Na 25 jaar is het over

Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.

Sorry voor de stilte. Heb inderdaad het gevoel dat ze meelezen. Dacht eerst dat dat me niets zou uitmaken maar voelt nu anders, onveilig. Ik ben altijd open en eerlijk. Ik zie dat als een goede eigenschap. Ik heb niets te verbergen. Soms kwets ik onbedoeld mensen door eerlijk te zijn. Mijn eerlijkheid werkt nu tegen me. Mensen geloven me niet, mensen kennen zo mijn zwakke kanten en kunnen me kwetsen. Ik probeer los te laten dat ze mee kunnen lezen want anders kan ik nergens mijn verhaal meer kwijt.

De therapie was goed, het was een intake natuurlijk dus kun je alleen globaal het verhaal doen en wordt er nog niet echt op dingen ingegaan. Zij benadrukte dat eerlijkheid belangrijk is en dat eerst het vreemdgaan moet worden erkend voor we kunnen gaan kijken naar oorzaken. De verwijdering in het huwelijk is onze beider fout (al was ik me er niet van bewust), het vreemdgaan is zijn fout. Het ene moment kijkt hij dat te beseffen en voelt mijn pijn, de laatste twee dagen zijn we niet samen en kunnen alleen per app communiceren en lijkt hij er weer helemaal niets van te snappen. Stuurt filmpje waarin wordt uitgelegd waarom mannen vreemdgaan, met als reden dat hun ego gekwetst is door de zeurende en negatieve vrouw, dat eigenlijk iedereen vreemdgaat, behalve lelijke of arme mensen, en dan alleen nog omdat niemand met ze vreemd wil gaan (!). Het zit in de natuur van de man. Eigenlijk is vreemdgaan dus niet zo’n big deal. Al die vrouwen moeten maar niet zo zeuren. Ik stuur hem een artikel terug over de pijn bij vreemdgaan en wat de vreemdganger moet doen om het vertrouwen terug te winnen, hij noemt het onzin. Met hoofdletters. Dan zakt de moed me diep in de schoenen. Hij verteld hoe hij al jaren vind dat ik teveel zeur, teveel kritiek op hem heb. Dat hij wel ook van mij houdt maar dat ik jaren over zíjn grenzen heen ben gegaan en nu dus niet zo moeilijk moet doen dat hij over de mijne is gegaan. Dat ik moet kijken wat hij de afgelopen vijfentwintig jaar wél goed gedaan heeft (doe ik dat niet al de hele tijd.?? Volgens de meeste lezers hier doe ik dat veel te veel...). Echt hoor, ik weet dat ik niet de makkelijkste ben om mee te leven soms. Door de handicap en door de pijn, maar ook door mijn karakter en het altijd eerlijk willen zijn. Kan ook slecht aanvoelen als ik iemand kwets en daardoor ook niet dingen rechtzetten dat het niet kwetsend bedoeld is. Soms denk ik dat we zo close zijn met elkaar, en soms denk ik dat het allemaal één groot toneelspel is van hem. Niet om keihard vreemd te kunnen gaan, maar om mij tevreden te houden, om alles in stand te houden. Hij praat het echt goed voor zichzelf, gelooft daar echt in. Zolang hij dat gelooft is er geen enkele kans op verandering van zijn gedrag. De oorzaak van het vreemdgaan kegt hij op die momenten voor bijna honderd procent bij mij, hij had het zo moeilijk omdat ik zo slecht voor hem was. Dus hij kon niet anders.

Hij heeft het contact met haar verbroken. Maar tegelijkertijd voelt het ook of hij het contact met mij ook verbroken heeft vanaf dat moment. Daarvoor waren we samen geschrokken, samen verdrietig over wat er allemaal gebeurd. Samen bang voor de toekomst, of we het gaan redden. En ook samen hoopvol. Nu voelt het heel erg eenzaam, ik zit letterlijk en figuurlijk duizenden kilometers ver weg. Communicatie is zeer moeizaam door slecht internet. Op dit moment heb ik geen hoop dat we er samen uit kunnen komen. Het verdriet overspoelt me en verscheurd me van binnen volledig.

Ik snap noet waarom hij van zijn kant nog door wil gaan. Wat hij dan nog in de relatie ziet. Waarom hangt het af van míjn keuze? Als hij al zo lang zich door mij gekwetst voelt. Hij heeft dat zeker wel eens aangegeven dat hij daar moeite mee heeft en ik heb ook geprobeerd dat te veranderen. Maar al snel verval je weer in oude patronen. Hij had toch ook therapie voor kunnen stellen? En als hij zo de hoop had opgegeven, hoe denkt hij dan weer door te kunnen gaan zonder weer meteen bij een ander steun te zoeken? Dat kon hij toch niet meer? Om het vol te houden had hij de energie van die ander nodig. Blijkbaar ziet hij zijn aandeel niet, en vind dat het allemaal aan mij ligt. Hij vind zichzelf ‘te lief’, vind het verkeerd dat hij teveel voor mij heeft klaargestaan, dat zijn volgens hem zijn ‘slechte eigenschappen’. Het is net een sollicitatiegesprek waarin je slechte eigenschappen moet opnoemen van jezelf, en dan maar dingen bedenkt die ook positief kunnen zijn. Als eigenwijs en perfectionistisch. Te lief. Teveel voor iemand klaarstaan. Terwijl ik te kritisch ben, te bot, te weinig rekening met hem houd, te controlerend ben. Lekkere balans om er aan te werken zo.

Ik schrijf maar gewoon weer even van me af. De emoties vliegen nog steeds alle kanten op. Langzaam begint het wel te dagen dat doorgaan met hem echt heel erg lastig zal worden. Ik moet van hem zoveel veranderen, aan zijn kant zit er niets verkeerd vind hij. Vreemdgaan was een logische keuze, hij begrijpt het van zichzelf en kan zichzelf prima in de spiegel aankijken. Hij heeft toch jaren geaccepteerd dat ik over zíjn grenzen heen ging? Hij trok dat gewoon niet meer. Vreemdgaan is een bewuste keuze, zei ik tegen hem. Daar was hij het niet mee eens. Hij had geen keuze. Hij moest wel. Anders kon hij het niet volhouden. Dat daarin zijn keuze lag, ziet hij niet. Hij had kunnen zeggen, relatietherapie of ik ga bij je weg. Of mij niet eens die keuze geven, maar weggaan. Hij had meerdere keuzes. Ik niet. Ik wist niet dat hij op dat punt zat, wist heus wel dat hij het zwaar had soms. Deels door mijn gedrag, maar ook deels door de omstandigheden waar ik ook niets aan kan doen of veranderen. En deels door keuzes die hij zélf gemaakt heeft. Was het dan aan mij om dat allemaal aan te voelen en hem te dwingen in therapie te gaan? Voor mij was de situatie niet onhoudbaar, zelfs niet eens slecht. Ik vond dat het prima ging tussen ons, ja tuurlijk wist ik dat hij het af en toe moeilijk had. Maar was het niet zijn verantwoordelijkheid om te vertellen dat bij hém de grens bereikt was? Zoals hij het nu verteld speelt dit gevoel van hem al jaren.

Ik denk dat jullie gelijk hebben. Ik probeer een reden te vinden, misschien was die er, en geloofde hij die inderdaad zelf. Misschien was die reden er helemaal niet, zoals Yagababa zegt, en bedenkt hij hem ter plekke. Voor zichzelf en voor mij. Kreeg net weer een mail vol verwijten. 's Avonds in bed ga ik altijd nog ff op de ipad. Viva forum lezen. ik ben al eerder op bed dan hij meestal. Als hij erbij komt, leg ik de ipad aan de kant en knuffelen we, praten we, vrijen we. Als hij dan gaat slapen pak ik nog even de ipad om te lezen of netflix te kijken. Dit doe ik echt al jaren, eigenlijk al sinds hij me de ipad heeft gegeven. Nooit heeft hij er wat van gezegd. Wel eens gezegd dat hij last had van het licht dat de ipad geeft. Dus hij staat nu op de donkerste stand, in de nachtstand (dus zonder blauw licht), en ik zit onder de deken als hij aangeeft er nog last van te hebben. Ook heb ik aangeboden dan nog even beneden te gaan zitten tot ik ga slapen. Nu zegt hij dat hij het sowieso asociaal vind om op de ipad te gaan als er iemand naast je ligt te slapen... dus niet vanwege het licht maar vanwege het principe. Ten eerste zie ik niet wat er asociaal aan is, het zou asociaal zijn als ik dat ding niet weg zou leggen om te praten, knuffelen of vrijen maar zodra hij in bed stapt leg ik de ipad weg, en ik pak deze pas weer als hij zelf heeft aangegeven te gaan slapen. Maar ten tweede, waarom heeft hij dit nooit gezegd???? Hoe moet ik zulke dingen nou weten als hij er last van heeft als hij niets zegt? Ik had met liefde de ipad door het raam gegooid als ik had geweten dat hij er zo over denkt... Dit was dan even 1 voorbeeld maar ik vermoed dat er zo dus honderden dingen zijn geweest waar hij het niet mee eens was maar niets gezegd heeft of heeft laten merken. Hoe kan ik me daar nu tegen verdedigen, als ik me van geen kwaad bewust ben?? En hoe moet ik dat in de toekomst gaan voorkomen dan? Is het niet aan hém om in de toekomst duidelijk te zijn over dit soort dingen?

ik wist het niet nee, dat hij eerlijkheid en integriteit niet zo nauw neemt. Hij weet het allemaal heel mooi te vertellen. Maar blijkbaar zijn zijn woorden totaal anders dan wat hij werkelijk denkt en vind. Ik zei tegen hem 'Ik ken je niet. Ik heb geen idee wie je werkelijk bent'. Zijn reactie was 'Ik ben wie jij wil zien'. En misschien is dat wel heel erg waar. heb ik altijd willen zien hoe lief leuk en aardig hij was, en hoe eerlijk en oprecht. Maar was hij dat in werkelijkheid helemaal niet. Of wel. Ik weet het niet meer. Wat was nu echt en wat niet. Wat moet ik wel geloven en wat niet. Is er nog hoop of slaat dat hele idee nergens op. Ik weet het echt even allemaal niet meer.