Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
dinsdag 11 juli 2017 om 14:37
dinsdag 11 juli 2017 om 15:33
Dat lees ik ook idd en dat lijkt me ook geen taboe, want ik zie en hoor dat niet alleen hier, maar echt overal.Mevrouw75 schreef: ↑11-07-2017 14:37Ik lees hier wel veel mensen die zeggen dat ze weleens balen, maar dat lijkt me normaal toch? Het leven is niet altijd halleluja.
Echte spijt lijkt me heel anders dan het ook weleens zwaar hebben, ervan balen dat je niet zomaar meer alle kanten op kunt of dat je 24/7 er moet zijn voor iemand.
Ik vind het af en toe ook wel eens jammer dat ik nooit meer seks zal hebben met een andere man. En wil de mijne best wel eens achter het behang plakken af en toe. Maar dat is geen spijt van mijn huwelijk. Of ik heb een heel andere definitie van spijt dan de meesten hier.
dinsdag 11 juli 2017 om 15:45
Ja, het is een wat troebele discussie. Wat mij spijt lijkt is antwoord op de vraag; zou je dezelfde keuze maken als je terug in de tijd was?Mevrouw75 schreef: ↑11-07-2017 14:37Ik lees hier wel veel mensen die zeggen dat ze weleens balen, maar dat lijkt me normaal toch? Het leven is niet altijd halleluja.
Echte spijt lijkt me heel anders dan het ook weleens zwaar hebben, ervan balen dat je niet zomaar meer alle kanten op kunt of dat je 24/7 er moet zijn voor iemand.
Antwoord: nee = spijt.
dinsdag 11 juli 2017 om 15:45
Je moet gewoon zorgen dat je je dat nooit per ongeluk laat merken aan je kind.
Nuja, ligt er aan hoe.
Mijn beiden ouders wouden geen kinderen. Mijn moeder heeft me dat vanaf jongs af aan als ze slecht in haar vel zat continu boos verteld 'was jij maar nooit geboren dan was mijn leven veel makkelijker geweest!' e.d.
Mijn pa heeft rustig verteld toen ik vragen kreeg over hoe 'gepland' ik was hierdoor dat het dus niet gepland was, hij me niet zou kunnen missen nu, maar als hij terug in de tijd kon gaan het geen verstandig plan was om mij te nemen omdat ze beiden nog te jong waren; het was beter voor hen beiden geweest langer te wachten maar dat deed niet af hoe enorm veel hij nu van me houdt en hij blij is dat ik in zijn leven ben.
De eerste manier verpest een kind. De tweede maakt een band sterker omdat je merkt dat jouw ouder open en eerlijk tegen je is over zijn leven; en je leert meteen zelf meer over hoe het leven als volwassene is. Dat ouders ook losse mensen zijn met een eigen karakter, persoonlijkheid en levensgebeurtenissen i.p.v. 'gewoon mijn ouders' waarbij je als kind denkt dat ze gewoon zo zijn zoals nu en nooit een kind of puber zijn geweest.
Nuja, ligt er aan hoe.
Mijn beiden ouders wouden geen kinderen. Mijn moeder heeft me dat vanaf jongs af aan als ze slecht in haar vel zat continu boos verteld 'was jij maar nooit geboren dan was mijn leven veel makkelijker geweest!' e.d.
Mijn pa heeft rustig verteld toen ik vragen kreeg over hoe 'gepland' ik was hierdoor dat het dus niet gepland was, hij me niet zou kunnen missen nu, maar als hij terug in de tijd kon gaan het geen verstandig plan was om mij te nemen omdat ze beiden nog te jong waren; het was beter voor hen beiden geweest langer te wachten maar dat deed niet af hoe enorm veel hij nu van me houdt en hij blij is dat ik in zijn leven ben.
De eerste manier verpest een kind. De tweede maakt een band sterker omdat je merkt dat jouw ouder open en eerlijk tegen je is over zijn leven; en je leert meteen zelf meer over hoe het leven als volwassene is. Dat ouders ook losse mensen zijn met een eigen karakter, persoonlijkheid en levensgebeurtenissen i.p.v. 'gewoon mijn ouders' waarbij je als kind denkt dat ze gewoon zo zijn zoals nu en nooit een kind of puber zijn geweest.
dinsdag 11 juli 2017 om 16:17
Dit is dus wat BGB steeds bedoelde en het is inderdaad duidelijk dat er twee verschillende dingen bedoeld worden met 'spijt hebben van'.Mevrouw75 schreef: ↑11-07-2017 14:37Ik lees hier wel veel mensen die zeggen dat ze weleens balen, maar dat lijkt me normaal toch? Het leven is niet altijd halleluja.
Echte spijt lijkt me heel anders dan het ook weleens zwaar hebben, ervan balen dat je niet zomaar meer alle kanten op kunt of dat je 24/7 er moet zijn voor iemand.
De ene spijt is toch echt de andere niet.
dinsdag 11 juli 2017 om 19:51
Ik denk dat je, als je eenmaal moeder bent, verandert "tegen wil en dank", dat daar biologische grondslagen aan ten grondslag liggen. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen dat als positief ervaart. En dat er moeders zijn die dat niet goed ingeschat hebben. Ik kan me wel voorstellen dat je dan spijt hebt, ook al hou je natuurlijk wel van je kind over het algemeen.
woensdag 12 juli 2017 om 09:03
Ik zou het eigenlijk best waardevol vinden als mijn moeder erkende dat ze spijt heeft van het moederschap.
Ik denk dat ik, als ze de tijd terug kon draaien, niet geboren zou zijn. Maar dat heeft ze nooit gezegd, ik leid dat af aan hoe haar leven liep en verder gelopen is. Daarbij weet ik wel dat ze van me houdt, maar dat is meer een aanname dan dat ik er aanwijzingen voor heb. Dus zo zeker weet ik het ook weer niet...
Als ze zou zeggen dat ze spijt heeft wist ik tenminste zeker dat het aan het moederschap lag en niet aan mij.
Ik denk dat ik, als ze de tijd terug kon draaien, niet geboren zou zijn. Maar dat heeft ze nooit gezegd, ik leid dat af aan hoe haar leven liep en verder gelopen is. Daarbij weet ik wel dat ze van me houdt, maar dat is meer een aanname dan dat ik er aanwijzingen voor heb. Dus zo zeker weet ik het ook weer niet...
Als ze zou zeggen dat ze spijt heeft wist ik tenminste zeker dat het aan het moederschap lag en niet aan mij.
En wij ons maar afvragen waar die afvalberg vandaan komt.
woensdag 12 juli 2017 om 10:14
Ik ben pas ~5.5 maand mama en ik werk pas 3 weken weer. Maar ik vond het aan het einde van mn verlof echt superkut alleen maar mama zijn. Niets anders meemaken. Dus als dat mn leven was geworden dan had ik er denk ik mss ook wel terug had verlangt naar mijn leven voor mn baby. Ik trok het echt heel slecht. Maar nu ik weer werk vind ik het echt fantastisch. Als ik op mn werk ben denk ik overigens niet aan hem, ik kan vertrouwen dat waar hij is dat ze goed voor hem zorgen. Ik leef vanuit mezelf redelijk mindfull, ik geniet van waar ik ben. En als ik nu bij hem dan is al mn energie voor hem. Maar als ik niet bij hem ben dan zeker niet, of iig zo min mogelijk.
Dus mijn vraag, komt de spijt van moederschap niet deels uit het opgesloten voelen over je leven? En zou je dit kunnen veranderen. JE zei dat constant zorgen maken een groot onderdeel voor je is. Is er een mogelijkheid om dit toch van je af te zetten.
Mijn motto is "spijt is zonde van je tijd". Je kan niet terug, Dus waarom de moeite erin steken om daarna terug te verlangen. ZondeZondeZonde. Wat kan je nu doen om het voor jezelf beter te maken?
En hoe was je kinderwens? Wat als je nooit kinderen had gehad. Had je daar dan naar verlangt? Had je dan naar die 'happy"-families gekeken en daar een kutgevoel aan overgehouden?
Mijn moeder vond het ook vreselijk om moeder te zijn toen we klein waren. Ze moest stoppen met werken van mn vader. Mijn moeder heeft het toen we klein waren nooit geuit. Ze deed wel dingen met ons uit een soort plichtgevoel of mss had ze bedacht dat ze het leuk zou gaan vinden. Maar ik deed het altijd verkeerd. Want als kind reageer je bijna nooit naar hoe het van je verwacht wordt. Zeker niet van een wijsneus als ik. Later heeft ze gezegd dat ze telaat in de abortuskliniek was en dat ik er nooit had moeten zijn. Maargoed, je voelt het dus wel echt aan als kind.
Sorry, ik heb de hele thread eergister gelezen en niet alles onthouden. Dus het kan zijn dat je sommige dingen al gezegd hebt.
Dus mijn vraag, komt de spijt van moederschap niet deels uit het opgesloten voelen over je leven? En zou je dit kunnen veranderen. JE zei dat constant zorgen maken een groot onderdeel voor je is. Is er een mogelijkheid om dit toch van je af te zetten.
Mijn motto is "spijt is zonde van je tijd". Je kan niet terug, Dus waarom de moeite erin steken om daarna terug te verlangen. ZondeZondeZonde. Wat kan je nu doen om het voor jezelf beter te maken?
En hoe was je kinderwens? Wat als je nooit kinderen had gehad. Had je daar dan naar verlangt? Had je dan naar die 'happy"-families gekeken en daar een kutgevoel aan overgehouden?
Mijn moeder vond het ook vreselijk om moeder te zijn toen we klein waren. Ze moest stoppen met werken van mn vader. Mijn moeder heeft het toen we klein waren nooit geuit. Ze deed wel dingen met ons uit een soort plichtgevoel of mss had ze bedacht dat ze het leuk zou gaan vinden. Maar ik deed het altijd verkeerd. Want als kind reageer je bijna nooit naar hoe het van je verwacht wordt. Zeker niet van een wijsneus als ik. Later heeft ze gezegd dat ze telaat in de abortuskliniek was en dat ik er nooit had moeten zijn. Maargoed, je voelt het dus wel echt aan als kind.
Sorry, ik heb de hele thread eergister gelezen en niet alles onthouden. Dus het kan zijn dat je sommige dingen al gezegd hebt.
woensdag 12 juli 2017 om 10:52
Kan ik me bij aansluiten...AeonOfWinter schreef: ↑10-07-2017 23:48Raar, ik als bewust kinderloze word juist kriegel van ouders die alle niet-ouders over één kam scheren.
woensdag 12 juli 2017 om 11:00
Spijt heb ik zeker niet maar soms baal ik wel dat het weer zo'n dag is waarop ik nog geen warm kopje thee gedronken heb en níets gedaan heb wat IK leuk vind 
maar als mijn kinderen braaf spelen of ontzettend lief zijn tegen elkaar dan kan ik daar ontzettend van genieten en voel ik me supergelukkig. Ook als ik een lebberknuffel met plakkerige handjes krijg van mijn 3-jarige.
En als ik 's nachts wéér eruit moet baal ik ook maar tegelijkertijd kan ik dan genieten van de stilte en het bijzondere gegeven dat dat kleine ventje *mij* nodig heeft om weer kalm en rustig te gaan slapen.
Maar ik begrijp het echt wel dat er ouders zijn die er spijt van hebben want het daadwerkelijk moeder zijn is echt anders dan je je maar voor kan stellen en echt niet ieder kind is even makkelijk, ook niet voor je relatie.
Dus TO, dikke knuffel en voel je niet schuldig, je doet je best en je houdt van je kind.
maar als mijn kinderen braaf spelen of ontzettend lief zijn tegen elkaar dan kan ik daar ontzettend van genieten en voel ik me supergelukkig. Ook als ik een lebberknuffel met plakkerige handjes krijg van mijn 3-jarige.
En als ik 's nachts wéér eruit moet baal ik ook maar tegelijkertijd kan ik dan genieten van de stilte en het bijzondere gegeven dat dat kleine ventje *mij* nodig heeft om weer kalm en rustig te gaan slapen.
Maar ik begrijp het echt wel dat er ouders zijn die er spijt van hebben want het daadwerkelijk moeder zijn is echt anders dan je je maar voor kan stellen en echt niet ieder kind is even makkelijk, ook niet voor je relatie.
Dus TO, dikke knuffel en voel je niet schuldig, je doet je best en je houdt van je kind.
woensdag 12 juli 2017 om 11:21
Ik ken er ook wel die achteraf gezien misschien toch andere keuzes gemaakt zouden hebben. Het is wat jij zegt, want niemand kan vooruitkijken om te zien hoe het daadwerkelijk gaat lopen.
woensdag 12 juli 2017 om 12:52
Spijt heb ik nooit gehad, maar ik heb wel dagen dat ik smorgens de klok wil verzetten naar bedtijd. Dochter is erg actief, slaapt weinig en hangt erg aan mij. Dat vind ik soms best pittig. Vandaag is ze een dag naar go terwijl ik vrij ben van werk en ik merk dat ik soms een dag niks doen echt nodig heb.
woensdag 12 juli 2017 om 13:12
Zo ervaar ik het eigenlijk ook, heel rustig en overzichtelijk. Maar wel met 1, want bij 2 is bij mij de overzichtelijkheid wegJonathanStrange schreef: ↑11-07-2017 12:40Ik vind mijn leven makkelijker geworden met een kind, gek genoeg. Met een (klein) kind kun je alleen nog maar vooruit, rechtdoor, transparant en voorspelbaar. Dat is mijn leven nooit geweest dus ik heb daar juist enorm aan moeten wennen.
Maar ik geniet nu ook meer van de mindfulness (braak, sorry) van de tijd met een kind. Ik heb gewoonweg geen tijd om ver vooruit of achteruit te denken en te doen.
Ik had van tevoren erg veel angst voor het hebben van een kind, maar mij is het dus juist meegevallen. De pasgeborenentijd vond ik wél heel erg zwaar.
woensdag 12 juli 2017 om 13:30
Mijn moeder zegt dot ook
Dat ze ons liever niet had gehad
Maar ze denkt ook echt dat ze dan een beter leven had gehad
Mij moeder is nogal negatief ingesteld sn dat merk je als kind echt wel
Ik heb heel lang op mij tenen gelopen en maar pleasen, ben daar eigenlijk pas jaar of 2 mee gestopt (en nog doe ik dingen voor de lieve vrede maar zet niet alles meer opzij voor haar omdat ze dat wil) en voor mezelf kiezen ( ben half 30)
En ondanks dat ik als alleenstaande moeder echt niet Altijd makkelijk is om alles altijd alleen te moeten
Heb ik geen spijt van mijn kinderen
Mijn zus heeft ook spijt zegt ze (net mijn moeder) want ze kan niet meer alleen maar doen wat ze leuk vind/wil
Dat ze ons liever niet had gehad
Maar ze denkt ook echt dat ze dan een beter leven had gehad
Mij moeder is nogal negatief ingesteld sn dat merk je als kind echt wel
Ik heb heel lang op mij tenen gelopen en maar pleasen, ben daar eigenlijk pas jaar of 2 mee gestopt (en nog doe ik dingen voor de lieve vrede maar zet niet alles meer opzij voor haar omdat ze dat wil) en voor mezelf kiezen ( ben half 30)
En ondanks dat ik als alleenstaande moeder echt niet Altijd makkelijk is om alles altijd alleen te moeten
Heb ik geen spijt van mijn kinderen
Mijn zus heeft ook spijt zegt ze (net mijn moeder) want ze kan niet meer alleen maar doen wat ze leuk vind/wil
woensdag 12 juli 2017 om 13:46
Vond dat ook altijd heel moeilijk
Maar ben er nu eindelijk achter dat wat ik ook doe ik haar nooit tevreden kan stellen
Het draait om haar en nergens anders om
Dat is eigenlijk altijd zo geweest en heb altijd geprobeerd te voldoen maar pAar jaar terug kwam (met hulp) het besef dat dat nooit gaat lukken en ik mijn leven en geluk moet niet van haar Af moet laten hangen
Maar daar heb ik toch wel vanaf mijn elfde ofzo over gedaan (toen gingen mijn ouders uit elkaar en toen werd ze nog negatiever)
Maar ben er nu eindelijk achter dat wat ik ook doe ik haar nooit tevreden kan stellen
Het draait om haar en nergens anders om
Dat is eigenlijk altijd zo geweest en heb altijd geprobeerd te voldoen maar pAar jaar terug kwam (met hulp) het besef dat dat nooit gaat lukken en ik mijn leven en geluk moet niet van haar Af moet laten hangen
Maar daar heb ik toch wel vanaf mijn elfde ofzo over gedaan (toen gingen mijn ouders uit elkaar en toen werd ze nog negatiever)
woensdag 12 juli 2017 om 13:59
Ik herken het wel een beetje van mijn oma. Ze had met mijn moeder mee 10 kinderen, maar ze zei altijd tegen iedereen dat ze er maar 3 had. Ze noemde dan de namen op (waarschijnlijk van haar lievelingetjes) en mijn moeder zat daar nooit bij. Ik heb het wel van horen zeggen, maar ik kan me wel indenken dat het zo gegaan was. Ik vond het altijd een heel vreemde en onaardige vrouw. Ik weet niet of mijn moeder het daar moeilijk mee heeft gehad, we hebben het er nooit zo over gehad.
Omdat mijn moeder thuis weinig liefde van haar moeder heeft gehad, heb ik het idee dat ze mij en mijn zusje ook weinig liefde kan bieden. We hebben wel een band, maar geen sterke. Ik kan bijvoorbeeld ook geen (diepzinnige) gesprekken met haar voeren omdat we allebei geen emotie voelen denk ik. Toch is ze voor haar doen een goede moeder (geweest).
Ik hoop dat ik mijn kind kan bieden wat ze nodig heeft en dat ze het fijn vindt om bij mij te zijn
Omdat mijn moeder thuis weinig liefde van haar moeder heeft gehad, heb ik het idee dat ze mij en mijn zusje ook weinig liefde kan bieden. We hebben wel een band, maar geen sterke. Ik kan bijvoorbeeld ook geen (diepzinnige) gesprekken met haar voeren omdat we allebei geen emotie voelen denk ik. Toch is ze voor haar doen een goede moeder (geweest).
Ik hoop dat ik mijn kind kan bieden wat ze nodig heeft en dat ze het fijn vindt om bij mij te zijn
woensdag 12 juli 2017 om 14:20
@ Padoempast: Ik heb het hele topic gelezen en het is me eigenlijk niet duidelijk geworden wat die spijt inhoudt voor je. Ik lees heel veel invulling van anderen, maar geen duidelijk antwoord daarop van jou. Wat had je anders gewild?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 12 juli 2017 om 14:41
Nou dit, wat naar zegclaudine1982 schreef: ↑12-07-2017 13:41Het lijkt me vreselijk als je moeder zegt dat ze je liever niet had gehad.
woensdag 12 juli 2017 om 17:44
Het is niet zo dat ik nou heel bedrukt ben onder de gedachte dat mijn moeder niet van me houdt - het klinkt misschien zwaarder dan ik het bedoel.
Dat onvoorwaardelijke, dat zat er niet echt in geloof ik. Of in ieder geval kwam het er niet uit.
Ik heb daar in mijn hoofd van gemaakt dat die liefde voorwaardelijk was (wat dus waarschijnlijk niet waar is, maar ik wist het niet zeker)
Lastig onder woorden te brengen, dit.
Dat onvoorwaardelijke, dat zat er niet echt in geloof ik. Of in ieder geval kwam het er niet uit.
Ik heb daar in mijn hoofd van gemaakt dat die liefde voorwaardelijk was (wat dus waarschijnlijk niet waar is, maar ik wist het niet zeker)
Lastig onder woorden te brengen, dit.
En wij ons maar afvragen waar die afvalberg vandaan komt.
woensdag 12 juli 2017 om 19:03
Voor mij is dat gevoel juist een teken dat IK mijn leven anders in moet richten. Als ik me opgesloten voel in mijn leven als moeder (wat ik met vlagen wel heb), dan onderneem ik iets om dat gevoel te verminderen. Ik neem dan meer tijd en ruimte voor mezelf. Ik zoek uitdaging in mijn werk/hobby, ga alleen op reis, of ga met een vriendin een weekend weg.
Het moederschap ontneemt je niet de mogelijkheid om zélf iets van je leven te maken. Je kan niet al je onvrede afwentelen op je kinderen. Het is je eigen verantwoordelijkheid om er iets van te maken. Heel veel is nog mogelijk wanneer je moeder bent.
Mijn advies is dus om het gevoel van spijt om te zetten in iets positiefs. Denk eens na hoe je het liefst had gezien dat je leven eruit zag, zonder kinderen en bedenk dan hoe je (delen hiervan) waar kunt maken in je huidige leven met kinderen. Praat hierover met je man en anderen die je misschien kunnen helpen. Vaak is er veel meer mogelijk dan je denkt.
Het moederschap ontneemt je niet de mogelijkheid om zélf iets van je leven te maken. Je kan niet al je onvrede afwentelen op je kinderen. Het is je eigen verantwoordelijkheid om er iets van te maken. Heel veel is nog mogelijk wanneer je moeder bent.
Mijn advies is dus om het gevoel van spijt om te zetten in iets positiefs. Denk eens na hoe je het liefst had gezien dat je leven eruit zag, zonder kinderen en bedenk dan hoe je (delen hiervan) waar kunt maken in je huidige leven met kinderen. Praat hierover met je man en anderen die je misschien kunnen helpen. Vaak is er veel meer mogelijk dan je denkt.