Radeloos

Hoi, dit is mijn allereerste bericht hier op dit forum. Ik moet mijn verhaal aan iemand kwijt die het van een ander perspectief ziet en mij wellicht advies kan geven.. hier komt mijn verhaal.

Ongeveer 5 jaar geleden was er een man, hij vond mij te gek. Ik voelde mij hier nog niet goed genoeg voor en had geen zin in een relatie omdat ik mij hierdoor onderdrukt voelde door eventuele bindingsangst.

Het ging een aantal jaren door dat ik steeds aanklopte en hij mij weer de aandacht gaf die ik op dat moment nodig had. Toen kwam de druk weer.

Hij had het een soort van opgegeven met een diep liggende zwak voor mij. Dit is een jaar zo gebleven.

Tot het moment een jaar geleden, hij ineens een relatie kreeg met iemand uit onze vriendengroep. Ik ging daar zo aan onderdoor, en kon het niet aanzien. Ik was een aantal jaar ouder en besefte mij wat ik niet meer had. Ik ben hieraan gewend geraakt na een aantal maanden.

Ik ben 5 maanden op Texel gaan wonen en werken voor school (wellicht omdat ik dat echt wilde of omdat ik heel graag uit mijn omgeving wilde ontsnappen). Toen dat af begon te lopen, begon ik weer sterke gevoelens te ontwikkelen. Dit kwam mede omdat de relatie van een jaar uit was gegaan. We hebben wat aangepraat, maar ik kwam er achter dat hij hetzelfde wil als de voorgaande jongens die ik een kans gaf (ze waren echter niet zoals hij). Hij wil enkel seks. Dit deed mij de eerste keer echt wel pijn, n dan heb ik hem (zo psycho dat ik werd) laten merken. Ik heb wel eens in een dronken opwelling gevraagd wat het nu is, maar ik heb nooit een duidelijk antwoord mogen ontvangen helaas.

Uiteindelijk ben ik hiermee akkoord gegaan en hebben we nu een aantal weken seks. Nu gebeurd elk weekend het volgende, ook als we geen seks hebben geeft de beste man mij een kus. En wat doe je niet als je het enkel voor seks doet? Juist. Een kus geven. Dit brengt mij elke keer zo in verwarring. Nu heb ik dit weekend ook nog eens bij hem geslapen voor het eerst (vraag me niet waarom we überhaupt nog nooit samen in één bed hebben gelegen, buiten is ruimte zat). Het probleem is; ik hoor nooit wat van hem, wat vroeger overigens ook het geval niet was omdat hij mij nooit durfde te appen, dus daar ligt het niet aan.

Nu vraag ik me af, moet ik hem een bericht sturen, of gaat dit helemaal verkeerd.. deze jongen is zo verliefd op mij geweest en nu voel ik me ellendiger dan ooit en ben ik radeloos. Ik weet dat jongens zich onderdrukt voelen op het moment dat je ze dingen gaat vragen, maar ik kan niet meer tegen deze onzekerheid.

Sorry voor het lange verhaal, maar ik hoop zo erg dat iemand mij hier een passend antwoord op kan geven.