Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
maandag 21 augustus 2017 om 19:10
Wow ja ik zie dit nu pas..Kwabbernoot schreef: ↑21-08-2017 18:28Je hebt een enorme telfout gemaakt. Je hebt het over een tweede kindje maar dat is natuurlijk de 3e. Telt zoon echt niet mee voor je?
maandag 21 augustus 2017 om 19:40
TO heeft gewoon uitgelegd dat haar vriend niet meer in die slaapkamer wilde slapen - omdat hij daar insomnia van kreeg - en dus na een jaar naar een andere slaapkamer is verkast, lang voordat TO in beeld was.Lovertjelove schreef: ↑21-08-2017 18:55Vind ik ook een beetje raar..... Ik "denk" dat dit gewoon is om de stiefzoon te beschermen. (Overwaardering, overbescherming....) Als ik bij mijn vriend thuis ga, zie ik ook dat het huis haar territorium is. Volledig van de dochter. Allemaal niet evident: rouwen....
Ikzelf zou niets willen veranderen in het huis omdat ik toch LAT. Maar ik zou er niet kunnen/willen wonen.....
De stiefzoon zal papa dan ook haarfijn aanvoelen en perfect weten te manipuleren. Loyaliteit kan zeer ver gaan. Is een zeer mooie theorie van NAGY maar opgepast als het vergif aan het worden is!
Je projecteert nogal en schuift daardoor nog meer schuld op de puberjongen waar het hier om gaat. Wat jij en TO dan weer wel gemeen hebben: jullie nemen allebei de kinderen van jullie partner dingen kwalijk waarvoor jullie toch echt bij je partner moeten zijn.
maandag 21 augustus 2017 om 19:43
Het zou voor beiden een tweede kind worden. TO's dochter is tenslotte ook niets van haar vriend.Kwabbernoot schreef: ↑21-08-2017 18:28Je hebt een enorme telfout gemaakt. Je hebt het over een tweede kindje maar dat is natuurlijk de 3e. Telt zoon echt niet mee voor je?
Maar het is slechts hypothetisch want heel terecht wil die man geen nakomertje van een andere vrouw meer terwijl ie al 'n puber heeft. Hopellijk heeft ie zelf passende maatregelen getroffen, want het gebeurt nogal 'ns onder de viva-forumsters dat ze 'oeps' door de pil heen zwanger raken...
maandag 21 augustus 2017 om 20:04
Argumenteer hier eens waar ik de schuld op de stiefdochter steek? Ik steek ze zelfs nog niet op mijn vriend! Het gedrag komt van ergens, of niet? En liever niet de dingen zomaar uit de lucht grijpen maar feiten als je argumenteert....En liever niet op de man spelen maar op de bal.spuit_111 schreef: ↑21-08-2017 19:40TO heeft gewoon uitgelegd dat haar vriend niet meer in die slaapkamer wilde slapen - omdat hij daar insomnia van kreeg - en dus na een jaar naar een andere slaapkamer is verkast, lang voordat TO in beeld was.
Je projecteert nogal en schuift daardoor nog meer schuld op de puberjongen waar het hier om gaat. Wat jij en TO dan weer wel gemeen hebben: jullie nemen allebei de kinderen van jullie partner dingen kwalijk waarvoor jullie toch echt bij je partner moeten zijn.
Constructief iets teruggeven is blijkbaar moeilijk. Ik schrijf hier trouwens dat rouwen niet te onderschatten is. MAAR, ik blijf erbij dat niet alles rond het kind alleen kan BLIJVEN draaien. Je leeft tenslotte in een gezin en daar zijn nog mensen aanwezig! Ik heb hulp gezocht omdat mijn vriend het ook niet meer zag zitten. DUS: heb ik het voorstel gedaan om eens naar derden te gaan luisteren. Maar zelf in mijn opleiding geleerd. Dat in nieuw samengestelde gezinnen, het niet steeds makkelijk is. Dat de kinderen de bio-ouders veelal haarfijn weten aan te voelen en hun feilloos weten te manipuleren. Mocht ik de schuld op de stiefdochter steken zouden we geen hulp gezocht hebben. TENSLOTTE zie ik deze stiefdochter liever op een gezonde manier door het leven gaan!
maandag 21 augustus 2017 om 20:14
Stiefdochter? O, je bedoelt de volwassen dochter van je vriend. En in welk gezin leeft ze? Die van haar vader en haar toch? Jij komt toch gewoon op bezoek in hun huis?Lovertjelove schreef: ↑21-08-2017 20:04Argumenteer hier eens waar ik de schuld op de stiefdochter steek? Ik steek ze zelfs nog niet op mijn vriend! Het gedrag komt van ergens, of niet? En liever niet de dingen zomaar uit de lucht grijpen maar feiten als je argumenteert....En liever niet op de man spelen maar op de bal.
Constructief iets teruggeven is blijkbaar moeilijk. Ik schrijf hier trouwens dat rouwen niet te onderschatten is. MAAR, ik blijf erbij dat niet alles rond het kind alleen kan BLIJVEN draaien. Je leeft tenslotte in een gezin en daar zijn nog mensen aanwezig! Ik heb hulp gezocht omdat mijn vriend het ook niet meer zag zitten. DUS: heb ik het voorstel gedaan om eens naar derden te gaan luisteren. Maar zelf in mijn opleiding geleerd. Dat in nieuw samengestelde gezinnen, het niet steeds makkelijk is. Dat de kinderen de bio-ouders veelal haarfijn weten aan te voelen en hun feilloos weten te manipuleren. Mocht ik de schuld op de stiefdochter steken zouden we geen hulp gezocht hebben. TENSLOTTE zie ik deze stiefdochter liever op een gezonde manier door het leven gaan!
maandag 21 augustus 2017 om 20:30
Argumenteer eens beter? Blijf je bij de inhoud? Het maakt toch deel uit van mijn relatie? Waarbij het later ook een stuk van mijn leven zal bepalen zoals bij MartineSofie. Of niet? En ook al is die stiefzoon van MartineSofie nog maar 15 jaar. Het is wat het is, of niet? Een man tenslotte waar ik later nog een leven mee wil opbouwen? of speel je hier op de man? Als mijn vriend reeds bemerkt dat het niet goed verloopt in de relaties door de dochter die het niet kan hebben dat er iemand anders in hun leven komt? Mogen we toch wel hulp zoeken? Sorry, maar ik zal het hierbij laten.... En inderdaad ik woon er niet bij. Juist daarom dat we goede afspraken moeten maken. En die worden gemaakt bij de begeleiding. MAAR stap voor stap!
Als ik argumenteer speel ik liever op de bal dan op de man. Uw reactie zegt veel over uzelf. (Argumentatieleer: zoek dit misschien eens op....
)
maandag 21 augustus 2017 om 20:33
Je reactie zegt veel over jou.Lovertjelove schreef: ↑21-08-2017 20:30Argumenteer eens beter? Blijf je bij de inhoud? Het maakt toch deel uit van mijn relatie? Waarbij het later ook een stuk van mijn leven zal bepalen zoals bij MartineSofie. Of niet? En ook al is die stiefzoon van MartineSofie nog maar 15 jaar. Het is wat het is, of niet? Een man tenslotte waar ik later nog een leven mee wil opbouwen? of speel je hier op de man? Als mijn vriend reeds bemerkt dat het niet goed verloopt in de relaties door de dochter die het niet kan hebben dat er iemand anders in hun leven komt? Mogen we toch wel hulp zoeken? Sorry, maar ik zal het hierbij laten.... En inderdaad ik woon er niet bij. Juist daarom dat we goede afspraken moeten maken. En die worden gemaakt bij de begeleiding. MAAR stap voor stap!
Als ik argumenteer speel ik liever op de bal dan op de man. Uw reactie zegt veel over uzelf. (Argumentatieleer: zoek dit misschien eens op....
Ik begrijp steeds beter waarom de dochter van je vriend je niet leuk vind (zoek eens op: hoe kom ik niet zo irritant over op iedereen
)
maandag 21 augustus 2017 om 20:35
maandag 21 augustus 2017 om 20:43
Je zou het er toch bij laten?
maandag 21 augustus 2017 om 20:55
Dit topic gaat niet over jou he? je kan er wel zelf eentje openen. Maar goed, de laatste reactie op jouw totaal andere situatie met een volwassen stiefkind dan: Je zegt echt vrij veel lelijke dingen over het meisje. Ze is lui, ze beschouwt het huis als haar domein, ze is niet vriendelijk tegen jou. Dat neem je haar wel degelijk kwalijk, je schrijft bijvoorbeeld ook:Lovertjelove schreef: ↑21-08-2017 20:04Argumenteer hier eens waar ik de schuld op de stiefdochter steek? Ik steek ze zelfs nog niet op mijn vriend! Het gedrag komt van ergens, of niet? En liever niet de dingen zomaar uit de lucht grijpen maar feiten als je argumenteert....En liever niet op de man spelen maar op de bal.
Constructief iets teruggeven is blijkbaar moeilijk. Ik schrijf hier trouwens dat rouwen niet te onderschatten is. MAAR, ik blijf erbij dat niet alles rond het kind alleen kan BLIJVEN draaien. Je leeft tenslotte in een gezin en daar zijn nog mensen aanwezig! Ik heb hulp gezocht omdat mijn vriend het ook niet meer zag zitten. DUS: heb ik het voorstel gedaan om eens naar derden te gaan luisteren. Maar zelf in mijn opleiding geleerd. Dat in nieuw samengestelde gezinnen, het niet steeds makkelijk is. Dat de kinderen de bio-ouders veelal haarfijn weten aan te voelen en hun feilloos weten te manipuleren. Mocht ik de schuld op de stiefdochter steken zouden we geen hulp gezocht hebben. TENSLOTTE zie ik deze stiefdochter liever op een gezonde manier door het leven gaan!
Ik zie hier ook positieve reacties die aankaarten om complimenten te geven naar de stiefzoon. Ik "denk" dat de situatie zover gevorderd is dat dit niet meer haalbaar is voor MartineSofie. Ik had dit ook....
Dus je houdt nog wel steeds van je vent, ook al is dat een slampamper die zijn dochter zo heeft gemaakt. Maar haar neem je het zo kwalijk dat je niet eens meer vriendelijk tegen haar kan doen. Dat is idioot. Hij heeft dit probleem gecreëerd. En het is aan hem het op te lossen. Daar heeft hij kennelijk geen zin in. Trek daar dan je conclusies uit en ga door met je leven zonder hem, in plaats van een 23jarige "een nieuwe WIJ" op te dringen. Dat wil ze niet en haar vader vindt het kennelijk ook niet belangrijk genoeg.
Toevallig trouwens dat jij speciaal voor dit topic lid bent geworden van het forum en TO een dag geleden ook. En dat jullie allebei Vlaams zijn. Wat is de kans daarop hee!
maandag 21 augustus 2017 om 20:58
maandag 21 augustus 2017 om 22:47
Je hebt heel weinig begrip voor je stiefzoon vind ik. Je geeft aan dat hij haar niet gekend heeft, geen herinneringen heeft.. Denk je niet dat juist dat heel erg meespeelt in zijn verdriet? Hij word ouder, hij heeft kenmerken, zowel lichamelijk als persoonlijkheid, van iemand die hij nooit echt gekend heeft. Hij zou haar zo graag gekend hebben maar dat kan niet. Heb je enig idee hoe vreselijk verdrietig een kind daarvan wordt?
Jij komt daar vervolgens en stelt allemaal regels op. Niet zo vreemd dat hij dat niet pikt. Door de manier waarop je schrijft komt het ook echt over alsof JIJ dat bepaald. Daar ligt ook een groot punt denk ik. Zijn vader had hem moeten vertellen dat hij wat vaker zijn kleding in de wasmand moet gooien of zijn chipszakken achter zijn kont moet opruimen. Niet jij. Jij dicht jezelf een rol toe en dat is niet aan jou. Dat jij van je vriend houd (en hij van jou) is 1 ding, maar stiefzoon heeft hier waarschijnlijk nooit om gevraagd. Hij moet er maar mee dealen en geeft ook herhaaldelijk aan deze leefsituatie niet leuk te vinden.
Jij en je vriend moeten meer op 1 lijn komen wat betreft opvoeding. Ook wat betreft de inrichting van het huis. Als jullie er allemaal wonen dan is het zaak dat het voor jullie allemaal een thuis is. Als dat niet het geval is dan gaat het uiteindelijk niet werken.
Wat betreft de klusjes in huis, ik ben het met je eens dat meehelpen met dingen zoals een keer tafel dekken, of de afwas doen erbij hoort. Echter moet in dit geval zijn vader die regel stellen, niet jij.
Wat betreft zijn kamer, laat dat los, pubers zijn zwijnen. Was gewoon niet wat niet in de wasmand ligt, als hij geen schoon ondergoed of sokken meer heeft dan merkt hij het vanzelf wel. Maar blijf hier niet op hameren, werkt alleen maar averechts. Mijn partner gooit nog steeds overal alles neer, ik was gewoon niet wat niet in de wasmand ligt.
Stop met pushen, reageer issues die je met je vriend hebt niet af op stiefzoon, want dat doe je nu wel. En, juich een mannenvakantie toe. Laat ze 2 weken kamperen in de ardennen ofzo, net wat ze leuk vinden. Kun jij lekker met je dochter meidendingen doen. Kinderen hebben hier echt behoefte aan, zeker in situaties als deze.
Jij komt daar vervolgens en stelt allemaal regels op. Niet zo vreemd dat hij dat niet pikt. Door de manier waarop je schrijft komt het ook echt over alsof JIJ dat bepaald. Daar ligt ook een groot punt denk ik. Zijn vader had hem moeten vertellen dat hij wat vaker zijn kleding in de wasmand moet gooien of zijn chipszakken achter zijn kont moet opruimen. Niet jij. Jij dicht jezelf een rol toe en dat is niet aan jou. Dat jij van je vriend houd (en hij van jou) is 1 ding, maar stiefzoon heeft hier waarschijnlijk nooit om gevraagd. Hij moet er maar mee dealen en geeft ook herhaaldelijk aan deze leefsituatie niet leuk te vinden.
Jij en je vriend moeten meer op 1 lijn komen wat betreft opvoeding. Ook wat betreft de inrichting van het huis. Als jullie er allemaal wonen dan is het zaak dat het voor jullie allemaal een thuis is. Als dat niet het geval is dan gaat het uiteindelijk niet werken.
Wat betreft de klusjes in huis, ik ben het met je eens dat meehelpen met dingen zoals een keer tafel dekken, of de afwas doen erbij hoort. Echter moet in dit geval zijn vader die regel stellen, niet jij.
Wat betreft zijn kamer, laat dat los, pubers zijn zwijnen. Was gewoon niet wat niet in de wasmand ligt, als hij geen schoon ondergoed of sokken meer heeft dan merkt hij het vanzelf wel. Maar blijf hier niet op hameren, werkt alleen maar averechts. Mijn partner gooit nog steeds overal alles neer, ik was gewoon niet wat niet in de wasmand ligt.
Stop met pushen, reageer issues die je met je vriend hebt niet af op stiefzoon, want dat doe je nu wel. En, juich een mannenvakantie toe. Laat ze 2 weken kamperen in de ardennen ofzo, net wat ze leuk vinden. Kun jij lekker met je dochter meidendingen doen. Kinderen hebben hier echt behoefte aan, zeker in situaties als deze.
zondag 8 juli 2018 om 21:46
zondag 8 juli 2018 om 23:38
Het viel mij in de openingspost op dat er gesproken werd over een tweede kindje, terwijl het een derde kind zou zijn.
Daarna heb ik de berichten gelezen die TO heeft geschreven.
Ik lees veel frustratie, met daaronder veel verdriet. Jammer genoeg lees ik ook een vasthoudende aanpak. TO, zou het een idee zijn om met een coach te gaan praten over hoe je deze problemen aan kunt pakken of bespreekbaar kunt maken?
Je hebt een stiefzoon die zijn moeder op zeer jonge leeftijd verloren is, en nu flink aan het puberen, ontwikkelen is en aan het ontdekken wie hij is. En een partner die zijn vrouw verloren is.
Misschien is mijn vraag te persoonlijk, maar hoe stond zijn vrouw tegenover eventueel nieuw geluk voor haar man in de vorm van een nieuwe partner? Hij liet de slaapkamer achter, voelt hij zich misschien schuldig? Niet iedereen kan een relatie afsluiten met de geruststelling dat de achterblijver een nieuw leven op mag bouwen. Helemaal niet als het verlies plotseling is geweest.
Hou je daar rekening mee? Praten je vriend en jij daar openlijk over?
Daarna heb ik de berichten gelezen die TO heeft geschreven.
Ik lees veel frustratie, met daaronder veel verdriet. Jammer genoeg lees ik ook een vasthoudende aanpak. TO, zou het een idee zijn om met een coach te gaan praten over hoe je deze problemen aan kunt pakken of bespreekbaar kunt maken?
Je hebt een stiefzoon die zijn moeder op zeer jonge leeftijd verloren is, en nu flink aan het puberen, ontwikkelen is en aan het ontdekken wie hij is. En een partner die zijn vrouw verloren is.
Misschien is mijn vraag te persoonlijk, maar hoe stond zijn vrouw tegenover eventueel nieuw geluk voor haar man in de vorm van een nieuwe partner? Hij liet de slaapkamer achter, voelt hij zich misschien schuldig? Niet iedereen kan een relatie afsluiten met de geruststelling dat de achterblijver een nieuw leven op mag bouwen. Helemaal niet als het verlies plotseling is geweest.
Hou je daar rekening mee? Praten je vriend en jij daar openlijk over?
Lemminkäinen tried to sing away the venom with a shaman spell but he knew no words of magic against watersnakes. The whirlpool of the river of death caught him and his body was ripped into pieces which sank among the underwater boulders
maandag 9 juli 2018 om 04:57
Nou ik kan TO ook best begrijpen.
Het lijkt of de vader nog helemaal niet uitgerouwd is en veeeel te beschermend met zijn zoon omgaat.
Vader maakt het voor zoon een stuk moeilijker om met de dood van zijn moeder om te gaan.
Er wordt i.m.o. teveel bij stil gestaan. Letterlijk. De slaapkamer staat stil.
Er hangen vele foto's. Het lijkt alsof het hele huis een herdenkingsaltaar is. Het duurt twee jaar voordat TO mag blijven eten!!!.
Zou er zelf de kriebels van krijgen hoor.
Zoon lijkt de herinnering aan zijn moeder extra levend te willen houden juist omdat hij er geen herinneringen aan heeft. En vader maakt het hiermee omgaan/het verwerken extra moeilijk voor zoon.
Hij wordt teveel beschermd en komt zo niet vooruit in de rouw.
Dit wordt een lastig verwend pluisje zo.
Ik vind het juist goed van TO dat zij een wat realistischere (hardere) kant laat zien.
Zoon moet ook verantwoording leren.
En het helpt hem niet hierin te blijven hangen.
Alleen maakt dit TO tot boze stiefmoeder als zij zoon op dingen wijst. Vader zou op moeten treden. En overleden moeder niet zo'n sprookjesfiguur maken.
Ja het is heel erg voor vader en zoon, maar dit vind ik echt te ver gaan en ongezond. Vader moet blij zijn met TO want op deze manier verziekt hij zn zoon. Ze hebben beide een wake up call nodig.
Ja zoon is een puber, die ruimen niet op, ja natuurlijk heeft hij het moeilijk met zn moeder, maar dit gaat echt te ver.
Ik zou denk ik ook gaan latten, want dochter heeft hier ook onder te leiden.
En tenzij vader gaat optreden zal TO de boze stiefmoeder blijven. Al zal zoon het ook haar schuld vinden als vader gaat optreden.
Het lijkt of de vader nog helemaal niet uitgerouwd is en veeeel te beschermend met zijn zoon omgaat.
Vader maakt het voor zoon een stuk moeilijker om met de dood van zijn moeder om te gaan.
Er wordt i.m.o. teveel bij stil gestaan. Letterlijk. De slaapkamer staat stil.
Er hangen vele foto's. Het lijkt alsof het hele huis een herdenkingsaltaar is. Het duurt twee jaar voordat TO mag blijven eten!!!.
Zou er zelf de kriebels van krijgen hoor.
Zoon lijkt de herinnering aan zijn moeder extra levend te willen houden juist omdat hij er geen herinneringen aan heeft. En vader maakt het hiermee omgaan/het verwerken extra moeilijk voor zoon.
Hij wordt teveel beschermd en komt zo niet vooruit in de rouw.
Dit wordt een lastig verwend pluisje zo.
Ik vind het juist goed van TO dat zij een wat realistischere (hardere) kant laat zien.
Zoon moet ook verantwoording leren.
En het helpt hem niet hierin te blijven hangen.
Alleen maakt dit TO tot boze stiefmoeder als zij zoon op dingen wijst. Vader zou op moeten treden. En overleden moeder niet zo'n sprookjesfiguur maken.
Ja het is heel erg voor vader en zoon, maar dit vind ik echt te ver gaan en ongezond. Vader moet blij zijn met TO want op deze manier verziekt hij zn zoon. Ze hebben beide een wake up call nodig.
Ja zoon is een puber, die ruimen niet op, ja natuurlijk heeft hij het moeilijk met zn moeder, maar dit gaat echt te ver.
Ik zou denk ik ook gaan latten, want dochter heeft hier ook onder te leiden.
En tenzij vader gaat optreden zal TO de boze stiefmoeder blijven. Al zal zoon het ook haar schuld vinden als vader gaat optreden.
litalily wijzigde dit bericht op 09-07-2018 05:15
0.55% gewijzigd
maandag 9 juli 2018 om 05:05
maandag 9 juli 2018 om 05:13
Eensmater_matuta schreef: ↑21-08-2017 11:54MartineSofie, jij denkt misschien dat je samenwoont, maar dat is helemaal niet zo. Jij woont in het herdenkingsoord dat je vriend heeft ingericht en in stand gehouden voor (zichzelf en) zijn zoon. Er is helemaal geen ruimte voor jou, voor je dochter, voor een toekomst voor jullie allemaal... nee, je wordt door vriendlief gedoogd in zijn museum. En zijn zoon gedoogt jou daar níet.
Dat is op zich logisch, want waarom zou hij zich openstellen voor een samenleven met jou en je dochter als jouw vriend zich daar ook niet voor openstelt? Hij krijgt alle ruimte om jullie tegen elkaar uit te spelen, sterker nog, vriendlief moedigt hem alleen maar aan. Let maar op, misschien komt die opmerking over zijn moeders lasagne wel van je vriend af, want zoon kan helemaal niet weten hoe die heeft gesmaakt. Vriend heeft zijn hele leven on hold gezet en dat van zijn zoon erbij en in plaats van dat hij zijn zoon ondanks het verlies van vrouw/moeder opvoedt tot een leuke zelfstandige jongeman, kiest hij ervoor om in een slachtofferrol te blijven hangen en zijn zoon maar helemaal niet meer op te voeden en lekker in alles te compenseren. Wat een kansloze baal hooi heb jij aan de haak geslagen zeg. Ik zou hem veel succes wensen in zijn mausoleum en iemand zoeken die wel ruimte in zijn huis, hoofd en hart heeft voor jou en je dochter.
maandag 9 juli 2018 om 06:56
Het zou voor beiden hun tweede kind zijn. Zoon is niets van TO en TO's dochter is niets van vriend.Lemminkainen schreef: ↑08-07-2018 23:38Het viel mij in de openingspost op dat er gesproken werd over een tweede kindje, terwijl het een derde kind zou zijn.