenmaal bij, bij moeder zijn' opmerkingen maken.
Daar ben ik haar tot op de dag van vandaag dankbaar voor.
Ik hoop dat jij dat soort steun ook hebt ervaren.
maandag 10 juli 2017 om 11:59
Zo ben ik ook opgegroeid.minoes5 schreef: ↑09-07-2017 14:40Hoewel ik het in sommige situaties kan begrijpen dat iemand spijt kan hebben van het hebben van kinderen, doet het mij ook wel pijn.
Ik heb namelijk vaak te horen gekregen van mijn moeder dat ze spijt had van ons kinderen. Dat ze, als ze haar leven over kon doen, niet had gekozen voor het moederschap. Ik kan je vertellen dat dat ontzettend veel pijn doet en dat het in mijn situatie ervoor heeft gezorgd dat ik haar zoveel mogelijk wilde ontzien, haar niet nog meer last wilde bezorgen. Zo erg zelfs dat ik toen ik verkracht was het heb verzwegen om haar niet extra tot last te zijn, geen gedoe te geven. Ik heb het 11 jaar verzwegen, zelfs tegen helemaal niemand verteld. Zo heb ik wel meer zware of moeilijke situaties in mijn eentje gedeald.
Ik was nooit goed genoeg, andere dochters waren altijd liever, zorgzamer, vlotter en slimmer, dan ik. Ik die nooit om iets vroeg, die altijd gedwee luisterde, ik die niemand in de weg wilde lopen, want ongewenst was ik al, maar ik wilde heel graag gewenst zijn, geliefd zijn.
Ik hoop dat wanneer een moeder of vader spijt heeft van het ouderschap, dit dan ook nooit hardop tegen zijn of haar kind(eren) vertelt en het ook niet laat merken in zijn of haar doen of laten. Je kan een kinderhart echt breken en lijmen is eigenlijk onmogelijk.
Moeder heeft mij jong gekregen en heb uit te te na te horen gekregen hoeveel leuker en makkelijker het allemaal voor haar was geweest als vooral ik er niet was geweest.
Maar ze hield verder wel van me hoor :crazy:
Nu ikzelf kinderen heb kan ik me er niks bij voorstellen.
Ik zit een beetje met dezelfde vragen die lux stelt.
En wat fv stelt heb ik ook: Je leest juist zoveel van die verhalen over nadelen en hoe zwaar het is etc.
Ik vond het daarom allemaal wel meevallen.
Daarnaast heb ik dan weer wel van mijn moeder geleerd, dat het ouderschap steeds veranderd.
De ene fase kan je moeiteloos afgaan, de andere kan niet bij je passen.
Ik ben bijv niet echt een babymoeder maar net toen ik het echt een beetje had gehad hoppa werden ze zindelijk ofzo.
Ik vind deze tijd met mijn 9 jarige echt heel relaxed. Suffig op school? Naar bijles. Dagje niet lekker in haar vel? Taartje eten en naar de claires.
Interventies werken gewoon
.Vriendinnen over de vloer en je hebt er geen kind aan.
maandag 10 juli 2017 om 12:16
God lux, want ben je eigenwijs in dat je het niet los kan zien.
Ben het ermee eens dat je dat niet op twitter moet flikkeren.
Erger nog, ken echtscheidingen die gebaseerd zijn op dat het gezinsleven niet past en moeder meer vrijheid wilde. Al denk ik dat dit voor heel wat vaders ook geldt, maar daar wordt minder ophef over gemaakt.
@leo: na een aantal weken ging het bij mij weer goed. Ex heeft het eerste jaar als naar ervaren en gaf mij de schuld dat hij geen kinderen meer wilde. Ik kijk toch goed terug op dat eerste jaar, ondanks de opstartproblemen.
Nu terugkijkend, vlak voor de worp en met andere man, merk ik ook het verschil wat een partner kan maken.
Veel meer steun nu. Hij heeft nu week vrij en ik word verwend. Ex is toen ik weeen had nog gaan werken en ik ben na bevalling ook druk geweest met hem dat hij jankend na rondje wandelen op de bank zat omdat het tegenviel. En ik druk was met zijn lage zelfvertrouwen. O wee, als ik beter inspeelde op zoon.
Nu terugkijkend heb ik toen twee kinderen gekregen.
Hoe wrang dat hij nu een vriendin heeft met extra kinderen. Gaat hem zwaar vallen, ik hoop dat zoon daar weinig last van heeft.
Wennen aan zoon is helemaal goed gekomen! Wel na twee jaar later overbelast geraakt. Daar ben ik gevoelig voor en in dat kader was het wellicht beter geweest als ik kindvrij was gebleven.
Maar had hem niet willen missen en ook als ik nu in paniek raak, vertrouw ik erop dat het met dochter ook goed komt. Ik reageer gewoon soms anders.
Ben het ermee eens dat je dat niet op twitter moet flikkeren.
Erger nog, ken echtscheidingen die gebaseerd zijn op dat het gezinsleven niet past en moeder meer vrijheid wilde. Al denk ik dat dit voor heel wat vaders ook geldt, maar daar wordt minder ophef over gemaakt.
@leo: na een aantal weken ging het bij mij weer goed. Ex heeft het eerste jaar als naar ervaren en gaf mij de schuld dat hij geen kinderen meer wilde. Ik kijk toch goed terug op dat eerste jaar, ondanks de opstartproblemen.
Nu terugkijkend, vlak voor de worp en met andere man, merk ik ook het verschil wat een partner kan maken.
Veel meer steun nu. Hij heeft nu week vrij en ik word verwend. Ex is toen ik weeen had nog gaan werken en ik ben na bevalling ook druk geweest met hem dat hij jankend na rondje wandelen op de bank zat omdat het tegenviel. En ik druk was met zijn lage zelfvertrouwen. O wee, als ik beter inspeelde op zoon.
Nu terugkijkend heb ik toen twee kinderen gekregen.
Hoe wrang dat hij nu een vriendin heeft met extra kinderen. Gaat hem zwaar vallen, ik hoop dat zoon daar weinig last van heeft.
Wennen aan zoon is helemaal goed gekomen! Wel na twee jaar later overbelast geraakt. Daar ben ik gevoelig voor en in dat kader was het wellicht beter geweest als ik kindvrij was gebleven.
Maar had hem niet willen missen en ook als ik nu in paniek raak, vertrouw ik erop dat het met dochter ook goed komt. Ik reageer gewoon soms anders.
maandag 10 juli 2017 om 12:42
Denk je dat? Je kan elk moment van de dag doen waar je echt zelf zin in hebt? Last minute weekendjes weg? Dat gaat gewoon niet met een kotert en dat bedoel ik met geen regie over eigen leven. Je hoeft niet denigrerend te doen, je mening in dit topic is volstrekt duidelijk. Ik heb de mijne, een facepalm is niet nodig.
maandag 10 juli 2017 om 12:45
Ik moest ook wennen, duurde maanden voordat ik me echt moeder voelde. Alleen heb ik dat nooit als abnormaal beschouwd en als ik erover las of praatte kreeg ik eigenlijk best veel begrip. Hier ook een te vroeg geborene die pas na 2 maanden mee naar huis mocht, keizersnede, enz. Maar nooit last gehad van schuldgevoel daarover, heb me altijd een beetje verbaasd over vrouwen die enorm in de knoop zaten met hun keizersnede als in 'ik heb het niet zelf gedaan', dat je er überhaupt op komt om zoiets te denken vond ik verbazingwekkend.
Maar als je nieuwe mensen ontmoet duurt het soms even voordat je liefde voelt, dat is met kinderen toch niet per se anders?
Wat ik al eerder schreef: moederschap wordt zó verheerlijkt dat je het fantastisch moet vinden anders doe je het fout. En dat noem je dan spijt hebben omdat het toch niet is wat je ervan verwachtte. Ik blijf dat niet zien als spijt maar gewoon de realiteit die om de hoek komt kijken .
Ik kan ook fantaseren over 'wat als ik nog vrijgezel was geweest' of 'wat als ik gewoon was gaan reizen' en dan soms het ook heel jammer vinden dat ik het leven heb wat ik nu heb, maar dat is niet hetzelfde als spijt in mijn beleving. Spijt is treuren om de verkeerde beslissing die je gemaakt hebt en daarin blijven hangen. En dat blijft echt zinloos, daar moet je in mijn ogen mee aan de slag omdat het denk ik niet zoveel zegt over je moederschap an sich, maar wel over verwachtingen, hoe je zaken organiseert, enz.
Moeder zijn is niet per se het mooiste wat me ooit is overkomen. Dat vind ik nogal hoogdravend voor gewoon je biologische ingeving volgen en en voortplanten. Mijn partner is ook niet het mooiste wat me ooit is overkomen en mijn trouwdag was niet de mooiste dag van mijn leven. Alles bij elkaar ben ik dik tevreden over mijn leven en blij met mijn kinderen, maar mijn verwachting is dan ook niet dat ik zielsgelukkig wordt van mijn kinderen, het moederschap, mijn man of mijn baan.
Maar goed, ik ben kennelijke een robot lees ik hier net, dus wat weet ik nou....
Maar als je nieuwe mensen ontmoet duurt het soms even voordat je liefde voelt, dat is met kinderen toch niet per se anders?
Wat ik al eerder schreef: moederschap wordt zó verheerlijkt dat je het fantastisch moet vinden anders doe je het fout. En dat noem je dan spijt hebben omdat het toch niet is wat je ervan verwachtte. Ik blijf dat niet zien als spijt maar gewoon de realiteit die om de hoek komt kijken .
Ik kan ook fantaseren over 'wat als ik nog vrijgezel was geweest' of 'wat als ik gewoon was gaan reizen' en dan soms het ook heel jammer vinden dat ik het leven heb wat ik nu heb, maar dat is niet hetzelfde als spijt in mijn beleving. Spijt is treuren om de verkeerde beslissing die je gemaakt hebt en daarin blijven hangen. En dat blijft echt zinloos, daar moet je in mijn ogen mee aan de slag omdat het denk ik niet zoveel zegt over je moederschap an sich, maar wel over verwachtingen, hoe je zaken organiseert, enz.
Moeder zijn is niet per se het mooiste wat me ooit is overkomen. Dat vind ik nogal hoogdravend voor gewoon je biologische ingeving volgen en en voortplanten. Mijn partner is ook niet het mooiste wat me ooit is overkomen en mijn trouwdag was niet de mooiste dag van mijn leven. Alles bij elkaar ben ik dik tevreden over mijn leven en blij met mijn kinderen, maar mijn verwachting is dan ook niet dat ik zielsgelukkig wordt van mijn kinderen, het moederschap, mijn man of mijn baan.
Maar goed, ik ben kennelijke een robot lees ik hier net, dus wat weet ik nou....