Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 12:01
Vind het eerlijk gezegd van beide kanten enigszins begrijpelijk wat er gebeurt. Denk echter dat het niet relevant is om je bezig te gaan houden met de schuldvraag of wie het kan veranderen en je kunt denk ik in jouw positie ook niets veranderen en dat moet je ook niet willen.
De enige vraag die je voor jezelf moet beantwoorden is: wil ik dit? Als het antwoord ja is omdat je genoeg van je vriend houdt, moet je het accepteren en als dat antwoord nee is, voor jezelf en je dochter kiezen.
Zoals ik het nu lees, ben je op het moment verre van blij en geïrriteerd over een groot aantal dingen, dus ga in de tijd dat dochter bij vader is, even uit huis weg naar ouders/vriendinnen/anderszins met jezelf om de situatie even van afstand te overzien en antwoorden te krijgen op de vragen die je moet beantwoorden voor jezelf.
De enige vraag die je voor jezelf moet beantwoorden is: wil ik dit? Als het antwoord ja is omdat je genoeg van je vriend houdt, moet je het accepteren en als dat antwoord nee is, voor jezelf en je dochter kiezen.
Zoals ik het nu lees, ben je op het moment verre van blij en geïrriteerd over een groot aantal dingen, dus ga in de tijd dat dochter bij vader is, even uit huis weg naar ouders/vriendinnen/anderszins met jezelf om de situatie even van afstand te overzien en antwoorden te krijgen op de vragen die je moet beantwoorden voor jezelf.
zondag 20 augustus 2017 om 12:03
Stiefzoon heeft geen moeder meer, ze is overleden. Hij kan haar behalve op foto's dus nooit meer zien.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 09:48Dus jullie pubers moeten niets doen thuis? Je kunt toch niets ervan verwachten, want het zijn nu eenmaal pubers?
Stiefzoon heeft véél foto's van moeder, wat voor mij ook niet leuk is om te moeten leven in een ruimte, waar de vorige relatie nog zo duidelijk aanwezig is. Dochtertje heeft ook foto's van haar vader, maar die staan op haar kamer om daar vriend niet mee lastig te vallen. Dat mag ik natuurlijk niet van stiefzoon vragen.
Stiefzoon heeft geen interesses, behalve hangen.
Iets leuks doen samen, zit er ook niet in want stiefzoon "heeft niet om mijn aanwezigheid gevraagd". We doen geregeld iets met zijn vieren, zoals bv nu op reis, maar "vroeger was het altijd leuker".
Dochter is de helft van de tijd bij haar vader.
Dat lijkt me toch een heel groot verschil en ik snap eigenlijk niet dat je dat niet snapt. En dat het voor jou niet leuk is dat de vorige relatie zo duidelijk aanwezig is, snap ik, maar dat is wel het risico van een relatie met een weduwnaar, zij zal altijd een plekje in hun leven hebben.
zondag 20 augustus 2017 om 12:04
Dit dus. Ik ken geen pubers die hun kamer stofzuigen. (Deed ik zelf ook niet op die leeftijd.)
To, ik vind jou eigenlijk degene die voor de problemen zorgt. Ik krijg nu niet bepaald het idee dat jij voor de gezelligheid in huis zorgt.
zondag 20 augustus 2017 om 12:46
Hoezitdit schreef: ↑20-08-2017 10:57Je bedoelt het allemaal heel goed, maar je moet niet vergeten dat je de stiefmoeder bent, niet de eigen. Als jij een stapje terug doet, hem wat meer laat, dan krijgt hij wat meer ruimte en dat kan de verhoudingen wel eens ten goede veranderen.
Daarnaast kom je vrij dominant over, ik weet niet of dat zo is, maar dat roept nou eenmaal een tegenreactie op, en vooral van een puber.
Natuurlijk is het ook zo dat als hij onacceptabel gedrag vertoont, hij daar best eens door de vader op aangesproken mag worden.
De regels blijven op hun plaats. Als hij ze naar behoren uitvoert, zal hij van mij geen last meer hebben.
Timetraveler schreef: ↑20-08-2017 10:58Zijn moeder is overleden toen hij een paar maand oud was en jij klaagt er over dat er foto's van haar in jullie gemeenschappelijke ruimtes staan? Really?
Nee, ik heb daar niet over geklaagd. Ik zeg dit enkel hier.
Hij krijgt alle ruimte en tijd die hij nodig heeft om zijn moeder te rouwen.
Nee. Wat ik van hem verwacht is de absolute basis. Zelfs al heb je een huishoudster, je laat geen kleren rondslingeren op de vloer. De slaventijd ligt lang achter ons.
zondag 20 augustus 2017 om 12:50
Je bent zelf toch ook ooit een puber geweest? Waarom drijf je alles zo op de spits?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 12:46De regels blijven op hun plaats. Als hij ze naar behoren uitvoert, zal hij van mij geen last meer hebben.
Nee, ik heb daar niet over geklaagd. Ik zeg dit enkel hier.
Hij krijgt alle ruimte en tijd die hij nodig heeft om zijn moeder te rouwen.
Nee. Wat ik van hem verwacht is de absolute basis. Zelfs al heb je een huishoudster, je laat geen kleren rondslingeren op de vloer. De slaventijd ligt lang achter ons.
Je kijkt die jongen zo'n beetje de deur uit. Denk je nu echt dat hij dat niet in de gaten heeft? Ik vind je niet bepaald als een sympathieke stiefmoeder overkomen. Ik vermoed zomaar dat je eigen dochter het lievelingetje is.
anoniem_211360 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 12:53
16.19% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 12:53
zondag 20 augustus 2017 om 12:58
Ik vind wel dat je hoge eisen hebt hoor. Mijn beide ouders zijn nog bij elkaar maar in mijn pubertijd was mijn kamer echt een zwijnenstal. Wat iemand eerder ook al schreef. Leg zijn was op zijn bed. Dan kan hij het zelf in de kast leggen. En geef hem zelf verantwoordelijkheid over hoe schoon hij zijn kamer wil hebben.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 12:46Nee. Wat ik van hem verwacht is de absolute basis. Zelfs al heb je een huishoudster, je laat geen kleren rondslingeren op de vloer. De slaventijd ligt lang achter ons.
Betekend niet dat er helemaal geen regels hoeven te zijn of dat je hem nergens op aan mag spreken. Maar het is nog steeds een kind. Eentje die nu ineens met een nieuwe volwassene aan komt.
Wat ik een hele mooie quote vind van jezelf is dat je aangeeft het niet leuk te vinden als hij 3 avonden achter elkaar vrienden meeneemt want je wil ook wel eens tijd voor jezelf op de bank. Jij bent bij hem in huis gaan wonen, hij moet 24/7 met jou dealen. Hij heeft ook niet om jouw komst gevraagd. Ik zou het ook niet leuk vinden als er ineens een volwassene bij mij in huis komt wonen, en al helemaal niet als die ook nog eens allerlei regeltjes gaat opstellen waaraan ik mij moet gaan houden.
zondag 20 augustus 2017 om 13:03
Ik vind het juist positief als de vrienden van mijn kinderen vaak bij ons over de vloer komen. Dat heb je als ouder toch liever dan dat ze ergens op straat rondhangen en rottigheid uithalen. Die vrienden zijn, vermoed ik, ook nog eens heel belangrijk voor je stiefzoon, omdat hij zijn moeder al jong verloren heeft en vast veel steun aan ze gehad heeft.madamecannibale schreef: ↑20-08-2017 12:58Ik vind wel dat je hoge eisen hebt hoor. Mijn beide ouders zijn nog bij elkaar maar in mijn pubertijd was mijn kamer echt een zwijnenstal. Wat iemand eerder ook al schreef. Leg zijn was op zijn bed. Dan kan hij het zelf in de kast leggen. En geef hem zelf verantwoordelijkheid over hoe schoon hij zijn kamer wil hebben.
Betekend niet dat er helemaal geen regels hoeven te zijn of dat je hem nergens op aan mag spreken. Maar het is nog steeds een kind. Eentje die nu ineens met een nieuwe volwassene aan komt.
Wat ik een hele mooie quote vind van jezelf is dat je aangeeft het niet leuk te vinden als hij 3 avonden achter elkaar vrienden meeneemt want je wil ook wel eens tijd voor jezelf op de bank. Jij bent bij hem in huis gaan wonen, hij moet 24/7 met jou dealen. Hij heeft ook niet om jouw komst gevraagd. Ik zou het ook niet leuk vinden als er ineens een volwassene bij mij in huis komt wonen, en al helemaal niet als die ook nog eens allerlei regeltjes gaat opstellen waaraan ik mij moet gaan houden.
zondag 20 augustus 2017 om 13:03
Als hij ze naar behoren uitvoert, serieus? Wat wil je eigenlijk bereiken?
Als je wil dat deze jongen naar je luistert, wat niet hetzelfde is als doen wat je zegt, zul je een band moeten opbouwen. Als je dat niet kunt, houdt het op. Dan wordt het strijd tot een van jullie het huis gaat verlaten.
Als je wil dat deze jongen naar je luistert, wat niet hetzelfde is als doen wat je zegt, zul je een band moeten opbouwen. Als je dat niet kunt, houdt het op. Dan wordt het strijd tot een van jullie het huis gaat verlaten.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 20 augustus 2017 om 13:06
Wat een verwende jongen heeft je vriend gecreëerd.
Als hij zijn kamer niet opruimt en de was niet in de wasmand doet, zou ik het laten.
Dus geen was doen tot hij zelf merkt dat dit niet zo handig is.
Als hij een rommel kamer heeft, laat het los.
Is bij mijn stiefzoon idem.
Het gemanipuleer en dergelijke herken ik ook, hij is nu 17 inmiddels.
Toen mijn kinderen nog hier thuis woonden waren er ook duidelijke verschillen.
Totaal anders vergeleken met ook een vreemd opgevoede stiefzoon en combinatie van karakter.
Mijn kinderen werden beloond voor ' goed' gedrag.
Als mijn stiefzoon dan begon te miepen dat hij niks kreeg dan was het omdat mijn kinderen die week de tuin hadden geveegd, hun kamer netjes was, of eens boodschappen hadden gedaan , noem maar wat terwijl mijn stiefzoon zich hier te goed voor voelde.
Prima dan niet.
Hield me eerst ook in maar dacht van ja ho es ff, mijn kinderen hoeven hier niet onder te lijden, als ik alleen met hen was dan zou het ook zo gaan.
Geen knuffell voor t slapen, dan niet.
Last je niet gek maken.
Ik zou weer gaan latten of de relatie verbreken maar me iig niet laten opjagen.
Doe gewoon je ding net je eigen kind sowieso en last ze maar zien hoe het ook kan.
Wees trots op je dochter.
Als hij zijn kamer niet opruimt en de was niet in de wasmand doet, zou ik het laten.
Dus geen was doen tot hij zelf merkt dat dit niet zo handig is.
Als hij een rommel kamer heeft, laat het los.
Is bij mijn stiefzoon idem.
Het gemanipuleer en dergelijke herken ik ook, hij is nu 17 inmiddels.
Toen mijn kinderen nog hier thuis woonden waren er ook duidelijke verschillen.
Totaal anders vergeleken met ook een vreemd opgevoede stiefzoon en combinatie van karakter.
Mijn kinderen werden beloond voor ' goed' gedrag.
Als mijn stiefzoon dan begon te miepen dat hij niks kreeg dan was het omdat mijn kinderen die week de tuin hadden geveegd, hun kamer netjes was, of eens boodschappen hadden gedaan , noem maar wat terwijl mijn stiefzoon zich hier te goed voor voelde.
Prima dan niet.
Hield me eerst ook in maar dacht van ja ho es ff, mijn kinderen hoeven hier niet onder te lijden, als ik alleen met hen was dan zou het ook zo gaan.
Geen knuffell voor t slapen, dan niet.
Last je niet gek maken.
Ik zou weer gaan latten of de relatie verbreken maar me iig niet laten opjagen.
Doe gewoon je ding net je eigen kind sowieso en last ze maar zien hoe het ook kan.
Wees trots op je dochter.
zondag 20 augustus 2017 om 13:09
Ik begrijp ineens waar die verhalen over boze stiefmoeders vandaan komen.Donna1971 schreef: ↑20-08-2017 13:06Wat een verwende jongen heeft je vriend gecreëerd.
Als hij zijn kamer niet opruimt en de was niet in de wasmand doet, zou ik het laten.
Dus geen was doen tot hij zelf merkt dat dit niet zo handig is.
Als hij een rommel kamer heeft, laat het los.
Is bij mijn stiefzoon idem.
Het gemanipuleer en dergelijke herken ik ook, hij is nu 17 inmiddels.
Toen mijn kinderen nog hier thuis woonden waren er ook duidelijke verschillen.
Totaal anders vergeleken met ook een vreemd opgevoede stiefzoon en combinatie van karakter.
Mijn kinderen werden beloond voor ' goed' gedrag.
Als mijn stiefzoon dan begon te miepen dat hij niks kreeg dan was het omdat mijn kinderen die weel de tuin hadden geveegd, hun kamer netjes was, of eens boodschappen hadden gedaan , noem maar wat terwijl mijn stiefzoon zich hier te goed voor voelde.
Prima dan geen niet.
Hield eerst ook in maar dacht van ja ho es ff, mijn kinderen hoeven hier niet onder te lijden, als ik alleen met hen was dan zou het ook zo gaan.
Geen knuffell voor t slapen, dan niet.
Last je niet gek maken.
Ik zou weer gaan latten of de relatie verbreken maar me iig niet laten opjagen.
Doe gewoon je ding net je eigen kind sowieso en last ze maar zien hoe het ook kan.
Wees trots op je dochter.
Het is heel bijzonder om te zien dat stiefouders zelf vaak niet eens doorhebben dat ze hun eigen kinderen anders behandelen dan hun stiefkinderen. Het zit hem vaak in subtiele verschillen die kinderen haarfijn aanvoelen. En altijd is het de schuld van het stiefkind.
zondag 20 augustus 2017 om 13:23
Wat moet ik dan doen?
Terug alleen gaan wonen en mijn dochter opnieuw weghalen van wat ze kent en opnieuw door een scheiding jagen, is dat dan een goed alternatief? Bovendien staan we nog altijd achter de beslissing om samen te wonen.
Poetshulp inhuren? Ik heb geen moeite met het huishouden, ik heb moeite met het gebrek aan respect van stiefzoon. Ik heb er moeite mee dat hij zo weinig rekening met anderen houdt. De regels losser maken? Oké dan, hij moet zelf maar zorg leren dragen voor zijn zaken.
Lief zijn voor hem? Als ik vraag wat hij aan het doen is (bv als hij lacht met iets op de computer), dan antwoord hij dat het mijn zaken niet zijn. Als ik vraag of het leuk was op school, dan zegt hij "toch veel leuker dan hier", als ik vroeg wat hij deze zomer wilde doen, dan heeft hij geantwoord "niets".
Ik mag nooit mee om bv zijn rapport op te halen, want ik ben zijn moeder niet. Maar als er iets te doen is op school, wordt er wel verwacht dat ik inspring. Dat ik hem mee sponsor en steun. Ik heb daar geen probleem mee, ik mopper er niet over. Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.
Terug alleen gaan wonen en mijn dochter opnieuw weghalen van wat ze kent en opnieuw door een scheiding jagen, is dat dan een goed alternatief? Bovendien staan we nog altijd achter de beslissing om samen te wonen.
Poetshulp inhuren? Ik heb geen moeite met het huishouden, ik heb moeite met het gebrek aan respect van stiefzoon. Ik heb er moeite mee dat hij zo weinig rekening met anderen houdt. De regels losser maken? Oké dan, hij moet zelf maar zorg leren dragen voor zijn zaken.
Lief zijn voor hem? Als ik vraag wat hij aan het doen is (bv als hij lacht met iets op de computer), dan antwoord hij dat het mijn zaken niet zijn. Als ik vraag of het leuk was op school, dan zegt hij "toch veel leuker dan hier", als ik vroeg wat hij deze zomer wilde doen, dan heeft hij geantwoord "niets".
Ik mag nooit mee om bv zijn rapport op te halen, want ik ben zijn moeder niet. Maar als er iets te doen is op school, wordt er wel verwacht dat ik inspring. Dat ik hem mee sponsor en steun. Ik heb daar geen probleem mee, ik mopper er niet over. Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.
zondag 20 augustus 2017 om 13:23
De band is beter dan tussen vader en zoon.lolapaloeza schreef: ↑20-08-2017 13:10Maar Donna71, heb jij een goede band met je stiefzoon? Speelt zijn vader een grote rol in de opvoeding of heeft je stiefzoon nog een moeder waar hij regelmatig is?
Hij woont bij ons, zijn moeder is overleden.
zondag 20 augustus 2017 om 13:25
.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 12:46Nee, ik heb daar niet over geklaagd. Ik zeg dit enkel hier.
Hij krijgt alle ruimte en tijd die hij nodig heeft om zijn moeder te rouwen.
Rouw is een proces van ontwikkeling, de plek die de rouw inneemt in je leven wordt op termijn minder. Rouwen is niet waar je mans zoon behoefte aan heeft. Hij wil permanent ruimte voor de herinnering aan zijn moeder in zijn / jullie leven. Jij lijkt haar vooral te willen terugbrengen tot iets dat hij privé en zonder dat jij 'er last van hebt' moet houden.
Stop alsjeblieft met het vergelijken van je mans zoon met je eigen dochter. Een puber en een kind van 9 zijn niet ter vergelijken, een jongen en een meisje ook niet. Sowieso is elk kind een individu. Een kind van 9 is ook nog ondergeschikt aan de ouders en eigenlijk is het dus logisch dat jij met die verwachting van een hiërarchie instapte in hun gezin. Maar zo was hun gezin dus niet en hij is geen echt kind meer.
Ik wens je oprecht sterkte om je plek te vinden in dit nieuwe gezin.
zondag 20 augustus 2017 om 13:29
MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 13:23Wat moet ik dan doen?
Terug alleen gaan wonen en mijn dochter opnieuw weghalen van wat ze kent en opnieuw door een scheiding jagen, is dat dan een goed alternatief? Bovendien staan we nog altijd achter de beslissing om samen te wonen.
Poetshulp inhuren? Ik heb geen moeite met het huishouden, ik heb moeite met het gebrek aan respect van stiefzoon. Ik heb er moeite mee dat hij zo weinig rekening met anderen houdt. De regels losser maken? Oké dan, hij moet zelf maar zorg leren dragen voor zijn zaken.
Lief zijn voor hem? Als ik vraag wat hij aan het doen is (bv als hij lacht met iets op de computer), dan antwoord hij dat het mijn zaken niet zijn. Als ik vraag of het leuk was op school, dan zegt hij "toch veel leuker dan hier", als ik vroeg wat hij deze zomer wilde doen, dan heeft hij geantwoord "niets".
Ik mag nooit mee om bv zijn rapport op te halen, want ik ben zijn moeder niet. Maar als er iets te doen is op school, wordt er wel verwacht dat ik inspring. Dat ik hem mee sponsor en steun. Ik heb daar geen probleem mee, ik mopper er niet over. Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.
Nergens in dit hele stukje gaat het over je man. Overleg met hem. Hij heeft hem de afgelopen 13 jaar opgevoed. Hij weet toch wel hoe hij in elkaar zit en hoe je het best hem kan omgaan.
zondag 20 augustus 2017 om 13:31
Het is maar hoe je het bekijkt.Pientjexxxx schreef: ↑20-08-2017 13:09Ik begrijp ineens waar die verhalen over boze stiefmoeders vandaan komen.
Het is heel bijzonder om te zien dat stiefouders zelf vaak niet eens doorhebben dat ze hun eigen kinderen anders behandelen dan hun stiefkinderen. Het zit hem vaak in subtiele verschillen die kinderen haarfijn aanvoelen. En altijd is het de schuld van het stiefkind.
Alles ging eerlijk en gelijk, ook het eventuele belonen.
Mijn stiefzoon koos er vaak voor om niks te doen maar mijn kinderen wilde graag iets doen en kregen daar soms iets voor dus niet voor elk dingetje.
Mijn stiefzoon kreeg liever big money of een duur merk trainingspak ipv bv een flut beloningkje voor iets.
Kleding vergat mijn zoon ook wel eens in de was te doen, dan geen favoriete trui de volgende dag.
Vind dat je andere kinderen niet hoeft onder te doen als er een lak heeft aan alles, eigen kind of niet.
Mijn kinderen onderling hadden ook hun verschillende dingetjes, met mijn dochter ging het van een leien dakje en met zoon vaker issues dus dan merkte hij het ook als hij eens wat flikte.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 13:41
8.89% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 13:32
Helemaal mee eens! Laat je niet op de kast jagen. Jij bent de volwassene, hij is een puber. Probeer het gezellig te maken, en zijn gedrags als normaal pubergedrag te zien, niet als gemeen en persoonlijk op jou gericht. Zijn vader moet hem vooral begrenzen, indien nodig. Dus het is wel fijn om samen met je vriend een paar basis regels te bespreken en op 1 lijn te komen.carrie-bradshaw schreef: ↑20-08-2017 09:27Ga alsjeblieft nooit voor dat tweede kind.
Mijn moederhart huilt dat hij zijn eigen moeder niet eens gekend heeft, wat ontzettend verdrietig. TO het is een kind/opstandige puber. Probeer het allemaal niet zo persoonlijk te zien. Als hij herinneringen wil ophalen (of eigenlijk meer over zijn moeder wil weten) is dat zijn goed recht. Zijn er in huis foto's van haar of wil hij misschien een mooi gedenk hoekje hebben? Probeer hem hiermee te helpen en geef aan dat je daar helemaal open voor staat en zo jullie band te versterken ipv je aangevallen te voelen over wie betere lasagne maakt. Nogmaals het is een puberventje, die provoceren nu eenmaal graag.
En ik zou meer 1 op 1 gesprekken gaan houden met je stiefzoon. Zodat hij zich wel echt begrepen en gewenst/veilig voelt door en bij jou.
Bekijk het eens vanuit zijn kant: een stiefmoeder die er waarschijnlijk niet geweest was als zijn eigen moeder er nog geweest was, die hem met allemaal taken opzadelt en ook nog baalt als hij vrienden over de vloer heeft in z'n eigen huis. Een puber zou van minder opstandig worden hoor. Wat zijn de leuke dingen die je toevoegt aan zijn leven? Probeer die eens meer duidelijk te maken.
Iedere avond bezoek zou ik ook niet vrolijk van worden maar ze kunnen toch op zijn kamer gaan zitten dan? Of zorg dat daar een tv/PlayStation whatever komt zodat ze daar graag zitten.
zondag 20 augustus 2017 om 13:33
.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 13:23Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.
Daar heb je precies het punt te pakken waarom samengestelde gezinnen zo lastig zijn. Als stiefouder stop je er een hoop meer in dan je kunt terugverwachten (dat beetje dat er terugkomt gaat naar de eigen ouders). Probeer de validatie dat je het goed doet uit jezelf en de relatie met je man te halen en niet van je mans zoon te verwachten.
anoniem_278747 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 13:59
4.92% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 13:34
De dingen die je doet zijn toch vooral voor pa en de buitenwereld, of wil stiefzoon dan ook dat je dat doet? Veel geven en niets terugkrijgen, of weinig, is en beetje de essentie van ouderschap. Wat je terugkrijgt zal vooral vanuit de waardering van zijn pa moeten komen. Die heeft je er bij gevraagd. Als pa het ook niet waardeert doe je duidelijk niet de juiste dingen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 13:23
Ik mag nooit mee om bv zijn rapport op te halen, want ik ben zijn moeder niet. Maar als er iets te doen is op school, wordt er wel verwacht dat ik inspring. Dat ik hem mee sponsor en steun. Ik heb daar geen probleem mee, ik mopper er niet over. Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 20 augustus 2017 om 13:37
ik heb 2 pubers. Als zij hun vuile was niet in de wasmand gooien hebben ze geen schone kleren. Punt. De schone spullen mogen ze zelf opbergen. Hoe schoon hun kamers zijn is hun verantwoordelijkheid. Meestal wordt er tijdens een vakantie flink uitgemest. Spontaan dus.
Zit die jongen niet zo op zijn huid! Logisch dat hij zich afzet tegen jou!
Zit die jongen niet zo op zijn huid! Logisch dat hij zich afzet tegen jou!