Overig
alle pijlers
Huisvrouw
maandag 24 juli 2017 om 10:46
Wat vinden jullie van een huisvrouw en als je daar bewust voor kiest?
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
woensdag 9 augustus 2017 om 18:45
Nou, ik denk dat we tegenwoordig een stuk luxer willen leven dan pakweg in de jaren 60 en 70. Zelfs in de jaren 80. Dat willen we zelf. In mijn jeugd was zelfs een vakantie naar Spanje exotisch en buitensporig.pejeka schreef: ↑09-08-2017 18:38Klopt, maar dan had de overheid er ook voor moeten waken dat de kosten van levensonderhoud op een dusdanig niveau bleven, dat mensen die keuzes ook net zo makkelijk als bijv. 30 of 40 jaar geleden hadden kunnen maken.
Maar als je als overheid de kosten dusdanig laat stijgen dat vele mensen van 1 inkomen niet meer rond kunnen komen, ontneem je die mensen dus de keuzevrijheid.
woensdag 9 augustus 2017 om 18:54
Je kon er op wachten.
De keuzes van anderen zijn in principe niet onze zaak. Ze worden soms onze zaak, wanneer de kosten van die keuzes bij de samenleving als geheel komen te liggen.
Ik kan het, gezien mijn achtergrond, mijn ervaringen of door heel diep nadenken, verstandig vinden dat beide partners in een relatie werkzaam zijn, om zo een grote afstand tot de arbeidsmarkt te voorkomen. Dat betekent dan níet dat ik thuisblijfouders stom vind, of dat ik ze achterlijk vind of profiteurs van de maatschappij. Het betekent wel dat ik geloof dat het een potentieel risico is om de arbeidsmarkt te verlaten. Maar een potentieel risico is niet hetzelfde als een niet te voorkomen ramp: als je relatie gezond blijft en je partner en jij ook, dan kan je tot in de eeuwigheid thuisblijven, zonder consequenties.
De keuzes van anderen zijn in principe niet onze zaak. Ze worden soms onze zaak, wanneer de kosten van die keuzes bij de samenleving als geheel komen te liggen.
Ik kan het, gezien mijn achtergrond, mijn ervaringen of door heel diep nadenken, verstandig vinden dat beide partners in een relatie werkzaam zijn, om zo een grote afstand tot de arbeidsmarkt te voorkomen. Dat betekent dan níet dat ik thuisblijfouders stom vind, of dat ik ze achterlijk vind of profiteurs van de maatschappij. Het betekent wel dat ik geloof dat het een potentieel risico is om de arbeidsmarkt te verlaten. Maar een potentieel risico is niet hetzelfde als een niet te voorkomen ramp: als je relatie gezond blijft en je partner en jij ook, dan kan je tot in de eeuwigheid thuisblijven, zonder consequenties.
woensdag 9 augustus 2017 om 18:54
Klopt ook. Maar daarnaast kan je niet ontkennen dat de kosten van levensonderhoud een steeds groter deel van het inkomen zijn gaan innemen. Ofwel: de inkomens zijn jaren en jarenlang niet evenredig gestegen met de kosten van voorzieningen als huisvesting, verzekeringen, zorgverzekering, energie, enz.
Voor een sociale huurwoning moest een modale verdiener 30-40 jaar geleden ca. 28 procent van zijn inkomen uitgeven. Tegenwoordig is dat 38-40%. Zorgverzekering is vele malen duurder geworden sinds de privatisering. Ander vaste lasten ook.
Iemand die zeg 1700 euro netto ontvangt per maand (dat is wat een eenverdiener in een doorsnee baan als monteur of reinigingsmedewerker of simpele administratief medewerker verdient), kan daar echt geen gezin meer van onderhouden, in tegenstelling tot vroeger.
Want tegenwoordig: huur al gauw 700 euro, zorgverzekeringen 250 euro bij elkaar, telefoon, andere verzekeringen, tel er nog even 200 euro bij op, energie ook gauw 200 euro, dan zit je al op 1350 euro per maand, Heb je nog geen autootje, nog geen eten en drinken, geen kleding, geen schoolbijdrage, nog geen TV-abonnement, niks. Heb je dus 350 euro voor over. Nou, vertel het dan maar, hoe je dat als gezin moet rooien.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 9 augustus 2017 om 18:55
Nee hoor ik voel me niet aangevallen want ik verdedig een stelling. Die stelling heeft geen betrekking op mijn eigen situatie.vrouwjagersma schreef: ↑09-08-2017 18:45Ik niet. Mijn man overigens ook niet, want het zijn ook zijn kinderen. Onze kinderen gaan structureel naar betaalde opvang en we werken allebei parttime/extra op de ene dag om eerder vrij te zijn op de andere.
Dit vind ik ook altijd zo opvallend: je voelt je aangevallen door bepaalde postings, dus ga je precies hetzelfde doen. Beetje jammer.
Het is voor veel mensen moeilijk voor te stellen, begrijp ik, maar ik ben opgevoed met het idee dat ik de dingen zelf moest doen. Het lijkt wel dat mensen zich niet kunnen voorstellen dat er ook mensen zijn die het allemaal best redden zonder hulp van ouders.
Ik heb juist heel veel bewondering voor mensen zoals jij en je man die het dus wel zelf met elkaar regelen. Zo zou het volgens mij moeten zijn.
Dat is wat ik bedoelde met mijn vraag aan de moeders hier.
Er is kritiek op de vrouwen die niet of parttime werken maar er wordt met evenveel gemak gretig gebruik gemaakt van die vrouwen (moeders, schoonmoeders) om gratis op te passen.
En over de kinderopvangtoeslag heb ik ook nog niemand gehoord.
Wel over vrouwen die na een scheiding in de bijstand belanden (allebei gemeenschapsgeld)
Het gaat te ver om al mijn vorige postings te herhalen, dan moet je even teruglezen.
woensdag 9 augustus 2017 om 18:59
Ik heb het wel teruggelezen.
Ik ben groot voorstander van de kinderopvangtoeslag, omdat hij inkomensafhankelijk is en zo een heel kwetsbare groep helpt op termijn zichzelf te onderhouden. Ik denk niet dat je dat moet onderschatten. Ik ben ook een groot voorstander van bijstand, maar wel als tijdelijke oplossing: ik woon in een regio waar helaas veel mensen langdurig bijstandsafhankelijk zijn en ik ben daar vrij rechtlijnig in. Kinderopvangtoeslag kan een manier zijn om mensen niet structureel in de bijstand te laten belanden.
Ik ben groot voorstander van de kinderopvangtoeslag, omdat hij inkomensafhankelijk is en zo een heel kwetsbare groep helpt op termijn zichzelf te onderhouden. Ik denk niet dat je dat moet onderschatten. Ik ben ook een groot voorstander van bijstand, maar wel als tijdelijke oplossing: ik woon in een regio waar helaas veel mensen langdurig bijstandsafhankelijk zijn en ik ben daar vrij rechtlijnig in. Kinderopvangtoeslag kan een manier zijn om mensen niet structureel in de bijstand te laten belanden.
woensdag 9 augustus 2017 om 19:01
Ik geloof niet dat wij een groot meningsverschil hebben hoor.......vrouwjagersma schreef: ↑09-08-2017 18:54Je kon er op wachten.
De keuzes van anderen zijn in principe niet onze zaak. Ze worden soms onze zaak, wanneer de kosten van die keuzes bij de samenleving als geheel komen te liggen.
Ik kan het, gezien mijn achtergrond, mijn ervaringen of door heel diep nadenken, verstandig vinden dat beide partners in een relatie werkzaam zijn, om zo een grote afstand tot de arbeidsmarkt te voorkomen. Dat betekent dan níet dat ik thuisblijfouders stom vind, of dat ik ze achterlijk vind of profiteurs van de maatschappij. Het betekent wel dat ik geloof dat het een potentieel risico is om de arbeidsmarkt te verlaten. Maar een potentieel risico is niet hetzelfde als een niet te voorkomen ramp: als je relatie gezond blijft en je partner en jij ook, dan kan je tot in de eeuwigheid thuisblijven, zonder consequenties.
woensdag 9 augustus 2017 om 19:02
Nee, ik ben ook heel redelijke vrouw meestentijds.herfstappeltaart schreef: ↑09-08-2017 19:01Ik geloof niet dat wij een groot meningsverschil hebben hoor.......
woensdag 9 augustus 2017 om 19:03
Zijn er ook onderbouwde rapporten die uitwijzen dat die toeslag inderdaad leidt tot het zichzelf kunnen onderhouden van die groepen? Of is het wensdenken?vrouwjagersma schreef: ↑09-08-2017 18:59Ik heb het wel teruggelezen.
Ik ben groot voorstander van de kinderopvangtoeslag, omdat hij inkomensafhankelijk is en zo een heel kwetsbare groep helpt op termijn zichzelf te onderhouden. Ik denk niet dat je dat moet onderschatten. Ik ben ook een groot voorstander van bijstand, maar wel als tijdelijke oplossing: ik woon in een regio waar helaas veel mensen langdurig bijstandsafhankelijk zijn en ik ben daar vrij rechtlijnig in. Kinderopvangtoeslag kan een manier zijn om mensen niet structureel in de bijstand te laten belanden.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 9 augustus 2017 om 19:04
Ik ook....meestentijds
woensdag 9 augustus 2017 om 19:09
Dat ik van jou nog die vraag zou krijgen verbaast me, gezien jouw voorkeur voor je eigen bronnenmateriaal. Maar goed
https://www.cpb.nl/publicatie/de-effect ... nde-ouders: " De kinderopvangtoeslag en een vast bedrag voor de aanvullende combinatiekorting zijn minder kosteneffectief in termen van arbeidsparticipatie. De kinderopvangtoeslag en de aanvullende combinatiekorting zijn meer kosteneffectief dan de `gewone’ combinatiekorting voor zowel tweede als eerste verdiener"
En, omdat ik aanneem dat je echt geinteresseerd bent, vond ik een artikel van het CBS, laat je niet van de wijs brengen door de titel van de link: https://www.kinderopvangtotaal.nl/PageF ... 461599.pdf
Het is allemaal economisch vrij ingewikkeld, maar goed, nu weet je dat ik niet zomaar iets beweer. Fiscale prikkels zorgen voor meer arbeidsparticipatie.
Ik verneem graag je bevindingen.
woensdag 9 augustus 2017 om 19:20
Prikkels zijn helemaal prima, maar ik zou dan ook graag de resultaten van die prikkels zien.vrouwjagersma schreef: ↑09-08-2017 19:09Dat ik van jou nog die vraag zou krijgen verbaast me, gezien jouw voorkeur voor je eigen bronnenmateriaal. Maar goed
https://www.cpb.nl/publicatie/de-effect ... nde-ouders: " De kinderopvangtoeslag en een vast bedrag voor de aanvullende combinatiekorting zijn minder kosteneffectief in termen van arbeidsparticipatie. De kinderopvangtoeslag en de aanvullende combinatiekorting zijn meer kosteneffectief dan de `gewone’ combinatiekorting voor zowel tweede als eerste verdiener"
En, omdat ik aanneem dat je echt geinteresseerd bent, vond ik een artikel van het CBS, laat je niet van de wijs brengen door de titel van de link: https://www.kinderopvangtotaal.nl/PageF ... 461599.pdf
Het is allemaal economisch vrij ingewikkeld, maar goed, nu weet je dat ik niet zomaar iets beweer. Fiscale prikkels zorgen voor meer arbeidsparticipatie.
Ik verneem graag je bevindingen.
En emancipatie gáát dus niet noodzakelijkerwijze om meer arbeidsparticipatie, maar om de keuzevrijheid als gezin op welke manier het inkomen wordt verworven, hetzij door één kostwinner, hetzij door twee kostwinners.
Dat betekent per definitie dat je als overheid die keuzevrijheid moet borgen en ervoor moet zorgen dat mensen die kiezen voor een éénkostwinnermodel, dat ook kunnen doen, omdat (zoals ook in de jaren 60/70/begin jaren 80) mogelijk was, het ook nu nog mogelijk is een gezin naar behoren te onderhouden van 1 inkomen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 9 augustus 2017 om 19:21
Nou niet echt hoor. De meeste mensen zijn al opa of oma als ze begin of half de vijftig zijn!
woensdag 9 augustus 2017 om 19:31
Vervelend dat je zelf geen bronnen geeft, ze wel van anderen eist, maar vervolgens niets doet met de bronnen die je gegeven worden: als je ze had gelezen, had je kunnen concluderen dat fiscale prikkels arbeidsparticipatie vergroten.pejeka schreef: ↑09-08-2017 19:20Prikkels zijn helemaal prima, maar ik zou dan ook graag de resultaten van die prikkels zien.
En emancipatie gáát dus niet noodzakelijkerwijze om meer arbeidsparticipatie, maar om de keuzevrijheid als gezin op welke manier het inkomen wordt verworven, hetzij door één kostwinner, hetzij door twee kostwinners.
Dat betekent per definitie dat je als overheid die keuzevrijheid moet borgen en ervoor moet zorgen dat mensen die kiezen voor een éénkostwinnermodel, dat ook kunnen doen, omdat (zoals ook in de jaren 60/70/begin jaren 80) mogelijk was, het ook nu nog mogelijk is een gezin naar behoren te onderhouden van 1 inkomen.
woensdag 9 augustus 2017 om 19:33
Klopt. Heb ook zo'n oma op de zaak. Werd oma toen ze ca. 52 was. Om de haverklap was het toen opeens van "Ja, ik moet vroeger weg vandaag, want mijn kleinkind ophalen". Waar het dan op neerkwam was dat moeder zélf nog op haar werk zat... en ik heb die collega van me toen wel eens gevraagd "Waarom neemt moeder zélf dan niet een uur eerder vrij, het is toch háár kind"... maar nee, oma moest inspringen, terwijl die ook een fulltime baan had en óók gewoon haar werk dus liet liggen...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 9 augustus 2017 om 19:36
Mensen gaan misschien verder op vakantie, maar ik ken veel minder mensen van mijn leeftijd die steeds hun keuken moeten verbouwen en dure meubels kopen dan van de leeftijd van mijn ouders.
woensdag 9 augustus 2017 om 19:42
Ik ben van 1957, woon in een huurhuis en doe met mijn meubels minstens tien jaar. Als het even kan zelfs vijftien jaar of langer.Paarsebloem schreef: ↑09-08-2017 19:36Mensen gaan misschien verder op vakantie, maar ik ken veel minder mensen van mijn leeftijd die steeds hun keuken moeten verbouwen en deuren meubels kopen dan van de leeftijd van mijn ouders.
We gaan 1x per jaar 2 weken op vakantie naar het buitenland (Europa).
We hebben 1 auto, allebei een e-bike (dat dan weer wel) en gaan zelden uit eten. Kook bijna altijd zelf, heb kleding genoeg maar niet overdadig.
Onze vrije tijd wordt ingevuld met wandelen, sporten, lezen, tuinieren en meer van zulks wat (bijna) geen geld kost.
Valt qua luxe best mee toch?
woensdag 9 augustus 2017 om 19:55
Waar het mij om gaat, is dat arbeidsparticipatie niet het enige zaligmakende is. Tuurlijk, voorwaarde is dat je in staat bent de eigen broek op te houden, maar als het erom gaat dat mensen samen wonen/getrouwd zijn, dan moet de keuze voor een éénkostwinnersmodel dus ook zonder meer mogelijk zijn. Immers, óók die keuze behoort tot het pakket. En dan moet ik constateren dat door de gestegen kosten, kosten die harder gestegen zijn dan de inkomens, die keuze dus vaak niet meer tot de mogelijkheden behoort en dat men wel gedwongen is meerdere inkomens per huishouden te hebben. En daar houdt voor mij dan dus die vrije keuze op.vrouwjagersma schreef: ↑09-08-2017 19:31Vervelend dat je zelf geen bronnen geeft, ze wel van anderen eist, maar vervolgens niets doet met de bronnen die je gegeven worden: als je ze had gelezen, had je kunnen concluderen dat fiscale prikkels arbeidsparticipatie vergroten.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 9 augustus 2017 om 20:01
pejeka schreef: ↑09-08-2017 18:38Klopt, maar dan had de overheid er ook voor moeten waken dat de kosten van levensonderhoud op een dusdanig niveau bleven, dat mensen die keuzes ook net zo makkelijk als bijv. 30 of 40 jaar geleden hadden kunnen maken.
Maar als je als overheid de kosten dusdanig laat stijgen dat vele mensen van 1 inkomen niet meer rond kunnen komen, ontneem je die mensen dus de keuzevrijheid.
Veel mensen kunnen het wel, maar willen het niet. Want dan moet er vanalles voor opgegeven worden en dat wil men ook niet.
woensdag 9 augustus 2017 om 20:05
Klopt. Als de overheid de kosten van huisvesting (gewoon sociale woningbouw dus) in de afgelopen decennia heeft laten stijgen van ca. 28% van het inkomen naar ca. 39% van het inkomen, dan valt er niet veel meer te willen. En dan heb ik het nog niet eens over andere kostenstijgingen die de overheid heeft veroorzaakt, zoals de privatisering van de zorgverzekering (waardoor mensen opeens meer dan 100% méér gingen betalen), enz...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 9 augustus 2017 om 20:13
pejeka schreef: ↑09-08-2017 19:20Prikkels zijn helemaal prima, maar ik zou dan ook graag de resultaten van die prikkels zien.
En emancipatie gáát dus niet noodzakelijkerwijze om meer arbeidsparticipatie, maar om de keuzevrijheid als gezin op welke manier het inkomen wordt verworven, hetzij door één kostwinner, hetzij door twee kostwinners.
Nee hoor, dat is een geheel eigen interpretatie van emancipatie die jij ineens als waarheid bestempelt. Het is ook alleen in Nederland dat er massaal beweerd wordt dat emancipatie "keuzevrijheid" betekent. Dat betekent het pertinent niet.
Emancipatie is het streven naar gelijke rechten en gelijkstelling voor de wet.
Am Yisrael Chai!
woensdag 9 augustus 2017 om 20:15
pejeka schreef: ↑09-08-2017 20:05Klopt. Als de overheid de kosten van huisvesting (gewoon sociale woningbouw dus) in de afgelopen decennia heeft laten stijgen van ca. 28% van het inkomen naar ca. 39% van het inkomen, dan valt er niet veel meer te willen. En dan heb ik het nog niet eens over andere kostenstijgingen die de overheid heeft veroorzaakt, zoals de privatisering van de zorgverzekering (waardoor mensen opeens meer dan 100% méér gingen betalen), enz...
Ik denk dat er prima te willen valt, maar we zijn te verwend dat we het niet met minder willen doen. Want we willen op vakantie, we willen weekendjes weg, we willen uit eten, we willen naar festivals, we willen een tweede auto, we willen dat de kinderen alles nieuw krijgen.
Inherent aan deze snelle tijd denk ik.
woensdag 9 augustus 2017 om 20:24
Werkgevers betalen zwangerschapsverlof toch niet, dat doet het uwv toch?LaFolie schreef: ↑09-08-2017 17:23Of juist andersom. Als vrouwen nou eens niet massaal zouden stoppen met werken zodra er een kind om de hoek komt kijken, zouden werkgevers niet zo benauwd zijn om vrouwen aan te nemen.
Want hoe lullig ook (voor alle vrouwen, ook die zonder kinderen én die blijven werken) snap ik het ergens wel. Zodra er een kind komt mag je maanden verlof gaan betalen en neemt moeder bij ieder kuchje vrij. Als vader en moeder nou allebei carrièretechnisch een beetje inleveren wordt er tenminste niet meer op geslacht gediscrimineerd.
Anyway: alle vruchtbare vrouwen van 20-45 maar in de ban dan?
Goed voor de emancipatie man!
Ik ben vóór vrije keuze en verder bemoei ik me er niet mee.
I Just don't care!
woensdag 9 augustus 2017 om 21:12
Ja, maar je bent toch wel een kracht kwijt? En moet dus nieuwe vervanging regelen óf de collega's zwaarder belasten. En nee, vrouwen (en mannen) moeten gewoon eens normaal doen en de zorg eerlijk verdelen. Allebei wat minder werken en allebei evenveel voor de kinderen zorgen. Zo niet, dan moet je maar gewoon niet aan kinderen beginnen. Snap niet waarom je een kind zou willen om het door je partner op te laten voeden en er zelf niks mee te doen.Yggdrasil- schreef: ↑09-08-2017 20:24Werkgevers betalen zwangerschapsverlof toch niet, dat doet het uwv toch?
Anyway: alle vruchtbare vrouwen van 20-45 maar in de ban dan?
Goed voor de emancipatie man!
Ik ben vóór vrije keuze en verder bemoei ik me er niet mee.
I Just don't care!
woensdag 9 augustus 2017 om 23:07
Ik hobbel wat laat deze discussie binnen, en lees ergens over 'persoonlijke ontwikkeling' wat bij de huisvrouw ontbreekt. Over dat punt heb ik niet zozeer een mening, maar ik denk wel dat niet-werken (thuisblijven terwijl een ander de kost verdient) op een gegeven moment voor scheefgroei zorgt in de persoonlijkheid.
Werk geeft niet alleen 'iets om over te praten' maar zorgt er ook voor dat je gedwongen bent om aan je karakter te 'schaven' omdat je nu eenmaal moet samenwerken, taken moet uitvoeren die minder 'leuk' zijn, dingen privé moet laten schieten voor werk, cursussen/opleidingen volgt om bij te blijven en je dus prioriteiten moet stellen, doorgaan terwijl je geen 'zin' hebt omdat je nu eenmaal verantwoordelijk bent voor inkomen, in een baan blijft hangen omdat het even niet anders kan financieel, risico's neemt binnen je baan of door iets anders te gaan doen, dingen slikken, je naïviteit verliezen door 'spelletjes' op het werk, je positie moeten (blijven) bepalen, opdrachten uitvoeren of geven waar jij of de ander niet altijd zin in hebt, weten hoe je je ambitie vormgeeft, zorgt voor de leukere klussen/opdrachten, voor een goede verstandhouding met collega's, klanten of leidinggevenden, overwerken, omgaan met stress etc etc.
En daarnaast nog alles wat een gezin en huishouden met zich meebrengt.
Wat ik zie bij mensen die jaren niet gewerkt hebben vanwege gezin, en nooit andere verantwoordelijkheden hebben gekend, dat zij een bepaalde naïviteit hebben en daarnaast ook moeilijk(er) kunnen omgaan met tegenslag. Als je gewend bent dat je omgeving zich wel naar jou 'buigt' (iets wat in gezinnen en relaties- tenzij er continu conflicten zijn- in het algemeen gebeurt, mensen kiezen elkaar hier doorgaans op uit) heeft dat gevolgen voor je ontwikkeling. Je kan veel naar je hand zetten, doen wat je wil en doen hoe je het wil, en als het niet bevalt jammer dan. Grote gevolgen zal het niet hebben aangezien het inkomen al 'rond' is en binnen wordt gebracht, het huis staat en de kinderen wel blijven komen. Dat het er allemaal minder toe doet, er veel minder van afhangt, dat kan toch niet anders dan gevolgen hebben voor de persoonlijkheidsontwikkeling of het karakter?
Werk geeft niet alleen 'iets om over te praten' maar zorgt er ook voor dat je gedwongen bent om aan je karakter te 'schaven' omdat je nu eenmaal moet samenwerken, taken moet uitvoeren die minder 'leuk' zijn, dingen privé moet laten schieten voor werk, cursussen/opleidingen volgt om bij te blijven en je dus prioriteiten moet stellen, doorgaan terwijl je geen 'zin' hebt omdat je nu eenmaal verantwoordelijk bent voor inkomen, in een baan blijft hangen omdat het even niet anders kan financieel, risico's neemt binnen je baan of door iets anders te gaan doen, dingen slikken, je naïviteit verliezen door 'spelletjes' op het werk, je positie moeten (blijven) bepalen, opdrachten uitvoeren of geven waar jij of de ander niet altijd zin in hebt, weten hoe je je ambitie vormgeeft, zorgt voor de leukere klussen/opdrachten, voor een goede verstandhouding met collega's, klanten of leidinggevenden, overwerken, omgaan met stress etc etc.
En daarnaast nog alles wat een gezin en huishouden met zich meebrengt.
Wat ik zie bij mensen die jaren niet gewerkt hebben vanwege gezin, en nooit andere verantwoordelijkheden hebben gekend, dat zij een bepaalde naïviteit hebben en daarnaast ook moeilijk(er) kunnen omgaan met tegenslag. Als je gewend bent dat je omgeving zich wel naar jou 'buigt' (iets wat in gezinnen en relaties- tenzij er continu conflicten zijn- in het algemeen gebeurt, mensen kiezen elkaar hier doorgaans op uit) heeft dat gevolgen voor je ontwikkeling. Je kan veel naar je hand zetten, doen wat je wil en doen hoe je het wil, en als het niet bevalt jammer dan. Grote gevolgen zal het niet hebben aangezien het inkomen al 'rond' is en binnen wordt gebracht, het huis staat en de kinderen wel blijven komen. Dat het er allemaal minder toe doet, er veel minder van afhangt, dat kan toch niet anders dan gevolgen hebben voor de persoonlijkheidsontwikkeling of het karakter?