Relaties
alle pijlers
Standje overleven
woensdag 20 december 2017 om 11:17
Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
woensdag 20 december 2017 om 13:40
Waarschijnlijk is ie dan beter af dan tegen zn zin te moeten leven. Een kennis van mij haar man heeft zelfmoord gepleegd ondanks therapie en pillen. Zij is ook bang dat haar zoon dezelfde weg op gaat want dezelfde psychische diagnose als zn pa, maar ze heeft m wel los gelaten omdat ze anders zelf niet aan leven toekomt. Ke kan er niet bovenop zitten tenslotte en ze worden niet gelukkiger te moeten blijven leven als ze zelf niet meer willen.
Hooguit kun je proberen je kinderen ergens intern te laten plaatsen als ze nog minderjarig zijn.
woensdag 20 december 2017 om 13:48
Ik denk dat het nu nodig is. Niet voor hem, maar voor jou.
woensdag 20 december 2017 om 13:55
woensdag 20 december 2017 om 13:58
Dat zeker!thee_leutje101 schreef: ↑20-12-2017 13:55En een aanvulling: echt heel naar en verschrikkelijk erg dat je man ziek is. Maar er zijn maar weinig mensen die op hun sterfbed zeggen 'had ik maar meer gewerkt'. Misschien moet je man zich dat even beseffen voordat jij je helemaal in de soep draait.
woensdag 20 december 2017 om 14:26
Kan je man dat wat hij appt in jouw afwezigheid niet met pen in een papieren schriftje schrijven? En jij het eventueel naderhand leest? Zodat hij het 'kwijt' is op papier en jij de keuze hebt om het wel of niet te lezen....
Verder zou therapie en mindfulness een optie kunnen zijn. Ik noem het laatste omdat je leren ontspannen op de vierkante cm soms de enige optie is om wat ruimte in je hoofd te krojgen. Leren met liefdevolle intentie naar jezelf te kijken en het piekeren en zorgen voor/scenario's bedenken even te laten.
Depressie is een ziekte. Een gevaarlijke. En ja daar kán je aan doodgaan. Net als dat elke ziekte haar complicaties kan hebben. Veel meer dan zorgvuldig zijn kun je niet. Jij hebt nu eenmaal grenzen.
Verder zou therapie en mindfulness een optie kunnen zijn. Ik noem het laatste omdat je leren ontspannen op de vierkante cm soms de enige optie is om wat ruimte in je hoofd te krojgen. Leren met liefdevolle intentie naar jezelf te kijken en het piekeren en zorgen voor/scenario's bedenken even te laten.
Depressie is een ziekte. Een gevaarlijke. En ja daar kán je aan doodgaan. Net als dat elke ziekte haar complicaties kan hebben. Veel meer dan zorgvuldig zijn kun je niet. Jij hebt nu eenmaal grenzen.
woensdag 20 december 2017 om 14:30
Emma, heb je al eens gedacht aan stichting MEE? Er is advies en begeleiding mogelijk bij verschillende soorten beperkingen. Je zou eens kunnen bellen voor een afspraak, om te overleggen in hoeverre zij iets kunnen betekenen.
Er zijn een aantal zaken die aangepakt zouden kunnen worden om jouw overbelasting te verminderen:
- inschakelen van een gezinscoach met focus op omgaan met gedrag door jullie (kan soms ook thuis, voor begeleiding van jou en je man in de aanpak van de kinderen want hij kan niet los van jou zelf goed handelen omdat hij je er steeds over appt als jij er niet bent en daarnaast jouw 24/7 alertheid richting de kinderen die misschien ook anders zou kunnen, want die leidt je anders geheid naar een burnout)
- de werkafspraken van beiden nog eens goed doornemen en alle opties bespreken.
- zorgen voor rustmomenten. Hoe dan ook. Waar dan ook.
Dit hou je niet vol. Sterkte.
Er klinkt een positieve grondhouding van jou door in je OP, van aanpakken en doorzetten. Dat is goed, maar niet wanneer je teveel van jezelf vraagt.
Er zijn een aantal zaken die aangepakt zouden kunnen worden om jouw overbelasting te verminderen:
- inschakelen van een gezinscoach met focus op omgaan met gedrag door jullie (kan soms ook thuis, voor begeleiding van jou en je man in de aanpak van de kinderen want hij kan niet los van jou zelf goed handelen omdat hij je er steeds over appt als jij er niet bent en daarnaast jouw 24/7 alertheid richting de kinderen die misschien ook anders zou kunnen, want die leidt je anders geheid naar een burnout)
- de werkafspraken van beiden nog eens goed doornemen en alle opties bespreken.
- zorgen voor rustmomenten. Hoe dan ook. Waar dan ook.
Dit hou je niet vol. Sterkte.
Er klinkt een positieve grondhouding van jou door in je OP, van aanpakken en doorzetten. Dat is goed, maar niet wanneer je teveel van jezelf vraagt.
woensdag 20 december 2017 om 14:36
Ik heb bij man aangegeven dat ik open sta voor therapie. Echter dat ik vind dat erbij iets moet veranderen en dat een therapeut misschien ook zal vinden dag er iets miet veranderen . Dat ik ruimte nodig heb.
Reactie, ik kan dat niet zoals jij dat doet.
En dat is moeilijk voor mij. Ik moet wel het gevoel hebben dat hij het wil en kan overnemen
Reactie, ik kan dat niet zoals jij dat doet.
En dat is moeilijk voor mij. Ik moet wel het gevoel hebben dat hij het wil en kan overnemen
woensdag 20 december 2017 om 14:47
Maar hoe sta je dan tegenover begeleiding? Wat meerdere keren is voorgesteld. Zo ligt het niet alleen bij jullie maar hebben jullie echt praktische hulp thuis, met een gezinscoach inderdaad, of iemand die alleen op het probleem van de kinderen gericht is. Want als je twijfelt aan je man dan moet je wel open staan voor andere hulp, iemand die hier écht verstand van heeft. Kan je daarop vertrouwen? Je zal echt iets uit handen moeten geven, straks ga jij hier aan onderdoor en dan hebben je kinderen en man al helemaal een probleem.Emma73 schreef: ↑20-12-2017 14:36Ik heb bij man aangegeven dat ik open sta voor therapie. Echter dat ik vind dat erbij iets moet veranderen en dat een therapeut misschien ook zal vinden dag er iets miet veranderen . Dat ik ruimte nodig heb.
Reactie, ik kan dat niet zoals jij dat doet.
En dat is moeilijk voor mij. Ik moet wel het gevoel hebben dat hij het wil en kan overnemen
woensdag 20 december 2017 om 14:50
Emma, ga in therapie. Zoals ik jet Sie s het een kwestie voordat je instort.
Therapie veranderd niets aan je situatie maar als jij een goede psycholoog treft dan krijg je zoveel inzicht dat je zélf korte metten maakt aan je leven nú.
Wat ik wel echt heel lastig vond is het vinden van een goede therapeut. Heb heel wat afgesleten voordat ik iemand vind waarmee het klikt.
Via de huisarts kun je navragen waarmee ze goede ervaringen mee hebben.
De meeste hebben ook NG eens lange wachtlijsten.
Therapie veranderd niets aan je situatie maar als jij een goede psycholoog treft dan krijg je zoveel inzicht dat je zélf korte metten maakt aan je leven nú.
Wat ik wel echt heel lastig vond is het vinden van een goede therapeut. Heb heel wat afgesleten voordat ik iemand vind waarmee het klikt.
Via de huisarts kun je navragen waarmee ze goede ervaringen mee hebben.
De meeste hebben ook NG eens lange wachtlijsten.
Girls compete with each other, women empower one another
woensdag 20 december 2017 om 14:51
Zo'n psych zal je waarschijnlijk handvaten aandragen die jij kunt gebruiken. Dat je meer los moet laten of meer opvang moet regelen ofzo. Als je door blijft gaan met alle ballen in de lucht proberen te houden ga je zelf onderdoor. Kunnen je kids niet ergens intern zodat jullie ademruimte krijgen?
woensdag 20 december 2017 om 14:51
woensdag 20 december 2017 om 14:52
Hij hoeft het toch niet te doen zoals jij dat doet? Zolang hij op dat moment de verantwoordelijkheid neemt en draagt hoeft hij het niet leuk te vinden maar erover zeuren naar jou mag hij láten. Daarin een grens aangeven maakt dat hij vanzelf stopt met op die manier zeuren/ventileren. Of speelt die progessieve neurologische aandoening hierin al een rol? Maakt hem dat extra inflexibel?
hanke321 wijzigde dit bericht op 20-12-2017 14:54
1.03% gewijzigd
woensdag 20 december 2017 om 14:52
Dat is toch een logische reactie. De vraag is nu echter; Moet hij het ook doen zoals jij dat doet?
- Is zijn oplossing ook acceptabel?
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 20 december 2017 om 14:55
In dat geval zou ik met die begeleider in gesprek gaan en aangeven dat je het niet trekt op deze manier! Misschien is extra hulp mogelijk of kan ze met je meedenken. Maar je zal echt duidelijker je grenzen aan moeten geven, zowel bij je man als bij andere mensen.
woensdag 20 december 2017 om 14:55
Als ze er uit willen stappen dan heb je pas rust als ze dat daadwerkelijk gedaan hebben of als je zelf de pijp uit bent. Je zult toch zelf moeten leren het los te laten als je ook nog wat aan je leven wil hebben. Wil jij je leven alleen in teken hebben staan met zorgen voor je man en kids of heb je ook nog eigen dromen en wensen?
woensdag 20 december 2017 om 14:56
In dat geval zou ik met die begeleider in gesprek gaan en aangeven dat je het niet trekt op deze manier! Misschien is extra hulp mogelijk of kan ze met je meedenken. Maar je zal echt duidelijker je grenzen aan moeten geven, zowel bij je man als bij andere mensen.
woensdag 20 december 2017 om 14:58
Besef je je ook dat dit andersom ook het geval is? Jullie kinderen, zeker jullie kinderen, hebben die stabiele basis nodig. Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed dat het het fulltime werken van je man hierin zo'n hoge prioriteit heeft
woensdag 20 december 2017 om 14:59
Hij moet misschien het gezinsleven en huishouden bekostigen inclusief alle extra toeters en bellen voor die kids?Anijsje0123 schreef: ↑20-12-2017 14:58Besef je je ook dat dit andersom ook het geval is? Jullie kinderen, zeker jullie kinderen, hebben die stabiele basis nodig. Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed dat het het fulltime werken van je man hierin zo'n hoge prioriteit heeft
woensdag 20 december 2017 om 22:28
Emma73 schreef: ↑20-12-2017 14:36Ik heb bij man aangegeven dat ik open sta voor therapie. Echter dat ik vind dat erbij iets moet veranderen en dat een therapeut misschien ook zal vinden dag er iets miet veranderen . Dat ik ruimte nodig heb.
Reactie, ik kan dat niet zoals jij dat doet.
En dat is moeilijk voor mij. Ik moet wel het gevoel hebben dat hij het wil en kan overnemen
Tsja, zolang jij weer makkelijk in het gareel terug gaat hoeft hij niet te veranderen natuurlijk. De crux is dat JIJ je grenzen aangeeft, maar er vervolgens ook ZELF naar gaat handelen. Het is fijn als een ander uit zichzelf jou de ruimte geeft voor die grenzen, maar als dat niet het geval is zul je die ruimte zelf moeten nemen.
En nog iets, ik weet niet in hoeverre het van toepassing is op jullie situatie maar ik noem het toch even. Hou jij het gedrag van je kind niet juist in stand door 24/7 op afroep te staan? Blijft jouw kind niet extra afhankelijk van jou als het overdag maar gewoon naar jou kan appen met de verwachting/eis dat jij direct in de houding springt?
En als het toch wel zo ernstig en levensbedreigend is, zit kind dan wel op de juiste plek? Is kind al opgenomen geweest met intensieve therapie?
zondag 24 december 2017 om 14:00
Man en ik hebben een paar dagende tijd genomen om te praten en te denken. We hebben echt wat serieuze gesprekken gehad. We lopen echter vast en de vraag is of we er nog uitkomen.
Man voelt zich niet serieus genomen. Hij vind dat ik gen moeite doe voor hem. Dat mijn prioriteiten bij alles behalve hem. Ik merk dat ik vooral boos ben.
Ik heb aangegeven dat ik vind dat hij me heeft laten zwemmen. Hij zegt bij veel zaken gewoon daar heb ik geen verstand van en dan laat hij het los. Ja zegt hij, wat voor woorden moet ik wr dan nog aan vuil maken, als ik het niet weet weet ik het niet. Ja maar ik moet het dan wel weten zeg ik dan. Maar dan haalt hij zijn schouders op of vraagt weet je het dan. Ja nee, maar daarom vraag ik je hulp.
Ik krijg hem niet duidelijk gemaakt wat voor belasting voor mij de hele verantwoordelijkheid afgelopen jaren is geweest. Ligt in jezelf is zijn antwoord. Maar dan wordt ik weer pissig. Hoezo? Ben jij die alles plant en regelt, ben jij die belt met scholen, die paniektelefoontjes beantwoord. Afgelopen vrijdag had ik op 1 dag 4 gemiste oproepen.gisteren ging ik naar de winkel waar ik bijna een meltdown kreeg bij het idee dat ik niet meer wist wat ik voor het kerstdiner moest regelen. Man was niet bereikbaar. Ik ben huilend naar huis gereden..
Ik heb echt het gevoel gewoon overspannen te zijn op dit moment. Man vind dat mijn relatie met hem los staat van wat verder thuis speelt. Terwijl mijn gevoel is dat ik niet de gezellige vrouw kan spelen als ik continu moet denken aan wat ik moet regelen. Ik ben boos en eenzaam. Maar dat is hij ook. Alleen op een ander vlak.
Vanochtend gingen kinderen en man leerwerk plannen. Als eerste kijken ze dan allemaal naar mij. Zo gewend dat ik precies weet wie wat wanneer etc moet afhebben. Gewend dat ik het uit mijn hoofd weet. Kijk op magister zeg ik dan. Dit, zei ik tegen man, dit is precies wat ik bedoel.
Ik snap dat de situatie over mijn kinderen vaag is en dat ik concrete anwoorden omzeil. Ik wil hun privacy bewaken.
Man voelt zich niet serieus genomen. Hij vind dat ik gen moeite doe voor hem. Dat mijn prioriteiten bij alles behalve hem. Ik merk dat ik vooral boos ben.
Ik heb aangegeven dat ik vind dat hij me heeft laten zwemmen. Hij zegt bij veel zaken gewoon daar heb ik geen verstand van en dan laat hij het los. Ja zegt hij, wat voor woorden moet ik wr dan nog aan vuil maken, als ik het niet weet weet ik het niet. Ja maar ik moet het dan wel weten zeg ik dan. Maar dan haalt hij zijn schouders op of vraagt weet je het dan. Ja nee, maar daarom vraag ik je hulp.
Ik krijg hem niet duidelijk gemaakt wat voor belasting voor mij de hele verantwoordelijkheid afgelopen jaren is geweest. Ligt in jezelf is zijn antwoord. Maar dan wordt ik weer pissig. Hoezo? Ben jij die alles plant en regelt, ben jij die belt met scholen, die paniektelefoontjes beantwoord. Afgelopen vrijdag had ik op 1 dag 4 gemiste oproepen.gisteren ging ik naar de winkel waar ik bijna een meltdown kreeg bij het idee dat ik niet meer wist wat ik voor het kerstdiner moest regelen. Man was niet bereikbaar. Ik ben huilend naar huis gereden..
Ik heb echt het gevoel gewoon overspannen te zijn op dit moment. Man vind dat mijn relatie met hem los staat van wat verder thuis speelt. Terwijl mijn gevoel is dat ik niet de gezellige vrouw kan spelen als ik continu moet denken aan wat ik moet regelen. Ik ben boos en eenzaam. Maar dat is hij ook. Alleen op een ander vlak.
Vanochtend gingen kinderen en man leerwerk plannen. Als eerste kijken ze dan allemaal naar mij. Zo gewend dat ik precies weet wie wat wanneer etc moet afhebben. Gewend dat ik het uit mijn hoofd weet. Kijk op magister zeg ik dan. Dit, zei ik tegen man, dit is precies wat ik bedoel.
Ik snap dat de situatie over mijn kinderen vaag is en dat ik concrete anwoorden omzeil. Ik wil hun privacy bewaken.
zondag 24 december 2017 om 14:06
Effe nog wat reacties. Man hoeft het niet zoals mij te doen. Hij moet gewoon iets doen. Het bij alles wat er moet gebeuren meteen naar mij kijken.
Kind is aan het leren zelfstandig zaken op te pakken, heeft echter stoornis dus hier gaat tijd overheen.
hij is anders dan ik dus zal zaken anders regelen. Prima, maar doe gewoon iets. Nu is het, ik doe het niet zo goed als jij dus blijf jij het maar gewoon doen.
Kind is aan het leren zelfstandig zaken op te pakken, heeft echter stoornis dus hier gaat tijd overheen.
hij is anders dan ik dus zal zaken anders regelen. Prima, maar doe gewoon iets. Nu is het, ik doe het niet zo goed als jij dus blijf jij het maar gewoon doen.