Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:37
ALs dit je strijd is, zou ik het opgeven. Ze leven niet in een hotel, ze leven in een huis. Dat kinderen niet altijd doen zoals jij het wilt, wil het nog niet zeggen dat ze verkeerd zijn of manipuleren.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:21Ik verwacht geen buitensporige dingen wbt het huishouden. Vriend en ik hebben kinderen samen geroepen en dat samen aan hen verteld.
Ik verwacht dat ze zelf hun kamer proper houden, niets op de grond laten slingeren en 1x per week stofzuigen. Stiefzoon wil dat maar 1x om de 14 dagen doen, want dochter doet dit ook maar zoveel. 1x per week vind ik zeker niet te veel. Als ik zijn kamer binnenkom (bv om de was in zijn kast te leggen) en er ligt iets op de grond dan pak ik het mee. De kleren moeten in de wasmand, niet erop of ernaast, maar erin. Ik wil geen kousen zien slingeren op de bank of halverwege de trap. Ik wil ook dat gemeenschappelijke ruimtes proper gehouden worden. Als je gedoucht hebt, dan komt de handdoek niet op de grond, maar op het rekje die ervoor gemaakt is. Als hij chips gegeten heeft voor de computer, dan gooit hij zelf de lege zak bij het vuilnis. Mijn dochter kan zich hieraan houden, dan kan dit geen probleem zijn voor hem.
Ik vraag me sowieso af wat je had bedacht toen je ging samenwonen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:40
zondag 20 augustus 2017 om 10:42
waarom de was in zijn kast liggen? bij mij 2 pubers leg ik schone was op hun bureau en ze ruimen het zelf naar op.
ik snap zoon prima. er was een schoonmaakster dus die slaapkamer werd voor hem schoon gehouden. nieuwe vriendin van paps besluit dat het zonde is van het geld en vervolgens moet hij zelf aan de bak.
laat hem hangen met vrienden. al mag je best verlangen dat ze dat boven doen. maar beter dat ze dit thuis doen dan buiten op straat.
ik snap zoon prima. er was een schoonmaakster dus die slaapkamer werd voor hem schoon gehouden. nieuwe vriendin van paps besluit dat het zonde is van het geld en vervolgens moet hij zelf aan de bak.
laat hem hangen met vrienden. al mag je best verlangen dat ze dat boven doen. maar beter dat ze dit thuis doen dan buiten op straat.
zondag 20 augustus 2017 om 10:42
c_est_moi schreef: ↑20-08-2017 10:37Hahahahahaha dat is voor een puber echt BUITENSPORIG veel!!!
Zelfs mijn man snapt niet dat de handdoek/was in de wasmand moet........
Je het een heel vreemd verwachtingspatroon!
Je kunt er ook voor kiezen het los te laten, ruim het zelf even op, zonder mopperen en negatieve gevoelens.
T is nagenoeg geen moeite en het scheelt je dan zoveel negativiteit in het gezin. Is ook wat waard lijkt me.
Alsof dat normaal is dat je dat als man niet snapt. We leven niet meer in een tijd dat de vrouw de rommel van de man moet opruimen. Ik ben geen huishoudster. Als stiefzoon later alleen woont, zal hij dit ook moeten doen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:43
ja daar komt hij dan vanzelf wel achter.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:42Alsof dat normaal is dat je dat als man niet snapt. We leven niet meer in een tijd dat de vrouw de rommel van de man moet opruimen. Ik ben geen huishoudster. Als stiefzoon later alleen woont, zal hij dit ook moeten doen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:45
Waarom ben je gaan samenwonen? Waarom dacht je dat als jij bij hen in ging wonen alles opeens zou gaan zoals jij het wil? En stofzuig jij de kamer van je dochter als ze de week bij haar vader is en doet stiefzoon zijn kamer dan niet? Het klinkt als een kinderachtige strijd die jij niet gaat winnen. Wat is er zo leuk dat je hier blijft met alle ergernissen van dien?
zondag 20 augustus 2017 om 10:46
Nee, maar degene die er was heb jij de deur uit gegooid. Dan draai je ook zelf op voor de consequenties. Of leer je nou dat juist je kinderen niet?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:42Alsof dat normaal is dat je dat als man niet snapt. We leven niet meer in een tijd dat de vrouw de rommel van de man moet opruimen. Ik ben geen huishouudster. Als stiefzoon later alleen woont, zal hij dit ook moeten doen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:49
ik ik ikMartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:21Ik verwacht geen buitensporige dingen wbt het huishouden. Vriend en ik hebben kinderen samen geroepen en dat samen aan hen verteld.
Ik verwacht dat ze zelf hun kamer proper houden, niets op de grond laten slingeren en 1x per week stofzuigen. Stiefzoon wil dat maar 1x om de 14 dagen doen, want dochter doet dit ook maar zoveel. 1x per week vind ik zeker niet te veel. Als ik zijn kamer binnenkom (bv om de was in zijn kast te leggen) en er ligt iets op de grond dan pak ik het mee. De kleren moeten in de wasmand, niet erop of ernaast, maar erin. Ik wil geen kousen zien slingeren op de bank of halverwege de trap. Ik wil ook dat gemeenschappelijke ruimtes proper gehouden worden. Als je gedoucht hebt, dan komt de handdoek niet op de grond, maar op het rekje die ervoor gemaakt is. Als hij chips gegeten heeft voor de computer, dan gooit hij zelf de lege zak bij het vuilnis. Mijn dochter kan zich hieraan houden, dan kan dit geen probleem zijn voor hem.
Ik heb niet gevraagd om de foto's weg te doen.
Ik werk ook.
Vind jouw stiefzoon nog redelijk. Kan me goed voostellen dat hij je het liefst zo snel mogelijk weg wilt hebben.
En waarom vind jij het normaal dat die vent niet meedoet aan het huishouden terwijl je zelf ook werkt?
Het lukt je niet die man onder controle te houden, dus reageer je dat maar af op zijn zoon
paarsebloem wijzigde dit bericht op 20-08-2017 10:50
3.71% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 10:51
Stiefzoon is zo te lezen ook niet betrokken geweest bij die beslissing. Het is hem enkel mede gedeeld.Lady_Vintage schreef: ↑20-08-2017 10:46Nee, maar degene die er was heb jij de deur uit gegooid. Dan draai je ook zelf op voor de consequenties. Of leer je nou dat juist je kinderen niet?
Terwijl betrekken bij die beslissing wel zo redelijk is als wel verwacht wordt dat hij zich aanpast aan de gevolgen van die beslissing.
anoniem_204327 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 10:57
7.96% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 10:53
Ik denk dat je een overleden ouder enorm onderschat, TO. Hij heeft geen moeder meer, ze komt nooit meer terug en ze is niet te vervangen. Hij heeft 13 jaar alleen gewoond met zijn vader en nu is er opeens een vrouw in zijn leven die gaat moederen. En hij moet zijn vader opeens met haar delen. Ik snap wel dat hij opstandig wordt. En dan heeft hij ook nog eens een leeftijd om lekker te puberen. Je bent zijn moeder niet en zo kun je dus ook niet met hem omgaan. Regels opstellen (zoals een moeder dat zou doen) werkt niet. Hoe zou jij het vinden als er opeens iemand in jouw huis komt wonen en jou gaat vertellen wat je moet doen?
De sleutel ligt bij jezelf en bij zijn vader. Jullie moeten het eens worden. Je kunt bijvoorbeeld echt niet eenzijdig bepalen dat er geen werkster komt en dat zoon maar moet helpen.
De sleutel ligt bij jezelf en bij zijn vader. Jullie moeten het eens worden. Je kunt bijvoorbeeld echt niet eenzijdig bepalen dat er geen werkster komt en dat zoon maar moet helpen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:56
Beter nog; laat zijn vader dat doen.c_est_moi schreef: ↑20-08-2017 10:37Hahahahahaha dat is voor een puber echt BUITENSPORIG veel!!!
Zelfs mijn man snapt niet dat de handdoek/was in de wasmand moet........
Je het een heel vreemd verwachtingspatroon!
Je kunt er ook voor kiezen het los te laten, ruim het zelf even op, zonder mopperen en negatieve gevoelens.
T is nagenoeg geen moeite en het scheelt je dan zoveel negativiteit in het gezin. Is ook wat waard lijkt me.
TO werkt ook; geen reden dus dat zij het huishouden helemaal moet doen. Laat zijn vader dus dit soort dingen voor zijn zoon doen. Neemt meteen de strijd af tussen TO en de stiefzoon.
zondag 20 augustus 2017 om 10:57
ririanneke schreef: ↑20-08-2017 10:45Waarom ben je gaan samenwonen? Waarom dacht je dat als jij bij hen in ging wonen alles opeens zou gaan zoals jij het wil? En stofzuig jij de kamer van je dochter als ze de week bij haar vader is en doet stiefzoon zijn kamer dan niet? Het klinkt als een kinderachtige strijd die jij niet gaat winnen. Wat is er zo leuk dat je hier blijft met alle ergernissen van dien?
Als jullie allemaal blij worden van wonen op een zwijnenstal, waarbij de vrouw voor alle werk moet opdraaien en je je als huissloof laat behandelen door man als kinderen, dan gaan jullie maar lekker je gang. Ik neem hier geen genoegen mee.
We zijn gaan samenwonen omdat we van elkaar houden en dit de logische volgende stap zou zijn. Onze relatie is wel leuk. Mijn huidige relatie voelt veel beter dan die met ex. We hebben die stap traag opgebouwd, en er zijn heel veel gesprekken aan vooraf gegaan. Zijn vader heeft ook recht op een eigen leven. Hij heeft heel veel geduld met stiefzoon, doet heel veel om hem tegemoet te komen, maar ik ben er nu eenmaal. Ik verwacht niet dat alles gaat zoals ik wil en ik ben bereid compromissen te sluiten.
zondag 20 augustus 2017 om 10:57
Mooie post, Rosanna.rosanna08 schreef: ↑20-08-2017 10:22vanuit jouw oogpunt gezien snap ik je wel TO, maar....
Je vergeet de kant van je stiefzoon en bent duidelijk niet in staat om daar wel naar te kijken.
De jongen heeft zijn moeder nooit gekend en moet het doen met wat zijn vader hem heeft verteld. Die man zal daar weinig tot geen negatieve dingen over hebben gezegd, dus die jongen denkt dat zijn moeder een soort moeder Theresa/engel was zonder fouten. Jij bent een mens van vlees en bloed met de daarbij behorende fouten en onhebbelijkheden. Daarnaast is die jongen al jaren alleen met zijn vader, hadden ze een prima manier van leven in hun ogen en toen kwam jij. Jij hebt logischerwijze je eigen manier van dingen doen en dat is best lastig voor zo'n kind. Daarbij krijgt hij de steun van vader, dus waarom zou hij jou tegemoet komen?
Jij hebt het gevoel dat je al jaren rekening houdt met de jongen, meegaat in zijn tempo en had verwacht daar enige dankbaarheid/erkenning voor te krijgen. Helaas, daar is ie nog veel te jong voor om dat te kunnen en willen zien. En dat neem je hem kwalijk, hem, niet zijn vader.
De vergelijking wat betreft de foto's is onzinnig. Er is een heel groot verschil of iemand niet meer in leven is vanwege overlijden of dat iemand maar deels in je leven is vanwege een echtscheiding. Bovendien verwacht je dat de foto's van zijn moeder alleen op zijn kamer staan, want dat doet je dochter ook met foto's van haar vader. Omdat jij iets doet, moet een ander dat ook maar uit zichzelf doen.
Nou ja, ik denk dat dit weinig kans van slagen heeft zolang jij de strijd blijft aangaan met een puber ipv een beetje meeveren en die strijd met pa gaat voeren
Je bedoelt het allemaal heel goed, maar je moet niet vergeten dat je de stiefmoeder bent, niet de eigen. Als jij een stapje terug doet, hem wat meer laat, dan krijgt hij wat meer ruimte en dat kan de verhoudingen wel eens ten goede veranderen.
Daarnaast kom je vrij dominant over, ik weet niet of dat zo is, maar dat roept nou eenmaal een tegenreactie op, en vooral van een puber.
Natuurlijk is het ook zo dat als hij onacceptabel gedrag vertoont, hij daar best eens door de vader op aangesproken mag worden.
zondag 20 augustus 2017 om 10:58
Paarsebloem schreef: ↑20-08-2017 10:56Beter nog; laat zijn vader dat doen.
TO werkt ook; geen reden dus dat zij het huishouden helemaal moet doen. Laat zijn vader dus dit soort dingen voor zijn zoon doen. Neemt meteen de strijd af tussen TO en de stiefzoon.
TO heeft besloten dat een werkster weggegooid geld is, dus alle reden voor TO om het huishouden te doen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:58
MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:42Alsof dat normaal is dat je dat als man niet snapt. We leven niet meer in een tijd dat de vrouw de rommel van de man moet opruimen. Ik ben geen huishoudster. Als stiefzoon later alleen woont, zal hij dit ook moeten doen.
Eh, het was toch jouw vent die niks in het huishouden wil doen?
Laat hem eerst maar aan de bak gaan. En bemoei je voortaan niet meer met de kamer en de was van stiefzoon. Kan hij mooi doen.
Scheelt jou ook heel wat irritatie.
zondag 20 augustus 2017 om 10:59
Daar heb je gelijk in.nerdopviva schreef: ↑20-08-2017 10:58TO heeft besloten dat een werkster weggegooid geld is, dus alle reden voor TO om het huishouden te doen.
zondag 20 augustus 2017 om 10:59
Is niet mis mee dat pubers leren rommel op te ruimen. Maar je hebt zelf wel de keus gemaakt om de schoonmaakster op te zeggen en vervolgens verwacht je dat de kinderen dan gaan helpen. Dit is een kromme gedachtengang. Zie je dit zelf?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:42Alsof dat normaal is dat je dat als man niet snapt. We leven niet meer in een tijd dat de vrouw de rommel van de man moet opruimen. Ik ben geen huishoudster. Als stiefzoon later alleen woont, zal hij dit ook moeten doen.
zondag 20 augustus 2017 om 11:01
TO, je schrijft: 'ik heb zoveel liefde voor en geduld met dat kind gehad'. Waar blijkt dat dan precies uit? Want ik lees er in je OP niks van terug, noch in de reacties die je sindsdien hebt gegeven.
Snap je uberhaupt dat je stiefzoon ook emotionele behoeftes heeft? En dat het heel heftig is om als kind je moeder te verliezen? Ik vond het al heftig als twintiger, deze jongen was nog ontzettend klein. En gedraagt zich zo te horen desalniettemin als een normale puber. Vraagtekens zetten bij zijn verdriet en dat als manipuleren van zijn vader bestempelen gaat nogal ver. Er is niks geks aan een puber die om zijn moeder huilt. Er is ook niks geks aan een kind dat op latere leeftijd alsnog zijn moeder mist. Het lijkt me eerder vrij logisch dat het hem meer pijn doet sinds jij bij hen bent ingetrokken.
Snap je uberhaupt dat je stiefzoon ook emotionele behoeftes heeft? En dat het heel heftig is om als kind je moeder te verliezen? Ik vond het al heftig als twintiger, deze jongen was nog ontzettend klein. En gedraagt zich zo te horen desalniettemin als een normale puber. Vraagtekens zetten bij zijn verdriet en dat als manipuleren van zijn vader bestempelen gaat nogal ver. Er is niks geks aan een puber die om zijn moeder huilt. Er is ook niks geks aan een kind dat op latere leeftijd alsnog zijn moeder mist. Het lijkt me eerder vrij logisch dat het hem meer pijn doet sinds jij bij hen bent ingetrokken.
zondag 20 augustus 2017 om 11:02
Jij hebt je opgeworpen als huissloof door de schoonmaakster de deur uit te werken. Dat was een prima systeem voor vader en zoon.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:57Als jullie allemaal blij worden van wonen op een zwijnenstal, waarbij de vrouw voor alle werk moet opdraaien en je je als huissloof laat behandelen door man als kinderen, dan gaan jullie maar lekker je gang. Ik neem hier geen genoegen mee.
We zijn gaan samenwonen omdat we van elkaar houden en dit de logische volgende stap zou zijn. Onze relatie is wel leuk. Mijn huidige relatie voelt veel beter dan die met ex. We hebben die stap traag opgebouwd, en er zijn heel veel gesprekken aan vooraf gegaan. Zijn vader heeft ook recht op een eigen leven. Hij heeft heel veel geduld met stiefzoon, doet heel veel om hem tegemoet te komen, maar ik ben er nu eenmaal. Ik verwacht niet dat alles gaat zoals ik wil en ik ben bereid compromissen te sluiten.
Ik zou ook niet ineens de handen uit de mouwen gaan steken, omdat jij hebt besloten dat dat beter is voor me. No way.