Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 09:13
Pfff, wat een moeizaam getrek is dat toch in sommige relaties, ga voor jezelf kiezen en leef een leuk leven met je dochter samen.
Je leeft maar 1x, doe dat op een manier waar jezelf blij van wordt, en dat is dus niet in deze relatie.
Wachten tot zijn zoon het huis verlaat kan nog wel 10 jaar duren , wil je daar geduldig op gaan wachten dan?
Je leeft maar 1x, doe dat op een manier waar jezelf blij van wordt, en dat is dus niet in deze relatie.
Wachten tot zijn zoon het huis verlaat kan nog wel 10 jaar duren , wil je daar geduldig op gaan wachten dan?
zondag 20 augustus 2017 om 09:18
Waarom wil jij jezelf zo opdringen op een plek waar je duidelijk niet gewenst bent? Vader mag zeker een eigen leven hebben, maar als je met elkaar in 1 huis woont dient in ieder geval iedereen daarmee in te stemmen.
Kan jij je enigszins een voorstelling maken van hoe het is om nooit je moeder gekend te hebben en dan nu opeens met een vreemde vrouw en stiefzus opgescheept te zitten?
Kan jij je enigszins een voorstelling maken van hoe het is om nooit je moeder gekend te hebben en dan nu opeens met een vreemde vrouw en stiefzus opgescheept te zitten?
zondag 20 augustus 2017 om 09:18
Wat is daar dan zo erg aan?
Ik vind het niet meer dan normaal dat hij elke week bv zijn kamer stofzuigt. Dochter moet dit enkel maar doen in de weken dat ze hier is. In de weken dat ze hier allebei zijn doen ze evenveel; als dochter bij haar vader is, lopen zijn taken door.
Ik vind ook dat hij rekening kan houden met de anderen die in huis wonen. Ik verbied hem niet om zijn vrienden te zien, maar het is toch niet meer dan normaal dat ik niet altijd gastvrouw moet spelen. Ik heb bijvoorbeeld ook wel eens zin om lui voor de tv te zitten, zonder dat hier de hele tijd wat pubrs naast zitten.
zondag 20 augustus 2017 om 09:19
Je klinkt niet heel redelijk. En wat ik al schreef: je hebt een probleem met je vriend dat jullie hier niet uitkomen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 09:18Wat is daar dan zo erg aan?
Ik vind het niet meer dan normaal dat hij elke week bv zijn kamer stofzuigt. Dochter moet dit enkel maar doen in de weken dat ze hier is. In de weken dat ze hier allebei zijn doen ze evenveel; als dochter bij haar vader is, lopen zijn taken door.
Ik vind ook dat hij rekening kan houden met de anderen die in huis wonen. Ik verbied hem niet om zijn vrienden te zien, maar het is toch niet meer dan normaal dat ik niet altijd gastvrouw moet spelen. Ik heb bijvoorbeeld ook wel eens zin om lui voor de tv te zitten, zonder dat hier de hele tijd wat pubrs naast zitten.
anoniem_287941 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 09:20
5.87% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 09:20
Het is niet leuk, het wordt niet leuk en ik heb bewondering voor je vriend die zijn kind beschermt. Naar mijn mening heb jij onrealistische verwachtingen ten opzichte van je stiefzoon. Hij is een puber. En het is heel gezond dat hij een beeld vormt van zijn eigen moeder. Vriendschappen zijn normaal. Dat pubers nogal beroerd meewerken in het huishouden is normaal. Ook als je er uren per dag over zeurt. En niets zo vervelend als de nieuwe partner die de andere ouder manipuleert om opvoedingsstrategieën toe te passen op het stiefkind waar de andere ouder helemaal niet achterstaat.
zondag 20 augustus 2017 om 09:20
Welke mening heeft vader hierover? En over de rest van je verhaal?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 09:18Wat is daar dan zo erg aan?
Ik vind het niet meer dan normaal dat hij elke week bv zijn kamer stofzuigt. Dochter moet dit enkel maar doen in de weken dat ze hier is. In de weken dat ze hier allebei zijn doen ze evenveel; als dochter bij haar vader is, lopen zijn taken door.
Ik vind ook dat hij rekening kan houden met de anderen die in huis wonen. Ik verbied hem niet om zijn vrienden te zien, maar het is toch niet meer dan normaal dat ik niet altijd gastvrouw moet spelen. Ik heb bijvoorbeeld ook wel eens zin om lui voor de tv te zitten, zonder dat hier de hele tijd wat pubrs naast zitten.
Nou ja.. dat dus..
zondag 20 augustus 2017 om 09:23
Als je vist in de vijver met tweedehandsmannen dat krijg je zijn verleden en de producten van zijn verleden er gratis bij.
Dit is geen leuke man voor jou omdat jij kind en vader niet wil accepteren zoals ze zijn.
Je vindt hoe vader zijn zoon opvoed niet leuk en wil dat veranderen, je vindt het kind niet leuk en wil dat veranderen. Dit is geen relatie maar een project. Zowel jij en man zijn beter af zonder elkaar. En je dochter ook.
Dit is geen leuke man voor jou omdat jij kind en vader niet wil accepteren zoals ze zijn.
Je vindt hoe vader zijn zoon opvoed niet leuk en wil dat veranderen, je vindt het kind niet leuk en wil dat veranderen. Dit is geen relatie maar een project. Zowel jij en man zijn beter af zonder elkaar. En je dochter ook.
zondag 20 augustus 2017 om 09:27
Ga alsjeblieft nooit voor dat tweede kind.
Mijn moederhart huilt dat hij zijn eigen moeder niet eens gekend heeft, wat ontzettend verdrietig. TO het is een kind/opstandige puber. Probeer het allemaal niet zo persoonlijk te zien. Als hij herinneringen wil ophalen (of eigenlijk meer over zijn moeder wil weten) is dat zijn goed recht. Zijn er in huis foto's van haar of wil hij misschien een mooi gedenk hoekje hebben? Probeer hem hiermee te helpen en geef aan dat je daar helemaal open voor staat en zo jullie band te versterken ipv je aangevallen te voelen over wie betere lasagne maakt. Nogmaals het is een puberventje, die provoceren nu eenmaal graag.
En ik zou meer 1 op 1 gesprekken gaan houden met je stiefzoon. Zodat hij zich wel echt begrepen en gewenst/veilig voelt door en bij jou.
Bekijk het eens vanuit zijn kant: een stiefmoeder die er waarschijnlijk niet geweest was als zijn eigen moeder er nog geweest was, die hem met allemaal taken opzadelt en ook nog baalt als hij vrienden over de vloer heeft in z'n eigen huis. Een puber zou van minder opstandig worden hoor. Wat zijn de leuke dingen die je toevoegt aan zijn leven? Probeer die eens meer duidelijk te maken.
Iedere avond bezoek zou ik ook niet vrolijk van worden maar ze kunnen toch op zijn kamer gaan zitten dan? Of zorg dat daar een tv/PlayStation whatever komt zodat ze daar graag zitten.
Mijn moederhart huilt dat hij zijn eigen moeder niet eens gekend heeft, wat ontzettend verdrietig. TO het is een kind/opstandige puber. Probeer het allemaal niet zo persoonlijk te zien. Als hij herinneringen wil ophalen (of eigenlijk meer over zijn moeder wil weten) is dat zijn goed recht. Zijn er in huis foto's van haar of wil hij misschien een mooi gedenk hoekje hebben? Probeer hem hiermee te helpen en geef aan dat je daar helemaal open voor staat en zo jullie band te versterken ipv je aangevallen te voelen over wie betere lasagne maakt. Nogmaals het is een puberventje, die provoceren nu eenmaal graag.
En ik zou meer 1 op 1 gesprekken gaan houden met je stiefzoon. Zodat hij zich wel echt begrepen en gewenst/veilig voelt door en bij jou.
Bekijk het eens vanuit zijn kant: een stiefmoeder die er waarschijnlijk niet geweest was als zijn eigen moeder er nog geweest was, die hem met allemaal taken opzadelt en ook nog baalt als hij vrienden over de vloer heeft in z'n eigen huis. Een puber zou van minder opstandig worden hoor. Wat zijn de leuke dingen die je toevoegt aan zijn leven? Probeer die eens meer duidelijk te maken.
Iedere avond bezoek zou ik ook niet vrolijk van worden maar ze kunnen toch op zijn kamer gaan zitten dan? Of zorg dat daar een tv/PlayStation whatever komt zodat ze daar graag zitten.
carrie-bradshaw wijzigde dit bericht op 20-08-2017 09:31
0.36% gewijzigd
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
zondag 20 augustus 2017 om 09:28
Het gedrag van die jongen is normaal pubergedrag, het lijkt alleen alsof hij in jouw ogen niks goed kan doen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 09:18Wat is daar dan zo erg aan?
Ik vind het niet meer dan normaal dat hij elke week bv zijn kamer stofzuigt. Dochter moet dit enkel maar doen in de weken dat ze hier is. In de weken dat ze hier allebei zijn doen ze evenveel; als dochter bij haar vader is, lopen zijn taken door.
Ik vind ook dat hij rekening kan houden met de anderen die in huis wonen. Ik verbied hem niet om zijn vrienden te zien, maar het is toch niet meer dan normaal dat ik niet altijd gastvrouw moet spelen. Ik heb bijvoorbeeld ook wel eens zin om lui voor de tv te zitten, zonder dat hier de hele tijd wat pubrs naast zitten.
Ik kan me goed voorstellen dat bepaald gedrag van hem versterkt wordt als een nieuwe 'stiefmoeder' waar hij niet om gevraagd heeft constant in zijn nek zit te hijgen over alles wat hij fout doet, en hij niet met zijn vrienden mag afspreken.
Laat ze anders boven zo nu en dan zich terugtrekken.
Mijn beide pubers hebben ook vrienden die vaker hier zijn dan in hun eigen huis, ik vind het juist fijn dat ze hier graag komen.
zondag 20 augustus 2017 om 09:32
Mijn vriend vindt dat we geduldig moeten zijn. Hij vindt dat ik wat minder achter zoons veren moet zitten. Stiefzoon palmt vader altijd opnieuw in met zijn tranen.
Mijn vriend trekt zich niets aan van het huishouden. Hij kookt, doet de boodschappen en de afwas. Voor de was en de schoonmaak huurde hij vroeger iemand in. Ik vond dit weggesmeten geld, dus hebben we de huishoudster laten gaan toen ik bij hem kwam wonen. Ik vind het niet erg om de schoonmaak te doen, maar verwacht wel hulp van de kinderen. Als vriend vind dat het huishouden mijn verantwoordelijkheid is, dan vind ik dat ik aan de kinderen mag vragen om hierbij te helpen.
zondag 20 augustus 2017 om 09:34
Waarom ben je gaan samenwonen in zo'n situatie? Waarom wil je trouwen en nog een kind? Komt een beetje op mij over alsof jij van alles en nog wat wil en daar je vriend en zijn zoon naar wil plooien. Dat gaat je niet lukken. Ik proef hier dat elk het meest vecht voor zijn eigen kind, logisch ook maar dat gaat dus nooit een harmonieus gezin worden. En dan nog een kind erbij gaat het alleen nog maar ingewikkelder van worden. Doe jouw en zijn kind een plezier en ga op jezelf wonen en latten.
ririanneke wijzigde dit bericht op 20-08-2017 09:36
0.20% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 09:36
Je klinkt heel erg als mijn ex-echtgenoot, die verwachtte ook van alles van pubers. Je kunt ze taken geven, en natuurlijk ze erop wijzen, maar de lat iets minder hoog leggen mag best wel. Je klinkt nu alsof je zoon van alles verwijt ('hij palmt zijn vader altijd in met zijn tranen').
De post van Carrie Bradshaw vind ik een goede. Wat voor leuks doe je met zoon? Met z'n vieren? Heb je wel eens samen gegamed, bijvoorbeeld? Toon je interesse in zijn liefhebberijen? Of zit je alleen achter hem aan vanwege die huishoudelijke taken?
De post van Carrie Bradshaw vind ik een goede. Wat voor leuks doe je met zoon? Met z'n vieren? Heb je wel eens samen gegamed, bijvoorbeeld? Toon je interesse in zijn liefhebberijen? Of zit je alleen achter hem aan vanwege die huishoudelijke taken?
zondag 20 augustus 2017 om 09:37
O en ik ben ook al zeven jaar stiefmoeder. Vanaf dat mijn stiefdochters net 2 waren. Hun moeder leeft nog en daar hebben wij totaal geen goede band en heel vaak gezeik mee maar als ze daar iets leuks of goeds over willen vertellen dan kan en mag dat altijd. Ook als ze vinden dat die iets beter kan/beter maakt. Ik voel me daar totaal niet lullig over.
Maar een stiefouder zijn werkt alleen voor de lange termijn als je gewoon op 1 lijn zit met je partner over zaken als opvoeding. Ik lees dat niet terug bij jullie dus gaan samenwonen heb je het jezelf alleen maar moeilijk mee gemaakt. Besef dat jij als stiefouder altijd pas op de plaats moet maken als je vriend jouw mening niet deelt of de opvoeding anders doet. En als dat regelmatig gebeurd lijkt me dat ook door te werken in je relatie.
Maar een stiefouder zijn werkt alleen voor de lange termijn als je gewoon op 1 lijn zit met je partner over zaken als opvoeding. Ik lees dat niet terug bij jullie dus gaan samenwonen heb je het jezelf alleen maar moeilijk mee gemaakt. Besef dat jij als stiefouder altijd pas op de plaats moet maken als je vriend jouw mening niet deelt of de opvoeding anders doet. En als dat regelmatig gebeurd lijkt me dat ook door te werken in je relatie.
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
zondag 20 augustus 2017 om 09:38
Wat is dit nou weer voor rare redenatie? Je hebt het huishouden vrijwillig op je genomen want er was een schoonmaakster. Zoon en vader hoefden niks te doen. Jij komt er wonen, je gooit de schoonmaker de deur uit en je bepaalt dat zoon aan de bak moet. Zo werkt het natuurlijk niet.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 09:32Mijn vriend vindt dat we geduldig moeten zijn. Hij vindt dat ik wat minder achter zoons veren moet zitten. Stiefzoon palmt vader altijd opnieuw in met zijn tranen.
Mijn vriend trekt zich niets aan van het huishouden. Hij kookt, doet de boodschappen en de afwas. Voor de was en de schoonmaak huurde hij vroeger iemand in. Ik vond dit weggesmeten geld, dus hebben we de huishoudster laten gaan toen ik bij hem kwam wonen. Ik vind het niet erg om de schoonmaak te doen, maar verwacht wel hulp van de kinderen. Als vriend vind dat het huishouden mijn verantwoordelijkheid is, dan vind ik dat ik aan de kinderen mag vragen om hierbij te helpen.